II SO/Łd 14/15

Dnia 29 października 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Barbara Rymaszewska, Sędzia NSA Anna Stępień, , Protokolant Pomocnik sekretarza Aneta Panek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 października 2015 roku sprawy z wniosku Fundacji "A" z siedzibą w W. o wymierzenie [...] Centrum Zdrowia Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w T. grzywny za nieprzekazanie skargi wraz z aktami postanawia: 1. wymierzyć [...] Centrum Zdrowia Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w T. grzywnę w wysokości 1000 (jeden tysiąc) złotych; 2. zasądzić od [...] Centrum Zdrowia Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w T. na rzecz strony skarżącej Fundacji "A" z siedzibą w W. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. LS Pismem z dnia 5 sierpnia 2015r. Fundacja "A" z siedzibą w W., na podstawie art. 55 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r. poz. 270 ze zm.), dalej powoływanej jako "P.p.s.a", wniosła o wymierzenie Dyrektorowi A Sp. z o.o. w T. grzywny z tytułu nieprzekazania do sądu skargi na bezczynność Dyrektora A Sp. z o.o. w T. w przedmiocie dostępu do informacji publicznej oraz o zasądzenie od organu zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. W motywach wniosku Fundacja wyjaśniła, że w dniu 3 września 2014r. skierowała do Dyrektora A Sp. z o.o. w T. wniosek o udostępnienie informacji publicznej. Pomimo wezwania do wykonania wniosku w dniu 14 października 2014r. oraz w dniu 1 grudnia 2014r. Dyrektor Szpitala nie odniósł się do jego treści. Fundacja wskazała następnie, że w związku z powyższym w dniu 27 kwietnia 2015r. skierowała za pośrednictwem Dyrektora A Sp. z o.o. w T. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność. Pomimo upływu terminu określonego w art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. 2014r. poz. 782 ze zm.), skarga nie została przekazana do sądu. W odpowiedzi na wniosek Prezes A Sp. z o.o. w T. wniósł o oddalenie wniosku Fundacji i zasądzenie od wnioskodawcy na rzecz organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Organ wskazał, że nie kwestionuje nieprzekazania skargi do sądu administracyjnego. Jednocześnie podkreślił, iż skarga została wniesiona po upływie terminu wynikającego z treści art. 53 § 2 P.p.s.a. Następnie wyjaśnił, że wnioskodawca kilkakrotnie wzywał do udzielenia informacji publicznej - ostatnio w dniu 1 grudnia 2014 r.. Tymczasem skarga została złożona do A Sp. z o.o. w dniu 28 kwietnia 2015r., tj. po upływie 60 - dniowego terminu, w którym skarga mogła być skutecznie wniesiona. Prezes A Sp. z o.o. w T. wyjaśnił nadto, iż odmówiono Fundacji dostępu do informacji z uwagi na to, że żądane informacje nie stanowiły informacji publicznej, a zatem Spółka nie pozostawała w bezczynności w tym zakresie. Ankieta przedstawiona Spółce do wypełnienia zawiera w zdecydowanej większości dane medyczne, których zestawienia nikt nie prowadzi, a uzyskanie odpowiedzi wymagałoby przejrzenia licznej archiwalnej dokumentacji medycznej. Dodatkowo organ podniósł, że wnioskowany sposób udzielenia informacji nie mógł zostać przez Spółkę zaakceptowany. Podsumowując Prezes A Sp. z o.o. w T. podniósł, iż sąd przy rozpatrywaniu sprawy niniejszej winien uwzględnić fakt złożenia skargi na bezczynność po terminie i konieczność jej odrzucenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W pierwszej kolejności trzeba wskazać, że skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 P.p.s.a). Organ przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia (art. 54 § 2 P.p.s.a.). W razie niezastosowania się przez organ do obowiązku przekazania w terminie skargi, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny (art. 55 § 1 P.p.s.a.). Wyjaśnić należy, że grzywna, o której mowa w art. 55 § 1 P.p.s.a. ma charakter