II SAB/Łd 5/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agata Sobieszek-Krzywicka (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Robert Adamczewski Asesor WSA Marcin Olejniczak po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 2 czerwca 2022 r. sprawy ze skargi P. J. na bezczynność Prezydenta Miasta Z. w sprawie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę. dc P. J. złożył skargę na bezczynność Prezydenta Miasta Zgierza w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Skarżący zarzucił naruszenie: 1. art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997r. w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji publicznej poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek, skutkujące ograniczeniem konstytucyjnego prawa do informacji; 2. art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (dalej jako: "UDIP") w zakresie, w jakim z przepisów tych wynika, że informacja nieudostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej jest udostępniana na wniosek bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w ciągu 14 dni od dnia złożenia wniosku poprzez brak zastosowania, polegający nieudostępnieniu informacji publicznej objętej wnioskiem, mimo pozostawania w posiadaniu przedmiotowych informacji. Skarżący wniósł o: 1. zobowiązanie organu do załatwienia wniosku z dnia 4 marca 2021r. w zakresie całości żądania objętego wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej, 2. zasądzenie od organu kosztów postępowania według norm przepisanych, 3. przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentu umowy o świadczenie usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego z dnia 11 czerwca 2014r. wraz z załącznikami oraz aneksami, zawartej pomiędzy Gminą Miasto Zgierz a [...] Przedsiębiorstwem "M." Sp. z o.o., celem wykazania faktu posiadania przez organ informacji publicznej objętej wnioskiem. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że w dniu 4 marca 2021r. złożył, za pośrednictwem poczty elektronicznej, wniosek o udostępnienie informacji publicznej w zakresie przygotowania zestawienia informacji uzupełniającej do informacji zawartej w tabeli pn. "Parametry techniczne floty komunikacji miejskiej w Zgierzu" ze strony 27 znajdującej się w przyjętej "Strategii elektromobilności dla Gminy Miasto Zgierz na lata 2019-2035. Skarżący wskazał, że poprosił o przedstawienie powyższej tabeli uzupełnionej o następujące informacje: - marka i model pojazdu, - rocznik pojazdu, - aktualny przebieg pojazdu, - wskazanie nazwy i adresu podmiotu, który wykonywał aktualny przegląd techniczny pojazdu. Jako sposób i formę udostępnienia wnioskowanych informacji skarżący wskazał formę elektroniczną informacji, udostępnioną na wskazany we wniosku adres e-mail. Następnie skarżący wyjaśnił, że pismem z dnia 17 marca 2021r. Naczelnik Wydziału Bezpieczeństwa i Zarządzania Kryzysowego Urzędu Miasta Zgierza, poinformował, że właścicielem pojazdów wykorzystywanych do realizacji przewozów w ramach publicznego transportu zbiorowego na terenie miasta jest firma ZPK "M." Sp. z o.o., która wykonuje zadania przewoźnika na mocy umowy z dnia [...] czerwca 2014r. o Świadczenie Usług w Zakresie Publicznego Transportu Zbiorowego. Ponadto wskazał, iż Urząd Miasta Zgierza nie jest w posiadaniu wnioskowanego zestawienia - nie posiada danych objętych wnioskiem. Wyjaśniając skarżący nadmienił, że w złożonym wniosku domagał się udostępnienia informacji, poprzez udostępnienie danych nieujętych w tabeli pn. "Parametry techniczne floty komunikacji miejskiej w Zgierzu" znajdującej się w przyjętej "Strategii elektromobilności dla Gminy Miasto Zgierz na lata 2019-2035", która to strategia udostępniona została na stronie internetowej organu (strona 35 załącznika). Tym samym – zdaniem skarżącego - dla każdego z wymienionych tam numerów bocznych pojazdu, skarżący oczekiwał podania