II SAB/Łd 16/25

Dnia 27 marca 2025 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Mikołajczyk Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Grosińska-Grzymkowska (spr.) Asesor WSA Tomasz Porczyński po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 27 marca 2025 roku sprawy ze skargi M. M. na bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w R. w sprawie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę. M.M. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w R. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. W treści skargi pełnomocnik skarżącej zarzucił organowi naruszenie art. 4 ust. 1 w zw. z art. 1 ust. 1, art. 2 ust. 2 art. 3 ust. 1 pkt 1 oraz art. 13 ust. 1 i 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej poprzez nieudostępnienie informacji publicznej. Mając powyższe na uwadze pełnomocnik skarżącej wniósł o zobowiązanie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w R. do rozpoznania wniosku skarżącej o udostępnienie informacji publicznej z 14 listopada 2024 r. i udzielenia informacji publicznej oraz orzeczenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Ponadto pełnomocnik skarżącej wniósł o wymierzenie organowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. w zw. w maksymalnej wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. i zasądzenie kosztów postępowania według norm przypisanych, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącej wyjaśnił, że skarżąca złożyła wniosek o udostępnienie informacji publicznej do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w R. (dalej: PPIS) doręczonym 14 listopada 2024 r. w zakresie danych dotyczących szczepień ochronnych. Pismem z 25 listopada 2024 r. PPIS udzielił odpowiedzi udzielając w nikłym stopniu odpowiedzi na pytania i odsyłając do publikacji. Do dnia dzisiejszego skarżącej nie udostępniono innych informacji poza zawartymi w pismach z 25 listopada 2024 r. mimo obowiązku PPIS. Przesłane przez organ odpowiedzi są niewystarczające podobnie jak odesłanie do publikacji, aby móc mówić o zrealizowaniu obowiązku udzielenia skarżącej informacji publicznej. Pełnomocnik skarżącej dodał, że prawo do informacji publicznej zostało zagwarantowane w art. 61 Konstytucji RP. Obejmuje ono, między innymi, dostęp do dokumentów. Ograniczenie tego prawa może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w odrębnych ustawach przesłanki dotyczące ochrony wolności i praw innych osób oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (art. 61 ust. 3 Konstytucji). W myśl art. 61 ust. 4 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, tryb udzielania informacji, o których mowa w tym artykule określają ustawy i realizację powyższego przepisu stanowi właśnie ustawa o dostępie do informacji publicznej. Reasumując, pełnomocnik skarżącej stwierdził, że organ winien był udostępnić informację publiczną na żądanie strony skarżącej, albo wydać decyzję o odmowie jej udostępnienia stosownie uzasadniając decyzję. W odpowiedzi na skargę Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w R. wniósł o oddalenie skargi. Organ wskazał, że skarga jest całkowicie bezzasadna, gdyż na wniosek M.M. z (12 listopada 2024r. data wpływu do PSSE 14 listopada 2024 r.) pismem z 25 listopada 2024 r. została udzielona odpowiedź w pełnym zakresie i w przewidzianym przez prawo 14 - dniowym terminie. Organ wyjaśnił, że wniosek skarżącej z 12 listopada 2024 r. obejmował następujący zakres: 1. Ile lat maksymalnie utrzymuje się odporność po podaniu szczepionki osobno dla każdej: przeciwko błonicy, tężcowi, krztuścowi, poliomyelitis, inwazyjnemu zakażeniu Haemophilus influenzae, gruźlicy, wirusowemu zapaleniu wątroby, odrze, śwince, różyczce oraz pneumokokom u osób szczepionych na terenie działania Państwa urzędu? 