III SA/Łd 1012/19

Dnia 17 marca 2020 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Ewa Alberciak Sędzia NSA Janusz Nowacki Protokolant Sekretarz sądowy Aneta Lubasińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 lutego 2020 roku sprawy ze skargi D. P.-P. na uchwałę Rady Powiatu [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zasad udzielania i rozmiaru zniżek dyrektorom, wicedyrektorom i nauczycielom pełniącym inne stanowiska kierownicze w szkołach i placówkach oświatowo-wychowawczych prowadzonych przez Powiat Sieradzki oraz zasad przyznawania zwolnień od obowiązku realizacji tygodniowego obowiązkowego wymiaru godzin zajęć dydaktycznych, wychowawczych i opiekuńczych bezpośrednio z uczniami lub wychowankami albo na ich rzecz postanawia: 1) odrzucić skargę; 2) wypłacić z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na rzecz skarżącej D. P.-P. kwotę 300,00 (trzysta) złotych tytułem zwrotu wpisu od skargi, zaksięgowanego w dniu 5 listopada 2019 roku pod pozycją 4159. W dniu [...] r. Rada Powiatu [...] podjęła uchwałę Nr [...] w sprawie zasad udzielania i rozmiaru zniżek dyrektorom, wicedyrektorom i nauczycielom pełniącym inne stanowiska kierownicze w szkołach i placówkach oświatowo-wychowawczych prowadzonych przez Powiat [...] oraz zasad przyznawania zwolnień od obowiązku realizacji tygodniowego obowiązkowego wymiaru godzin zajęć dydaktycznych, wychowawczych i opiekuńczych bezpośrednio z uczniami lub wychowankami albo na ich rzecz. Jako podstawę prawną uchwały wskazano art. 42 ust. 7 pkt 2 w zw. z art. 42 ust. 6 i art. 91d pkt 1 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. - Karta Nauczyciela (tekst jedn. Dz. U. z 2006 r. Nr 97, poz. 674 ze zm.) oraz art. 4 ust. 1 pkt 1 i art. 12 pkt 11 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (tekst jedn. Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1592 ze zm.), dalej u.s.p. Zasady udzielania i rozmiar zniżek dyrektorom, wicedyrektorom i nauczycielom pełniącym inne stanowiska kierownicze w szkołach i placówkach oświatowo-wychowawczych prowadzonych przez Powiat [...] oraz zasady przyznawania zwolnień od obowiązku realizacji tygodniowego obowiązkowego wymiaru godzin zajęć dydaktycznych, wychowawczych i opiekuńczych bezpośrednio nad uczniami lub wychowankami albo na ich rzecz, określa załącznik Nr 1 do niniejszej uchwały. W piśmie z dnia 18 lipca 2019 r. D.P.–P.a skierowała w trybie art. 87 u.s.p., do Rady Powiatu [...] wezwanie do usunięcia naruszenia prawa dokonanego uchwałą Nr [...] Rady Powiatu [...] z dnia [....] r. w sprawie zasad udzielania i rozmiaru zniżek dyrektorom, wicedyrektorom i nauczycielom pełniącym inne stanowiska kierownicze w szkołach i placówkach oświatowo-wychowawczych prowadzonych przez Powiat [...] oraz zasady przyznawania zwolnień od obowiązku realizacji tygodniowego obowiązkowego wymiaru godzin zajęć dydaktycznych, wychowawczych i opiekuńczych bezpośrednio z uczniami lub wychowankami albo na ich rzecz. Wezwanie do usunięcia naruszenia prawa wpłynęło do organu w dniu 29 lipca 2019 roku. Uchwałą z dnia [...] września 2019 r., Nr [...] Rada Powiatu [...] odmówiła uwzględnienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa uchwałą Rady Powiatu [...] Nr [...] wskazując m.in., że po stronie wzywającej do usunięcia naruszenia prawa nie występuje interes prawny, o którym mowa w art. 87 ust. 1 u.s.p. Uchwała została doręczona pełnomocnikowi skarżącej w dniu 3 października 2019 r. W dniu 5 listopada 2019 r. (data wpływu skargi do organu) D.P. – P. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę opatrzoną datą "4 listopada 2019 r." na uchwałę Rady Powiatu [...] Nr [...] z dnia [...] r. w sprawie zasad udzielania i rozmiaru zniżek dyrektorom, wicedyrektorom i nauczycielom pełniącym inne stanowiska kierownicze w szkołach i placówkach oświatowo-wychowawczych prowadzonych przez Powiat [...] oraz zasad przyznawania zwolnień od obowiązku realizacji tygodniowego obowiązkowego wymiaru godzin zajęć dydaktycznych, wychowawczych i opiekuńczych. Zaskarżając powyższą uchwałę w części, tj. § 1 pkt 4 załącznika nr 1 do zaskarżonej uchwały zarzuciła sprzeczność z: - art. 37 ust. 1 w zw. z art. 62 ust. 1 ustawy o systemie oświaty w zw. z § 8 załącznika Nr 1 do rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 13 czerwca 2003 r. w sprawie ramowych statutów: publicznego centrum kształcenia ustawicznego, publicznego ośrodka dokształcania i doskonalenia zawodowego oraz publicznego centrum kształcenia praktycznego w zakresie w, jakim w kwestionowanych przepisach uchwały określono wymiar zniżki zajęć edukacyjnych, wychowawczych i opiekuńczych prowadzonych z uczniami lub na ich rzecz dla stanowiska nieznanego przepisom prawa powszechnie obowiązującego, co skutkowało przyjęciem przez dyrektora zespołu placówek - CEZ, że skarżąca zatrudniona jest na stanowisku wicedyrektora CEZ z pensum dydaktycznym 7 godzin zajęć edukacyjnych, wychowawczych i opiekuńczych; - art. 42 ust. 7 ustawy - Karta Nauczyciela, w zakresie w jakim organ przekroczył zakres upoważnienia ustawowego, poprzez określenie wymiaru zniżki zajęć edukacyjnych, wychowawczych i opiekuńczych prowadzonych z uczniami lub na ich rzecz dla stanowiska nieznanego przepisom prawa powszechnie obowiązującego, co skutkowało przyjęciem wobec skarżącej, że jej pensum dydaktyczne od 1 września 2016 r. winno wynosić 7 godzin zajęć. W oparciu o postawione zarzuty skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności uchwały w zaskarżonej części i przeprowadzenie dowodu z dokumentów załączonych do skargi. W odpowiedzi na skargę Rada Powiatu [...] wniosła o jej oddalenie argumentując, że uchwała zawiera wyraźną podstawę materialną dla jej wydania. Normę kompetencyjną precyzuje art. 91d ust. 1 ustawy Karta Nauczyciela, uzupełniając w tym zakresie art. 42 ust. 7 pkt 2 wskazując, iż zadania organu prowadzącego wykonuje rada powiatu. Tym samym, uchwała została wydana zgodnie z upoważnieniem ustawowym i odpowiada prawu. Niezależnie od powyższego organ wskazał, że w okolicznościach niniejszej sprawy po stronie skarżącej nie występuje legitymacja skargowa wynikająca z naruszenia interesu prawnego, o którym mowa w art. 87 ust. 1 u.s.p. W dniu 10 marca 2020 r. pełnomocnik skarżącej za pośrednictwem środków komunikacji elektronicznej przedłożył do akt sprawy kopię dowodu potwierdzającego datę nadania skargi w dniu 4 listopada 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Stosownie do art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 2107 ze zm.), i art. 1-3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325), dalej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta obejmuje między innymi badanie zgodności z prawem indywidualnych decyzji administracyjnych, ale również aktów prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej oraz aktów organów jednostek samorządu terytorialnego (art. 3 § 2 pkt 5-6 p.p.s.a.). W pierwszej kolejności obowiązkiem sądu jest zbadanie, czy wniesiona skarga podlega rozpoznaniu przez sąd administracyjny i czy spełnia wymogi formalne, do których w niniejszej sprawie zaliczyć należy: 1) zaskarżenie uchwały z zakresu administracji publicznej, 2) wcześniejsze bezskuteczne wezwanie do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, 3) zachowanie terminu do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Na wstępie wskazać należy, że zaskarżona w niniejszej sprawie uchwała Rady Powiatu [...] Nr [...] w sprawie zasad udzielania i rozmiaru zniżek dyrektorom, wicedyrektorom i nauczycielom pełniącym inne stanowiska kierownicze w szkołach i placówkach oświatowo-wychowawczych prowadzonych przez Powiat [...] oraz zasad przyznawania zwolnień od