następujących danych: marka i model pojazdu, rocznik pojazdu, aktualny przebieg pojazdu, wskazanie nazwy i adresu podmiotu, który wykonywał aktualny przegląd techniczny pojazdu. W ocenie skarżącego, organ jest w posiadaniu danych objętych wnioskiem i pozostaje podmiotem zobowiązanym do udostępnienia wnioskowanych informacji. Gmina Miasto Zgierz posiada 49% udziałów w spółce świadczącej usługi transportu publicznego. Zgodnie z informacjami zawartymi w BIP to również Gmina Miasto Zgierz deleguje trzech przedstawicieli do Rady Nadzorczej. Odwołując się do art. 7 ust. 1 pkt 4 ustawy o samorządzie gminnym, skarżący podniósł, że zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty należy do zadań własnych gminy. W szczególności zadania własne obejmują sprawy lokalnego transportu zbiorowego. Tym samym – w ocenie skarżącego - na gminie ciąży obowiązek nie tylko właściwej organizacji transportu zbiorowego, ale również weryfikacji świadczenia usług w tym zakresie, poprzez odrębny podmiot, któremu powierzono wykonywanie przewozu osób. W dalszej kolejności skarżący wskazał, że po otrzymaniu wspomnianej odpowiedzi od organu, wystąpił z wnioskiem o udostępnieniem kopii aktualnej umowy (z kompletem załączników i aneksów) zawartej pomiędzy UMZ a przewoźnikiem, który świadczy usługi autobusowe na terenie miasta Zgierz. W odniesieniu do powyższego skarżący dodał, że pismem z dnia 29 listopada 2021r. udostępniono mu umowę wraz z kompletem załączników, którą załączył do skargi. Zdaniem skarżącego, w § 3 ust. 3 ww. umowy zawarto postanowienie, iż przewoźnik przed przystąpieniem do wykonywania usługi danym środkiem transportu (autobusem), zobowiązany jest do umożliwienia zamawiającemu dokonania sprawdzenia (kontroli), czy dany środek transportu spełnia wymagania określone w ust. 1 oraz do przekazania zamawiającemu: a) aktualnego wykazu środków transportu (autobusów), które będą przeznaczone do realizacji przedmiotu zamówienia; b) poświadczonej za zgodność z oryginałem kserokopii dowodów rejestracyjnych środków transportu (autobusów), które będą przeznaczone do realizacji przedmiotu zamówienia; c) innych dokumentów potwierdzających dane oraz spełnienie wymagań, o których mowa w ust. 1. Skarżący dodał również, że dowód rejestracyjny każdego z pojazdów, niewątpliwie zawiera wnioskowane przez skarżącego dane, jako wydany zgodnie z wzorem określonym w Rozporządzeniu Ministra Infrastruktury i budownictwa z dnia 2017r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów oraz wymagań dla tablic rejestracyjnych (Dz. U. z 2017r., poz. 2355 ze zm.). Powszechnie wiadomo, iż dowód rejestracyjny zawiera datę produkcji pojazdu, marle i model (oznaczone kodem D1 i D2) oraz dane podmiotu wykonującego przegląd techniczny. Ponadto skarżący wskazał, że rozliczenie pomiędzy organem, a przewoźnikiem następuje na podstawie wozokilometrów - więc te dane dotyczące przebiegu pojazdów (na tej podstawie powinny być zarówno zliczane, jak i weryfikowane przez organem wozokilometry) powinny się znajdować w posiadaniu organu. Umowa również w § 4 ust. 14 zobowiązuje do sukcesywnego wprowadzania do świadczenia usługi przewozu środków transportu (autobusów) wyposażonych w klimatyzację, w ten sposób, aby w terminie 5 lat od dnia zawarcia umowy, co najmniej 50 % środków transportu (autobusów), którymi świadczona jest usługa przeważa było wyposażonych w klimatyzację, zaś w każdym kolejnym roku świadczenia usługi przewozu udziału środków transportu (autobusów) wyposażonych w klimatyzację wzrastał o co najmniej 10%, tak aby w ostatnim roku świadczenia transportu (autobusy) wyposażone były w klimatyzację. Skarżący stwierdził, że niezrozumiałym jest twierdzenie organu, iż nie posiada wnioskowanych informacji, w sytuacji, gdy owe dane zostały mu przekazane i pozostają w jego posiadaniu, w postaci dowodów rejestracyjnych i rozliczeń wozokilometrów. Również