2. Czy Państwa urząd posiada listę osób dorosłych powyżej 19 roku życia uchylających się od szczepień i czy są one obarczone przymusem administracyjnym? Jaka to liczba za ostatnie 5 lat? Jeśli nie to dlaczego? 3. Według informacji od prof. [...] ogniska odry w Polsce związane są z migracjami (chorują osoby narodowości [...],[...] i [...]). Jakie są statystyki wykonanych u takich osób szczepień za ostatnie 5 lat na terenie działania Państwa urzędu ? 4. Ile szczepień zostało odroczonych przez lekarzy w ciągu ostatnich 5 lat na terenie działania Państwa urzędu i kto ustala listę przeciwwskazań do szczepień w Polsce? Kto ponosi odpowiedzialność za te ustalenia? 5. Ile nałożono grzywien na lekarzy, którzy nie wywiązali się z ustawowego obowiązku zgłoszenia niepożądanego odczynu poszczepiennego w ciągu ostatnich 5 lat na terenie działania Państwa urzędu? 6. Ile dzieci i dorosłych do 19 roku życia zmarło do 4 tygodni od szczepienia na terenie działania Państwa urzędu w ciągu ostatnich 5 lat? 7. Ile odnotowano ciężkich niepożądanych odczynów poszczepiennych na terenie działania Państwa urzędu w ciągu ostatnich 5 lat? Jakie to były niepożądane odczyny poszczepienne? 8. Za ile z tych niepożądanych odczynów poszczepiennych wypłacono odszkodowanie? 9. Rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 21 grudnia 2010 r. w sprawie niepożądanych odczynów poszczepiennych oraz kryteriów ich rozpoznawania wyróżnia trzy rodzaje niepożądanych odczynów poszczepiennych: łagodne, poważne i ciężkie. Czy przymuszanie do szczepień, które mogą wywołać te odczyny nie jest sprzeczne z art. 47 Konstytucji RP, który gwarantuje każdemu prawo do ochrony życia prywatnego, rodzinnego oraz do decydowania o swoim życiu osobistym? 10. W jaki sposób możemy ubiegać się o odszkodowanie za śmierć lub uszczerbek na zdrowiu na skutek niepożądanych odczynów poszczepiennych wymienionych w rozporządzeniu Ministra Zdrowia? 11. W jaki sposób lekarz może wykluczyć nadwrażliwość na składniki szczepionki przed szczepieniem? Proszę wymienić konkretne badania, które można wykonać w celu wykluczenia nadwrażliwości na składniki szczepionki lub niedoborów odporności. 12. Czy prawdą jest, że Światowa Organizacja Zdrowia zaleca szczepienia ochronne? Czy zaleca przymuszanie do szczepień? Jeśli tak, to w jakiej formie? 13. W świetle wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 9 maja 2023 r. SK 81/19 kalendarz szczepień nie stanowi źródła obowiązkowych szczepień w związku z powyższym w oparciu o jaką podstawę prawną( który artykuł) uważacie Państw, że akurat te szczepienia są obowiązkowe i wymagalne w stosunku do naszego dziecka? Dalej organ wskazał, że w skardze skierowanej do Sądu skarżąca zarzuca, iż nie otrzymała pełnej i wyczerpującej odpowiedzi na pytania: 10, 11, 12. Organ pismem z 25 listopada 2024 r. udzielił pełnej odpowiedzi na złożony wniosek, zgodnie z zakresem żądania, wiedzą i dokumentami jakie posiadał, w tym na pytania wskazane w skardze. Odpowiadając na pytanie 10 organ wskazał: "Proszę zapoznać się z Ustawą o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi z dnia 05 grudnia 2008r. (Dz.U.z 2024r. poz. 924) - rozdział 4 - szczepienia ochronne w całości poświęcony obowiązkowym szczepieniom ochronnym, świadczeniom kompensacyjnym, funduszowi, postępowaniu w sprawie przyznania świadczenia kompensacyjnego, wnioskowi o przyznanie świadczenia kompensacyjnego, W przypadku gdy w wyniku szczepienia ochronnego, o którym mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 3 ust. 4 pkt 2, art. 17 ust. 10 albo art. 46 ust. 4 pkt 7, u osoby, u której zostało przeprowadzone to szczepienie, wystąpiły w ciągu 5 lat od dnia podania szczepionki albo szczepionek działania niepożądane wymienione w Charakterystyce Produktu Leczniczego, o której mowa w ustawie z dnia 6 września 2001 r. - Prawo farmaceutyczne, w wyniku których osoba ta wymagała hospitalizacji przez okres nie krótszy niż 14 dni albo u osoby