III SA/Łd 1069/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Alberciak po rozpoznaniu w dniu 24 maja 2017r. na posiedzeniu niejawnym wniosku pełnomocnika A. Spółka jawna z siedzibą w Ł. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi A. Spółka jawna z siedzibą w Ł. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł., obecnie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za październik 2014r. p o s t a n a w i a: odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi. W dniu 15 listopada 2016r. pełnomocnik A. Spółka jawna z siedzibą w Ł. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za październik 2014r. W skardze pełnomocnik strony skarżącej zawarł wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wskazując, że strona uzyskała wiedzę o wydaniu zaskarżonej decyzji dopiero w dniu 8 listopada 2016r., w następstwie osobistego kontaktu pełnomocnika z Izbą Celną w Ł. Pełnomocnik podkreślił, że nie otrzymał zawiadomień o doręczeniu przesyłki, tj. zarówno pierwotnego, jak i powtórnego awiza, co oznacza, że zaskarżona decyzja nie została faktycznie doręczona. Nadmienił, że zostało wszczęte postępowanie wyjaśniające mające na celu ustalenie przyczyn, z powodu których przesyłka zawierająca zaskarżoną decyzję nie została doręczona. Na potwierdzenie powyższych okoliczności pełnomocnik przedstawił kopię skargi (tj. reklamacji na niewykonanie lub nienależyte wykonanie usługi pocztowej) z dnia 10 listopada 2016r. skierowanej do Kierownika Urzędu Pocztowego [...] wraz z dowodem jej złożenia w placówce pocztowej oraz nadania jej za pośrednictwem poczty elektronicznej do Centrali Poczty Polskiej. Zdaniem pełnomocnika powyższe okoliczności jednoznacznie potwierdzają, że uchybienie terminu do wniesienia skargi nastąpiło bez winy strony skarżącej, co czyni wniosek o przywrócenie terminu całkowicie uzasadnionym. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w Ł. wniósł o nieuwzględnienie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi i odrzucenie skargi lub jej oddalenie. W związku z zawartym w skardze wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, zarządzeniem z dnia 16 stycznia 2017r. sąd zobowiązał pełnomocnika strony skarżącej do przedstawienia w terminie 7 dni informacji, czy postępowanie reklamacyjne toczące się przed naczelnikiem właściwego urzędu pocztowego, które zainicjowane zostało skargą z dnia 10 listopada 2016r. zostało zakończone i w jaki sposób (tj. przedłożenia odpowiedzi na zgłoszoną reklamację usługi pocztowej). W odpowiedzi na powyższe wezwanie, w dniu 26 stycznia 2017r. pełnomocnik strony skarżącej przedstawił odpis odpowiedzi na reklamację usługi pocztowej z dnia 5 grudnia 2016r. oraz kopię wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy z dnia 9 stycznia 2017r. skierowanego do Poczty Polskiej S.A., Biura Kontroli i Zarządzania Bezpieczeństwem, Dział Operacyjny w Ł. Zarządzeniem z dnia 14 lutego 2017r. sąd ponownie wezwał pełnomocnika strony skarżącej do przedstawienia w terminie 7 dni odpowiedzi Poczty Polskiej S.A. na "wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy" z dnia 9 stycznia 2017r., który załączony został do pisma procesowego z dnia 5 stycznia 2017r., nadanego do sądu w dniu 26 stycznia 2017r. W odpowiedzi na powyższe wezwanie, w dniu 6 marca 2017r. pełnomocnik strony złożył pismo procesowe, w którym wyjaśnił, że do dnia dzisiejszego nie otrzymał odpowiedzi ze strony Poczty Polskiej S.A. na złożony wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy z dnia 9 stycznia 2017r. W wykonaniu zarządzenia z dnia 13 marca 2017r. sąd zwrócił się do Dyrektora Biura Kontroli Zarządzania Bezpieczeństwem Poczty Polskiej S.A. z prośbą o przedstawienie kopii dowodu doręczenia adw. A. H. odmowy uznania reklamacji usługi pocztowej zawartej w piśmie z dnia 5 grudnia 2016r., znak [...] oraz do udzielenia odpowiedzi, czy zawarty w piśmie z dnia 9 stycznia 2017r. "wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy" skierowany do Biura Kontroli Zarządzania Bezpieczeństwem Poczty Polskiej S.A. został formalnie rozpoznany i w jaki sposób, tj. czy został potraktowany jako odwołanie na