III SA/Łd 1158/17

Dnia 8 lutego 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: , Przewodnicząca Sędzia NSA Teresa Rutkowska, Sędziowie Sędzia WSA Monika Krzyżaniak (spr.), Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski, , , Protokolant Specjalista Dominika Janicka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 lutego 2018 roku sprawy ze skargi A.W. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej na uzyskanie domu mieszkalnego oddala skargę. III SA/Łd 1158/17 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] nr [...] Komendant Powiatowy Policji w W., na podstawie art. 95 ust. 1 pkt 2 i 4 w związku z art. 88 ust. 1, art. 94 ust. 1 i art. 97 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jedn. Dz. U z 2016 r. poz. 1782 ze zm.) oraz § 3a ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 października 2001 r. w sprawie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego lub domu jednorodzinnego przez policjantów (Dz. U z 2013 r. poz. 864 i z 2014 r. poz. 1242), odmówił A. W. przyznania pomocy finansowej na uzyskanie domu mieszkalnego. W uzasadnieniu organ wskazał, że policjantka A. W. w dniu 21 lutego 2017 r. złożyła wniosek o przyznanie pomocy finansowej na uzyskanie domu w miejscowości C. o powierzchni 160 m², w którym jak podała, zamieszka w dniu 1 marca 2017 r. wraz z mężem i rodzicami. Z ustaleń organu wynika, iż funkcjonariuszka przez kilka lat dojeżdżała do służby w KPP w W. z K., gdzie zamieszkiwała we własnościowym lokalu spółdzielczym na A nr 2 m. 29. Lokal ten, o pow. mieszkalnej 31,6 m² (3 pokoje o pow.: 14,3 m², 9,7 m² i 7,6 m²), kupiła notarialnie od swoich rodziców w dniu 12 października 2007 r. Na rzecz rodziców ustanowiła w tym lokalu służebność mieszkaniową, polegającą na prawie korzystania z jednego pokoju oraz wspólnej kuchni, łazienki, przedpokoju i pokoju gościnnego. Czas dojazdu publicznymi środkami komunikacji z dotychczasowego miejsca zamieszkania A. W., t.j. z K. do miejsca pełnienia służby, t.j. W. i z powrotem nie przekraczał w obie strony 2 godzin, co w świetle art. 88 ust. 4 ustawy o Policji oznacza, iż K. było (i nadal jest) miejscowością pobliską. Komendant Powiatowy Policji w W. podniósł, iż w dniu 7 lipca 2016 r. A. W. sprzedała ww. lokal, a pismem z dnia 16 listopada 2016 r. zawiadomiła Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. o zakończeniu budowy własnego domu, położonego w m. C. nr 20G. Organ ten nie zgłosił sprzeciwu. Organ zaznaczył, iż miejscowość C., w odniesieniu do m. W. (miejsca pełnienia służby przez stronę) jest miejscowością pobliską. Od dnia 24 października 2016 r. A. W. oraz jej mąż i rodzice są zameldowani w nowo wybudowanym domu pod adresem C. nr 20G. Organ podniósł, iż na dzień złożenia wniosku o przyznanie pomocy finansowej z ww. policjantką pozostawali we wspólnym gospodarstwie domowym mąż i rodzice, którzy z uwagi na inwalidztwo są niezdolni do wykonywania zatrudnienia. Komendant Powiatowy Policji w W. wskazał, iż stosownie do art. 88 ust. 1 ustawy o Policji, policjantowi w służbie stałej przysługuje prawo do lokalu mieszkalnego w miejscowości, w której pełni służbę, lub w miejscowości pobliskiej, z uwzględnieniem liczby członków rodziny oraz ich uprawnień wynikających z przepisów odrębnych. Natomiast w myśl art. 94 ust. 1 ustawy o Policji, policjantowi, który nie otrzymał lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej o przydziale, przysługuje pomoc finansowa na uzyskanie lokalu mieszkalnego w spółdzielni mieszkaniowej albo domu jednorodzinnego lub lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość. Organ zauważył, iż dokonując oceny spełnienia przesłanek do przyznania świadczenia pieniężnego, o którym mowa 94 ust. 1 ustawy o Policji należy brać pod uwagę stan faktyczny i stan prawmy z daty złożenia wniosku. Na ten dzień organ dokonuje oceny, czy dany policjant spełnia warunek do otrzymania lokalu