III SA/Łd 1134/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Monika Krzyżaniak Sędziowie: Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski Asesor WSA Anna Dębowska (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 9 marca 2022 r. sprawy ze skargi "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej z tytułu naruszenia obowiązków związanych z drogowym przewozem towarów oddala skargę. Decyzją z [...] nr [...] wydaną na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 o.p., art. 26 ust. 5 ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2021 r., poz. 1857), zwanej dalej "ustawą o SENT", Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w Ł. z [...] nr [...]. W uzasadnieniu organ drugiej instancji przedstawił następujące ustalenia faktyczne i rozważania prawne: 20 lutego 2021 r. funkcjonariusze [...] Urzędu Celno-Skarbowego w Ł. przeprowadzili kontrolę drogową pojazdu samochodowego z naczepą, przewożącego zgodnie ze zgłoszeniem [...] produkty paliwowe objęte pozycją CN 2710. W toku kontroli kontrolujący stwierdzili, że kierujący pojazdem włączył geolokalizator w chwili zatrzymania do kontroli. Wyniki z kontroli opisali w protokole z kontroli z 20 lutego 2021 r. Naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego w Ł. postanowieniem z [..] wszczął postępowanie. Decyzją z [...] Naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego w Ł. na podstawie art. 207 § 1 i 2, art. 210 o.p., art. 3 ust. 1 i ust. 2, art. 10a ust. 1, art. 10b, art. 22 ust. 2a, art. 26 ust. 1, 2 i ust. 5, art. 27 ust. 1 ustawy o SENT nałożył na A Spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K. karę pieniężną w wysokości 10 000,00 zł z tytułu naruszenia obowiązków związanych z drogowym przewozem towarów według zgłoszenia nr [...]. W odwołaniu tej decyzji skarżąca wniosła o uchylenie jej w całości i umorzenie postępowania w sprawie. Zaskarżonej decyzja skarżąca zarzuciła naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 24 ust. 3 ustawy o SENT polegające na stwierdzeniu, że nie zachodził interes publiczny uzasadniający odstąpienie od nałożenia kary. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. utrzymując w mocy decyzję z [...] podniósł, że 20 lutego 2021 r. na autostradzie A1, na terenie MOP B funkcjonariusze [...] Urzędu Celno-Skarbowego w Ł. przeprowadzili kontrolę drogową pojazdu samochodowego nr rej. [...] oraz naczepy nr rej.[...]. Przedmiotem przewozu według zgłoszenia [...] było 34 100 litrów produktów paliwowych klasyfikowanych do kodu CN 2710. Zgodnie ze zgłoszeniem SENT przewoźnikiem towaru była skarżąca. W toku kontroli ujawniono naruszenie ustawy o SENT polegające na niewłączeniu geolokalizatora przed rozpoczęciem przewozu przez kierowcę P.B. Kierowca oświadczył, że zapomniał włączyć urządzenie geolokalizacyjne przed rozpoczęciem przewozu z bazy K. o godzinie 15:40 i włączył je w chwili zatrzymania przez funkcjonariuszy [...] Urzędu Celno-Skarbowego w Ł. o godzinie 16:06. Kierujący został zapoznany z treścią protokołu, co potwierdził własnoręcznym podpisem. Z danych zawartych w wydruku "Numer referencyjny zgłoszenia [...]" wynika, że kierujący włączył lokalizator o godzinie 16:06:36 przed miejscem, w którym odbyła się kontrola drogowa. W piśmie z 7 maja 2021 r. Centrum Informatyki Resortu Finansów wyjaśniło, że 20 lutego 2021 r. nie odnotowano wadliwego działania systemu SENT GEO, które mogłoby wpłynąć na przyjmowanie danych od operatorów ZSL lub lokalizatorów Mobilnych Aplikacji Kierowcy. Ponadto poinformowało, że nie stwierdzono w systemie Centralny Serwis Desk zgłoszeń problemów przez kierowcę lub przewoźnika przy realizacji przewozu według zgłoszenia[...]. W ocenie organu drugiej instancji stwierdzone naruszenie podlega pod regulacje art. 22 ust. 2a ustawy o SENT, co skutkuje nałożeniem kary pieniężnej w wysokości 10 000 zł za niewywiązywanie się przez przewoźnika – skarżącą z obowiązku, o którym mowa w art. 10a ust. 1 ustawy o SENT, tj. zapewnienia w trakcie całej trasy przewozu towaru objętego zgłoszeniem [...], przekazywania aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu. Organ drugiej instancji wyjaśnił, że nie dopatrzył się przesłanek zastosowania art. 22 ust. 2b ustawy o SENT i odstąpienia od nałożenia kary za niewykonanie obowiązku, o którym mowa w art. 10a ust. 1 ustawy, gdyż jego niedopełnienie nie wynikało z niedostępności rejestru. Zarówno kierowca, jak i przewoźnik mają możliwość weryfikacji prawidłowości działania systemu SENT w zakresie przesyłania danych geolokalizacyjnych. Przewoźnik w każdym momencie dysponuje możliwością sprawdzenia ważności zgłoszenia przewozu wraz z ostatnią pozycją lokalizatora GPS poprzez stronę internetową https://puesc.gov.pl/web/puesc/sent-zew-user-406. Możliwość weryfikacji aktualnie odnotowanej pozycji geolokalizacyjnej w systemie SENT GEO istnieje również z poziomu Aplikacji Mobilnej Kierowcy. Pismem z 23 kwietnia 2021 r. organ pierwszej instancji poinformował skarżącą o przysługującym jej uprawnieniu do złożenia wniosku o odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej. Pismami z 20 maja 