odmowę uznania reklamacji z dnia 5 grudnia 2016r. i udzielono w terminie 30 dni informacji o wyniku rozpatrzenia odwołania, czy pozostawiono odwołanie bez rozpoznania, czy też wobec nieudzielenia odpowiedzi na odwołanie w terminie 30 dni, uznano reklamację. W odpowiedzi na powyższe wezwanie, w piśmie z dnia 18 kwietnia 2017r., (nadanym do sądu w dniu 26 kwietnia 2017r.) Poczta Polska S.A., Biuro Kontroli i Zarządzania Bezpieczeństwem, Dział Operacyjny w Ł. poinformowała, że złożona w dniu 10 listopada 2016r. reklamacja (wniosek) dotycząca przesyłki pocztowej nr 00259007731015708807 nadanej w dniu 29 sierpnia 2016r. przez Izbę Celną w Ł. została rozpatrzona w trybie postępowania skargowego, o którym mowa w Dziale VIII Kodeksu postępowania administracyjnego. Zawiadomienie o rozpatrzeniu wniosku zostało w dniu 5 grudnia 2016r. o godz. 14:26 przekazane drogą elektroniczną na podany przez wnioskodawcę adres e-mail. W trybie postępowania skargowego rozpatrzony został również wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy złożony adw. A. H. w dniu 9 stycznia 2017r. Odpowiedź na przedmiotowy wniosek została przekazana w dniu 1 lutego 2017r. na podany przez wnioskodawcę na adres e-mail. W załączeniu Poczta Polska S.A., Biuro Kontroli i Zarządzania Bezpieczeństwem, Dział Operacyjny w Ł. przedstawiła m.in. kopię skargi z dnia 10 listopada 2016r., złożonej w formie pisemnej i elektronicznej, odpowiedź Poczty Polskiej S.A. Biura Kontroli i Zarządzania Bezpieczeństwem, Dział Operacyjny w Ł. z dnia 5 grudnia 2016r., udzieloną w formie pisemnej i elektronicznej, kopię wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy z dnia 9 stycznia 2017r. oraz odpowiedź na powyższy wniosek, zawartą w piśmie z dnia 1 lutego 2017r. doręczonym drogą elektroniczną. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zasadą wynikającą z art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2016r., poz. 718 ze zm.)- dalej p.p.s.a., jest bezskuteczność czynności podjętej w postępowaniu sądowym przez stronę po upływie terminu. Jednakże w sytuacji, gdy strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu (art. 86 § 1 p.p.s.a.). Warunkami skuteczności takiego wniosku jest złożenie go w ciągu 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, spowodowanie dla strony ujemnych skutków w zakresie postępowania sądowego, równoczesne ze złożeniem wniosku dokonanie uchybionej czynności oraz uprawdopodobnienie okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu (art. 86 § 2 oraz art. 87 § 1, § 2 i § 4 p.p.s.a.) Wszystkie te przesłanki muszą być spełnione łącznie, co oznacza, że brak jednej z nich skutkuje odmową przywrócenia uchybionego terminu. Oceniając okoliczności faktyczne występujące w niniejszej sprawie w kontekście przesłanek uprawniających do przywrócenia terminu należy stwierdzić, że strona skarżąca składając przedmiotowy wniosek dochowała siedmiodniowego terminu, o którym mowa w art. 87 § 1 p.p.s.a. oraz dokonała uchybionej czynności, tj. złożyła skargę. Nie uprawdopodobniła natomiast braku winy w uchybieniu terminu. Zgodnie natomiast z dyspozycją cyt. art. 86 § 1 p.p.s.a., warunkiem sine qua non do przywrócenia uchybionego terminu jest uprawdopodobnienie, że strona nie dokonała czynności w terminie bez swojej winy. W orzecznictwie niejednokrotnie podkreśla się, że przywrócenie uchybionego terminu ma charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie wówczas, gdy strona w sposób przekonujący zaprezentowaną argumentacją uprawdopodobni brak swojej winy (por. postanowienie NSA z dnia 23 czerwca 2010r., sygn. akt I OZ 465/10). Przywrócenia uchybionego terminu nie uzasadniają niedostateczna staranność w prowadzeniu własnych spraw, czy też nieznajomość prawa (por. postanowienie NSA z dnia 5 lipca 2013r., sygn. akt I OZ 55/13 oraz z dnia 8 lipca 2008r., sygn. akt II OZ 712/08 – dostępne na www.cbois.nsa.gov.pl). W uzasadnieniu wniosku o przywrócenie terminu pełnomocnik strony skarżącej wskazując na brak winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi podał, że o przesyłce zawierającej zaskarżoną decyzję dowiedział się dopiero w dniu 8 listopada 