mieszkalnego w drodze decyzji, a co za tym idzie przysługuje mu pomoc finansowa na uzyskanie lokalu. W postępowaniu w sprawie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego (domu) zastosowanie znajduje również art. 95 ust. 1 ustawy o Policji zawierający negatywne przesłanki wydania decyzji o prawie do lokalu mieszkalnego. Policjantowi nie przysługuje zatem prawo do przydziału lokalu mieszkalnego ani pomoc finansowa na cel oznaczony w art. 94 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia o Policji, jeżeli ma on zaspokojone potrzeby mieszkaniowe w sposób określony w art. 95 pkt 1-4 tej ustawy. Prawo policjanta do lokalu mieszkalnego jest bowiem prawem ściśle związanym z faktem niezaspokojenia jego potrzeb mieszkaniowych. Z przepisu art. 95 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji wynika, iż lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej nie przydziela się policjantowi posiadającemu w miejscowości, w której pełni służbę, lub w miejscowości pobliskiej lokal mieszkalny odpowiadający co najmniej przysługującej mu powierzchni mieszkalnej albo dom jednorodzinny. Komendant Powiatowy Policji w W. podniósł, iż w dniu złożenia wniosku A. W. była właścicielką nowo wybudowanego domu, położonego w miejscowości pobliskiej C. nr 20G, w którym była zameldowana na pobyt stały od dnia 24 października 2016 r. Pismem z dnia 16 listopada 2016 r. A. W. zawiadomiła Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. o zakończeniu budowy tego domu, a organ ten nie zgłosił sprzeciwu, co oznacza, że na ten dzień miała ona zaspokojone potrzeby mieszkaniowe przewidziane przepisem art. 95 ustawy o Policji. Organ uznał zatem, że składając wniosek A. W. miała zaspokojone potrzeby mieszkaniowe, co prowadzi do wniosku, iż nie zostały spełnione ustawowe przesłanki do uzyskania przez nią lokalu mieszkalnego lub domu i tym samym również przyznania pomocy finansowej. Organ podniósł, iż w niniejszej sprawie kolejna ujemna przesłanka w przyznaniu stronie pomocy finansowej wynika z art. 95 ust. 1 pkt 4 ustawy o Policji. W myśl tego przepisu lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej nie przydziela się policjantowi w razie zbycia przez niego m.in. własnościowego prawa do spółdzielczego lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość i spełniającego przysługujące normy zaludnienia. Z zestawienia przepisów § 2 pkt 1 i § 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów (Dz. U. z 2013 r. poz. 1170 i z 2014 r. poz. 1299) wynika, iż przy uwzględnieniu wszystkich członków rodziny w rozumieniu art. 89 ustawy o Policji, stronie przysługuje prawo do 4 norm zaludnienia w wymiarze powierzchni mieszkalnej od 28 m² do 40 m² (na 1 osobę przypada od 7 do 10 m²). Oznacza to, iż sprzedany przez policjantkę lokal nr 29 na A nr 2 w K., spełniał wymagania pod względem przysługujących jej 4 norm zaludnienia, gdyż jego powierzchnia wynosiła 31,6 m². Podnoszony natomiast przez stronę argument, że rodzice są inwalidami i nie mogliby zamieszkiwać w przedmiotowym lokalu, zdaniem organu, nie ma znaczenia w niniejszej sprawie, gdyż prawo do lokalu przysługuje wyłącznie policjantowi, a członkowie rodziny są jedynie uwzględniani przy naliczaniu ilości norm. Brak zatem podstaw do uwzględnienia uprawnień przysługujących rodzicom strony do większej powierzchni, wynikających z przepisów odrębnych. W odwołaniu od powyższej decyzji A. W. zarzuciła: I. naruszenie art. 6, art. 7, art. 8, art. 11, art. 12, art. 77 § 1, art. 80, art. 81, art. 107 § 3 Kpa, poprzez dowolną ocenę zebranego materiału dowodowego i błędne przyjęcie, że nie przysługuje jej prawo do przydziału w drodze decyzji administracyjnej lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej, z uwzględnieniem liczby członków rodziny oraz ich uprawnień wynikających z przepisów odrębnych, a przez to niespełnianie warunku do przyznania pomocy finansowej na uzyskanie domu