2021 r. organ pierwszej instancji wystąpił do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych o udzielenie informacji dotyczących spółki w zakresie prawidłowości i terminowości płatności składek oraz do Małopolskiego Urzędu Skarbowego w K. o udzielenie informacji czy podatnik posiada zaległości w zobowiązaniach podatkowych, czy terminowo reguluje swoje zobowiązania, w jakiej wysokości osiągnął dochód bądź stratę za ostatni rok podatkowy i czy występował z wnioskiem o przyznanie ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych, a jeżeli tak, to za jaki okres. Pismem z 1 lipca 2021 r. skarżąca wniosła o umorzenie postępowania w sprawie braków przekazywania danych geolokalizacyjnych ze względu na "ważny interes przewoźnika" i "ważny interes publiczny". Skarżąca uzasadniła ważny interes przewoźnika dołożeniem wszelkich starań, aby dane lokalizacyjne były przekazywane. 20 lutego 2021 pojazd wraz z naczepą był wyposażony w aplikację SENT GEO zainstalowaną na służbowym tablecie, który to z kolei umieszczony był w przestrzeni kabiny kierowcy. Kierujący pojazdem w tym dniu był świadomy lokalizacji urządzenia w pojeździe. Przed przystąpieniem do samodzielnej pracy na stanowisku kierowcy został przeszkolony przez innych kierujących z obsługi tego urządzenia wraz z aplikacją. Czynności szkoleniowe zostają potwierdzone jazdą dopuszczającą wykonywaną przez Instruktora Bezpieczeństwa wraz z potwierdzeniem innych umiejętności wymaganych na danym stanowisku. Kierujący jest szkolony w zakresie wymogów stawianych w ustawie o SENT. Zalicza się do tego między innymi sprawdzenie poprawności działania urządzenia, przesyłania danych jak i uruchamiania lokalizatora po zakończonym załadunku towaru – przed przystąpieniem do dystrybucji, jak i wyłączeniem urządzenia po zakończonym ostatnim rozładunku. Organ drugiej instancji zwrócił uwagę, że skarżąca nie załączyła dokumentów wskazujących na aktualną sytuację finansową, wystąpienia wyjątkowych i nadzwyczajnych okoliczności w kontekście potwierdzenia spełnienia przesłanek ważnego interesu przewoźnika lub interesu publicznego. W piśmie z 9 czerwca 2021 r. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w K. poinformował, że względem spółki nie prowadzono postępowania podatkowego. Skarżąca nie występowała z wnioskiem o przyznanie ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych. Na 9 czerwca 2021 r. nie posiada zaległości podatkowych. Terminowo dokonuje wpłat zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych. W podatku od towarów i usług dokonuje wpłaty po terminie płatności. Nie złożyła zeznania podatkowego CIT-8 za 2020 r. W piśmie z 10 czerwca 2021 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych poinformował, że skarżąca opłaca należności terminowo i w pełnej wysokości. Organ drugiej instancji nie znajdując podstaw do odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej na podstawie art. 22 ust. 3 ustawy o SENT wyjaśnił, że użyte w tym przepisie sformułowanie "może" wskazuje jednoznacznie, że odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej oparte jest na uznaniu administracyjnym, z istoty którego wynika pozostawienie organowi swobody wyboru konsekwencji prawnych. Pojęcia ważnego interesu nie można upatrywać wyłącznie w dolegliwości finansowej. Skarżąca opłaca składki ZUS w pełnej wysokości i terminowo. 9 czerwca 2021 r. nie posiadała zaległości podatkowych. Terminowo dokonuje wpłat zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych. W podatku od towarów i usług dokonuje wpłaty po terminie płatności. Skarżąca nie występowała z wnioskiem o przyznanie ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych. W toku postępowania nie złożyła szczegółowych informacji odnośnie aktualnej sytuacji finansowej. Odnosząc się do kwestii przeszkolenia kierowcy organ drugiej instancji podniósł, że rolą przewoźnika jest zapewnienie ustawowego obowiązku przekazywania danych geolokalizacyjnych na całej trasie przewozu towaru podlegającego obowiązkowi zgłoszenia w systemie SENT. Przewoźnik ma możliwość korzystania z zewnętrznego systemu lokalizacji, który przesyła dane geolokalizacyjne do systemu SENT GEO bez udziału kierowcy. Spółka będąca przewoźnikiem powinna tak zorganizować transport by przebiegał zgodnie z przepisami prawa. Sam fakt przeprowadzenia szkolenia kierowcy nie zwalnia przewoźnika z obowiązku monitorowania i nadzorowania kierowcy realizującego przewóz towaru. Zapomnienie przez kierowcę włączenia urządzenia geolokalizacyjnego bez wątpienia nie jest skutkiem ponadprzeciętnych okoliczności. Konieczność prawidłowego wypełniania obowiązków nałożonych ustawą o SENT jest powszechnie znana podmiotom, do których jest kierowana. Nie jest to zatem sytuacja nadzwyczajna. Zaistniała sytuacja świadczyć może jedynie o braku dołożenia należytej staranności w prowadzonej działalności gospodarczej i nieznajomości przepisów, czy właściwego ich stosowania przez przewoźnika i jego pracowników. Przepis, który naruszył przewoźnik jest w swej treści zrozumiały i nieskomplikowany dla odbiorcy, a tym bardziej dla osób, które zawodowo