III SA/Łd 1014/15

Dnia 4 grudnia 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Irena Krzemieniewska, Sędziowie Sędzia WSA Ewa Cisowska–Sakrajda, Sędzia WSA Monika Krzyżaniak (spr.), , Protokolant Referent stażysta Renata Tomaszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 grudnia 2015 roku sprawy ze skargi "A Spółdzielni [...]" na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie obciążenia opłatą za wykonaną w ramach nadzoru sanitarnego czynność polegającą na kontroli miejsc ustawienia pojemników do gromadzenia odpadów komunalnych oddala skargę. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Ł., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r,. poz. 267 t.j. ze zm.) w związku z art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (t.j. Dz. U. z 2011 r. nr 212, poz. 1263 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania A. od decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w B. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie obciążenia kwotą 147,79 zł z tytułu opłaty za czynności kontrolne przeprowadzone na terenie A., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Jak wynika z akt sprawy, w dniach 13 i 14 maja 2015 r. upoważnieni przedstawiciele Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w B. przeprowadzili kontrole sanitarne miejsc usytuowania pojemników do gromadzenia odpadów komunalnych na terenie osiedli zabudowy wielorodzinnej należących do zasobów A. W toku kontroli stwierdzono m.in., że miejsca zlokalizowania pojemników na odpady komunalne pod adresami: ul. P., M. i G. w B. nie są w całości utwardzone, co stanowi naruszenie przepisu § 22 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. nr 75, poz. 690 ze zm.). W związku ze stwierdzonymi nieprawidłowościami organ I instancji wszczął postępowanie administracyjne w sprawie obciążenia A. opłatą za wykonane czynności kontrolne. Postępowanie zostało zakończone wydaniem decyzji nakładającej na stronę obowiązek zapłaty kwoty 147 złotych 79 gr z tytułu opłaty za przeprowadzone przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w B. czynności kontrolne. W odwołaniu strona skarżąca podniosła zarzut niewykazania w protokole kontroli, że doszło do naruszenia przez A. wymagań higienicznych i zdrowotnych. W wyniku rozpatrzenia odwołania PWIS w Ł. przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji celem ustalenia związku między brakiem utwardzenia terenu przeznaczonego do ustawienia pojemników na odpady a niedochowaniem przez stronę wymagań higienicznych i zdrowotnych ze wskazaniem przepisów, które zostały naruszone. Decyzją z dnia [...] r., po ponownym rozpoznaniu sprawy, organ I instancji obciążył A. opłatą w kwocie 147,79 zł za wykonane czynności kontrolne. W uzasadnieniu Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny wskazał, że z powodu niewłaściwego zabezpieczenia terenu przez brak utwardzenia podłoża, na którym ustawione są pojemniki na śmieci, naruszony został art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (Dz. U. z 2013 r. poz. 947 ze zm.), co stanowi jednocześnie naruszenie wymagań higieniczno-sanitarnych uzasadniających pobranie opłaty za czynności kontrolne na podstawie art. 36 ust. 1 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej. W odwołaniu strona skarżąca po raz kolejny podniosła zarzut niewykazania w rozstrzygnięciu naruszeń higieniczno-sanitarnych i zdrowotnych oraz błędne ustalenie strony postępowania odpowiedzialnej za stwierdzony zły stan higieniczny pojemników na odpady komunalne. W uzasadnieniu A. wskazała, iż podmiotem odpowiedzialnym za stan sanitarno-techniczny oraz higieniczny pojemników na odpady jest firma B., z którą zawarta jest umowa na wywóz śmieci i dlatego stroną niniejszego postępowania powinno być przedsiębiorstwo B. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Ł. utrzymał w mocy powyższe orzeczenie organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że ujawniony podczas kontroli fakt niewłaściwego zabezpieczenia przez A. terenu, na którym usytuowane są pojemniki na odpady jest bezsporny i nie kwestionowany w żaden sposób przez stronę, która podjęła działania zmierzające do jego zabezpieczenia - pismo A. z dnia [...] r. [...]. Organ odwoławczy podzielił w pełni zasadność wywodu zawartego w uzasadnieniu decyzji organu I instancji, że nieprawidłowa nawierzchnia, przeznaczona do posadowienia pojemników służących do gromadzenia odpadów komunalnych, stanowi naruszenie § 22 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Organ wskazał, że zgodnie z powołanym przepisem na działkach budowlanych należy przewidzieć miejsca na pojemniki służące do czasowego gromadzenia odpadów stałych, z uwzględnieniem możliwości ich segregacji. Miejscami, o których mowa w ust. 1, mogą być: ust. 2 pkt 3 - utwardzone place do ustawiania kontenerów z zamykanymi otworami wrzutowymi" — pozostaje w ścisłym związku z naruszeniem wymagań sanitarno-higienicznych wynikających z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi, w myśl którego właściciel, posiadacz lub zarządzający nieruchomością są obowiązani utrzymywać ją w należytym stanie higieniczno-sanitarnym w celu zapobiegania zakażeniom i chorobom zakaźnym, w szczególności: prowadzić prawidłową gospodarkę odpadami i ściekami" z uwagi na skutki jakie może powodować. Organ odwoławczy wskazał, że odpady komunalne powstające w gospodarstwach domowych z terenów osiedli mieszkaniowych są odpadami o zróżnicowanym charakterze. Oprócz materiałów mogących stanowić surowce wtórne np. papier, tworzywa sztuczne, szkło, metale oraz tekstylia dużą ich część stanowią odpady organiczne, w szczególności resztki pożywienia. Odpady tego rodzaju są podatne na rozkład - zagniwanie powodujące wydzielanie nieprzyjemnych zapachów oraz rozwój dużej ilości bakterii. Z tego względu warunki gromadzenia odpadów komunalnych powinny minimalizować ryzyko ich negatywnego wpływu na otoczenie. Zdaniem organu, utwardzenie terenu usytuowania pojemników na odpady komunalne służyć winno utrzymaniu tego miejsca w należytym stanie porządkowym oraz zapobiegać ewentualnemu przenikaniu niepożądanych lub szkodliwych substancji wydzielanych przez odpady do gleby. Brak utwardzenia terenu, a więc zabezpieczenia powierzchni gleby, stwierdzone w wyniku kontroli przeprowadzonych przez organ I instancji, może ułatwiać migrację takich substancji do gruntu, jak również utrudniać sprzątanie terenu oraz usuwanie odpadów znajdujących się poza pojemnikami. Sytuacja taka może mieć miejsce szczególnie w przypadku rozmiękłego gruntu spowodowanego trudnymi warunkami atmosferycznymi - opadami. Zalegające poza pojemnikami odpady sprzyjają z kolei rozwojowi gryzoni mogących przenosić choroby zakaźne niebezpieczne dla zdrowia ludzkiego. Organ podkreślił, że fakt, iż strona ma zawartą umowę z firmą B. na odbiór odpadów komunalnych nie stanowi okoliczności wyłączającej jej odpowiedzialność za stan sanitarny i porządkowy terenu, którym zarządza. Zgodnie z art. 22 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r., to właściciel, posiadacz lub zarządzający nieruchomością są obowiązani utrzymywać ją w należytym stanie higieniczno-sanitarnym w celu zapobiegania zakażeniom i chorobom zakaźnym. Podmiot ten powinien dołożyć starań, aby wykonywane czynności przez firmę B., pozostające w związku z podpisaną umową, nie powodowały naruszenia wymagań sanitarnych. Powinien stworzyć warunki do prawidłowej realizacji zawartej umowy i wyciągać konsekwencje prawne z nieprawidłowego wykonywania jej zapisów, powodujących powstanie nieprawidłowości. W skardze do sądu A. zarzuciła: 1/ naruszenie art. 7 k.p.a., art. 10 § 1 w