informacja o ilości pojazdów z klimatyzacją jest w posiadaniu organu, bowiem to na organie ciąży obowiązek weryfikowania, czy przewoźnik wywiązuje się z postanowień umownych, co wynika z ustawowego obowiązku zaspokajania potrzeb gminy, w sposób prawidłowy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie oraz rozstrzygnięcie o kosztach postępowania według norm prawem przepisanych. Jednocześnie organ wyjaśnił, że wbrew twierdzeniom skarżącego stronami umowy o świadczenie usług w zakresie publicznego transportu drogowego nie jest stricte Gmina Miasta Zgierz, a działające w imieniu Gminy Miasto Zgierz Miejskie Usługi Komunikacyjne w Zgierzu oraz M. sp. z o. o. z/s w Z. i to właśnie te podmioty dysponują kompletną dokumentacją w przedmiocie zamówienia w szczególności umowy. Organ podniósł, że Prezydent Miasta Zgierza nie posiada informacji w zakresie żądanym przez skarżącego, o czym poinformował w ustawowym terminie skarżącego, wobec czego organ wskazuje, iż wywody skarżącego, jakoby rzekomo Prezydent Miasta Zgierza posiadał powyższe informację są bezzasadne, nie poparte żadnymi dowodami. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie wyjaśnić należy, że sprawę rozpoznano w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 w związku z art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 z późn. zm.) (zwana dalej p.p.s.a.). Zgodnie z art. 119 pkt 4 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.). Sytuacja, o której stanowi powołany art. 119 pkt 4 p.p.s.a. zaistniała w rozpoznawanej sprawie. Przedmiotem wniesionej skargi jest bowiem bezczynność podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej. Zgodnie z art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Stosownie do art. 149 § 1a p.p.s.a. jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 (art. 149 § 2 p.p.s.a.). Skarga na bezczynność w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. ma na celu ochronę prawa strony przez doprowadzenie do wydania przez organ rozstrzygnięcia w sprawie lub podjęcia czynności dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowią przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tj. Dz.U. z 2022 r. poz. 902) (zwana dalej u.d.i.p.). Na mocy art. 4 ust. 1 u.d.i.p. obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: 1) organy władzy publicznej; 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych; 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa; 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego; 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Art. 4 ust. 3 u.d.i.p. stanowi, że obowiązane do udostępniania informacji publicznej są podmioty, o których mowa w ust. 1 i 2, będące w posiadaniu takich informacji. W kontrolowanej sprawie skarżący domagał się udostępnienia informacji w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 2176 z późn. zm.) (zwanej dalej u.d.i.p.). Ustawa ta reguluje zarówno zakres podmiotowy i przedmiotowy jej stosowania, jak i procedurę i tryb udostępniania informacji publicznej. Zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą dla dopuszczalności skargi na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie jest wymagane poprzedzenie jej jakimkolwiek środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej, ani wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, o jakim mowa w art. 52 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W sprawie niekwestionowanym jest to, że żądane przez skarżącego informacje stanowią informacje publiczne w rozumieniu przepisu art. 1 ust. 1 u.d.i.p., zgodnie z którym każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w ustawie. W świetle powyższego należy uznać, że informacje, których udostępnienia domaga się skarżący stanowią informacje publiczne. Nie kwestionowano również, że Prezydent Miasta Zgierza jest w myśl przepisu ar. 4 