prowadzą działalność gospodarczą w zakresie transportu. W ocenie organu drugiej instancji w sprawie nie zachodzą zatem przesłanki do odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej z uwagi na ważny interes przewoźnika. Nawet jednostkowe naruszenie przepisu (w tym wypadku art. 10a ust. 1 ustawy o SENT) w efekcie, którego naruszenia istnieje obowiązek prawny nałożenia kary pieniężnej i kara ta zostaje nałożona przez uprawniony organ, nie może świadczyć o naruszeniu zasady zaufania do organów władzy publicznej. Brak włączonego lokalizatora umożliwiającego przekazywanie danych do systemu godzi w bezpieczeństwo społeczeństwa jako nadrzędnej wartości wspólnej. Numery rejestracyjne, dane przewoźnika, adres odbiorcy, numer GPS z obowiązkiem włączenia urządzenia przed rozpoczęciem przewozu to główne i podstawowe dane umożliwiające sprawowanie właściwego monitoringu drogowego towarów i zapewnienie bezpieczeństwa całego przewozu od jego rozpoczęcia aż do miejsca docelowego. Niewłączenie urządzenia GPS, a także niezadbanie o to, aby działało sprawnie i bez zakłóceń uniemożliwia lub co najmniej bardzo utrudnia sprawowanie kontroli nad przewozem. Godzi w podstawowe założenia i cel ustawy o SENT. W interesie publicznym natomiast jest by system kontroli był szczelny, skuteczny i bezpieczny, bez możliwości omijania go, a także by podmioty trudniące się przewozem towarów objętych systemem monitorowania dochowały należytej staranności w wypełnianiu swoich obowiązków. W niniejszej sprawie przewoźnik nie wykazał, aby niewłączenie lokalizatora było wynikiem okoliczności uzasadniających taki stan rzeczy, które można by było uznać za zasadne w kontekście odstąpienia od nałożenia kary z uwagi na interes publiczny. Okoliczność zapomnienia przez kierowcę włączenia urządzenia geolokalizacyjnego nie mieści się w katalogu sytuacji nadzwyczajnych. Zatem nie zachodzą przesłanki do odstąpienia od nałożenia kary z uwagi na ważny interes publiczny. Organ drugiej instancji uzasadniając brak uwzględnianie wniosku o umorzenie postępowania stwierdził, że w sprawie nie zachodzi przesłanka bezprzedmiotowości, gdyż są podstawy formalne i prawne do merytorycznego rozstrzygnięcia w zakresie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu naruszenia obowiązków związanych z drogowym przewozem towaru. Organ drugiej instancji zauważył nadto, że w odwołaniu skarżąca zarzuciła naruszenie art. 24 ust. 2 ustawy o SENT, jest to jednak oczywista omyłka, gdyż zarzut winien dotyczyć naruszenia zastosowanego przez organ pierwszej instancji art. 22 ust. 3 ustawy o SENT. Ustawodawca nie powiązał odstąpienia od nałożenia kary z narażeniem Skarbu Państwa na uszczuplenie należnych podatków. Brak przekazywania danych geolokalizacyjnych, za które odpowiedzialny był przewoźnik, ma charakter poważny, bowiem uniemożliwiało to monitorowanie kontroli przewozu na podstawie danych z systemu, a zatem niweczyło cel ustawy. Oceny tej nie może zmienić okoliczność dokonania legalnego przewozu, który został zgłoszony oraz brak uszczupleń należności Skarbu Państwa. W niniejszej sprawie nie wystąpiły wątpliwości co do interpretacji przepisów prawa materialnego. Stan faktyczny jest bezsporny i nie jest kwestionowany przez spółkę, gdyż wynika wprost z dowodów znajdujących się w aktach sprawy, a Naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego w Ł. w zaskarżonej decyzji rozpatrzył całą sprawę od początku i właściwie uzasadnił swoje rozstrzygnięcie. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skarżąca zaskarżyła powyższą decyzję organu w całości, zarzucając jej naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: 1. art. 10a ust. 2 ustawy o SENT poprzez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że skarżąca z powodu braku uruchomienia przez kierującego pojazdem geolokalizatora (aplikacji mobilnej GPS) nie zapewniła przekazywania aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu objętego zgłoszenie, co w konsekwencji skutkowało nałożeniem na skarżącą administracyjnej kary pieniężnej w wysokości 10 000 zł; 2. art. 24 ust. 3 ustawy o SENT: a. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że "ważny interes przewoźnika" ogranicza się jedynie do kondycji finansowej skarżącej oraz pominięcie przy interpretacji "ważnego interesu przewoźnika" zasad proporcjonalności, bezpieczeństwa i zaufania do organów państwowych, co w konsekwencji doprowadziło do braku uznania, że zachodzą przesłanki do odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej; b. