II SAB/Łd 99/17

Dnia 13 czerwca 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski Sędziowie Sędzia WSA Barbara Rymaszewska Sędzia WSA Renata Kubot – Szustowska (spr.) Protokolant Specjalista Anna Kośka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 czerwca 2017 roku sprawy ze skargi J. J. na bezczynność Kierownika Środowiskowego Domu Samopomocy dla Osób z Zaburzeniami Psychicznymi i Niepełnosprawnych Intelektualnie w N. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1) zobowiązuje Kierownika Środowiskowego Domu Samopomocy dla Osób z Zaburzeniami Psychicznymi i Niepełnosprawnych Intelektualnie w N. do załatwienia wniosku J. J. z dnia 27 grudnia 2016 roku w terminie 14 dni od dnia uprawomocnienia się wyroku; 2) stwierdza, że bezczynność organu nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa; 3) zasądza od Kierownika Środowiskowego Domu Samopomocy dla Osób z Zaburzeniami Psychicznymi i Niepełnosprawnych Intelektualnie w N. na rzecz J. J. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. a.bł. J. J. zaskarżył do sądu administracyjnego bezczynność Kierownika Środowiskowego Domu Samopomocy dla Osób z Zaburzeniami Psychicznymi i Niepełnosprawnymi Intelektualnie w N. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. W uzasadnieniu skargi J. J. wyjaśnił, że w grudniu 2016r. prowadzone było postępowanie w sprawie udzielenia zamówienia publicznego w trybie zapytania ofertowego na przewóz osób niepełnosprawnych z gminy D. do Środowiskowego Domu Samopomocy w N., w którym to skarżący brał udział. Ostatecznie wygrała firma, wobec której skarżący ma podejrzenia, że nie spełniała warunków zamieszczonych w zapytaniu jak i również w przepisach o transporcie drogowym i wymogów co do pojazdów specjalnych. Dalej skarżący wskazał, że od grudnia ubiegłego roku kilkukrotnie prosił, zgodnie z ustawą z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jednolity Dz.U. z 2016r., poz. 1764), powoływanej dalej jako u.d.i.p. o kserokopie dokumentów jakie złożyła wygrywająca firma do tego zapytania ofertowego. Dwukrotnie otrzymał odpowiedź pocztą na piśmie, że ośrodek nie ma możliwości technicznych ani czasowych wysłania skarżącemu żądanych dokumentów pocztą. Na trzecie pismo, w którym skarżący zażądał, żeby w ciągu 7 dni przygotowano mu dokumenty i powiadomiono go kiedy będzie możliwy ich odbiór, po dwóch tygodniach dostał e-maila, że ŚDS w N. nie posiada osoby wykwalifikowanej, która potrafiłaby zrobić kserokopię dokumentów. Poinformowano również skarżącego, że nie odmówiono mu dostępu do informacji publicznej choć w żadnym z pism nie określono, w jakim czasie te dokumenty skarżący otrzyma. W ocenie skarżącego jest to utrudnianie dostępu do informacji publicznych i działanie na szkodę urzędu i osoby prywatnej co jest przestępstwem z art. 231 Kodeksu karnego. Skarżący dodał, że dokumenty te są mu potrzebne do dalszych działań celem wyjaśnienia nieprawidłowości przy udzielaniu zamówienia publicznego. W odpowiedzi na skargę Kierownik Środowiskowego Domu Samopomocy dla Osób z Zaburzeniami Psychicznymi i Niepełnosprawnych Intelektualnie w N. stwierdził, że nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi, albowiem opiera się ona jedynie na okolicznościach stanowiących niezadowolenie skarżącego z wyniku zamówienia publicznego, a to wobec faktu wyboru oferty złożonej przez innego oferenta, zawierającej treść znacznie korzystniejszą pod względem finansów publicznych, niż oferta J. J., co też finalnie nie miało żadnego znaczenia dla wyniku przeprowadzonego zamówienia publicznego. Abstrahując jednak od powyższego Kierownik ŚDS podkreślił, że reprezentowana przez niego jednostka nigdy nie odmawiała skarżącemu dostępu do informacji publicznej, a proponowała wręcz inne alternatywne rozwiązania przewidziane ustawą, których skarżący nie potrafił, bądź też nawet nie chciał zaakceptować. Jak zostało wyjaśnione skarżącemu w kierowanych do niego pismach, udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, uniemożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku, podmiot obowiązany do udostępnienia powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie (...) (art. 14 u.d.i.p.). Ponadto, zgodnie z treścią art. 12 u.d.i.p., podmiot udostępniający informację publiczną jest obowiązany zapewnić możliwość, np. kopiowania