zw. z art. 28 k.p.a. poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, a w konsekwencji przyjęcie, iż firmie B. z siedzibą w B. nie przysługuje przymiot strony w niniejszym postępowaniu, skoro z protokołów pokontrolnych organu I instancji wynika, że nieprawidłowości w zakresie sanitarno-technicznym dotyczą jedynie pojemników do gromadzenia odpadów komunalnych należących do firmy B., wyłonionej w drodze przetargu przez Gminę na wykonanie usług wywozu odpadów i prowadzenia należytej gospodarki odpadami w terenie miasta, 2/ naruszenie art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, a w konsekwencji przyjęcie, że to na skarżącym ciąży obowiązek prowadzenia prawidłowej gospodarki odpadami i ściekami, w sytuacji gdy podmiotem odpowiedzialnym za prowadzenia należytej gospodarki odpadami jest firma B. z siedzibą w B., 3/ naruszenie art. 36 ust. 1 i 2 ustawy o PIS w związku z § 1- 6 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 5 marca 2010 r. w sprawie sposobu ustalania wysokości opłat za badania laboratoryjne oraz inne czynności wykonywane przez organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, a w konsekwencji obciążenie opłatą za czynności kontrolne skarżącą w sytuacji gdy z protokołów pokontrolnych Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w B. wynika, że nieprawidłowości w zakresie sanitarno-technicznym dotyczą jedynie pojemników do gromadzenia odpadów komunalnych należących do firmy B. z siedzibą w B., wyłonionej w drodze przetargu przez Gminę na wykonanie usług wywozu odpadów i prowadzenia należytej gospodarki odpadami w terenie miasta, 4/ błąd w ustaleniach faktycznych polegający na stwierdzeniu, że skarżąca ma podpisaną umowę z firmą B. w sytuacji gdy umowę na wykonanie usług wywozu odpadów i prowadzenia należytej gospodarki odpadami ma podpisaną Gmina Miasto B. Strona skarżąca wniosła o uchylenie decyzji I i II instancji oraz orzeczenie o kosztach postępowania. W odpowiedzi na skargę Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Ł. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko wyrażone w sprawie. W piśmie z dnia 10 listopada 2015 r. A. podniosła, że czynności w zakresie prowadzenia gospodarki odpadami należą do firmy B. Podkreślono, że z protokołów kontroli wynika, że nieprawidłowości dotyczą głównie pojemników do gromadzenia odpadów komunalnych. Do pisma załączono kserokopie dokumentów świadczących o interwencjach strony skarżącej u firmy B. i w Urzędzie Miasta. W odpowiedzi organ wskazał, że ww. pismo strony skarżącej nie wnosi nowych okoliczności do sprawy. Organ podkreślił, że brudne pojemniki na odpady stały na terenie gospodarowanym przez stronę skarżącą, nieprzystosowanym do takiego wykorzystania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem jej zarzuty i argumenty nie podważają legalności kwestionowanej decyzji. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.- zwanej dalej: "p.p.s.a."), wynika, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przy tym z mocy art. 134 § 1 p.p.s.a. tejże kontroli legalności sąd dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonując kontroli zaskarżonych decyzji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uznał skargę za niezasadną. Nie wystąpiła bowiem żadna z przyczyn, wymienionych w przywołanym wyżej art. 145 § 1 p.p.s.a., pozwalających na uwzględnienie skargi. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Ł. z dnia [...] r., utrzymująca w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w B. z dnia [...] r. o nałożeniu na A. opłaty w kwocie 147,79 zł za przeprowadzone w dn. 13 i 14 maja 2015 r. czynności kontrolne. Podstawę działania organów inspekcji sanitarnej w niniejszej sprawie stanowił przepis art. 36 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (t.j. Dz. U. z 2011r., nr 212 poz. 1263, dalej: ustawa) w zw. z § 1 i 2 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 5 marca 2010 r. w sprawie sposobu ustalania wysokości opłat za badania laboratoryjne oraz inne czynności wykonywane przez organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. nr 36, poz. 203). Zgodnie z art. 36 ust. 1 ustawy, za badania laboratoryjne oraz inne czynności wykonywane przez organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej w związku ze sprawowaniem bieżącego i zapobiegawczego nadzoru sanitarnego pobiera się opłaty w wysokości kosztów ich wykonania, z zastrzeżeniem ust. 2. Opłaty ponosi osoba lub jednostka organizacyjna obowiązana do przestrzegania wymagań higienicznych i zdrowotnych. Stosownie do ust. 2 art. 36, nie pobiera się takich opłat jeżeli w wyniku badań nie stwierdzono naruszenia wymagań higienicznych i zdrowotnych. Rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 5 marca 2010 r., jak stanowi § 1 tego aktu, określa sposób ustalania wysokości opłat za badania laboratoryjne oraz inne czynności, o których mowa w art. 36 ust. 1 - 3 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej, zwane dalej "badaniami laboratoryjnymi oraz innymi czynnościami". W myśl § 2 tego aktu prawnego, wysokość opłat za badania laboratoryjne oraz inne czynności ustala się na podstawie bezpośrednich i pośrednich kosztów ich wykonania. Analiza przytoczonych wyżej postanowień prowadzi do wniosku, że wymierzenie opłaty, w drodze decyzji, następuje po spełnieniu łącznie trzech przesłanek: po pierwsze - organy PIS przeprowadziły "badania laboratoryjne" lub "inne czynności"; po drugie – te badania czy inne czynności pozostawały w związku ze sprawowaniem bieżącego i zapobiegawczego nadzoru sanitarnego; po trzecie – w wyniku kontroli stwierdzono naruszenia wymagań higienicznych i zdrowotnych. Natomiast sama wysokość opłaty ustalana jest na podstawie bezpośrednich i pośrednich kosztów ich wykonania. W ocenie Sądu nie budzi większych wątpliwości spełnienie w przedmiotowej sprawie przesłanki drugiej i trzeciej, bowiem przeprowadzona przez pracowników PPIS w B. kontrola nieruchomości położonych przy ul. P., M. i G. w B., mieściła się w zakresie uprawnień związanych ze z sprawowaniem bieżącego nadzoru sanitarnego oraz wykazała naruszenia przez skarżącą wymagań higienicznych i zdrowotnych. Jak wynika wprost z punktu IV protokołu kontroli z dnia 13 maja 2015 r. i 14 maja 2105 r. (str. 5) zatytułowanego: "Nieprawidłowości stwierdzone podczas kontroli z podaniem przepisów prawnych, które naruszono", w toku czynności stwierdzono, że teren na którym stoją pojemniki do gromadzenia odpadów komunalnych nie jest utwardzony, natomiast miejsca na do gromadzenia odpadów komunalnych nie są utwardzone w całości, co narusza przepis § 22 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. nr 75, poz. 690 ze zm.). Stosownie do treści przepisu § 22 ust. 1 tego rozporządzenia, na działkach budowlanych należy przewidzieć miejsca na pojemniki służące do czasowego gromadzenia odpadów stałych, z uwzględnieniem możliwości ich segregacji. Miejscami, o których mowa w ust. 1, mogą być utwardzone place do ustawiania kontenerów z zamykanymi otworami wrzutowymi (§ 22 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia). W myśl natomiast art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu i zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (Dz. U. z 2013 r. poz. 947 ze zm.), właściciel, posiadacz lub zarządzający nieruchomością są obowiązani utrzymywać ją w należytym stanie higieniczno-sanitarnym w celu zapobiegania zakażeniom i chorobom zakaźnym, w szczególności prowadzić prawidłową gospodarkę odpadami i ściekami. Z treści wskazanego przepisu wynika, że obowiązek utrzymania nieruchomości w należytym stanie obciąża wszystkie wskazane w tym przepisie podmioty, a więc