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na pominięciu w ocenie pojęcia "ważnego interesu publicznego" rzeczywistej intencji ustawodawcy, co doprowadziło do nieodstąpienia od nałożenia kary pomimo nieuszczuplenia Skarbu Państwa w zakresie podatku akcyzowego, opłaty paliwowej oraz podatku od towarów i usług; c. pominięcie, że zarówno zasada sprawiedliwości, jak i bezpieczeństwa oraz zaufania do organów państwa, składające się na pojęcie "ważnego interesu publicznego", o którym mowa w art. 24 ust. 3 ustawy o SENT, wymagają, aby postępowanie w sprawie zostało umorzone lub zakończyło się odstąpieniem od nałożenia kary pieniężnej. W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w Ł. z [...] oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych, ewentualnie o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w Ł. z [...] i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji. Skarżąca wniosła także o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych, oraz o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2021 r., poz. 137 ze zm.) oraz art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem stosując środki określone w ustawie. W myśl art. 145 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b), inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c); 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach; 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. W przypadku zaś gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 p.p.s.a. skarga, zgodnie z art. 151 p.p.s.a., podlega oddaleniu w całości albo w części. Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Przeprowadzona przez sąd w rozpoznawanej sprawie kontrola nie wykazała, aby zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji, wydane zostały z naruszeniem prawa uzasadniającym ich wyeliminowanie z obrotu prawnego. W niniejszej sprawie istota sporu sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy w okolicznościach faktycznych sprawy zasadnie została nałożona na skarżącą kara pieniężna w wysokości 10 000 zł z uwagi na niewywiązanie się z obowiązku zapewnienia przekazywania aktualnych danym geolokalizacyjnych środka transportu objętego zgłoszeniem i czy organy administracji prawidłowo rozważyły przesłanki odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej. Bezspornym jest, że 20 lutego 2021 r. w trakcie realizowania przewozu objętego zgłoszeniem [...] zespół pojazdów składający się z pojazdu samochodowego nr rej. WR8830V oraz naczepy nr rej. [...] został poddany kontroli na autostradzie A1, na terenie MOP B. Przedmiotem przewozu było 34 100 litrów produktów paliwowych klasyfikowanych do kodu CN 2710. Zgodnie ze zgłoszeniem SENT przewoźnikiem towaru była skarżąca. W wyniku kontroli ujawniono, że urządzenie geolokalizacyjne nie było włączone przez kierowcę przed rozpoczęciem przewozu. Kierowca P.B. oświadczył, że zapomniał włączyć urządzenie geolokalizacyjne przed rozpoczęciem przewozu z bazy K. o godzinie 15:40 i włączył je w chwili zatrzymania przez funkcjonariuszy [...] Urzędu Celno-Skarbowego w Ł. o godzinie 16:06. W dniu kontroli nie odnotowano wadliwego działania systemu SENT GEO, które mogłoby wpłynąć na przyjmowanie danych od operatorów ZSL oraz Aplikacji Mobilnych Kierowcy. W systemie helpdesk nie odnotowano zgłoszeń problemów z działaniem systemu, dokonanych przez kierowcę/przewoźnika dotyczących tego przewozu. Poza sporem jest, że przewożony przez skarżącą towar w postaci 34 100 litrów produktów paliwowych klasyfikowanych do kodu CN 2710 podlegał systemowi monitorowania przewozu i obrotu (art. 3 ust. 2 pkt 1 lit. c ustawy o SENT). Skarżąca jest przewoźnikiem. Zgodnie z art. 2 pkt 8 ustawy o SENT przewoźnikiem jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej, prowadząca działalność gospodarczą, wykonująca przewóz towarów rozumiany – stosownie do art. 2 pkt 9 ustawy o SENT – jako przemieszczanie towaru na lub przez terytorium kraju środkiem transportu po drodze publicznej albo krajowej sieci kolejowej, z uwzględnieniem postojów wymaganych podczas tego przemieszczania, przeładunku oraz rozładunku. Z tego tytułu na skarżącej ciążą obowiązki wynikające z tej ustawy, w tym określony w art. 10a ust. 1 ustawy o SENT, obowiązek zapewnienia w trakcie całej trasy przewozu towaru objętego zgłoszeniem przekazywania aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu objętego tym zgłoszeniem. Obowiązki kierującego środkiem transportu wyposażonym w lokalizator zostały odrębnie uregulowane w ustawie o SENT. Zgodnie z art. 10b ustawy o SENT w przypadku gdy środek transportu jest wyposażony w lokalizator, kierujący jest obowiązany: 1) włączyć lokalizator: a) przed rozpoczęciem przewozu towaru – w przypadku przewozu towaru, o którym mowa w art. 5 ust. 1, a w przypadku kilku miejsc załadunku na terytorium kraju z chwilą rozpoczęcia przewozu towaru z pierwszego miejsca załadunku na terytorium kraju, b) z chwilą rozpoczęcia przewozu towaru na terytorium kraju – w przypadku przewozu towaru, o którym mowa w art. 6 ust. 1 i art. 7 ust. 1; 2) wyłączyć lokalizator nie wcześniej niż z chwilą: a) dostarczenia towaru do miejsca dostarczenia towaru na terytorium kraju, a w przypadku kilku miejsc dostarczenia towaru na terytorium kraju z chwilą dostarczenia towaru do ostatniego miejsca dostarczenia towaru na terytorium kraju, b) zakończenia przewozu towaru na terytorium kraju. Stosownie do art. 10c ust. 1 ustawy o SENT w przypadku stwierdzenia trwającej dłużej niż godzinę niesprawności lokalizatora albo zewnętrznego systemu lokalizacji, kierujący, o którym mowa w art. 2 pkt 2 lit. a, jest obowiązany do niezwłocznego zatrzymania się na najbliższym parkingu samochodowym