tej wystąpił wstrząs anafilaktyczny powodujący konieczność obserwacji w szpitalnym oddziale ratunkowym lub izbie przyjęć albo hospitalizacji przez okres krótszy niż 14 dni - osobie tej przysługuje świadczenie kompensacyjne wypłacane z Funduszu Kompensacyjnego Szczepień Ochronnych, zwanego dalej "Funduszem". Wysokość świadczenia kompensacyjnego uzależniono od czasu hospitalizacji i konieczności wykonania dodatkowych interwencji lub zabiegów (maks. 100 000 zł). Postępowanie jest prowadzone na wniosek uprawnionego, czyli osoby, u której wystąpił NOP, a w przypadku osoby niemogącej samodzielnie wystąpić z wnioskiem - jej przedstawiciel ustawowy). Wzór wniosku oraz podstawowe zasady odnoszące się do nowego świadczenia udostępniono na stronie internetowej RzPP: https://www.gov.pl/web/rpp/. Wniosek o przyznanie świadczenia kompensacyjnego można złożyć w terminie roku od dnia, który był ostatnim dniem obserwacji lub hospitalizacji, jednak nie później niż po upływie 5 lat od dnia przeprowadzenia szczepienia ochronnego. Rzecznik Praw Pacjenta ma obowiązek wydania decyzji administracyjnej w terminie 2 miesięcy od daty złożenia kompletnego wniosku. Decyzja RzPP jest ostateczna, ale przysługuje na nią skarga do sądu administracyjnego." Odpowiadając na pytanie 11 organ wskazał, że: "Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w R. zobowiązany jest do udzielenia informacji znajdującej odzwierciedlenie w wytworzonych lub posiadanych przez PSSE dokumentach w rozumieniu art. 6 w/w ustawy, jako że informacją publiczną jest całość dokumentacji posiadanej przez dany organ administracji, którą organ używa do zrealizowania powierzonych prawem zadań publicznych ( np. wyrok WSA w Warszawie z dnia 26.06.2008r., II S.A./WA 111/08). Bezpieczeństwo szczepień w dużym stopniu zależy od wywiadu lekarskiego zebranego podczas wizyty kwalifikacyjnej, obejmującej ocenę występowania reakcji alergicznych w przeszłości. Aby ograniczyć do minimum ryzyko wystąpienia NOP, w tym reakcji alergicznych, należy prawidłowo i starannie przeprowadzić kwalifikację dziecka do szczepienia. Przeciwwskazaniem do podania danej szczepionki może być między innymi nadwrażliwość na składniki szczepionki. Nieprawidłowa reakcja organizmu występująca po podaniu szczepionki może być wywołana działaniem samej szczepionki (np. uczuleniem na jej składnik), ale też jej nieprawidłowym podaniem lub inną przyczyną, przypadkowo występującą w tym samym czasie, co szczepienie. Tylko pojedyncze dzieci wykazują istotne zaburzenia jednego lub rzadziej kilku parametrów odporności stanowiących podstawę zwolnienia ze szczepień ochronnych. Oceny układu odporności, która pozwoli na podjęcie decyzji zakwalifikowania czy zwolnienia dziecka z planowanych szczepień podejmuje lekarz na podstawie badań. O rodzajach badań dotyczących oceny układu odporności w kontekście planowanych szczepień ochronnych można przeczytać na stronie http://www.szczepienia.czd.pl." Odpowiadając na pytanie 12 organ wskazał, że: "Światowa Organizacja Zdrowia (WHO) jest instytucją wyznaczająca standardy postępowania w nowoczesnej opiece zdrowotnej. Jednym z najważniejszych pól zainteresowania WHO jest profilaktyka chorób zakaźnych, które nadal są poważnym problemem zdrowotnym w skali świata. WHO corocznie opracowuje aktualne rekomendacje odnośnie zalecanych szczepień ochronnych. Według definicji Światowej Organizacji Zdrowia, zdrowie publiczne to dziedzina wiedzy i umiejętności zapobiegania chorobom, przedłużania życia oraz upowszechniania zdrowia psychicznego i fizycznego. Współczesną misja jest zapewnienie ludzkości warunków gwarantujących zdrowie i jego ochronę, przede wszystkim poprzez odpowiednie struktury i procesy, zaspakajanie potrzeb zbiorowych oraz niedopuszczenie do wystąpienia zagrożeń dla zdrowia i życia. Jednym z największych osiągnięć w dziedzinie zdrowia publicznego