III SA/Łd 1094/16

Dnia 26 października 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Alberciak, Sędziowie Sędzia WSA Monika Krzyżaniak, Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski (spr.), , Protokolant Referent- stażysta Aneta Lubasińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 października 2017 roku sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w P. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w Ł. obecnie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji określającej zobowiązanie w podatku akcyzowym za luty 2011 roku 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Naczelnika Urzędu Celnego w P. z dnia [...] nr. [...]; 2. umarza postępowanie administracyjne w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności; 3. zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. na rzecz A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w P. kwotę 497 (czterysta dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Postanowieniem z dnia (...) nr (...), wydanym na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 239b § 1 pkt 1 oraz § 2 i § 3 o.p., Dyrektor Izby Celnej w Ł. utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Celnego w P. z dnia (...), nr (...) o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w P. z dnia (...), nr (...) określającej Ax Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w P. zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za luty 2011 r. W uzasadnieniu organ drugiej instancji przedstawiając stan faktyczny i prawny sprawy podniósł, że Naczelnik Urzędu Celnego w P.decyzją z dnia (...), nr (...) określił spółce Ax zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za luty 2011 r. w wysokości 12 261,00 zł. Postanowieniem z dnia (...), nr (...) Naczelnik Urzędu Celnego w P. nadał rygor natychmiastowej wykonalności decyzji nieostatecznej z dnia (...) nr (...). W zażaleniu na to postanowienie spółka Ax wniosła o jego uchylenie w całości i w rezultacie wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżąca spółka zarzuciła naruszenie art. 120, art. 121, art. 122, art. 125, art. 187 i art. 239 o.p. W uzasadnieniu skarżąca spółka podniosła, że organ pierwszej instancji wydając zaskarżone postanowienie, nie zrealizował żadnej przesłanki niezbędnej do nadania rygoru natychmiastowej wykonalności. Nie uprawdopodobnił, że nie zostanie wykonane zobowiązanie określone wskazaną decyzją. Spółka już wcześniej posiadała przeterminowane zobowiązania i było ich dużo więcej, lecz mimo to zostały one zaspokojone. Okoliczność ta dowodzi, że spółka posiada wolę i potencjał do regulowania zobowiązań natury publicznoprawnej. Pomimo ich częściowego dochodzenia w trybie egzekucyjnym, należności te są regulowane. Organ drugiej instancji podzielając stanowisko organu pierwszej instancji podniósł, że dla nadania decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności konieczne jest spełnienie dwóch przesłanek. Pierwszą przesłanką jest jedna z czterech okoliczności wskazanych w § 1 art. 239b o.p. Drugą przesłanką wskazaną w przywołanym uregulowaniu jest uprawdopodobnienie, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane. Decyzja organu pierwszej instancji została doręczona skarżącej spółce w dniu 28 lipca 2016 r. Skarżąca spółka nie zapłaciła dobrowolnie zaległości podatkowej określonej wskazaną decyzją. Z pisma Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z dnia 16 sierpnia 2016 r. wynika, że wobec skarżącej spółki prowadzonych jest szereg postępowań egzekucyjnych na podstawie: 3 tytułów wykonawczych wystawionych przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. na łączną kwotę 354,97 zł, 33 tytułów wykonawczych wystawionych przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w T. na kwotę 154 149,78 zł, 1 tytułu wykonawczego wystawionego przez Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska w Ł. na kwotę 10 000,00 zł. Łączna kwota z 37 tytułów wykonawczych wynosi 164 504,75 zł. Wobec powyższego zasadnie organ pierwszej instancji wskazał, że została spełniona przesłanka z art. 239b § 1 pkt 1 o.p., tj. prowadzenie postępowania egzekucyjnego w zakresie innych