lub w najbliższej zatoce postojowej. W przypadku, o którym mowa w ust. 1, kierujący środkiem transportu, o którym mowa w art. 2 pkt 11 lit. a, przewożący towary niebezpieczne określone w Umowie europejskiej dotyczącej międzynarodowego przewozu drogowego towarów niebezpiecznych (ADR), sporządzonej w Genewie dnia 30 września 1957 r. (Dz. U. z 2019 r. poz. 769 i 2471) jest obowiązany zatrzymać środek transportu na najbliższym parkingu samochodowym lub w innym miejscu zapewniającym postój, z uwzględnieniem przepisów działu 8.4 i 8.5 tej umowy (art. 10c ust. 2 ustawy o SENT). W myśl art. 10c ust. 3 ustawy o SENT przewóz towaru środkiem transportu, o którym mowa w art. 2 pkt 11 lit. a, może być kontynuowany po: 1) przywróceniu sprawności lokalizatora albo zewnętrznego systemu lokalizacji albo 2) przeładunku towaru na środek transportu wyposażony w sprawny lokalizator albo którego dane geolokalizacyjne są przekazywane do rejestru z zewnętrznego systemu lokalizacji, albo 3) wyposażeniu środka transportu w sprawny lokalizator, albo 4) nałożeniu zamknięć urzędowych na środek transportu lub towar albo zarządzeniu konwoju, o którym mowa w art. 67 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2020 r. poz. 505). Odrębnie uregulowana jest też odpowiedzialność przewoźnika i kierującego środkiem transportu za naruszenie przepisów ustawy o SENT. I tak stosownie do art. 22 ust. 2a ustawy o SENT w przypadku niewywiązywania się z obowiązku, o którym mowa w art. 10a ust. 1, na przewoźnika nakłada się karę pieniężną w wysokości 10 000 zł. Natomiast zgodnie z art. 32 ust. 1 ustawy o SENT w przypadku stwierdzenia w trakcie kontroli niedopełnienia obowiązku, o którym mowa w art. 10b (pkt 2), niedopełnienia obowiązku, o którym mowa w art. 10c ust. 1 (pkt 3) – kierujący podlega karze grzywny w wysokości od 5 000 do 7 500 zł. W rozpatrywanej sprawie chodzi o odpowiedzialność przewoźnika. W ocenie sądu organu administracji uwzględniając obowiązujące przepisy i stan faktyczny sprawy prawidłowo uznały, że skarżąca, jako przewoźnik, podlega karze administracyjnej przewidzianej w art. 22 ust. 2a w związku z art. 10a ust. 1 ustawy o SENT. Przepisy ustawy o SENT mają charakter bezwzględnie obowiązujący i nie przewidują wartościowania przyczyn naruszenia przez odpowiedzialne podmioty zasad systemu monitorowania drogowego przewozu tzw. wrażliwych towarów. Zostały przy tym tak ukształtowane, że przewidują sankcje pieniężne za obiektywne stwierdzony fakt naruszenia przepisów. Kary pieniężne nakładane w trybie administracyjnym decyzją właściwego naczelnika urzędu celno-skarbowego są bowiem niezależne od winy odpowiedzialnego podmiotu. Nałożenie kary jest obligatoryjne. Instytucja możliwości odstąpienia od wymierzenia kary pieniężnej za niewykonanie obowiązku, o którym mowa w art. 10a ust. 1 (tj. zapewnienia na całej trasie przewozu towaru objętego zgłoszeniem przekazywania aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu objętego tym zgłoszeniem), statuowana jest w art. 22 ust. 3 ustawy o SENT, a nie w art. 24 ust. 3 ustawy o SENT, którego naruszenie zarzuca skarżąca. Przepis art. 24 ust. 3 ustawy o SENT dotyczy bowiem odstąpienia od nakładania kar pieniężnych, o których mowa w art. 24 ust. 1-1b tej ustawy za naruszenia polegające na niedokonaniu aktualizacji zgłoszenia lub zgłoszenia innych danych niezgodnych ze stanem faktycznym, które nie są przedmiotem rozpoznawanej sprawy. Uregulowana w art. 22 ust. 3 ustawy o SENT instytucja odstąpienia od wymierzenia kary pieniężnej za niewykonanie obowiązku, o którym mowa w art. 10a ust. 1 warunkowana wystąpieniem w danej sprawie "ważnego interesu przewoźnika" lub "interesu publicznego" jest instytucją wyjątkową (por. wyrok NSA z 8 grudnia 2020 r., II GSK 1039/20). Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 13 lutego 2020 r., sygn. akt II GSK 1498/19 "ogólną dyrektywą interpretacyjną w stosunku do wskazanych wyżej pojęć jest uznanie wyjątkowości odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej (...) w interesie publicznym leży, aby dłużnicy publicznoprawni przestrzegali przepisy prawa – tak by była przestrzegana konstytucyjna zasada równości i sprawiedliwości. Wysokie, nieuchronne, kary o charakterze odstraszającym mają oddziaływać prewencyjnie na przewoźników (...) uzasadnienie projektu ustawy o SENT, w którym wskazano, że ratio legis tej ustawy jest zmniejszenie szarej strefy oraz uszczelnienie systemu podatkowego poprzez poddanie monitoringowi transportu towarów wrażliwych, tj. uznanych przez ustawodawcę za takie, które mogą być wykorzystywane do oszustw podatkowych". Posłużenie się przez ustawodawcę w treści art. 22 ust. 3 ustawy o SENT nieostrymi pojęciami: "ważny interes przewoźnika" i "interes publiczny" oznacza brak określonego katalogu przesłanek i wymaga wypełnienia ich treści w konkretnej sprawie przez odwołanie się do całokształtu konkretnych okoliczności i faktów. Ogólną dyrektywą interpretacyjną w stosunku do tych pojęć jest uznanie wyjątkowości odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej. Ważnego interesu przewoźnika nie można