są szczepienia ochronne, które odgrywają bardzo ważną rolę wśród metod zwalczania chorób zakaźnych w ramach profilaktyki pierwotnej. Wprowadzenie szczepień ochronnych do powszechnej praktyki było interwencja medyczną na skalę globalną, która spowodowała eliminacje lub istotne ograniczenie występowania niektórych drobnoustrojów w całej populacji ludzkiej (wirus ospy prawdziwej), w wybranych regonach wirus polio i odry, lub w niektórych populacjach wirus WZW typu B, bakteria Haemophilus influenzae typu b. Wybór wskazań do poszczególnych szczepionek podyktowany jest względami medycznymi i społecznymi. Wskazaniem do wprowadzenia szczepień jest wypadkowa efektywności i bezpieczeństwa szczepionek oraz ryzyka związanego z zakażeniem w poszczególnych populacjach. Wybór wskazań dla konkretnej szczepionki może mieć charakter ściśle medyczny lub epidemiologiczno-socjalny. Z epidemiologicznego punktu widzenia podanie szczepionki prowadzi do wytworzenia odporności indywidualnej i grupowej. Odporność indywidualna chroni jednostkę przed zakażeniem, a odporność grupowa powstaje w wyniku ograniczenia szerzenia się drobnoustroju w populacji, w tym na osoby które z różnych względów nie mogą być zaszczepione. Wprowadzenie powszechnych szczepień może doprowadzić do całkowitej eliminacji choroby zakaźnej Jest to jednak możliwe w przypadku zakażeń występujących tylko u człowieka. Prowadzenie szczepień ma na celu ograniczenie zachorowalności i transmisji zakażenia w zaszczepionej populacji. Istotna jest także profilaktyka powikłań wynikających z zachorowania w wybranych grupach. Wskazania socjalne obejmują sytuacje , w których szczepienia stosowane są w celu ograniczenia ryzyka zachorowania ze względów społecznych, ekonomicznych lub epidemiologicznych. Światowa Organizacja Zdrowia zaleca szczepienia ochronne w oparciu o prowadzone badania, nie wskazuje w jaki sposób poszczególne państwa winny te zalecenia zrealizować. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny R. poleca zapoznanie się z informacjami zawartymi na stronie Narodowego Instytutu Zdrowia Publicznego - Państwowego Zakładu Higieny http://szczepienia.pzh.gov.pl/." Mając powyższe na uwadze organ stwierdził, że udzielił pełnej odpowiedzi na wniosek i zgodnie z jego zakresem, wobec tego brak jest podstaw do przyjęcia w przedmiotowej sprawie, że miała miejsce bezczynność organu. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w R. nie może udzielić informacji, które nie istnieją w zmaterializowanej postaci. Informacją publiczną nie są również materiały robocze powstałe na etapie projektowania i sporządzania dokumentu urzędowego, nie służą do realizacji powierzonego organowi zadania publicznego, mają jedynie charakter źródłowy. Pomimo tego faktu, dla krzewienia wiedzy w zakresie potrzeb prowadzenia szczepień ochronnych organ udzielił odpowiedzi na pytania opierając się o literaturę medyczną np. biuletyny, opracowania PZH, strona internetowa https://szczepienia.pzh.gov.pl/, kwartalnik - medycyna praktyczna-szczepienia i inne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga jest bezzasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.) – "p.p.s.a.", kontrola - o której mowa powyżej - obejmuje m.in. orzekanie w sprawie skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Jak wynika zaś z art. 3 § 3 p.p.s.a., sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Do takich zaś spraw należy niewątpliwie postępowanie prowadzone w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Właściwość sądów administracyjnych w sprawach z zakresu dostępu do informacji publicznej wynika z przepisu art. 21 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 902 ze zm.) – w skrócie: "u.d.i.p." – stanowiącego, że do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a. albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a.: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Zgodnie