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p. organem zobowiązanym do udostępnienia informacji mających charakter informacji publicznej, będącej w jego posiadaniu, bądź też do wydania decyzji odmownej w tym zakresie. W tym miejscu należy wskazać, że stan bezczynności oznacza sytuację, w której mimo upływu ustawowych terminów organ nie udostępnia żądanej informacji, nie wydaje decyzji, bądź nie informuje wnioskodawcy o tym, że objęta wnioskiem informacja nie stanowi informacji publicznej lub że podmiot zobowiązany nie jest w posiadaniu wnioskowanej informacji (por. wyrok NSA z dnia 7 lipca 2016 r., I OSK 39/15, Lex nr 2100722). Na gruncie art. 4 ust. 3 u.d.i.p. nie budzi wątpliwości, że obowiązek udostępniania informacji publicznych dotyczy wyłącznie takich informacji, które są w posiadaniu podmiotu zobowiązanego. Brak posiadania żądanych informacji wypełnia przesłankę negatywną do rozpatrzenia żądania (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 10 maja 2022 r., III SAB/Gl 94/22, Lex nr 3354325, wyrok WSA w Białymstoku z dnia 2 marca 2022 r., II SAB/Bk 6/22, Lex nr 3327139). Podmiot zobowiązany winien w takich sytuacjach pisemnie poinformować wnioskodawcę o nieposiadaniu żądanych informacji, przy czym aby zwolnić się z zarzutu bezczynności powinien przekazać powyższą informację w terminie, o którym mowa w art. 13 u.d.i.p., tj. nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Powiadomienie wnioskodawcy o nieposiadaniu danych objętych wnioskiem uwalnia podmiot zobowiązany od zarzutu bezczynności w sprawie, albowiem z oczywistych względów nie można oczekiwać udostępnienia danych, którymi podmiot ten nie dysponuje (wyrok WSA w Szczecinie z 28 stycznia 2021 r., II SAB/Sz126/20). Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 15 lipca 2021 r. (III OSK 3249/21, Lex nr 3217704) wskazuje, że: "przepis art. 4 ust. 3 u.d.i.p. stanowi wprost, że obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są podmioty, o których mowa w ust. 1 i 2, będące w posiadaniu takich informacji. Nie można zarzucić podmiotowi zobowiązanemu do udostępnienia informacji publicznej bezczynności w rozpoznaniu wniosku wówczas, gdy wyraźnie powiadomił wnioskodawcę, że nie posiada żądanej informacji oraz wyjaśnił dlaczego. Przy czym nie jest rzeczą sądu administracyjnego weryfikacja prawdziwości twierdzenia zobowiązanego w tym zakresie (...). Brak jest w tym przedmiocie właściwych instrumentów prawnych. Jeżeli zatem podmiot do którego się zwrócono podaje, że nie posiada żądanej informacji, to nie można od niego wymagać i zobowiązywać do uwzględnienia żądania ich udostępnienia. W razie natomiast złożenia nieprawdziwego oświadczenia w tym zakresie istnieją środki, w tym karne, czy inne pozwalające na weryfikację tego stanowiska." W kontrolowanej sprawie skarżący złożył wniosek o udostępnienie informacji publicznej w dniu 4 marca 2021 r. Pismem z dnia 17 marca 2021 r. skarżący został poinformowany, że Urząd Miasta Zgierza nie jest w posiadaniu wnioskowanej informacji oraz, że właścicielem pojazdów wykorzystywanych do realizacji przewozów w ramach publicznego transportu zbiorowego ma terenie Zgierza jest spółka ZPK "M." sp. z o.o. z siedzibą w Z. przy ul. [...], która wykonuje zadania przewoźnika na mocy umowy z dnia 11 czerwca 2014 r. o świadczenie usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego. W piśmie wskazano, że dane wymienione we wniosku skarżącego zapewne posiada przewoźnik ZPK "M." sp. z o.o. W związku z powyższym zasadne jest twierdzenie, że Prezydent Miasta Zgierza, zachowując termin, o którym mowa w art. 13 u.d.i.p. poinformował skarżącego, że nie jest w posiadaniu żądanych informacji oraz wskazał podmiot, który tymi informacjami dysponuje. Należy przy tym zauważyć, że powyższa spółka jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej. W orzecznictwie ugruntowany jest pogląd, zgodnie z którym wyliczenie podmiotów