mieszkalnego, podczas gdy stronie odwołującej, takie prawo do przydziału lokalu mieszkalnego przysługuje, a tym samym spełnia (wbrew twierdzeniu organu I instancji) warunek niezbędny do przyznania wskazanej pomocy finansowej na uzyskanie domu mieszkalnego, co w dalszej kolejności skutkuje bezpodstawnym niezastosowaniem w niniejszej sprawie przez organ I instancji właściwych przepisów architektoniczno-budowlanych, w tym zwłaszcza art. 5 ust. 1 pkt 4, w zw. z art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1999 r. Prawo budowlane (dalej jako Pr.Bud.) i § 54 - 55, § 61 ust. 1, § 62 ust. 1-4, § 68 ust. 1-4, § 69 ust. 1-5, § 71, § 94 ust. 2, § 95 ust. 1 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002r. Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakimi powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (dalej jako rozp.war.tech.), oraz art. 87 i art. 128 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego (dalej jako Krio), jak również art. 5 ust. 3 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. 2017r. poz. 180 jt. - dalej jako Uodm), a co za tym idzie bezpodstawnym oraz błędnym zastosowaniem art. 95 ust. 1 pkt 2 i 4 UoP, i niezastosowaniem odpowiednich przepisów prawa materialnego, stanowiących podstawę do przyznania pomocy finansowej skarżącej, w tym zwłaszcza art. 94 ust. 1, w zw. z art. 88 ust. 1 UoP ; II. naruszenie art. 7, art. 8, art. 9, art. 10, art. 32, 61 § 1, art. 63 § 1 i 3, art. 73 § 1, art. 75 § 1, art. 76 § 1, art. 77 § 112, art. 78, art. 79, art. 84 § 1, art. 85, art. 89, art. 107 § 3 Kpa, poprzez odwodzenie strony przez pracowników organu I instancji, od złożenia wniosku o przyznanie pomocy finansowej i brak należytego pouczenia strony o jej uprawnieniach przysługujących w toku postępowania administracyjnego, a także niezawiadomienie o zgromadzeniu przez organ I instancji, materiału pozwalającego na podjęcie rozstrzygnięcia w sprawie i przez to uniemożliwienie stronie końcowego zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym oraz końcowego wypowiedzeniem się, co do zebranych przez organ materiałów, dowodów i żądań oraz uniemożliwienie zgłoszenia końcowych wniosków dowodowych na poparcie tych żądań i twierdzeń, jak również zaniechanie przeprowadzenia (a co najmniej ich rozpoznania stosownym postanowieniem) istotnych dowodów w sprawie zgłoszonych przez stronę tj. dowodu z oględzin budynku i lokalu położonego w K. – A 2/29 oraz powołania biegłego z zakresu budownictwa, celem ustalenia czy wskazany lokal i budynek spełnia wymogi, jakie nakładają przepisy budowlane na budynki i lokale przeznaczone dla osób niepełnosprawnych z ostatecznie orzeczoną niepełnosprawnością (jaką legitymują się rodzice strony), jak również nieuwzględnienie dowodów przedstawionych przez stronę, a zwłaszcza dokumentów przedstawiających stan zdrowia i niepełnosprawność rodziców strony, a także dowolne przyjmowanie, że odwołująca (i jej najbliżsi) zgłaszając zakończenie budowy właściwemu organowi, a także poprzez sam fakt zameldowania pod adresem C. 20G, mieli zaspokojone potrzeby mieszkaniowe. W przypadku uwzględnienia wskazanych zarzutów, strona wniosła o zmianę zaskarżonej decyzji i w tym zakresie orzeczenie co do istoty sprawy, poprzez przyznanie jej (zgodnie z wnioskiem) pomocy finansowej na uzyskanie domu mieszkalnego, z uwzględnieniem liczby członków rodziny i ich uprawnień wynikających z przepisów odrębnych. Skarżąca podkreśliła, że fakt uzyskania domu w miejscowości C. 20G, który od 1 marca 2017 r. zaspakaja jej i rodziny potrzeby mieszkaniowe, nie zwalnia organu i Skarbu Państwa z obowiązku dostarczenia funkcjonariuszce lokalu mieszkalnego, o określonych normach powierzchni i czyniącego zadość uprawnieniom członków rodziny wynikających z przepisów odrębnych. Funkcjonariuszka bowiem jest uprawniona do uzyskania lokalu mieszkalnego z zasobu MSWiA (którego nie otrzymuje i nie ma szans na jego