informacji publicznej, przez co należy także rozumieć możliwość wykonania przez żądającego informacji fotokopii własnym urządzeniem technicznym umożliwiającej dokonanie odzwierciedlenia zapisów znajdujących się na dokumentacji stricte papierowej. Regulacja art. 14 ust. 1 u.d.i.p. nakłada na podmioty udostępniające informacje publiczne obowiązek zastosowania sposobu i formy jej udzielenia zgodnie z żądaniem podmiotu zainteresowanego zawartym we wniosku. Oznacza to, iż przepis ten będzie się odnosił wyłącznie do sposobu udostępniania informacji określonego w art. 10 u.d.i.p. Unormowanie to stanowi realizację koncepcji prawa do informacji publicznej, zgodnie z którą to podmiot uprawniony decyduje, jaki sposób uzyskania informacji publicznej jest dla niego najbardziej pożądany. Pozwala to także na uniknięcie sytuacji, w której dysponent informacji publicznej udzieli jej w formie uniemożliwiającej podmiotowi zainteresowanemu zapoznanie się z jej treścią (np. zapis informacji na dyskietce komputerowej w przypadku, gdy podmiot zainteresowany nie posiada komputera i nie potrafi się nim posługiwać). Należy podkreślić, iż regulacja art. 14 u.d.i.p. wiąże się z określonymi w art. 12 ust. 2 u.d.i.p. obowiązkami w zakresie udostępniania informacji publicznych. Oznacza to, iż wnioskodawcy nie pozostawiono w tej kwestii całkowitej dowolności - może on w istocie domagać się udostępnienia informacji publicznej w sposób określony w art. 12 ust. 2 u.d.i.p. Podmiot zobowiązany do udzielenia informacji musi bowiem zapewnić możliwość utrwalenia informacji jedynie przy pomocy alternatywnie określonych środków w art. 12 ust. 2 pkt 1 i pkt 2 u.d.i.p. Dopuszczalne odstępstwo od zasady sformułowanej w art. 14 ust. 1 u.d.i.p. zawiera przepis art. 14 ust. 2 u.d.i.p. Jest ono uzasadnione brakiem po stronie podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej możliwości technicznych pozwalających na udostępnienie danej informacji w sposób określony we wniosku. W takim przypadku podmiot ten jest zobligowany do powiadomienia wnioskodawcy o przyczynach niemożności udzielenia informacji we wskazanej przez niego formie oraz o formie lub sposobie, w jakich informacja może zostać niezwłocznie udostępniona. Artykuł 12 ust. 2 u.d.i.p. wprowadza katalog dopuszczalnych form utrwalenia udostępnianej informacji publicznej. Treść obowiązku umożliwienia utrwalenia informacji jest określona przez koniunkcję dwu alternatyw rozłącznych. Oznacza to, że podmiot udostępniający jest zobowiązany do umożliwienia utrwalenia jej na papierze (kserokopia albo wydruk komputerowy) lub też skopiowania jej w sposób umożliwiający zainteresowanemu podmiotowi bezpośrednie i wielokrotne zapoznanie się z jej treścią (przeniesienie "na stałe" na odpowiedni, powszechnie stosowany nośnik informacji lub przesłanie w formie elektronicznej jako e-mail). Pod pojęciem odpowiedniego, powszechnie stosowanego nośnika należy rozumieć jedynie podstawowe, ogólnie dostępne środki używane do gromadzenia, odtwarzania i przetwarzania danych. Należy przyjąć, iż w chwili obecnej będą to przede wszystkim dyskietki komputerowe, płyty CD, jak i aparaty fotograficzne. W związku z rozwojem elektronicznych nośników danych zakres przedmiotowy ww. terminu będzie podlegał ciągłemu rozszerzeniu i może w niedługiej przyszłości objąć inne, nowocześniejsze rodzaje nośników, np. dyski optyczne o dużej pojemności. Podmiot udostępniający czyni zadość obowiązkowi wynikającemu z art. 12 ust. 2 u.d.i.p,. umożliwiając np. wydruk i skopiowanie danych na dyskietkę komputerową, czy też wydruk i przesłanie danych pocztą elektroniczną, bądź też dokonanie ich fotokopii. Przenosząc powyższe na grunt przedmiotowej sprawy organ zauważył, iż załączona do akt sprawy dokumentacja wskazuje — ponad wszelką wątpliwość — na fakt, iż skarżącemu nie odmówiono w istocie rzeczy dostępu do informacji publicznej, wybrano jedynie jeden z alternatywnych sposobów realizacji tego prawa stosownie do obowiązujących przepisów prawa oraz możliwości faktycznych skarżonego organu. W ocenie organu, dla skarżącego problem tkwił wyłącznie w konieczności pofatygowania się do instytucji celem osobistego wykonania fotokopii żądanych do wglądu dokumentów. Należy też zwrócić uwagę, iż pismo informujące skarżącego o możliwości zapoznania się z informacją publiczną (dokumentacją) w miejscu działania skarżonego organu zostało skarżącemu doręczone jeszcze przed wysłaniem skargi do Sądu, co świadczy o tym, że skarga ta była skargą przede wszystkim przedwczesną i bezzasadną, opartą na okolicznościach nie w pełni prawdziwych. Organ nie musi przeto uwzględnić żądania wnioskodawcy udostępnienia mu dostępu do informacji publicznej wyłącznie w postaci przesłania kserokopii dokumentów z tego tylko względu, iż fotokopia, bądź też płyta CD, nie będzie mogła być przez skarżącego wykorzystana - jak podnosi - w organach ścigania. Ta przesłanka nie została uregulowana w ustawie o dostępie do informacji publicznej, a zatem organ nie ma powinności kierować się wyłącznie tą okolicznością, a jedynie zrealizować żądanie zgodnie - co do zasady - z wnioskiem wnioskodawcy, zaś w braku faktycznych możliwości, stosownie do innych alternatywnych sposobów przewidzianych ustawą. Na tej podstawie organ uznał, że skarga, jako bezzasadna winna zostać oddalona w całości. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. W pierwszej kolejności wskazać należy, iż stosownie do art. 21 ustawy o dostępie do informacji publicznej, do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2016r., poz. 718 ze zm.), powoływanej dalej jako p.p.s.a. Z kolei w myśl art. 3 § 2 pkt 8 tejże ustawy, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1 – 4a. Nie można zatem mieć wątpliwości co do kognicji sądu administracyjnego w niniejszej sprawie. Generalizując należy wskazać, iż z bezczynnością organu administracji publicznej będziemy mieli do czynienia wówczas, gdy organ zwleka z wydaniem decyzji, postanowienia albo aktu lub dokonaniem czynności dotyczących uprawnień lub obowiązków, wynikających z przepisów prawa, a sprawa ma charakter sprawy z zakresu administracji publicznej. W przypadku wniesienia skargi na bezczynność organu przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie ma znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, a w szczególności, czy bezczynność organu spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu w ich podjęciu lub dokonaniu, czy też wiąże się z przeświadczeniem organu, że występują negatywne przesłanki do załatwienia sprawy poprzez wydanie określonego aktu lub podjęcie czynności. Co do zasady, warunkiem dopuszczalności skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego jest – jak to wynika z przepisu art. 52 § 1 p.p.s.a. – wyczerpanie środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed właściwym organem administracji publicznej, przy czym dotyczy to także skargi na bezczynność organu, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. Jednakże w przypadku skargi na bezczynność organu, której przedmiotem jest dostęp do informacji publicznej należy przyjąć, iż skarga nie musi być poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej. Brak jest bowiem podstaw do występowania z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa oraz wykazywania, że złożone zostało zażalenie na bezczynność organu w trybie, o którym mowa w art. 37 § 1 k.p.a. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 maja 2006r., sygn. akt I OSK 601/05 dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Przyjmuje się, że rolą sądu administracyjnego przy rozpoznawaniu skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej jest udzielenie odpowiedzi na pytanie czy objęta wnioskiem strony skarżącej informacja stanowi informację publiczną, a następnie czy organ rzeczywiście nie podjął działań nakazanych mu przez prawo. W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalił się bowiem pogląd, że skargę na bezczynność organu w postępowaniu o udzielenie informacji publicznej można złożyć nie tylko wobec "milczenia" organu, ale również w sytuacji, w której powstał spór między wnioskodawcą a adresatem wniosku, co do charakteru żądanej informacji oraz obowiązku jej udostępnienia. Tym samym sąd administracyjny, do którego trafiła skarga na bezczynność pełni rolę arbitra, który ma przede wszystkim przesądzić czy wnioskodawca żąda informacji, o której mowa w art. 1 ust. 1 ustawy i tym samym czy ustawa ta znajduje zastosowanie. Skarga na bezczynność w tego rodzaju sprawach chroni wnioskodawcę przed arbitralną decyzją organu, która uniemożliwia uzyskanie żądanej informacji (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 lipca 2010r., sygn. akt I OSK 592/10 oraz z dnia 6 października 2011r., sygn. akt I OSK 1510/11 dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Ustawa z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej statuuje w art. 1 ust. 1, że każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną. Tę ogólną definicję doprecyzowuje art. 6 ust. 1 ustawy, który wymienia rodzaje spraw, jakich mogą dotyczyć informacje o charakterze informacji publicznych, czyniąc to w sposób otwarty, czemu służy zwrot "w szczególności". Doktryna oraz orzecznictwo sądowe, w oparciu o ogólną formułę ustawy, a także regulacje art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP, przyjmuje szerokie rozumienie pojęcia "informacja publiczna". Za taką uznaje się wszelkie informacje wytworzone przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które wykonują funkcje publiczne lub gospodarują mieniem publicznym (komunalnym bądź Skarbu Państwa), jak również informacje odnoszące się do wspomnianych władz, osób i innych podmiotów, niezależnie od tego, przez kogo zostały wytworzone (por.np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 października 2002r., sygn. akt II SA 181/02; z dnia 20 października 2002r., sygn. akt II SA 1956/02 oraz z dnia 30 października 2002r., sygn. akt II SA 2036-2037/02, za: M. Jaśkowska, Dostęp do informacji publicznych w świetle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, Toruń 2002r., s. 28). Z powyższego wynika, że informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona lub odnosząca się do władz publicznych, a także odnosząca się do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne lub gospodarujących mieniem publicznym. Przepis art. 4 ust. 1 ustawy zawiera natomiast katalog podmiotów, zobowiązanych do udostępnienia informacji publicznej, który również jest katalogiem otwartym poprzez użycie zwrotu "w szczególności". Stosownie do art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy, obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są m.in. organy władzy publicznej. W pojęciu tym mieszczą się m.in. organy samorządu gminnego, których zakres kompetencji regulują przepisy ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (tekst jednolity Dz.U. z 2013r., poz. 594 ze zm.). W świetle powyższych uregulowań oczywistym jest, że informacje odnoszące się do umów zawieranych przez organy gminy w celu realizacji zadań ustawowych (w tym także dane dotyczące stron tychże umówi i spełniania przezeń ustawowych warunków ich działalności) są informacją publiczną, w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. (art. 6 ust. 1 pkt 2 u.d.i.p.) W rozpoznawanej sprawie wniosek J. J. dotyczył dokumentacji związanej "z zapytaniem ofertowym na świadczenie usług transportu osobowego na rzecz Środowiskowego Domu Samopomocy w N. na rok 2017", na którą składały się wymienione w punktach od 1 do 5 wniosku dokumenty (dowody rejestracyjne pojazdów, zgłoszonych do zamówienia, licencji złożonych do zamówienia, pozwolenia na przewóz osób niepełnosprawnych, pozwolenia na używanie oznakowania pojazdów do przewozu osób niepełnosprawnych, wykazu pojazdów zgłoszonych do tej usługi oraz umowy podpisanej z wykonawcą do tego zamówienia i aneksu, jeśli taki "wystąpił"). Nie ma zatem wątpliwości, że przedmiotem żądania J. J. jest informacja publiczna, zaś skarżący podał w jakiej formie i w jaki sposób żądana informacja winna zostać udostępniona (przesłanie na adres zamieszkania kserokopii ww. dokumentów . Analiza uregulowań ustawy o dostępie do informacji publicznej prowadzi natomiast do konkluzji, iż w razie skierowania wniosku o udzielenie informacji publicznej, podmiot, do którego wniosek taki został skierowany może zachować się w jeden z poniższych sposobów: 1. – udzielić informacji publicznej, gdy jest jej dysponentem oraz nie zachodzą okoliczności wyłączające możliwość jej udzielenia. Wówczas winien dokonać tego w formie czynności materialno – technicznej. 