zobowiązanych do udostepnienia informacji publicznej w art. 4 ust. 1 pkt 1 – 5 u.d.i.p. nie ma charakteru wyczerpującego. Ze sformułowania "w szczególności" wynika, że jest to wyliczenie przykładowe, otwarte, mające charakter porządkujący. Nie wyklucza istnienia innych podmiotów nienależących do żadnej z kategorii tam wymienionych, które z uwagi na to, że wykonują określone zadania publiczne, pozostają zobowiązane do udostępnienia informacji publicznej, o ile ją posiadają. Struktura organizacyjna i własnościowa takich podmiotów nie ma decydującego znaczenia. Analiza tego przepisu prowadzi do wniosku, że obowiązany do udostępniania informacji publicznej jest każdy podmiot, który wykonuje zadania publiczne lub dysponuje majątkiem publicznym (por. wyroki NSA: z 24 marca 2022 r., II OSK 1155/21, Lex nr 3327565; z 3 czerwca 2015 r., I OSK 1603/14, pub. https://orzeczenia.nsa.gov.pl; z 18 września 2014 r., I OSK 45/14, pub. https://orzeczenia.nsa.gov.pl). W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się, że pojęcie "zadania publiczne" jest pojęciem szerszym od pojęcia "zadania władzy publicznej" (art. 61 Konstytucji RP). Pojęcia te różnią się przede wszystkim zakresem podmiotowym, zadania władzy publicznej mogą być bowiem realizowane przez organy tej władzy lub podmioty, którym zadania te zostały powierzone w oparciu o konkretne i wyrażone unormowania ustawowe. Pojęcie "zadanie publiczne", użyte w art. 4 u.d.i.p. zamiast pojęcia "zadanie władzy publicznej", użytego w art. 61 Konstytucji RP, ignoruje element podmiotowy i oznacza, że zadania publiczne mogą być wykonywane przez różne podmioty niebędące organami władzy i bez konieczności przekazywania tych zadań. Tak rozumiane "zadanie publiczne" cechuje powszechność i użyteczność dla ogółu, a także sprzyjanie osiąganiu celów określonych w Konstytucji lub ustawie. Wykonywanie zadań publicznych zawsze wiąże się z realizacją podstawowych publicznych praw podmiotowych obywateli (por. wyroki NSA: z 24 marca 2022 r., II OSK 1155/21, Lex nr 3327565; z 18 sierpnia 2010 r., sygn. akt I OSK 851/10 i 4 listopada 2016 r., sygn. akt I OSK 900/15, pub. https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Realizowanie przewozów w ramach publicznego transportu zbiorowego na terenie Zgierza należy do wykonywania zadań publicznych i jest finansowane ze środków publicznych. W konsekwencji spółka kapitałowa, jaką jest ZPK "M." sp. z o.o., jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznych związanych z wykonywanym zadaniem. Zatem Prezydent Miasta Zgierza udzielając w terminie odpowiedzi, w której oświadczył o nieposiadaniu wnioskowanych informacji publicznych i wskazując jednocześnie podmiot, który te informacje posiada i jest podmiotem zobowiązanym do ich udostępnienia w rozumieniu art. 4 ust. 1 u.d.i.p., nie pozostawał w stanie bezczynności w związku z wnioskiem skarżącego z dnia 4 marca 2021 r. Odnosząc się do podniesionego w skardze zarzutu naruszenia art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. należy wskazać, że o ile Prezydent Miasta Zgierza nie posiadał żądanych informacji to nie powstał po jego stronie obowiązek ich udostępnienia na wniosek skarżącego. Za bezpodstawny zatem należy uznać powyższy zarzut naruszenia prawa materialnego. Za nieuzasadniony Sąd uznał podnoszony przez skarżącego zarzut naruszenia art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez nieudostępnienie informacji skutkujące ograniczeniem konstytucyjnego prawa do informacji. Należy zwrócić uwagę na rozróżnienie między ograniczeniem prawa do informacji a regulacjami dotyczącymi trybu jej udostępniania. Zgodnie z art. 61 ust. 4 Konstytucji tryb udzielania informacji, o których mowa w ust. 1 i 2, określają ustawy, a w odniesieniu do Sejmu i Senatu ich regulaminy. Przepis ten "nakłada na ustawodawcę zwykłego obowiązek wydania ustaw dotyczących trybu udzielania