obowiązku realizacji tygodniowego obowiązkowego wymiaru godzin zajęć dydaktycznych, wychowawczych i opiekuńczych bezpośrednio z uczniami lub wychowankami albo na ich rzecz, została podjęta w dniu 29 grudnia 2009 r. Jest to o tyle istotne, że wskazuje w jakim brzmieniu przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi powinny być zastosowane w niniejszej sprawie. Od dnia 1 czerwca 2017 r. weszła w życie ustawa z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2017 r., poz. 935), dalej ustawa zmieniająca. W art. 9 tej ustawy zawarto wskazanie, jakie przepisy ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ulegają zmianie od chwili wejścia w życie ustawy zmieniającej. Zmianie podlegał m.in. art. 53 p.p.s.a., określający terminy wniesienia skargi do sądu administracyjnego i czynności jakie należy dopełnić by wniesiona skarga była skuteczna. W przepisie intertemporalnym art. 17 ust. 2 ustawy zmieniającej wskazano, że przepisy art. 52 i art. 53 ustawy zmienianej w art. 9, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, oraz przepisy ustaw zmienianych w art. 2, art. 6, art. 7 i art. 11, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy. Wobec powyższego do aktów i czynności organów administracji publicznej, podjętych przed dniem 1 czerwca 2017 r. zastosowanie znajduje art. 53 p.p.s.a. oraz art. 87 u.s.p. w brzmieniu sprzed tej daty. W niniejszej sprawie do skargi na uchwałę podjętą w dniu 29 grudnia 2009 r. zastosowanie będzie miał zatem stan prawny obowiązujący przed dniem 1 czerwca 2017 r. Zgodnie z tym do oceny, czy skarga na wskazaną powyżej uchwałę została złożona w terminie i czy spełniała wymogi przewidziane prawem należy stosować wykładnię art. 52 i art. 53 p.p.s.a., w zw. z art. 87 u.s.p. obowiązującą przed dniem 1 czerwca 2017 r. W świetle art. 87 u.s.p., w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 czerwca 2017 r., każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą podjętą przez organ powiatu w sprawie z zakresu administracji publicznej, może, po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia, zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Zgodnie z art. 53 § 2 p.p.s.a., w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 czerwca 2017 r., w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4 p.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Powyższy przepis wprowadza dwa terminy do wniesienia skargi. Pierwszy termin dotyczy sytuacji, gdy właściwy organ udzielił odpowiedzi na wezwanie do usunięcia prawa i wynosi on trzydzieści dni, a liczony jest od dnia doręczenia stronie odpowiedzi organu na wezwanie. Z kolei drugi termin dotyczy sytuacji, gdy organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa i wynosi sześćdziesiąt dni i liczony jest od dnia wniesienia przez stronę wezwania do usunięcia naruszenia prawa do organu. Zatem po wniesieniu wezwania do usunięcia naruszenia prawa rozpoczyna bieg termin sześćdziesięciodniowy. Jeśli jednak przed upływem sześćdziesiątego dnia organ doręczy stronie odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, termin ten staje się bezprzedmiotowy, a rozpoczyna bieg termin trzydziestodniowy, liczony od dnia doręczenia odpowiedzi na wezwanie. Termin sześćdziesięciodniowy liczony od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa jest ostatecznym terminem do złożenia skargi do sądu administracyjnego, w sytuacji, gdy organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie bądź, gdy organ udzielił takiej odpowiedzi, jednakże została ona doręczona stronie już po upływie sześćdziesięciodniowego terminu liczonego od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Jeżeli organ udzieli odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa w terminie sześćdziesięciu dni od wniesienia wezwania ale doręczenie odpowiedzi nastąpi już po zakreślonym