z art. 149 § 1a p.p.s.a. jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Sąd, w przypadku, o którym mowa w art. 149 § 1 p.p.s.a., może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. (art. 149 § 2 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi sąd oddala skargę (art. 151 p.p.s.a.). Z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy organ ten, pomimo istniejącego obowiązku, nie załatwia, w określonej prawem formie i w określonym prawem czasie, sprawy co do której obowiązujące regulacje czynią go właściwym i kompetentnym. Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 16 lipca 2020 r. "bezczynność zachodzi wtedy, gdy sprawy nie rozpatrzono w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub przepisach szczególnych, ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a." (wyrok NSA z 16 lipca 2020 r., I GSK 631/20, LEX nr 3062229, CBOSA). Celem skargi na bezczynność jest doprowadzenie do wydania przez organ aktu lub podjęcia czynności, jednakże bez przesądzenia o treści, czy skutkach tych działań. Sąd nie wnika w merytoryczną i procesową poprawność czynności, a bierze pod uwagę jedynie sam fakt, czy w danej sprawie została dokonana czynność lub czy z innych powodów organowi nie można zarzucić stanu bezczynności (por. wyrok NSA z 17 grudnia 2013 r., I OSK 2114/13, LEX nr 1421789, CBOSA). W świetle art. 61 ust. 1 Konstytucji RP, obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (ust. 2). Ograniczenie prawa, o którym mowa w ust. 1 i 2, może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (ust. 3). Konkretyzacja tak kształtującego się konstytucyjnego prawa do informacji publicznej znajduje wyraz w powołanej wyżej ustawie o dostępie do informacji publicznej regulującej zasady i tryb dostępu do informacji mających walor informacji publicznych wskazując, w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu i kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione. Stosownie do art. 1 ust. 1 u.d.i.p., każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych tym aktem prawnym. W myśl art. 2 ust. 1 u.d.i.p., prawo dostępu do informacji publicznej przysługuje każdemu, z zastrzeżeniem art. 5, który wprowadza w tym zakresie pewne ograniczenia związane z ochroną informacji niejawnych oraz innych tajemnic ustawowo chronionych, a także ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Stosownie zaś do art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienie do: 1) uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego; 2) wglądu do dokumentów urzędowych; 3) dostępu do posiedzeń kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów. Z kolei według art. 4 ust. 1 i ust. 2 u.d.i.p., obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, a w szczególności: 1) organy władzy publicznej; 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych, 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego; 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów, a także organizacje związkowe i organizacje pracodawców, reprezentatywne w rozumieniu ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o Radzie Dialogu Społecznego i innych instytucjach dialogu społecznego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2232, z 2020 r. poz. 568 i 2157 oraz z 2021 r. poz. 2445) oraz partie polityczne. Przedmiotem rozpoznawanej w niniejszej sprawie skargi jest bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w R. w zakresie rozpatrzenia wniosku skarżącej z 12 listopada 2024 r. (data wpływu do organu 14 listopada 2024 r.), w którym skarżąca wniosła o udzielenie odpowiedzi w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej na szereg pytań dotyczących szczepień ochronnych. Bezspornie organ należy do kręgu podmiotów obowiązanych do stosowania ustawy o dostępie do informacji publicznej i zobowiązany