należności pieniężnych. Zdaniem organu drugiej instancji przymusowe egzekwowanie zaległości wynikającej z decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w P., Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w T. oraz Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w Ł. w wysokim stopniu uprawdopodabnia, że kolejne zobowiązanie, tj. określone decyzją z dnia (...) nie zostanie wykonane. Użycie przez ustawodawcę w powołanym przepisie spójnika "lub", wyrażającego zgodnie z zasadami poprawnej legislacji, tzw. alternatywę łączną oznacza, że stwierdzenie w stanie faktycznym sprawy podatnika już jednej z tych okoliczności daje organowi podatkowemu możliwość zastosowania wspomnianego rygoru. Drugą przesłanką wskazaną w przywołanym uregulowaniu jest uprawdopodobnienie, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane. Wobec skarżącej spółki prowadzone są postępowania egzekucyjne z tytułu innych zaległości podatkowych. Skarżąca spółka ma zaległości z tytułu składek ZUS, Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska w Ł. oraz z tytułu kosztów egzekucyjnych określonych przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w P.. Ponadto skarżąca spółka posiada nieostateczne zaległości w podatku akcyzowym za luty i marzec 2011 r. w łącznej kwocie 18 448,00 zł. Skoro zatem spółka dobrowolnie nie uiściła podatku akcyzowego za luty i marzec 2011 r., to organ uprawniony był do przyjęcia, że spółka nie daje gwarancji wykonania tego zobowiązania. W skardze na powyższe postanowienie Ax Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością wniosła o jego zmianę i w rezultacie wstrzymanie wykonania decyzji z dnia (...), ewentualnie uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zaskarżonemu postanowieniu skarżąca spółka zarzuciła: 1. naruszenie art. 239b § 1 o.p. poprzez przyjęcie, że spełnione zostały przesłanki ustawowe nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji z dnia (...); 2. naruszenie art. 120, art. 121, art. 122, art. 125, art. 187 o.p. poprzez nieodpowiednie zapoznanie się z materiałem dowodowym i stanem faktycznym w sprawie. W uzasadnieniu skarżąca spółka stwierdziła, że organ I instancji nie uprawdopodobnił, że nie zostanie wykonane zobowiązanie wynikające z decyzji, której rygor został nadany. Przesłanki, od których zależy nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, nie są bezpośrednio związane z treścią decyzji nakładającej obowiązek podlegający wykonaniu w drodze przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Przesłanki te są przede wszystkim związane z sytuacją majątkową strony postępowania, jej stosunkiem do wykonania nałożonego obowiązku oraz możliwościami wykonania i obowiązku w drodze przyszłej egzekucji. Skarżąca spółka wcześniej już posiadała przeterminowane zobowiązania. Było ich dużo więcej, a mimo to zostały zaspokojone. Zdaniem skarżącej spółki okoliczność ta dowodzi, że spółka nadal posiada potencjał do regulowania zobowiązań natury publicznoprawnej. Pomimo ich częściowego dochodzenia w trybie egzekucyjnym, należności te są uiszczane. Przyczyną powstania zaległości było zdarzenie losowe (pożar), jakie miało miejsce w 2011 r. Pożar spowodował zniszczenie reaktora do produkcji KTS-F, czyli urządzenia stanowiącego podstawowe narzędzie produkcji. W efekcie spółka musiała przerwać wytwarzanie komponentu, zająć się usuwaniem zniszczeń i odbudową linii produkcyjnej. Odwrócenie kolejności działań mogło zagrozić egzystencji firmy i przekreślić szansę na spłatę jakichkolwiek wierzytelności. Do trudności w regulowaniu zobowiązań przyczyniła się prowadzona przez organ egzekucja. Zajęcie konta bankowego poważnie ograniczyło swobodę i płynność finansową spółki. Przyczyniło się do opóźnienia w wykonaniu zobowiązań, które były regulowane za pomocą wskazanego konta. Organ w żaden sposób nie ustalił przyczyn toczących się postępowań egzekucyjnych. Nie uprawdopodobnił, że utrudnią one przyszłe wywiązanie się z obowiązków płatniczych. Nie wykazał, aby zachodziły obawy pozwalające na wydanie zaskarżonego postanowienia. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w Ł. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 19 kwietnia 2017 r., sygn. akt III SA/Łd 1033/16 uchylił decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. (obecnie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł.) z dnia (...) oraz poprzedzającą ją Naczelnika Urzędu Celnego w P. z dnia (...) w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za luty 2011 r. W związku z powyższym postanowieniem z dnia 21 kwietnia 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zawiesił postępowanie sądowoadministracyjne w niniejszej sprawie do czasu prawomocnego zakończenia postępowania w sprawie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za luty 2011 r. Z uwagi na uprawomocnienie się wyroku z dnia 19 kwietnia 2017 r. sygn. akt III SA/Łd 1033/16, postanowieniem z dnia 19 września 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi podjął zawieszone postępowanie sądowoadministracyjne. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r., poz. 1066, ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Dokonując tej kontroli sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną oraz stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 134 § 1 i art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.). Z wymienionych przepisów wynika, że badanie legalności zaskarżonej decyzji (postanowienia) obejmuje ocenę prawidłowości zastosowania przepisów prawa i ich wykładni przez organy administracji oraz zgodność z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Ocena legalności zaskarżonego postanowienia, przeprowadzona według wskazanych powyżej kryteriów wykazała, że skarga jest uzasadniona. Zaskarżone postanowienie zostało wydane w postępowaniu w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności. Zgodnie z art. 239a o.p. decyzja nieostateczna, nakładająca na stronę obowiązek podlegający wykonaniu w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, nie podlega wykonaniu, chyba że decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Zasadą jest więc wykonalność decyzji ostatecznej. Przesłanki, jakie muszą zostać spełnione, by decyzji nieostatecznej mógł zostać nadany rygor natychmiastowej wykonalności określa art. 239b o.p. Zgodnie z art. 239b § 1 o.p. decyzji nieostatecznej może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności, gdy: organ podatkowy posiada informacje, z których wynika, że wobec strony toczy się postępowanie egzekucyjne w zakresie innych należności pieniężnych (pkt 1) lub strona nie posiada majątku o wartości odpowiadającej wysokości zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, na którym można ustanowić hipotekę przymusową lub zastaw skarbowy, które korzystałyby z pierwszeństwa zaspokojenia (pkt 2), lub strona dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku znacznej wartości (pkt 3), lub okres do upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego jest krótszy niż 3 miesiące (pkt 4). Przepis § 1 stosuje się, jeżeli organ podatkowy uprawdopodobni, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane (art. 239b § 2 p.p.s.a.). Z powyższych regulacji wynika, że pomiędzy decyzją nakładającą na stronę obowiązek podlegający wykonaniu (decyzją nadającą się do przymusowego wykonania) a postanowieniem nadającym tej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności zachodzi ścisły związek. Podstawowym warunkiem nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności jest istnienie w obrocie prawnym nieostatecznej decyzji nakładającej na stronę obowiązek podlegający wykonaniu. Musi funkcjonować w obrocie prawnym decyzja podatkowa, aby można jej było nadawać rygor natychmiastowej wykonalności. Oznacza to, że doręczenie postanowienia o nadaniu natychmiastowej wykonalności nie może nastąpić przed doręczeniem decyzji, której rygor ten ma być nadany. Wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji, której uprzednio nadano rygor natychmiastowej wykonalności, np. w następstwie uchylenia przez organ odwoławczy oznacza natomiast, że rygor natychmiastowej wykonalności wygasa. Byt postanowienia o rygorze natychmiastowej wykonalności jest zatem zdeterminowany bytem decyzji, do której postanowienie to się odnosi (por. wyrok