informacji, w taki sposób, aby poprzez uregulowanie kwestii o charakterze proceduralnym i organizacyjno-technicznym, realizacja prawa do informacji określonego w art. 61 Konstytucji, była wykonalna w praktyce" (wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 9 kwietnia 2015 r., K 14/13, OTK-A 2015/4/45). Kwestie te zostały uregulowane przez ustawodawcę w przepisach ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Zagadnienie ograniczenia prawa do informacji zostało natomiast uregulowane w art. 61 ust. 3 Konstytucji. Zgodnie z treścią tego przepisu, ograniczenie prawa do informacji może nastąpić wyłącznie za względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa. Trybunał Konstytucyjny wskazuje, że "W świetle art. 61 Konstytucji zagadnienia zakresu materialnego i granic prawa do informacji z jednej strony, zaś trybu udzielania informacji z drugiej nie są tożsame. Prawo do informacji oraz jego zakres wyznaczają bowiem bezpośrednio same przepisy art. 61 ust. 1 i ust. 2 Konstytucji oraz ustawy zwykłe doprecyzowujące te treści, a także ustawy o których mowa jest w art. 61 ust. 3 Konstytucji, a które wprowadzić mogą ograniczenia prawa do informacji w zakresie tam określonym. (...) Czym innym jest przy tym samo prawo do informacji publicznej oraz kwestia jego zakresu, czym innym zaś zagadnienie dostępu do dokumentów i korzystania z nich oraz wyznaczenie odpowiednich zasad regulujących te kwestie. Zakres prawa do informacji, wyznaczony jest - jak już była mowa - bezpośrednio przez art. 61 ust. 1 i ust. 2 Konstytucji oraz ustawy zwykłe. Natomiast "tryb udzielania informacji", o którym jest mowa w art. 61 ust. 4 Konstytucji, to dyrektywy proceduralne, wskazujące sposób urzeczywistniania materialnej treści tego prawa." (wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 16 września 2002 r., K 38/01, OTK-A 2002/5/59). W kontrolowanej sprawie Prezydent Miasta Zgierza nie odmówił skarżącemu udostępnienia informacji publicznej ze względu na ograniczenie prawa do tej informacji, które miałoby mieć swoje podstawy bądź to w przepisach art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji bądź w przepisach ustawy. Kwestią sporną jest natomiast zarzut bezczynności skutkującej zdaniem skarżącego ograniczeniem w realizacji przysługującego mu prawa do informacji publicznej. Zarzut ograniczenia prawa do informacji publicznej, zagwarantowanego w art. 61 ust. 1 Konstytucji, w niniejszym stanie faktycznym, pozostaje zatem bezpodstawny. Skarżący podnosi w skardze, że w jego opinii Prezydent Miasta Zgierza jest w posiadaniu informacji objętych wnioskiem i pozostaje podmiotem zobowiązanym do ich udostępnienia. Skarżący wskazuje przy tym, że Gmina Miasto Zgierz posiada 49%udziałów w spółce świadczącej usługi transportu publicznego oraz zgodnie z informacjami zawartymi w BIP deleguje trzech przedstawicieli do Rady Nadzorczej tej spółki. Skarżący odwołuje się także do treści §3 ust. 3 umowy o świadczenie usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego z dnia 11 czerwca 2014 r. zawartej między Gminą Miasto Zgierz a ZPK "M." sp. z o.o., zgodnie z którym przewoźnik przed przystąpieniem do wykonywania usługi danym środkiem transportu(autobusem), zobowiązany jest do umożliwienia zamawiającemu dokonania sprawdzenia (kontroli), czy dany środek transportu spełnia wymagania określone w ust. 1 oraz do przekazania zamawiającemu określonych dokumentów. Ponadto skarżący wskazuje, że w związku z wykonywaniem przedmiotowej umowy w posiadaniu organu powinny znajdować się informacje publiczne, których dotyczy jego wniosek. Z powyższego skarżący wywodzi, że organ, tj. Prezydent Miasta Zgierza jest w posiadaniu wnioskowanych informacji. Sąd podziela zaprezentowany powyżej pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego co do tego, że weryfikowanie prawdziwości oświadczenia podmiotu o nieposiadaniu