2016r. podczas osobistego stawiennictwa w siedzibie Izby Celnej w Ł.. Pełnomocnik podkreślił, że nie otrzymał zawiadomień o doręczeniu przedmiotowej przesyłki, tj. zarówno pierwotnego, jak i powtórnego awiza, co oznacza, że zaskarżona decyzja nie została faktycznie doręczona. Wskazał, że wszczął postępowanie wyjaśniające mające na celu ustalenie przyczyn, z powodu których przesyłka zawierająca zaskarżoną decyzję nie została doręczona. Na potwierdzenie powyższych okoliczności pełnomocnik przedstawił kopię skargi (tj. reklamacji na niewykonanie lub nienależyte wykonanie usługi pocztowej) z dnia 10 listopada 2016r. skierowanej do Kierownika Urzędu Pocztowego [...] wraz z dowodem jej złożenia w placówce pocztowej oraz nadania jej za pośrednictwem poczty elektronicznej do Centrali Poczty Polskiej. W piśmie z dnia 5 grudnia 2016r., stanowiącym odpowiedź na złożoną reklamację (skargę), Poczta Polska S.A. Biuro Kontroli i Zarządzania Bezpieczeństwem, Dział Operacyjny w Ł. poinformowała, że przesyłka o nr [...] zawierająca zaskarżoną decyzję została w dniu 31 sierpnia 2016r. przekazana celem doręczenia, a następnie wobec niezastania adresata, bądź innej uprawnionej do odbioru osoby została awizowana poprzez pozostawienie zawiadomienia w skrzynce oddawczej. W dniu 9 września 2016r. w skrzynce oddawczej zostało pozostawione zawiadomienie powtórne. Przyczyn nieposiadania przez wnioskodawcę prawidłowo doręczonych zawiadomień, jak podał operator pocztowy nie jest stanie wyjaśnić. Wskazał natomiast, że wobec nieodebrania w wymaganym terminie przesyłki, została ona zwrócona nadawcy. Ponadto operator pocztowy podał, że w wyniku przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego, pracownicy pocztowej placówki oddawczej złożyli wyjaśnienia wskazując, że pracownikowi Kancelarii wnioskodawcy wydawane są wszystkie przesyłki, których chęć odbioru wyraził. Jednocześnie operator pocztowy podkreślił, że dysponuje możliwością odtworzenia czynności listonosza i okoliczności odbioru przesyłek oraz zweryfikowania ponad wszelką wątpliwość zgłoszonych zastrzeżeń. Brak jest jednak także uzasadnionych podstaw, aby kwestionować prawdziwość złożonych przez pracowników Poczty Polskiej S.A. wyjaśnień. W piśmie z dnia 1 lutego 2017r., stanowiącym odpowiedź na złożony przez pełnomocnika wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy z dnia 9 stycznia 2017r. Poczta Polska S.A., Biuro Kontroli i Zarządzania Bezpieczeństwem, Dział Operacyjny w Ł. podtrzymała stanowisko przedstawione w piśmie z dnia 5 grudnia 2016r. wskazując jednocześnie na składanie przez wnioskodawcę kolejnych pism, które nie zawierają żadnych nowych okoliczności spowoduje, że zostaną pozostawione bez rozpatrzenia. Powyższa odpowiedź, jak wynika z akt sprawy, wbrew twierdzeniom pełnomocnika spółki zawartym w złożonym do sądu piśmie z dnia 6 marca 2017r. została doręczona na podany przez pełnomocnika adres e-mail w dniu 1 lutego 2017r. Odnosząc się zatem do przedstawionej powyżej argumentacji pełnomocnika strony skarżącej należy w pierwszej kolejności wskazać, że zgodnie z art. 144 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. – Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz.U. z 2017r., poz. 201), dalej O.p., organ podatkowy doręcza pisma: 1) za pokwitowaniem, za pośrednictwem operatora pocztowego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012r. - Prawo pocztowe, pracowników urzędu obsługującego ten organ, funkcjonariuszy lub upoważnionych pracowników innego organu podatkowego, lub przez organy lub osoby uprawnione na podstawie odrębnych przepisów, lub 2) za urzędowym poświadczeniem odbioru, za pośrednictwem środków komunikacji elektronicznej. Stosownie do treści art. 145 § 1 O.p., pisma doręcza się stronie, a gdy strona działa przez przedstawiciela - temu przedstawicielowi. Jeżeli ustanowiono pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi pod adresem wskazanym w pełnomocnictwie (art. 145 § 2 O.p.). Zgodnie z art. 150 § 1 O.p., w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 148 § 1 lub art. 149: 1) operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012r. - Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego; 