WSA w Białymstoku z 9 czerwca 2010 r., I SA/Bk 145/10; wyrok WSA w Gdańsku z dnia 27 kwietnia 2011 r., I SA/Gd 104/11; postanowienie NSA z 13 stycznia 2012 r., II OSK 2659/11; wyroki NSA: z 26 kwietnia 2017 r., I GSK 813/15; z 13 grudnia 2016 r., I GSK 304/15). Wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji, której nadany został rygor natychmiastowej wykonalności pociąga za sobą brak uzasadnienia dla istnienia w obrocie prawnym postanowienia w przedmiocie rygoru natychmiastowej wykonalności. Postanowienie to ma charakter instrumentalny, umożliwiając wykonanie decyzji zanim ta stanie się ostateczna, nie może natomiast funkcjonować w oderwaniu od decyzji, której wykonanie ma umożliwić. Nie można zatem badać prawidłowości postanowienia w przedmiocie rygoru natychmiastowej wykonalności w przypadku wyeliminowania z obrotu decyzji, której rygor został nadany. Postanowienie to staje się bezprzedmiotowe z chwilą uchylenia decyzji, której dotyczy. Nie można bowiem wykonać decyzji, która została uchylona, a tym samym bezprzedmiotowe staje się badanie zasadności postanowienia o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności (por. wyroki WSA w Poznaniu z 13 marca 2014 r., I SA/Po 736/13; WSA w Warszawie z 15 stycznia 2015 r., V SA/Wa 1718/14). Z powyższą sytuacją mamy do czynienia w rozpoznawanej sprawie. Sądowi z urzędu wiadomo, że prawomocnym wyrokiem z dnia 19 kwietnia 2017 r., sygn. akt III SA/Łd 1033/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uchylił decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia (...) wraz z poprzedzającą ją decyzją Naczelnika Urzędu Celnego w P. z dnia (...) określającą skarżącej spółce zobowiązanie w podatku akcyzowym za luty 2011 r., której postanowieniem z dnia (...) nadano rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu tego wyroku sąd wskazał, że postanowieniem z dnia 5 lutego 2015 r., C-275/14, Trybunał Sprawiedliwości orzekł, że: 1) Artykuł 2 ust. 3 akapit drugi dyrektywy Rady 2003/96/WE z dnia 27 października 2003 r. w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie przepisom krajowym, takim jak będące przedmiotem postępowania głównego, nakładającym podatek akcyzowy na dodatki objęte kodem 3811 Nomenklatury scalonej zawartej w załączniku I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej taryfy celnej, zmienionym rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1031/2008 z dnia 19 września 2008 r., w stawce innej niż mająca zastosowanie do paliwa silnikowego, do którego dodatki te są dodawane. 2) Artykuł 2 ust. 3 akapit drugi dyrektywy 2003/96 należy interpretować w ten sposób, że jednostka może powołać się na niego przeciwko właściwemu krajowemu organowi w ramach sporu przed sądami krajowymi celem wykluczenia stosowania uregulowania krajowego niezgodnego z tym przepisem. Ponadto w wyroku z dnia 19 kwietnia 2017 r., sygn. akt III SA/Łd 1033/16 sąd wskazał, że powyższe stanowisko TSUE wyeksponował również NSA w wyroku z dnia 13 grudnia 2016 r. w sprawie sygn. akt I GSK 304/15, w którym rozpoznawał kwestie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w P. z dnia (...) dotyczącej podatku akcyzowego za luty 2011 r. Wprawdzie decyzja ta została uchylona przez Dyrektora Izby Celnej w Ł., w następstwie czego została wydana decyzja z dnia (...), utrzymana w mocy decyzją Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia (...), niemniej jednak argumenty zawarte w uzasadnieniu wyroku NSA z dnia 13 grudnia 2016r. pozostają aktualne dla rozpoznania sprawy w przedmiocie wymiaru podatku akcyzowego za luty 2011 r. Zdaniem sądu argumenty zawarte w uzasadnieniu wyroku NSA z dnia 13 grudnia 2016 r., sygn. akt I GSK 304/15 pozostają aktualne również dla rozpoznania niniejszej sprawy dotyczącej zaskarżonego postanowienia z dnia (...) w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji będącej przedmiotem oceny w sprawie o sygn. akt III SA/Łd 1033/16. Sąd w pełni podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony w wyroku z dnia 13 grudnia 2016 r., sygn. akt I GSK 304/15, że nie można zaakceptować poglądu o braku podstaw prawnych do uwzględnienia w postępowaniu sądowoadministracyjnym