informacji nie należy do sądu administracyjnego. Odnosząc się do powyższego zarzutu podnoszonego w skardze należy jednak zauważyć, że umowa o świadczenie usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego z dnia 11 czerwca 2014 r. została zawarta w imieniu Gminy Miasta Zgierz przez Miejskie Usługi Komunalne w Zgierzu, reprezentowane przez pełniącego obowiązki kierownika Miejskich Usług Komunalnych w Zgierzu – P. M. Ponadto Miejskie Usługi Komunalne w Zgierzu zostały wskazane jako zamawiający w postępowaniu o udzielenie zamówienia publicznego, w wyniku którego została zawarta powyższa umowa. Wynika to z treści specyfikacji istotnych warunków zamówienia. W tym miejscu należy podnieść, że Miejskie Usługi Komunalne w Zgierzu są jednostką budżetową Gminy Miasto Zgierz, której nadano statut na mocy uchwały nr XVIII/177/11 Rady Miasta Zgierza z dnia 29 grudnia 2011r. Zgodnie z § 4 ust. 1 załącznika do przywołanej uchwały całokształtem działalności jednostki kieruje jej kierownik, który reprezentuje jednostkę i dokonuje czynności prawnych w jej imieniu. Jednostki budżetowe są jednostkami organizacyjnymi sektora finansów publicznych nieposiadającymi osobowości prawnej, działającymi na podstawie statutu (art. 11 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych [t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 305]). Z art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. wynika, że obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są podmioty wykonujące zadania publiczne reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Z powyższego jednoznacznie wynika, że podmiotami zobowiązanymi do udostępniania informacji publicznej na gruncie u.d.i.p. są nie tylko szeroko pojęte władze publiczne, ale także podmioty reprezentujące jednostki organizacyjne wykonujące zadania publiczne. Zatem, o ile podmiotem posiadającym pozyskane w związku z wykonywaniem umowy z dnia 11 czerwca 2014 r. o świadczenie usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego są Miejskie Usługi Komunikacyjne w Zgierzu, to osoba reprezentująca tę jednostkę, z mocy art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p., jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej w tym zakresie. Podkreślenia wymaga, że w sprawach dotyczących udostępnienia informacji publicznej nie ma zastosowania instytucja przekazywania wniosku do organu właściwego, tak jak ma to miejsce w postępowaniu administracyjnym, prowadzonym według przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 735 z późn. zm.). Wynika to z treści art. 16 u.d.i.p., który odsyła do przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego wyłącznie w zakresie decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej. Podsumowując należy podkreślić, że stan bezczynności w przedmiocie rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej oznacza sytuację, w której mimo upływu ustawowych terminów podmiot zobowiązany nie udostępnia żądanej informacji, nie wydaje decyzji, gdy zachodzą podstawy do odmowy udostępnienia informacji publicznej z przyczyn wskazanych w art. 5 u.d.i.p. albo umorzenia postępowania, bądź nie informuje wnioskodawcy o tym, że nie posiada żądanej informacji lub objęta wnioskiem informacja nie stanowi informacji publicznej i nie podlega udostępnieniu w trybie przepisów powołanej ustawy. Prezydent Miasta Zgierza nie naruszył wskazanych w skardze przepisów u.d.i.p. i nie pozostawał w bezczynności. W piśmie do skarżącego z dnia 17 marca 2021 r. nie ograniczył się do poinformowania o nieposiadaniu żądanych informacji, lecz wskazał podmiot, który według jego wiedzy powinien te informacje posiadać i z mocy art. 4 ust.1. u.d.i.p. był zobowiązany do ich udostępnienia. Wobec powyższego Sąd, z przyczyn wskazanych w niniejszym uzasadnieniu, orzekł jak w sentencji wyroku oddalając skargę na bezczynność, na podstawie art. 151 p.p.s.a. dc