utożsamiać z jego subiektywnym przekonaniem o potrzebie odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej. Niewątpliwie nadzwyczajne, losowe sytuacje jak utrata możliwości wywiązania się z zobowiązań, utrata możliwości zarobkowania, trudności finansowe, które w konkretnych okolicznościach wiązałyby się z zagrożeniem dla istotnego interesu zobowiązanego, w szczególności dla realizacji podstawowych potrzeb bytowych osób zobowiązanych i ich rodzin, skutkujące brakiem możliwości uregulowania nałożonej kary, przesądzają o wystąpieniu ważnego interesu przewoźnika. Pojęcie "ważny interes przewoźnika" należy interpretować analogicznie do "ważnego interesu podatnika", o jakim stanowi art. 67a § 1 o.p. Pojęcia tego nie należy ograniczać jedynie do sytuacji nadzwyczajnych, losowych, na które strona postępowania nie miała wpływu. Ważny interes podatnika (przewoźnika) to również sytuacja ekonomiczna, życiowa, możliwość zarobkowania itp. Z kolei zarówno w orzecznictwie, jak i w doktrynie podkreśla się, że interes publiczny to dyrektywa postępowania nakazująca respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa lub danej społeczności lokalnej takich jak: sprawiedliwość, równość, bezpieczeństwo i zaufanie obywateli do organów władzy publicznej, a także wyeliminowanie sytuacji, gdy rezultatem zapłaty należności będzie obciążenie Skarbu Państwa kosztami pomocy (por wyroki NSA z 28 sierpnia 2019 r., II GSK 360/19; z 8 grudnia 2020 r., II GSK 1039/20). Przenosząc powyższe na grunt tej sprawy, wskazać należy, że skarżąca wystąpiła do organu pierwszej instancji o zastosowanie powołanej regulacji art. 22 ust. 3 ustawy o SENT. Organ pierwszej instancji podjął niezbędne czynności w celu zbadania i oceny, czy istniały w sprawie przesłanki do jej zastosowania. W wezwaniu z 23 kwietnia 2021 r. poinformował skarżącą o treści art. 22 ust. 3 oraz art. 26 ust. 3 ustawy o SENT oraz o tym, że uzasadniając żądanie odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej należy wskazać ważny interes przewoźnika lub interes publiczny oraz udokumentować, np. powołując się na trudną sytuację finansowo-materialną należy przedstawić m.in. zeznania roczne. Skarżąca wnosząc o umorzenie postępowania w związku z występowaniem ważnego interesu przewoźnika i ważnego interesu publicznego żadnych dokumentów nie jednak przedstawiła. Organ dokonał z urzędu zebrania i analizy dokumentów obrazujących sytuację materialną skarżącej. Organ w ramach postępowania wyjaśniającego ustalił w oparciu o pisma Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w K. z 9 czerwca 2021 r. oraz Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z 10 czerwca 2021 r., że względem spółki nie prowadzono postępowania podatkowego. Skarżąca nie występowała z wnioskiem o przyznanie ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych. Na 9 czerwca 2021 r. nie posiada zaległości podatkowych. Terminowo dokonuje wpłat zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych. W podatku od towarów i usług dokonuje wpłaty po terminie płatności. Nie złożyła zeznania podatkowego CIT-8 za 2020 r. Skarżąca opłaca należności z tytułu składek terminowo i w pełnej wysokości. Jak wynika z wniosku z 1 lipca 2021 r., odwołania oraz skargi, skarżąca upatruje okoliczności uzasadniających odstąpienie od wymierzenia kary w tym, że kierujący pojazdem został odpowiednio przeszkolony i znał ciążące na nim obowiązki, dodatkowym obciążeniem finansowym związanym z nałożoną karą pieniężną, prowadzeniem przez nią legalnej i uczciwej działalności gospodarczej, wywiązywaniem się z zobowiązań podatkowych, zatrudnianiem pracowników zajmujących się wyłącznie obsługą systemu SENT. Niewłączenie przez kierowcę lokalizatora niewątpliwie uniemożliwia przekazywanie aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu objętego zgłoszeniem, za co odpowiedzialność ponosi przewoźnik. Skoro skarżąca od wielu lat prowadzi działalność gospodarczą, zatrudnia pracowników zajmujących się wyłącznie obsługą systemu SENT, to powinna mieć świadomość, że za pomocą tego systemu ma możliwość sprawdzenia i nadzorowania czy kierowca używa lokalizatora. W sytuacji jednak jak w niniejszej sprawie, tj. gdy geolokalizator nie został uruchomiony przez kierowcę w chwili rozpoczęcia przewozu (został włączony dopiero w związku z zatrzymaniem pojazdu do kontroli), a przewoźnik nie zareagował, to uznać należy, że przewoźnik nie dochował przynajmniej należytej staranności. W takim przypadku nie ma znaczenia czy powyższe naruszenie miało czy też nie miało wpływu na dochody Skarbu Państwa (uszczuplenie podatkowe). Sam fakt wyposażenia pojazdu w geolokalizator, przeszkolenie pracownika jest niewystarczające do uznania, że przedsiębiorca zapewnił prawidłową realizację obowiązków nałożonych ustawą SENT. Urządzenie musi zostać włączone, trasa rejestrowana a pojazd możliwy do lokalizacji w danej chwili przejazdu. Zadanie przewoźnika nie ogranicza się jedynie do wyposażenia pojazdu w lokalizator, ale również, czy przede wszystkim, do nadzoru nad wykonywanym transportem, w tym, czy wykonujący transport kierowca w sposób właściwy