2) pismo składa się na okres 14 dni w urzędzie gminy (miasta) - w przypadku doręczania pisma przez pracownika organu podatkowego lub przez inną upoważnioną osobę. Zawiadomienie o pozostawaniu pisma w miejscu określonym w § 1, wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie 7 dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, lub miejsca wskazanego jako adres do doręczeń w kraju, na drzwiach jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata (art. 150 § 2 O.p.). W przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż 14 dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy (art. 150 § 3 O.p.). W przypadku niepodjęcia pisma, doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy (art. 150 § 4 O.p). Z treści powyższych regulacji wynika wyraźnie, że dla stwierdzenia skutku doręczenia konieczne jest po pierwsze, złożenie pisma na okres czternastu dni np. w placówce pocztowej, a po drugie, zawiadomienie o tym adresata. Brzmienie niniejszego przepisu nie budzi wątpliwości co do tego, które wymogi – zarówno przechowywania przesyłki, jak i zawiadomienia o niej adresata są – z punktu widzenia art. 150 O.p.– istotne. To, czy wymogi awizowania zostały spełnione, podlega ocenie na podstawie danych zawartych przede wszystkim na kopercie i formularzu potwierdzenia odbioru, na których dokonywane są przez doręczyciela i pracowników operatora pocztowego stosowne adnotacje obrazujące przebieg działań związanych z doręczaniem pisma. Sąd badając, czy spełnione zostały przesłanki doręczenia, o których mowa w art. 150 O.p., na podstawie podanych informacji stwierdza, czy adresat został zawiadomiony o miejscu przechowywania przesyłki i terminie, w którym można ją odebrać, a także to gdzie, kiedy i z jakiej przyczyny doręczyciel pozostawił awizo, oraz czy doszło do powtórnego (i w odpowiednim odstępie czasowym) awizowania przesyłki. Z akt niniejszej sprawy bezspornie wynika, że zaskarżoną decyzję doręczono pełnomocnikowi strony skarżącej na podany w pełnomocnictwie adres Kancelarii w trybie tzw. fikcji doręczenia (dwukrotne awizo) w dniu 14 września 2016r. Przesyłkę zawierającą powyższą decyzję awizowano po raz pierwszy w dniu 31 sierpnia 2016r. i złożono ją na okres 7 dni w placówce pocztowej –[...]. Przyczynę jej niedoręczenia określono jako "nie zastałem awizowano do UP". W dniu 8 września 2016r. przesyłkę tę awizowano powtórnie, a następnie w dniu 15 września 2016r. zwrócono przesyłkę nadawcy z adnotacją " zwrot, nie podjęto w terminie". Skoro zatem pełnomocnik strony skarżącej nie odebrał przesyłki we wskazanym terminie, należało uznać ją za doręczoną z upływem ostatniego dnia czternastodniowego terminu, liczonego od daty pierwszego awiza, tj. z dniem 14 września 2016r. Domniemanie doręczenia wynikające z treści cyt. powyżej art. 150 O.p., może być obalone wówczas, gdy adresat pisma wykaże, że dane wynikające z dowodu doręczenia nie są zgodne z rzeczywistością. W doktrynie podnosi się, że obalenie domniemania doręczenia przez awizo jest oczywiście możliwe, jednak nie neguje ono dokonania doręczenia, a prowadzi do uchylenia ujemnych skutków, jakie dla strony wiążą się z tym doręczeniem w zakresie biegu terminu (por. J. Jodłowski, K. Piasecki [red.], Kodeks postępowania cywilnego. Komentarz, t. I, Warszawa 1989 r., s. 247). Oznacza to, że jeśli dokonano doręczenia zgodnie z wymogami art. 150 O.p., mimo że adresat nie został powiadomiony o adresowanym do niego piśmie, może się on uchylić się od negatywnych skutków tego stanu rzeczy, jeżeli uprawdopodobni okoliczność uzasadniającą przywrócenie terminu. Aby jednak wykazać brak winy w uchybieniu terminu powinien dysponować argumentem w postaci przeprowadzonej reklamacji usług pocztowych w oparciu o zasady określone w rozporządzeniu Ministra Cyfryzacji i Administracji z 26 listopada 2013r. w sprawie reklamacji usługi pocztowej (Dz.U. z 2013r., poz. 1468 ze zm.). W rozpatrywanej sprawie pełnomocnik strony skarżącej wykazał, że podjął czynności zmierzające do uprawdopodobnienia swojego stanowiska (tj. że nie otrzymał dwukrotnie awizowanej przesyłki