zarówno właściciela (współwłaścicieli) nieruchomości, jak i jej posiadacza lub zarządzającego nieruchomością. W ocenie Sądu, przepis § 22 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. oraz art. 22 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r., nakładają na stronę skarżącą jako zarządzającą terenem, na którym znajdują się pojemniki do gromadzenia odpadów, utrzymanie tego terenu w stanie określonym we wskazanych przepisach. W wyniku czynności kontrolnych przeprowadzonych przez pracowników Inspekcji Sanitarnej stwierdzono natomiast nieprawidłowości w utwardzeniu terenu, na którym znajdują się pojemniki do gromadzenia odpadów. Podkreślić należy, iż Państwowa Inspekcja Sanitarna powołana jest do realizacji zadań z zakresu zdrowia publicznego, w szczególności m.in. poprzez sprawowanie nadzoru nad warunkami higieny środowiska oraz higieny pracy w zakładach pracy w celu ochrony zdrowia ludzkiego przed niekorzystnym wpływem szkodliwości i uciążliwości środowiskowych, zapobiegania powstawaniu chorób, w tym chorób zakaźnych i zawodowych (art. 1 ustawy). Do zakresu działania Państwowej Inspekcji Sanitarnej w dziedzinie bieżącego nadzoru należy kontrola przestrzegania przepisów określających wymagania higieniczne i zdrowotne, w szczególności dotyczących utrzymania należytego stanu higienicznego nieruchomości (art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy). Państwowy inspektor sanitarny w związku z wykonywaną kontrolą ma prawo wstępu na terenie miast i wsi do obiektów użyteczności publicznej, obiektów handlowych, ogrodów działkowych i nieruchomości oraz wszystkich pomieszczeń wchodzących w ich skład (art. 25 ust. 1 lit. b ustawy). Jeśli stwierdzi naruszenia wymagań higienicznych i zdrowotnych nakazuje, w drodze decyzji, usunięcie w ustalonym terminie stwierdzonych uchybień (art. 27 ust. 1 ustawy). W tym miejscu przyjdzie zauważyć, iż PPIS w B. decyzją z dn. [...] r. nr [...] nakazał skarżącej doprowadzenie do należytego stanu higieniczno-sanitarnego wskazanych wyżej nieruchomości poprzez utwardzenie w całości miejsc, na których usytuowane są pojemniki do gromadzenia odpadów komunalnych. Kwestia naruszeń higieniczno-sanitarnych została zatem przesądzona, a zarzut naruszenia art. 22 ust. 1 ustawy z 5 grudnia 2008 r. jest w tej sytuacji niezasadny. Uznać trzeba również, że w niniejszej sprawie spełniona została także pierwsza przesłanka, o której mowa w art. 36 ust. 1 ustawy. Zawarte bowiem w tym przepisie sformułowanie: "badania laboratoryjne oraz inne czynności" należy traktować rozdzielnie, gdyż "inne czynności" nie muszą być wykonywane tylko w związku z badaniami laboratoryjnymi. Czynności te dotyczą szeroko rozumianego postępowania kontrolnego, obejmującego czynności pozostające w "merytorycznym związku", czyli stanowiące przejaw nadzoru sanitarnego - jak wielokrotnie podkreślał Naczelny Sąd Administracyjny (por. wyroki z dnia 16 września 2009 r. sygn. akt II OSK 1374/08, z dnia 27 marca 2009 r. sygn. akt II OSK 449/08, z dnia 1 lipca 2009 r. sygn. akt II OSK 1077/08). Ustawodawca, określając w art. 36 ust. 1 ww. ustawy czynności, za jakie pobierane są opłaty, posłużył się pojęciem "inne czynności" nie jest bowiem możliwe sprecyzowanie wszystkich czynności, wykonywanych przez organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej w związku ze sprawowaniem nadzoru sanitarnego, zarówno zapobiegawczego, jak i bieżącego. W orzecznictwie sądowym znalazł aprobatę pogląd, zgodnie z którym w oparciu o art. 36 ust. 1 ww. ustawy można pobierać opłaty za "inne czynności", które nie są badaniami laboratoryjnymi, w tym także stanowiące równowartość kosztów postępowania administracyjnego, rozumianych jako wydatki poniesione przez organy, związane z wydaniem postanowienia, czy też decyzji administracyjnej (por. m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 kwietnia 2008 r., sygn. akt II OSK 366/07, dostępny w CBOSA). Mogą to być również, w ocenie Sądu, koszty wykonywania czynności kontrolnych. Powyższe ustalenia prowadzą do konkluzji, że czynności dokonane przez pracowników Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w B. w dniach 13 i 14 maja 2015 r. na terenie osiedli zabudowy wielorodzinnej przy ul. P., M. i G., należących do zasobów A., mieściły się w ustawowym pojęciu "innych czynności", pozostawały w związku ze sprawowaniem bieżącego nadzoru sanitarnego, istniała zatem podstawa do zastosowania art. 36 ust. 1 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej i ustalenia opłaty za przeprowadzone czynności w wysokości 147,79 zł. oraz zobowiązania skarżącej do jej uiszczenia. Stosownie do § 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 5 marca 2010 r. do bezpośrednich kosztów wykonania badań laboratoryjnych oraz innych czynności zalicza się koszty poniesione w związku z wykonaniem konkretnego badania laboratoryjnego oraz innej czynności obejmujące średnie wynagrodzenie pracowników stacji sanitarno-epidemiologicznych wykonujących badania laboratoryjne lub inne czynności, zwanych dalej "pracownikami", obliczane według godzinowych stawek osobistego zaszeregowania wraz z pochodnymi od wynagrodzenia. W myśl § 6, czas pracy pracownika niezbędny do wykonania badania laboratoryjnego oraz innej czynności, stanowiący podstawę ustalenia wysokości wynagrodzenia, o którym mowa w § 3 pkt 1, określa dyrektor stacji sanitarno-epidemiologicznej na wniosek kierownika właściwej komórki organizacyjnej stacji sanitarno-epidemiologicznej. Wskazać należy, że decyzja pierwszoinstancyjna z dnia [...] r., zaakceptowana przez organ odwoławczy także w tej części, zawiera szczegółowy wykaz koszów składających się na naliczoną opłatę: są to koszty bezpośrednie za czynności kontrolne stwierdzające nieprzestrzeganie wymagań higieniczno-sanitarnych w wysokości 103,13 zł (26,33 zł za godzinę pracy zgodnie z zarządzeniem Nr 8/10 Dyrektora PPIS w B. z dnia 12 maja 2010 r. w sprawie czasu pracy pracowników Powiatowej Stacji Sanitarno - Epidemiologicznej w B. niezbędnego do wykonania czynności w ramach bieżącego i zapobiegawczego nadzoru sanitarnego, zmienionego zarządzeniem Nr 1/15 z dnia 19 lutego 2015 r.; kontrola trwała 235 min.) oraz koszty pośrednie do których zaliczono średnie wynagrodzenie pracowników administracji i obsługi, koszty usług pocztowych, telekomunikacyjnych i pralniczych, koszty zużytej energii elektrycznej, wody i gazu, koszty zakupu i konserwacji wyposażenia pomiarowego pomocniczego oraz koszty transportu - w wysokości 43,30% kosztów bezpośrednich, tj. 44,66 zł. Odnosząc się natomiast do podnoszonych przez stronę skarżącą uchybień proceduralnych, przede wszystkim należy podkreślić, że naruszenie przepisów procedury powoduje uwzględnienie skargi wyłącznie wtedy, gdy mogło mieć wpływ na treść zaskarżonego rozstrzygnięcia. Zdaniem strony skarżącej, decyzja wydana została bez należytego wyjaśnienia rzeczywistego stanu faktycznego sprawy. Warto ponownie podkreślić, że skoro w czasie przeprowadzonej na terenach zarządzanych przez A. kontroli stwierdzono naruszenie wymagań sanitarnych, a wydana przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w B. decyzja z dnia [...] r. nr [...] nakazała stronie skarżącej utwardzić w całości miejsca, na których usytuowane są pojemniki do gromadzenia odpadów komunalnych przy ul. M., G. oraz P.w B., to niewątpliwie stan faktyczny sprawy nie wymagał przeprowadzenia żadnych dodatkowych czynności dowodowych w celu ustalenia zaistnienia przesłanek, o których mowa w art. 36 ust. 1 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej. Stan faktyczny sprawy jest w ocenie Sądu, bezsporny. Kalkulacja kosztów przeprowadzona