mieszany, tj. dyscyplinująco-restrykcyjny. Kara finansowa służy zapobieganiu dopuszczania się naruszeń prawa przez organ w przyszłości. Grzywna stanowi bowiem istotną dolegliwość, szczególnie w przypadkach, gdy organ notorycznie nie wywiązuje się z obowiązków wynikających z art. 54 § 2 P.p.s.a. (vide postanowienia NSA: z dnia 4 listopada 2010r. w sprawie I OZ 836/10, z dnia 25 sierpnia 2011r. w sprawie I OZ 597/11; z dnia 23 września 2011r. w sprawie II OZ 790/11, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Rolą grzywny jest jednocześnie ukaranie organu za jego nieprawidłowe działania. Organ w ten sposób ponosi odpowiedzialność za uniemożliwienie albo utrudnienie realizacji prawa do sądu. Zaznaczyć należy, że sąd wymierzając organowi grzywnę bierze pod uwagę specyfikę i charakter danej sprawy. Sfomułowanie "sąd może orzec o wymierzeniu grzywny", użyte w § 1 powołanego przepisu wskazuje, że wymierzenie grzywny nie jest obligatoryjne i kwestia ta pozostawiona jest uznaniu sądu. W okolicznościach niniejszej sprawy zauważyć trzeba, że skarga Fundacji "A" na bezczynność A Sp. z o.o. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej została nadana na adres organu za pośrednictwem placówki pocztowej w dniu 28 kwietnia 2015r., o czym świadczy zwrotne potwierdzenie nadania przesyłki znajdujące się w aktach sprawy. Stosownie do treści art. 54 § 2 P.p.s.a organ winien w terminie trzydziestu dni przekazać tę skargę do sądu wraz z aktami i odpowiedzią na skargę. Niewątpliwie organ nie zrealizował swego obowiązku w terminie trzydziestu dni. Co istotne, do dnia dzisiejszego do tutejszego sądu nie wpłynęła przedmiotowa skarga. Niewywiązanie się z obowiązku przekazania skargi do sądu uzasadnia wymierzenie A Sp. z o.o. grzywny, bowiem wyłączną przesłanką orzeczenia o wymierzeniu grzywny jest niewypełnienie obowiązków wynikających z art. 54 § 2 P.p.s.a. Przyczyny powodujące nieprzekazanie skargi do sądu są nieistotne dla samego wymierzenia sankcji, choć mogą mieć wpływ na wysokość przedmiotowej grzywny. Jednocześnie należy wyjaśnić, iż ustalenie wysokości wymierzonej grzywny pozostawione zostało miarkowaniu sądu, a jedynie jej górną granicę określono w art. 154 § 6 P.p.s.a., który stanowi, że grzywnę wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Zgodnie z komunikatem Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 10 lutego 2015r. w sprawie przeciętnego wynagrodzenia w 2014r. (M.P. z 2015r. poz. 179) wynagrodzenie w gospodarce narodowej w 2014r. wyniosło 3783,46 zł. Odnosząc się do wyjaśnień zawartych w odpowiedzi na wniosek o wymierzenie grzywny odnoszących się do przyczyn nieprzekazania skargi stwierdzić należy, że stanowisko organu w zakresie możliwości merytorycznego rozpoznania skargi i okoliczności pozostawania w bezczynności w sprawie dostępu do informacji publicznej winno znaleźć odzwierciedlenie w odpowiedzi na skargę. W żadnym wypadku nie może stanowić podstawy do zwolnienia z obowiązku przekazania skargi do sądu, o którym mowa w art. 54 § 2 P.p.s.a. Określając wysokość grzywny należało uwzględnić, iż stan opóźnienia w realizacji obowiązku przekazania skargi, jak już wyżej wskazano, nie został dotychczas usunięty. Podkreślić należy, że organ wielokrotnie przekroczył termin do przekazania sądowi skargi bowiem blisko pół roku temu powinien był dokonać czynności, o których mowa w art. 54 § 2 P.p.s.a. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności należało uznać, że grzywna w kwocie 1000 zł będzie adekwatna do stopnia naruszenia obowiązku przekazania skargi i jednocześnie spełni cele, dla których została ustanowiona. Działając na podstawie art. 55 § 1 P.p.s.a w zw. art. 154 § 6 P.p.s.a, orzeczono jak w punkcie pierwszym sentencji postanowienia. O kosztach postępowania rozstrzygnięto w punkcie drugim na podstawie art. 200 P.p.s.a. LS