2. – odmówić udostępnienia informacji (art. 16 ust. 1 ustawy) lub umorzyć postępowanie (art. 14 ust. 2 ustawy), czego winien dokonać w formie decyzji administracyjnej; 3. – odmówić udostępnienia informacji publicznej przetworzonej w związku z niespełnieniem przez stronę warunku wskazanego w art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy. W przypadku wniosku o udostępnienie informacji publicznej w formie wydania kserokopii dokumentu do realizacji tego prawa nie wystarczy natomiast ani poinformowanie wnioskodawcy o treści dokumentu ani zezwolenie na zapoznanie się z jego treścią w określonym miejscu i czasie. Dopiero wydanie żądanych kserokopii jest realizacją tego rodzaju wniosku. (por. np. wyroki Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 2 grudnia 2010r., sygn. akt I OSK 1622/10 oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 czerwca 2016r., sygn. akt II SAB/Wa 5/16, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej http:// orzeczenia.nsa.gov.pl.) Powoływany przez organ art. 14 ust. 2 u.d.i.p. umożliwia niewywiązanie się z ustawowego terminu, o którym mowa w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., ale z zastrzeżeniem następujących warunków: - po pierwsze organ musi wskazać na przyczyny braku możliwości udostępnienia informacji w sposób lub w formie określonych we wniosku; - po drugie winien wskazać, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie. W ocenie Sądu wszakże, samo powołanie się na brak możliwości technicznych i czasowych sporządzenia kserokopii i przesłania skarżącemu żądanych dokumentów nie jest wystarczającym powodem do zastosowania przez organ art. 14 ust. 2 u.d.i.p. Przepis ten wymaga wskazania konkretnych przyczyn braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem, a nie wyłącznie powołania się na taką okoliczność. W odpowiedzi na wniosek skarżącego organ nie wyjaśnił natomiast przyczyn, które uniemożliwiły mu udostępnienia informacji publicznej zgodnie z wnioskiem. Dopiero w kolejnym (trzecim skierowanym do skarżącego) piśmie z dnia 9 lutego 2017r. wskazano, że powodem ograniczenia możliwości czasowych jest to, że ŚDS nie zatrudnia pracownika administracyjno-biurowego, do którego należałby ten obowiązek. Organ nie wspomniał natomiast, na czym polegają przeszkody natury technicznej, które uniemożliwiałyby udostępnienie żądanej informacji we wskazanej we wniosku formie. Niezależnie jednak od powyższego wydaje się, że sporządzenie około 20 stron kserokopii nie wymaga od pracowników, zatrudnionych przez Gminę szczególnych kwalifikacji czy przeszkolenia, nie stanowi dlań również nadmiernego obciążenia czasowego. Środowiskowy Dom Samopomocy dla Osób z Zaburzeniami Psychicznymi i Niepełnosprawnych Intelektualnie w N. jest jednostką budżetową Miasta i Gminy D., a zgodnie ze statutem, jednostką tą kieruje Kierownik zatrudniany przez Burmistrza Miasta i Gminy. Jeżeli zatem jednostka ta nie ma samodzielnych możliwości sporządzenia kserokopii żądanych przez skarżącego dokumentów, to w tym zakresie Kierownik powinien skorzystać z pomocy pracowników i sprzętu Urzędu Miasta i Gminy D.. Przypomnieć należy, że zgodnie z art. 12 ust. 2 u.d.i.p. podmiot udostępniający informację publiczną jest obowiązany zapewnić możliwość: 1) kopiowania informacji publicznej albo jej wydruk lub 2) przesłania informacji publicznej albo przeniesienia jej na odpowiedni, powszechnie stosowany nośnik informacji. Z powyższego wynika, że ustawodawca uznał możliwość kopiowania informacji publicznej i jej przesłanie za pewne minimum obowiązków leżących po stronie podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej. Otrzymanie kserokopii kilku dokumentów jest informacją prostą i jednocześnie czynnością powszechną, dla wykonania której nie jest potrzebne ani zaangażowanie czasowe ani szczególny sprzęt. Biorąc pod uwagę powyższe, wobec tego, że organ do daty rozprawy nie załatwił wniosku skarżącego, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. zobowiązano Kierownika Środowiskowego Domu Samopomocy dla Osób z Zaburzeniami Psychicznymi i Niepełnosprawnych Intelektualnie w N. do jego załatwienia w terminie 14 dni od dnia uprawomocnienia się wyroku, stwierdzając jednocześnie, po myśli art. 149 § 1a p.p.s.a., że bezczynność organu nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa. Zdaniem Sądu, odniesienie się do wniosku w ustawowym terminie, jakkolwiek błędne, wyklucza uznanie bezczynności za rażąco naruszającą prawo. O kosztach postępowania sądowego rozstrzygnięto na podstawie art. 200 p.p.s.a., zasądzając na rzecz strony skarżącej ich zwrot w kwocie równej należnemu wpisowi sądowemu (100,-zł.). B.A.