używa lokalizatora. Skarżąca w skardze wyraźnie zresztą wskazała, że zatrudnia pracowników zajmujących się wyłącznie obsługą systemu SENT. Powinna zatem w taki sposób zorganizować pracę, aby nadzór nad wykonywanym transportem był we właściwy sposób realizowany, a obowiązki wynikające z ustawy o SENT wykonywane. Brak uruchomienia lokalizatora niweczy realizację jednego z celów ustawy, jakim jest zwiększenie skuteczności kontroli w obszarach obarczonych istotnym ryzykiem naruszenia obowiązujących przepisów, uniemożliwia kontrolę obrotu tzw. towarami wrażliwymi. W świetle tego celu nie można uwzględnić, że skarżąca jest legalnie działającym przedsiębiorcą i opłaca podatki. Zakładanie na takiej podstawie a priori, że przewoźnik działa uczciwie i nie należy do tzw. "szarej strefy", byłoby nielogiczne i sprzeczne z zasadami doświadczenia życiowego. Przyjmowanie takich założeń czyniłoby ustawę SENT całkowicie nieskuteczną, iluzoryczną. Brak włączenia lokalizatora nie może być uznane za formalne uchybienie ani oczywistą omyłkę (por. wyroki WSA w Krakowie z 22 stycznia 2021 r., III SA/Kr 939/20; WSA w Gliwicach z 31 marca 2021 r., III SA/Gl 34/21). Uwzględnić należy, że kontrolowany przewóz naruszył jasną, prostą regułę, której przestrzeganie warunkuje niedopuszczenie do nielegalnego obrotu towarami wrażliwymi. Stwierdzone naruszenie jest oczywiste i wynikało z zaniedbania, a więc nie może zostać uznane za usprawiedliwione. Ponieważ kara ma cel prewencyjny za odstąpieniem od jej nałożenia nie może przemawiać fakt, że nie doszło do uszczuplenia należności publicznoprawnych na skutek stwierdzonego naruszenia. Możliwość nałożenia kary administracyjnej na przewoźnika w przypadku zaniedbań kierowcy, była już przedmiotem licznych orzeczeń sądów administracyjnych na tle ustawy o transporcie drogowym, w której analogicznie unormowano odrębnie odpowiedzialność przewoźnika i kierowcy. Stanowisko wypracowane na podstawie przepisów tej ustawy zasługuje na uwzględnienie także na kanwie ustawy o SENT z uwagi na podobieństwo regulacji. Zgodnie z ugruntowanym w orzecznictwie sądów administracyjnych stanowiskiem, to na przedsiębiorcy realizującym przewóz ciąży obowiązek zorganizowania przewozu i czuwania, aby nie doszło do naruszenia przepisów regulujących dany przewóz. Co do zasady odpowiedzialność przewoźnika jest niezależna od odpowiedzialności kierowcy. Wyłączenie odpowiedzialności przedsiębiorcy, w sytuacji gdy naruszenie wynika z zawinionego działania lub zaniedbania kierowcy, którym się on posługuje przy wykonywaniu transportu drogowego, prowadziłoby w istocie do każdorazowego uniknięcia sankcji przez ten podmiot za błędy w szkoleniu, nadzorze i doborze kierowców (por. wyrok NSA z 19 września 2019 r., II GSK 2686/17). Przyjmuje się, że skoro za działalność przedsiębiorstwa wykonującego transport drogowy zawsze ponosi odpowiedzialność to przedsiębiorstwo, to na nim spoczywa ciężar odpowiedzialności za ewentualne skutki działań osób, którymi w wykonywaniu działalności gospodarczej się posługuje i to niezależnie od charakteru stosunku prawnego łączącego przedsiębiorcę z tą osobą (por. wyrok NSA z 6 lipca 2011r., sygn. akt II GSK 716/10). W orzecznictwie podkreśla się też, że wpływ przedsiębiorcy na pracę kierowców, którymi się posługuje przy wykonywaniu transportu drogowego nie polega tylko na odbieraniu oświadczeń od kierowców o zobowiązaniu do przestrzegania przepisów itp., lecz przede wszystkim na doborze kadry i czuwaniu, aby do naruszeń tych nie dochodziło (por. wyrok NSA z 8 grudnia 2016 r., II GSK 1251/15). W związku z powyższym nie powinno budzić wątpliwości, że to skarżąca ponosi odpowiedzialność za nieprzekazywanie aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu. Dodać należy, że wysokość kary została ustalona nie przez organ, lecz przez ustawodawcę, w związku z tym, wobec braku podstaw do odstąpienia do jej wymierzenia, nie można twierdzić, że jest ona nieproporcjonalnie wysoka w stosunku do wagi naruszenia. Brak nadzoru nad transporterem nie może zostać uznany, jak już wcześniej podniesiono, za oczywistą omyłkę czy formalne uchybienie. Ustawa o SENT przewiduje kary pieniężne w różnej wysokości za poszczególne uchybienia. Ustawa o SENT w art. 22 ust. 1a sankcjonuje niewykonanie obowiązku, o którym mowa w art. 10 ust. 1a, i dostarczenie zgłoszonego paliwa opałowego do innego miejsca dostarczenia towaru, o ile nie ustalono podmiotu, który nabył lub posiada to paliwo najwyższą karą pieniężną w wysokości 100 000 zł. W wypadku niedokonania zgłoszenia przez przewoźnika, stwierdzenia, że towar nie odpowiada co do rodzaju, ilości, masy lub objętości towarowi wskazanemu przez przewoźnika w zgłoszeniu, niewykonania obowiązku, o którym mowa w art. 12a ust. 3 i 4 oraz art. 15 ust. 3 na przewoźnika nakłada się karę pieniężną w wysokości 20 000 zł (art. 22 ust. 1 pkt 1-3 ustawy o SENT). Nieuzupełnienie zgłoszenia o konkretne dane sankcjonowane jest karą 10 000 zł (art. 22 ust. 2 ustawy o SENT). Niezapewnienie przekazywania aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu objętego zgłoszeniem podlega