II SO/Łd 27/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Stępień po rozpoznaniu w dniu 6 lutego 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. J. o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych wniosku J. J. o wymierzenie grzywny Gminie K. za nieprzekazanie skargi na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej postanawia: odmówić przywrócenia terminu. A.B. J. J. zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z wnioskiem o wymierzenie Gminie K. grzywny w trybie art. 55 § 1 p.p.s.a. za nieprzekazanie skargi na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Postanowieniem z dnia [...] r., doręczonym skarżącemu w dniu 28 grudnia 2017 r., sąd odrzucił wniosek na podstawie art. 220 § 3, art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 w zw. z art. 64 § 3 p.p.s.a., argumentując, że wpis sądowy został uiszczony po terminie, a ponadto skarżący nie złożył odpisu w/w wniosku. W dniu 3 stycznia 2018 r. J. J. zwrócił się do sądu z wnioskiem o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych wniosku o wymierzenie organowi grzywny w trybie art. 55 § 1 p.p.s.a., argumentując, że wezwanie do uzupełnienia braków formalnych odebrał jego syn, który nie dopilnował terminu uiszczenia wpisu, zapłaconego zresztą jeden dzień po terminie. Skarżący wyjaśnił, że nie dopilnował terminu, w którym należało uzupełnić braki formalne wniosku, ponieważ jest kierowcą ciężarówki i w ciągu tygodnia nie ma go w domu. Na podstawie zarządzenia sędziego sprawozdawcy skarżący został wezwany do uzupełnienia braków formalnych wniosku, poprzez nadesłanie: odpisu wniosku o wymierzenie organowi grzywny w trybie art. 55 § 1 p.p.s.a. podpisanego lub poświadczonego za zgodność z oryginałem oraz odpisu wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych wniosku o wymierzenie organowi grzywny podpisanego lub poświadczonego za zgodność z oryginałem - w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania (art. 49 § 1 i 2 p.p.s.a.). Pouczono go również o treści art. 86 i 87 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych wniosku o wymierzenie organowi grzywny w trybie art. 55 § 1 p.p.s.a. nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 z późn.zm.) - przywoływanej dalej w skrócie jako "p.p.s.a.", jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Stosownie natomiast do art. 87 § 1, 2 i 4 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w okresie siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie też z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Instytucja przywrócenia terminu ma charakter wyjątkowy i może być zastosowana jedynie wtedy, gdy wszystkie określone w przywołanych przepisach przesłanki zostaną spełnione łącznie. Samo złożenie wniosku przez zainteresowanego we wskazanym terminie oraz dokonanie czynności, dla której zakreślony był termin, nie jest wystarczającą przesłanką przywrócenia uchybionego terminu do dokonania czynności procesowej. Konieczne jest bowiem uprawdopodobnienie przez wnioskodawcę, że nie ponosi on winy w niedochowaniu terminu. W ugruntowanym orzecznictwie sądów administracyjnych, które zresztą tutejszy sąd w pełni podziela podkreśla się, że brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet niewielkim niedbalstwem. Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i może mieć miejsce tylko wtedy, gdy jego uchybienie nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy największym w danych warunkach wysiłku. Do niezawinionych przyczyn uchybienia terminu zalicza się m.in.: stany nadzwyczajne, takie jak problemy komunikacyjne, klęski żywiołowe (powódź, pożar), nagłą chorobę strony lub jej pełnomocnika, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą (vide: postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 20 stycznia 2015 r. sygn. akt II GZ 896/14 – Lex nr 1628828, 12 lutego 2015 r. sygn. akt I OZ 91/15 – Lex nr 1643289, 9 września 2014 r. sygn. akt II GZ 499/14 – Lex nr 1530525, 24 października 2016 r. sygn. akt I FZ 267/16 – dostępne na stronie internetowej pod adresem https://cbois.nsa.gov.pl.). Sąd przystępując do merytorycznej oceny wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych wniosku o wymierzenie Gminie K. grzywny za nieprzekazanie skargi na bezczynność stwierdził, że nie zasługuje on na uwzględnienie. Wprawdzie skarżący dopełnił czynności, których nie dokonał w terminie, nie mniej jednak okoliczności podniesione w motywach wniosku nie mogły skutkować jego uwzględnieniem. Skoro skarżący na skutek nieobecności w domu związanej z wykonywaną pracą zlecił synowi uzupełnienie braków formalnych wniosku i jednocześnie jak sam przyznał, nie dopilnował tego, to bez wątpienia można postawić zarzut niedbalstwa w prowadzeniu własnych spraw, który co istotne nie uwalnia go od winy w uchybieniu terminu. Nieuwagi lub zaniedbania strony nie można kwalifikować jako braku winy, będącego przesłanką przywrócenia uchybionego terminu (vide: postanowienie NSA z dnia 7 sierpnia 2014 r. sygn. akt II OZ 740/14 – Lex nr 1502258). Według sądu częste przebywanie poza miejscem zamieszkania nie stanowi przeszkody o charakterze nadzwyczajnym, która uniemożliwia podejmowanie czynności postępowania. Ma to szczególne znaczenie w sytuacji, gdy przebywanie strony poza miejscem zamieszkania nie jest wywołane zaistnieniem nagłych, niemożliwych do przewidzenia okoliczności, lecz wynika z normalnego funkcjonowania strony w związku z wykonywaniem czynności zawodowych kierowcy. W takiej sytuacji, osoba mająca świadomość tego, że w określonym czasie nie będzie przebywać w stałym miejscu zamieszkania, powinna odpowiednio zabezpieczyć swoje interesy. Rzeczą wnioskodawcy było zatem tak zorganizować swoje sprawy, aby podczas pobytu poza miejscem zamieszkania zagwarantować sobie należytą ochronę własnych spraw, co skarżący mógł uczynić choćby poprzez ustanowienie pełnomocnika. Z podanych wyżej powodów sąd działając na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia. A.B.