jest do udostępniania posiadanych informacji, mających charakter informacji publicznej. Do organów władzy publicznej niewątpliwie należą państwowi powiatowi inspektorzy sanitarni, którzy – jako organy rządowej administracji zespolonej w województwie – wykonują zadania Państwowej Inspekcji Sanitarnej określone w rozdziale 1 ustawy z 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 416) (dalej: u.p.i.s.) - w art. 10 ust. 1 pkt 3 tej ustawy. W przypadku skierowania do podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej pisemnego wniosku o udzielenie informacji publicznej, można wyróżnić, w zależności od okoliczności faktycznych i prawnych, następujące działania podmiotu, do którego wniosek taki został skierowany. Podmiot ten może: 1) udostępnić informację publiczną, gdy jest jej dysponentem, a jednocześnie nie zachodzą okoliczności wyłączające możliwość jej udostępnienia; podmiot dokonuje tego w formie czynności materialno-technicznej (pisemnej odpowiedzi); 2) poinformować wnioskodawcę, że jego wniosek nie znajduje podstawy w przepisach ustawy o dostępie do informacji publicznej, gdyż żądanie nie dotyczy informacji mających charakter informacji publicznej lub też wskazać, że podmiot nie jest dysponentem informacji, o których udostępnienie wnioskodawca się zwrócił (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.), bądź też poinformować wnioskodawcę, że w sprawie obowiązuje inny tryb udostępnienia żądanej przez niego informacji (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.); 3) odmówić udostępnienia informacji publicznej lub umorzyć postępowanie w sytuacji wskazanej w art. 14 ust. 2 u.d.i.p., stosownie do treści art. 16 u.d.i.p., czego dokonuje się w formie decyzji administracyjnej; 4) odmówić udostępnienia informacji publicznej przetworzonej w związku z niespełnieniem przez wnioskodawcę warunku wskazanego w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej powinien dokonać powyższych działań w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z wyjątkami wynikającymi z ustawy (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.). W myśl zaś art. 13 ust. 2 u.d.i.p. jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (por. wyrok NSA z 21 lutego 2023 r., III OSK 7187/21, LEX nr 3505176, CBOSA). Sąd rozpoznając sprawę ze skargi na bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej bada czy zachowanie adresata wniosku stanowi adekwatną do okoliczności kontrolowanego przypadku formę jego załatwienia. Przenosząc powyższe rozważania na grunt kontrolowanej sprawy należy stwierdzić, że organ, wbrew twierdzeniom strony skarżącej, nie uchylił się od realizacji ciążącego na nim obowiązku udostępnienia informacji publicznej. Nie budzi bowiem wątpliwości, że niezwłocznie, pismem z 25 listopada 2024 r., a więc z zachowaniem ustawowego terminu 14 dni, udzielił odpowiedzi na wniosek strony skarżącej. Zgodnie z ugruntowanymi już poglądami orzecznictwa, wypracowanymi na tle analizy art. 1 ust. 1, jak i precyzującego go art. 6 u.d.i.p., pod pojęciem informacji publicznej należy rozumieć wszelkie fakty dotyczące spraw publicznych, rozumianych jako działalność zarówno organów władzy publicznej, jak i samorządów gospodarczych i zawodowych oraz osób i jednostek organizacyjnych w zakresie wykonywania zadań władzy publicznej oraz gospodarowania mieniem publicznym. Charakter publiczny należy przypisać tym informacjom, które odnoszą się do publicznej sfery działalności organów, przy czym oceny tej należy dokonywać każdorazowo na gruncie konkretnej sprawy (por. wyrok NSA z 11 grudnia 2019 r., I OSK 1846/18, LEX nr 2865097, CBOSA). Analizując wniosek strony skarżącej o udostępnienie informacji publicznej skierowany do organu uznać należy, że jedynie informacje objęte punktami: 2 (czy organ posiada listę osób objętych szczepieniami), 4 (liczba szczepień odroczonych