zawierającej zaskarżoną decyzję, ponieważ w skrzynce oddawczej nie pozostawione było żadne awizo informujące o możliwości jej odbioru), inicjując skargą z dnia 10 listopada 2016r. procedurę reklamacyjną. W odpowiedzi na zgłoszoną skargę z dnia 10 listopada 2016r. i wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy z dnia 9 stycznia 2017r., Poczta Polska S.A., Biuro Kontroli i Zarządzania Bezpieczeństwem, Dział Operacyjny w Ł. w piśmie z dnia 5 grudnia 2016r. wskazała, że przesyłka o nr 00259007731015708807 zawierająca zaskarżoną decyzję została w dniu 31 sierpnia 2016r. przekazana celem doręczenia, a następnie wobec niezastania adresata, bądź innej uprawnionej do odbioru osoby została awizowana poprzez pozostawienie zawiadomienia w skrzynce oddawczej. W dniu 9 września 2016r. w skrzynce oddawczej zostało pozostawione zawiadomienie powtórne. Przyczyn nieposiadania przez wnioskodawcę prawidłowo doręczonych zawiadomień, jak podał operator pocztowy nie jest w stanie wyjaśnić. Wskazał natomiast, że wobec nieodebrania w wymaganym terminie przesyłki, została ona zwrócona nadawcy. Ponadto operator pocztowy podał, że w wyniku przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego, pracownicy pocztowej placówki oddawczej złożyli wyjaśnienia wskazując, że pracownikowi Kancelarii wydawane są wszystkie przesyłki, których chęć odbioru wyraził. Jednocześnie operator pocztowy podkreślił, że nie dysponuje możliwością odtworzenia czynności listonosza i okoliczności odbioru przesyłek oraz zweryfikowania ponad wszelką wątpliwość zgłoszonych zastrzeżeń. Brak jest jednak także uzasadnionych podstaw, aby kwestionować prawdziwość złożonych przez pracowników Poczty Polskiej S.A. wyjaśnień. Przedstawione stanowisko operator pocztowy podtrzymał w piśmie z dnia 1 lutego 2017r., stanowiącym odpowiedź na wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy z dnia 9 stycznia 2017r. W świetle przedstawionych powyżej okoliczności sąd nie znalazł argumentów, które pozwoliłyby skutecznie podważyć instytucję tzw. doręczenia zastępczego i zastosowanie art. 86 § 1 p.p.s.a. Z danych umieszczonych na kopercie i zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki znajdującym się w aktach administracyjnych sprawy jednoznacznie wynika, że przesyłka zawierająca zaskarżoną decyzję została wysłana na wskazany w pełnomocnictwie adres Kancelarii i była dwukrotnie awizowana przez operatora pocztowego, tj. w dniu 31 sierpnia 2016r. i 8 września 2016r., o czym doręczyciel poinformował pełnomocnika strony skarżącej poprzez dwukrotne pozostawienie zawiadomień w skrzynce oddawczej adresata. Przedstawione natomiast przez pełnomocnika strony skarżącej okoliczności, że nie otrzymał ani pierwszego, ani powtórnego awiza o pozostawieniu przesyłki w placówce pocztowej nie zostały skutecznie uprawdopodobnione. Należy podkreślić, że tylko procedura reklamacyjna usługi pocztowej umożliwia skuteczne obalenie domniemania doręczenia pisma w trybie zastępczym. Tymczasem zainicjowana przez pełnomocnika strony skarżącej procedura skargowa (reklamacyjna) nie wykazała, że ustalony stan faktyczny był w rzeczywistości inny, niż przyjęty na potrzeby przedmiotowego rozstrzygnięcia. Tym samym należy uznać, że skutek doręczenia przesyłki w trybie art. 150 O.p., nie został przez pełnomocnika strony skarżącej skutecznie obalony. W świetle zaistniałych okoliczności faktycznych należy stwierdzić, że pełnomocnik strony skarżącej nie wykazał okoliczności, które mogłyby uprawdopodobnić, że uchybienie terminu było niezawinione. Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, gdy strona, lub jej pełnomocnik dopuścił się choćby lekkiego niedbalstwa lub wykazała niedostateczną staranność w prowadzeniu własnych spraw. Przywrócenie terminu może mieć miejsce wówczas, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku, takie natomiast okoliczności nie wystąpiły w rozpoznawanej sprawie. Z powyższych względów, z uwagi na fakt, że pełnomocnik strony skarżącej nie uprawdopodobnił braku winy w niedochowaniu terminu Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 86 § 1 i 2 p.p.s.a. orzekł, jak w postanowieniu. e.o.