II SO/Łd 26/15

Dnia 5 lutego 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Barbara Rymaszewska Sędziowie Sędzia WSA Renata Kubot – Szustowska Sędzia WSA Jolanta Rosińska (spr.) Protokolant Specjalista Aleksandra Błaszczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 lutego 2016 roku sprawy z wniosku S. M. o wymierzenie Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w B. grzywny w trybie art. 55 § 1 p.p.s.a. za nieprzekazanie skargi na niewykonanie przez organ wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 7 maja 2015 roku w sprawie o sygnaturze akt II SAB/Łd 49/15 postanawia: 1. wymierzyć Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w B. grzywnę w wysokości 500 (pięćset) złotych; 2. zasądzić od Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. na rzecz S. M. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. LS W dniu 5 października 2015 r. S. M. zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z wnioskiem o wymierzenie Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w B. grzywny w trybie art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – przywoływanej dalej w skrócie jako "p.p.s.a.", za nieprzekazanie skargi z dnia 3 września 2015 r. na niewykonanie przez organ wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 7 maja 2015 r. sygn. akt II SAB/Łd 49/15 w przedmiocie załatwienia wniosku skarżącego z dnia 18 sierpnia 2014 r. w sprawie prawidłowości i legalności wybudowania gazociągu średniego ciśnienia, posadowionego na nieruchomości położonej w B., przy ulicy A 2. Ponadto strona wniosła o zasądzenie w trybie art. 200 p.p.s.a. kosztów postępowania sądowego. Do wniosku skarżący załączył kopię skargi wniesionej do PINB w B. w dniu 3 września 2015 r. Na podstawie zarządzenia sędziego sprawozdawcy z dnia 19 listopada 2015 r. organ został zobowiązany do ustosunkowania się do treści wniosku w terminie 7 dni. Stosowne wezwanie PINB otrzymał w dniu 23 października 2015 r., jednak w zakreślonym terminie nie zajął stanowiska w sprawie. Z ustaleń poczynionych przez sąd z urzędu wynika, że rzeczona skarga wraz z odpowiedzią na skargę i aktami administracyjnymi została przekazana sądowi w dniu 10 listopada 2015 r. i zarejestrowana za sygn. akt II SA/Łd 957/15. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Wniosek o wymierzenie grzywny jest uzasadniony. Stosownie do treści art. 54 § 2 p.p.s.a. organ, o którym mowa w § 1, przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. Z kolei, w myśl art. 55 § 1 p.p.s.a. w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6, a więc do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Z powyższego wynika, że wymierzenie organowi grzywny uzależnione jest od spełnienia dwóch warunków: stwierdzenia uchybienia przez organ trzydziestodniowemu terminowi do przekazania sądowi skargi wraz z aktami i odpowiedzią na skargę, bez względu na jego przyczyny oraz złożenia stosownego wniosku przez stronę. Należy również podkreślić, że dopełnienie obowiązku wynikającego z art. 54 § 2 p.p.s.a. z uchybieniem terminu przez organ nie skutkuje oddaleniem wniosku o wymierzenie organowi grzywny, czy też umorzeniem postępowania sądowoadministracyjnego. W uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 listopada 2009 r., II GPS 3/09 (ONSAiWSA 2010/1/2) podniesiono bowiem, iż skoro z art. 54 § 2 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wynika obowiązek dochowania określonego terminu, to uchybienie tej powinności mieści się w "niezastosowaniu się do obowiązków", będącym przesłanką wymierzenia grzywny na podstawie art. 55 § 1 tej ustawy. W istocie zatem przedmiot zaskarżenia określony w art. 55 § 1 ustawy obejmuje nie tylko zaniechanie przekazania sądowi skargi wraz z odpowiedzią na skargę i akt sprawy, ale także zwłokę organu w dopełnieniu tej czynności. W judykaturze podkreśla się również, że sąd administracyjny - rozważając zasadność grzywny i miarkując jej wysokość - może brać pod uwagę takie okoliczności, jak m.in. charakter, pozycję i sytuację organu administracji; przykład, jaki postępowanie tego organu daje innym; wagę uchybienia w świetle standardów państwa prawnego; potrzebę kształtowania autorytetu wymiaru sprawiedliwości w optyce organów; a wreszcie i to, czy wnioskujący o wymierzenie grzywny będzie mógł mieć obiektywne poczucie, że wymierzona grzywna i związana z nią dolegliwość dla organu jest proporcjonalna do negatywnych konsekwencji, jakie wnioskującemu o wymierzenie grzywny przyniosło niedopełnienie przez organ dyspozycji art. 54 § 2 p.p.s.a. (vide: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 stycznia 2014 r. sygn. akt I OZ 1259/13 – Lex nr 1419496). W rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, że organ nie wykonał ustawowego obowiązku przekazania skargi w terminie 30 dni od dnia jej otrzymania, który biegł od dnia 4 września 2015 r. do dnia 5 października 2015 r. (dni 3 października – sobota, 4 października – niedziela). Skarga wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę została przekazana tutejszemu sądowi dopiero w dniu 10 listopada 2015 r. Bezspornym jest nadto, że skarżący zwrócił się do sądu z wnioskiem o wymierzenie mu z tego powodu grzywny. Spełnione zatem zostały przesłanki materialnoprawne dające sądowi możliwość wymierzenia grzywny. Uwzględniając wobec tego fakt, że zadaniem grzywny jest nie tylko pełnienie funkcji dyscyplinującej, lecz także represyjnej i prewencyjnej oraz sytuację organu sąd uznał, że grzywna w wysokości 500 zł powinna zdyscyplinować organ i zapobiegać naruszeniu prawa poprzez przewlekanie postępowania sądowoadministracyjnego. Wobec powyższego sąd na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji postanowienia. O kosztach postępowania sądowego sąd rozstrzygnął w punkcie drugim sentencji postanowienia w trybie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a. LS