z powodu wystąpienia przeciwwskazań), 5 (ilość grzywien nałożonych na lekarzy z uwagi na niezgłoszenie niepożądanego odczynu poszczepiennego), 6 (liczba osób, które zmarły z powodu szczepienia), 7 (liczba i rodzaj zgłoszonych niepożądanych odczynów poszczepiennych), 8 (liczba wypłaconych odszkodowań za odczyny poszczepienne) - dotyczyły informacji publicznej w rozumieniu u.d.i.p. Nie budzi bowiem wątpliwości Sądu, że co do zasady stanowią informację publiczną informacje zbierane i wytwarzane przez organy inspekcji sanitarnej, zgodnie z art. 2 w zw. z art. 5 pkt 1, 2, 3 i 5 u.p.i.s., w ramach prowadzonego nadzoru sanitarnego, w tym sanitarnego zabezpieczania granic państwa, analiz i ocen epidemiologicznych, opracowywania programów i planów działalności zapobiegawczej i epidemiologicznej dla podmiotów leczniczych, ustalenia zakresu i terminów szczepień ochronnych oraz sprawowania nadzoru w tym zakresie (por. wyrok WSA w Szczecinie z 21 listopada 2018 r., II SAB/Sz 119/18, LEX nr 2608713, CBOSA). Natomiast nie stanowią informacji publicznej dane dotyczące realizacji szczepień ochronnych wykraczające poza nadzór sprawowany przez organy inspekcji sanitarnej, którego zakres określa art. 17 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 924). Nadto informacji publicznej nie stanowią także skierowane do organu zapytania o opinię czy stanowisko co do konstytucyjności obowiązujących przepisów prawa, dokonywanie wykładni przepisów, w tym prośby o udzielenie porady prawnej. Informacji publicznej nie stanowią również pytania z zakresu wiedzy medycznej. Sąd wskazuje także, że wiedza organu w przedmiocie stanowiska Światowej Organizacji Zdrowia (WHO) w zakresie szczepień ochronnych oraz w zakresie regulacji prawa krajowego - wykracza poza pojęcie informacji publicznej. Działalność organizacji międzynarodowej nie dotyczy bowiem działalności władz polskich i gospodarowania mieniem publicznym. Wbrew przekonaniu strony skarżącej, w trybie i na zasadach przewidzianych w u.d.i.p. organ nie jest obowiązany dokonywać ani ocen dotyczących konstytucyjności prawa krajowego, ani jego wykładni, czy też udzielać porad prawnych bądź medycznych, a nadto oceniać racjonalności czy celowości regulacji prawnych stanowiących podstawę działania tego organu. Innymi słowy, na zasadach określonych w przepisach o dostępie do informacji publicznej nie można domagać się dokonywania przez organ oceny prawidłowości funkcjonowania tego bądź innych organów władzy publicznej (por. wyrok WSA w Lublinie z 28 grudnia 2022 r., II SAB/Lu 139/22, LEX nr 3503096, CBOSA). Dlatego też w przedmiocie pozostałych poruszonych we wniosku o udostępnienie informacji publicznej zagadnień należało stwierdzić, iż albo nie stanowiły informacji publicznej (punkty: 1, 9, 10, 11, 12, 13) lub organ pozostawał niewłaściwy do udzielenia na nich odpowiedzi (punkt: 3). Dokonując kontroli zakresu odpowiedzi organu na pytania zadane we wniosku skarżącej z 14 listopada 2024 r., Sąd doszedł do przekonania, że odpowiedź organu zawarta w piśmie z 25 listopada 2024 r. jest zupełna i odpowiada ustawowym zasadom udostępniania informacji publicznej. W ocenie Sądu, organ precyzyjnie i rzeczowo odniósł się do każdego z pytań, w tym również do tych, które nie mieszczą się w kategorii informacji publicznej – wykazując tym dobrą wolę. Odpowiedź organu jest wyczerpująca, a nadto, jak stwierdzono wyżej, została udzielona skarżącej w ustawowym terminie, zatem o bezczynności w sprawie nie może być mowy. Nie można bowiem zarzucić organowi bezczynności, jeśli skarżąca uzyskała odpowiedź na zadane organowi pytania, a odpowiedź została udzielona z zachowaniem ustawowego terminu. Z tych wszystkich względów Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 w związku z art. 120 p.p.s.a. Stosownie do art. 119 pkt 4 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.).