dotyczącym postanowienia o nadaniu decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności orzeczenia TSUE ze względu na zasadę skuteczności prawa unijnego, jak również ze względu na wartości konstytucyjne. Akceptacja stanowiska o braku podstaw prawnych do uwzględnienia w postępowaniu sądowoadministracyjnym dotyczącym postanowienia o nadaniu decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności orzeczenia TSUE i w konsekwencji usankcjonowanie postanowienia o nadaniu decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności oraz postanowienia utrzymującego go w mocy, wydanych w oparciu o istotnie wadliwą decyzję, sprzeczną z prawem unijnym, prowadziłoby do skutków sprzecznych z konstytucyjną zasadą demokratycznego państwa prawnego i wywodzoną z niej zasadą ochrony zaufania do państwa, o których mowa w art. 2 Konstytucji oraz zasadą praworządności wyrażoną w art. 7 ustawy zasadniczej. Skoro decyzja z dnia (...) określającą skarżącej spółce zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za luty 2011 r. została wyeliminowana z obrotu prawnego, to tym samym odpadła zasadnicza ustawowa przesłanka nadania decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności, którą jest istnienie tej decyzji w obrocie prawnym. Wyeliminowanie decyzji wymiarowej z obrotu prawnego, poprzez uchylenie jej przez sąd na skutek niezgodności z prawem, spowodowało, że waloru legalności pozbawione zostało również postanowienie w sprawie nadania jej rygoru natychmiastowej wykonalności. Oznacza to, że rygor natychmiastowej wykonalności wygasł (p. A. Wróbel, M. Jaśkowska. Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, LEX 2010 [kom. do art. 108 kpa.]). Jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 26 kwietnia 2017 r., I GSK 813/15, pojęcie wygaśnięcia rygoru natychmiastowej wykonalności oznacza w tym wypadku bezprzedmiotowość tej instytucji wobec braku decyzji nieostatecznej podlegającej egzekucji administracyjnej pomimo, że w obiegu prawnym nadal pozostaje postanowienie organu podatkowego pierwszej instancji nadające rygor natychmiastowej wykonalności nie istniejącej już nieostatecznej decyzji podatkowej. Zdaniem sądu pozostawienie w tym wypadku w obrocie prawnym postanowienia nadającego rygor natychmiastowej wykonalności, decyzji organu pierwszej instancji wyeliminowanej następnie z tego obrotu, należy postrzegać jako sytuację prawną pozostającą w opozycji do treści art. 239a o.p. Rygor natychmiastowej wykonalności, co do zasady, może zostać zaakceptowany z punktu widzenia legalności (oczywiście po spełnieniu innych jeszcze ustawowych przesłanek) dopóki nieostateczna decyzja, której ten rygor nadano, pozostaje w obrocie prawnym (por. wyrok WSA w Lublinie z 20 stycznia 2016 r., I SA/Lu 706/15, wyrok WSA w Olsztynie z 2 marca 2016 r., I SA/Ol 841/15). Niezgodność z prawem decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w P. z dnia (...) i jej wyeliminowanie z obrotu prawnego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 19 kwietnia 2017 r., sygn. akt III SA/Łd 1033/16 oznacza bezprzedmiotowość postanowienia nadającego jej rygor natychmiastowej wykonalności. Istotne bowiem jest, że art. 239a o.p. traktuje nie o jakiejkolwiek decyzji nieostatecznej wydanej przez organ pierwszej instancji, ale o takiej, która nie została wyeliminowana z obrotu prawnego i w dalszym toku postępowania podatkowego okazała się zgodna z prawem. Przedstawione okoliczności stały się przyczyną uchylenia zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia Naczelnika Urzędu Celnego w P. na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c w związku z art. 135 p.p.s.a. oraz umorzenia postępowania administracyjnego jako bezprzedmiotowego, na podstawie 145 § 3 p.p.s.a. w związku z art. 208 § 1 i art. 219 o.p. Na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. poz. 1800, ze zm.) sąd zasądził od organu administracji na rzecz skarżącej spółki kwotę 497 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Na ogólną sumę kosztów złożyło się 480 zł – wynagrodzenie pełnomocnika i 17 zł – opłata skarbowa od złożenia dokumentu stwierdzającego udzielenie pełnomocnictwa. B.K.