karze – 10 000 zł. Nie jest to więc kara najwyższa przewidziana w tej ustawie. Zasada proporcjonalności została przez ustawodawcę zachowana. Dotkliwość określonych w ustawie o SENT kar pieniężnych za naruszenie jej przepisów ma na celu zobligowanie uczestników transportu, o których mowa w ustawie, do rygorystycznego i skrupulatnego przestrzegania zawartych w niej regulacji. W uzasadnieniu projektu tej ustawy podkreślono, ze nieuchronność, katalog i wysokość kar mają przede wszystkim oddziaływać prewencyjnie na podmioty, dokonujące przewozu towarów. W ustawie sankcjami w postaci kar pieniężnych zostali objęci wszyscy uczestnicy dokonywanego przewozu, a wysokość kar została uzależniona od ich roli i obowiązków na nich nałożonych. Wskazano, że system kar z uwagi na sposób ich wymierzania, jest czytelny, łatwy do stosowania i przejrzysty. Nakładanie wysokich kar albo grzywien winno mieć działanie odstraszające i prewencyjne. Prawodawca nie przewidział też możliwości miarkowania wysokości nakładanej kary w zależności od okoliczności sprawy. Nie wprowadził też wyraźnych rozwiązań prawnych, które by różnicowały wagę stwierdzonych uchybień i ewentualnych braków popełnionych przez przewoźnika, w zależności od istotności, któregoś z elementów zgłoszenia SENT, które przewoźnik ma obowiązek wskazać przed rozpoczęciem przewozu, czy też w zależności od dotychczasowej działalności. Dla odstąpienia od wymierzenia kary nie ma zatem znaczenia błąd pracownika podmiotu odpowiedzialnego czy nieznajomość przepisów prawa. Przepisy ustawy o SENT mają charakter bezwzględnie obowiązujący i nie przewidują wartościowania przyczyn naruszenia zasad systemu monitorowania drogowego przewozu tzw. wrażliwych towarów. Przepisy ustawy zostały przy tym ukształtowane tak, że przewidują sankcje pieniężne za obiektywnie stwierdzony fakt naruszenia przepisów a więc są niezależne od winy odpowiedzialnego podmiotu. Nałożenie kary jest obligatoryjne. Organy decyzyjne nie mogą uznaniowo oceniać okoliczności każdego przypadku naruszenia przepisów, wśród których mogą się zdarzyć przypadki naruszeń ustawy niezamierzone, będące skutkiem błędu, omyłki czy działania przyczyn zewnętrznych. W ocenie sądu organy administracji obu instancji prawidłowo rozważyły i uznały, że brak jest podstaw do odstąpienia od nałożenia na skarżącą kary pieniężnej. Swoje stanowisko właściwie uzasadniły. Brak jest podstaw do uznania, że nałożenie kary pieniężnej może spowodować utratę płynności finansowej skarżącej. Skarżąca nie wskazywała zresztą na tę okoliczność. Jak już wyżej wskazano brak uszczuplenia należności publicznoprawnej, dotychczasowy sposób prowadzenia działalności gospodarczej, odpowiednie przeszkolenie kierowcy, zatrudnianie pracowników zajmujących się wyłącznie obsługą systemu SENT, nie uzasadnia odstąpienia od nałożenia kary z uwagi na ważny interes przewoźnika. Sama dolegliwość kary również nie stanowi takiej okoliczności. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ drugiej instancji prawidłowo dokonał analizy interesu publicznego. Rozważania organu w tym zakresie pozwalają stwierdzić, że w sprawie nie doszło do naruszenia zasady proporcjonalności. Należy podkreślić, że wysokość kary administracyjnej, aby mogła spełnić swoją rolę prewencyjną, nie może być zbyt niska, a zasada proporcjonalności nie może służyć za podstawę ochrony interesu wynikającego z naruszenia prawa (por. wyrok TK z 26 marca 2002 r., SK 2/01, OTK ZU nr 2/A/2002, poz. 15). Brak nałożenia kary za stwierdzone uchybienie byłoby zatem zachwianiem zasady proporcjonalności i stawianiem strony w pozycji uprzywilejowanej względem innych podmiotów, którzy z różnych przyczyn dokonują nieprawidłowych zgłoszeń SENT i ponoszą odpowiedzialność z tego tytułu. O naruszeniu tej zasady, nie może stanowić podjęcie przez organ rozstrzygnięcia odmiennego od oczekiwanego przez skarżącą. Strona ma bowiem prawo do własnego subiektywnego przekonania o zasadności jej zarzutów, jednakże przekonanie to nie musi mieć odzwierciedlenia w obowiązujących przepisach prawnych i ich wykładni (por. wyrok NSA z 26 sierpnia 2016 r., I FSK 51/15). Przepis art. 22 ust. 3 ustawy o SENT ma charakter uznaniowy i w ocenie sądu, organy administracji nie przekroczyły granic tego uznania. Zajęte w sprawie stanowisko uzasadniły w decyzjach odpowiadających wymogom określonym w art. 210 § 1 i 4 o.p. Podsumowując należy stwierdzić, że orzekające w sprawie organy prawidłowo ustaliły stan faktyczny i dokonały właściwej subsumcji przepisów ustawy o SENT. Przekonująco uzasadniły swoje stanowisko co do zasadności nałożenia na skarżącą kary pieniężnej i braku podstaw do odstąpienia od jej nałożenia ze względu na ważny interes przewoźnika lub interes publiczny wskazany w art. 22 ust. 3 ustawy o SENT. W konsekwencji za niezasadne należy uznać zarzuty sformułowane w skardze. Mając na uwadze powyższe, sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę. Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym, w trybie uproszczonym w składzie trzech sędziów, stosownie do postanowienia art. 119 pkt 2 w związku z art. 120 p.p.s.a. d.j.