terminie sześćdziesięciu dni, to nie rozpoczyna biegu termin trzydziestu dni do wniesienia skargi. Wówczas uznać należy, że nadal obowiązuje termin sześćdziesięciu dni liczony od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa, a termin trzydziestodniowy z uwagi na brak doręczenia stronie odpowiedzi na wezwanie w tym terminie nie rozpoczyna biegu. Z treści art. 53 § 2 p.p.s.a. wynika jednoznacznie, że termin trzydziestu dni do wniesienia skargi rozpoczyna swój bieg dopiero po doręczeniu przez organ odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Zatem by termin trzydziestu dni zaczął bieg nie wystarczy wyłącznie sporządzenie odpowiedzi na wezwanie ani nawet wiedza strony, że takowa odpowiedź została (lub zostanie) sporządzona. Przepis powyższy jednoznacznie stanowi o doręczeniu stronie przez organ odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Doręczenie to powinno nastąpić najpóźniej w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Otrzymanie (doręczenie) stronie odpowiedzi na wezwanie wyznacza początek biegu terminu trzydziestu dni na złożenie skargi, gdy jednak to nie nastąpiło (w terminie sześćdziesięciu dni od daty wezwania do usunięcia naruszenia prawa) należy uznać, że odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa nie została udzielona (nie dotarła do strony) i wówczas ma zastosowanie termin sześćdziesięciu dni. W niniejszej sprawie, jak wynika z akt opatrzone datą "18 lipca 2019 r." wezwanie do usunięcia naruszenia prawa wpłynęło do organu w dniu 29 lipca 2019 r., co potwierdza m.in. załączona do skargi przez pełnomocnika skarżącej kopia potwierdzenia nadania przesyłki (k nr 16 akt sądowych). Od dnia 30 lipca 2019 r. rozpoczął się tym samym bieg sześćdziesięciodniowego terminu do złożenia skargi, który upływał w dniu 27 września 2019 r. (piątek). Do ostatniego dnia tego terminu Rada Powiatu [...] nie doręczyła pełnomocnikowi skarżącej odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a zatem termin ten był ostatnim dniem na wniesienie do sądu skargi. Uchwałą z dnia [...] r., Nr [...] Rada Powiatu [...] odmówiła uwzględnienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa, jednakże uchwała ta została doręczona pełnomocnikowi skarżącej dopiero w dniu 3 października 2019 r., natomiast w dniu 4 listopada 2019 r. pełnomocnik skarżącej wniósł skargę na przedmiotową uchwałę. W przedmiotowej sprawie pełnomocnik skarżącej zachował wprawdzie 30 dniowy termin do wniesienia skargi, ale w obowiązującym stanie prawnym nie miał on zastosowania wobec doręczenia pełnomocnikowi skarżącej odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa po upływie sześćdziesięciodniowego terminu wskazanego w art. 53 § 2 p.p.s.a. W tych okolicznościach doręczenie pełnomocnikowi skarżącej po upływie sześćdziesięciodniowego terminu odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa nie skutkowało rozpoczęciem biegu określonego w art. 53 § 2 p.p.s.a., trzydziestodniowego terminu do wniesienia skargi. Z powyższego jednoznacznie wynika, że skarga została wniesiona po upływie przewidzianego w ustawie sześćdziesięciodniowego terminu liczonego od dnia złożenia wezwania do usunięcia naruszenia prawa (tj. art. 53 § 2 p.p.s.a. w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 czerwca 2017 r.), co obligowało sąd stosownie do art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. do odrzucenia skargi, jako wniesionej po upływie terminu. Takie stanowisko, co do liczenia biegu terminu przewidzianego w art. 53 § 2 p.p.s.a., jest utrwalone w orzecznictwie sądowym (por. uchwała NSA z dnia 2 kwietnia 2007 r. sygn. akt II OPS 2/07; postanowienia NSA z dnia: 7 marca 2019 r. II OZ 54/19; 21 grudnia 2017 r. II OZ 1570/17; 7 marca 2018 r. II OZ 192/18 www. orzeczenia.nsa.gov.pl). Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., odrzucił skargę. bg