została w myśl zapisów rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 5 marca 2010 r., w oparciu o cennik obowiązujący w Państwowej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej w B., a z protokołów kontroli sanitarnej nie wynika, aby biorąca udział w czynnościach kontrolnych osoba upoważniona przez A., wniosła jakiekolwiek zastrzeżenia, co stwierdzonych nieprawidłowości. Podnoszona przez stronę skarżącą okoliczność, iż organ popełnił błąd w ustaleniach faktycznych, polegający na stwierdzeniu, że to A. a nie Gmina ma podpisaną umowę na wywóz odpadów z firmą B., nie ma istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Nieprawidłowości stwierdzone w czasie kontroli dotyczyły bowiem braku utwardzenia terenu przeznaczonego na ustawienie pojemników na odpady, a w tym zakresie nie ma znaczenia, kto zawarł umowę z firmą wywożącą odpady. Zauważyć przy tym należy, że strona skarżąca pouczona była o uprawnieniach wynikających z treści art. 10 § 1 k.p.a. i nie skorzystała przysługujących jej praw. Z tych względów podnoszony na etapie postępowania sądowego zarzut niezebrania w sposób wyczerpujący materiału dowodowego i naruszenia art. 7 k.p.a. uznać trzeba za chybiony. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji zawiera również zdaniem Sądu, wszystkie elementy określone w art. 107 § 3 k.p.a. W ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie nie został także naruszony art. 28 k.p.a. Strona skarżąca podnosi, że skoro wykazane w protokołach nieprawidłowości dotyczą zarówno A. jak i firmy B. w B., zajmującej się wywozem odpadów, to obydwa te podmioty powinny być obciążone opłatą za sprawowanie bieżącego nadzoru, a nie tylko A.. Zdaniem Sądu zarzut ten jest niezasadny. Przede wszystkim należy podkreślić, co już wyżej wykazano, że czynności kontrolne dotyczyły nadzoru sanitarnego na terenie, którym zarządza A.. Kontrola nie dotyczyła zatem działania podmiotu, który zajmuje się wywozem śmieci tj. firmy B. w B. Dlatego też podmiot ten nie mógł zostać obciążony w niniejszym postępowaniu przedmiotową opłatą, ani też brać udział w tym postępowaniu na prawach strony. W ocenie Sądu nie ulega ponadto wątpliwości, że stwierdzona w protokołach kontroli z dnia 13 i 14 maja 2015 r. nieprawidłowość polegała na braku utwardzenia terenu nieruchomości przy ul. P., M. i G., w miejscach ustawienia pojemników do gromadzenia odpadów komunalnych, a zatem firma B., która nie ma żadnych uprawnień zarządczych względem powyższych nieruchomości, nie mogła zostać obciążona opłatą wynikającą z art. 36 ust. 1 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej. Opis stanu technicznego pojemników na odpady, zawarty w części sprawozdawczej protokołów kontroli - pkt III.1 "Informacje o kontrolowanym zakładzie/obiekcie" (a nie w pkt IV odnoszącym się do stwierdzonych w toku kontroli nieprawidłowości) miał w ocenie sądu, zobrazować zagrożenia higieniczne i zdrowotne wynikające z braku utwardzenia terenu, na którym ustawione są te pojemniki. Nie ma również znaczenia, na co wskazywała strona skarżąca w ustnym wystąpieniu na rozprawie przed sądem, że po podpisaniu przez Gminę nowej umowy na wywóz śmieci, dostawiono na terenach ww. nieruchomości więcej pojemników na odpady, przez co zabrakło utwardzonej nawierzchni. Należy podkreślić, że z załączonej przez stronę skarżącą do pisma procesowego z dnia 10 listopada 2015 r. korespondencji wynika, iż firma B. świadczy usługi wywozu śmieci na terenie Gminy od połowy roku 2014, a zatem A. miała czas, aby utwardzić powierzchnie na których dostawiono dodatkowe pojemniki. Reasumując, Sąd nie stwierdził naruszenia przepisów prawa materialnego ani procedury administracyjnej, skutkujących koniecznością wyeliminowania zaskarżonych decyzji z obrotu prawnego i dlatego oddalił skargę, w oparciu o art. 151 p.p.s.a. e.o.