uzyskanie, bowiem MSWiA nie dysponuje takimi wolnymi lokalami dla policjantów KPP w W.), działając zatem w interesie służby oraz schorowanych rodziców, podejmuje wraz z mężem trud i ogromny wysiłek finansowy, aby uzyskać własnym staraniem właściwe lokum w miejscowości pobliskiej do miejscowości, w której pełni służbę, przez co Skarb Państwa - MSWiA, nie musi dostarczać jej lokalu w drodze decyzji administracyjnej i w ten sposób, dzięki -aktywności samej funkcjonariuszki, oszczędza kilkaset tysięcy złotych, i jednocześnie bez jakiegokolwiek wysiłku niejako "nabywa" funkcjonariuszkę dyspozycyjną, bo zamieszkałą blisko macierzystej jednostki, zdolną do podejmowania służby na każde wezwanie i to w krótkim czasie. Zatem w interesie służby i Skarbu Państwa jest to, aby policjanci starali się samodzielnie zaspakajać własne i swojej rodziny potrzeby mieszkaniowe. Niedostrzeganie tego celu przez organ, jest w ocenie strony, działaniem bezprawnym i krzywdzącym wnioskodawczynię. Z tego powodu, zdaniem skarżącej, dom w C. nr 20G, nie może być brany przez organ I instancji pod uwagę, przy staraniach funkcjonariuszki o przyznanie pomocy finansowej, albowiem jest to dom, który niejako zastępuje ten lokal/dom do którego dostarczenia zobowiązany był w drodze decyzji administracyjnej zasób mieszkaniowy MSWiA, a ponieważ tego nie uczynił i funkcjonariuszka samodzielnie wyręczyła w tym obowiązku zasób mieszkaniowy MSWiA, to w takiej sytuacji Skarb Państwa - MSWiA zobowiązany został do udzielenia pomocy finansowej funkcjonariuszce, tak aby choć w niewielki sposób zrekompensować jej wysiłek i trud, w samodzielnym zaspokajaniu własnych potrzeb mieszkalnych. Skarżąca podniosła, iż przepisy prawa nie mogą być stosowne przez organy administracji publicznej, w sposób przypominającym swoistego rodzaju pułapkę. Skoro bowiem przepisy rozp.MSWiA.po.fin., a zwłaszcza § 3 ust. 2 pkt 2, pozwalają na wywiedzenie z niego logicznego wniosku, że o pomoc finansową funkcjonariusz powinien ubiegać się, gdy zgromadzi odpowiednią dokumentację, w tym umowę kupna domu jednorodzinnego sporządzoną w formie aktu notarialnego, a co za tym idzie, że wniosek o taką pomoc może być złożony w każdym czasie tj. zarówno przed nabyciem domu jak również po jego nabyciu (a co więcej orzecznictwo sądów również taką interpretację potwierdza), to organ nie może nie dostrzegać takich okoliczności, i stosować wykładni niekorzystnej dla działającego w zaufaniu do przepisów prawa funkcjonariusza. Aby uzyskać prawo do zastosowania takiej niekorzystnej wykładni dla funkcjonariusza. Pozbawienie bowiem funkcjonariuszki prawa do pomocy finansowej, jedynie z przyczyn formalnych, za jakie należy uznać złożenie pisemnego wniosku o pomoc finansową (co miało miejsce zdaniem organu) po uzyskaniu domu w miejscowości C. 20G, nie daje się pogodzić, ani z celem dla którego to świadczenie ustawodawca przewidział, ani z zasadami wynikającymi z art. 2 Konstytucji RP, a w szczególności z zasadą zaufania obywatela do państwa i prawa. W związku z powyższym, ocena dokonana przez organ I instancji, wskazująca, na to, że wnioskodawczyni składając prośbę o przyznanie pomocy finansowej, miała już zaspokojone własne potrzeby mieszkaniowe, jest - zdaniem strony - w świetle w/w argumentacji błędna i nie może zostać utrzymana. Odnośnie lokalu mieszkalnego w K. przy ul. A 2/29, skarżąca podniosła, iż organ I instancji, w swoim rozstrzygnięciu błędnie uznał, że lokal ten spełniał wymogi pod względem przysługujących 4 norm zaludnienia, a podnoszone argumenty o inwalidztwie rodziców nie mają znaczenia dla sprawy. Przepis art. 88 ust. 1 UoP wyraźnie i wprost nakazuje organowi uwzględnianie nie tylko liczby członków rodziny policjanta, ale także uwzględnienia uprawnień najbliższych funkcjonariusza, wynikających z przepisów odrębnych. Niewątpliwie w toku postępowania funkcjonariuszka poprzez składanie dodatkowej dokumentacji medycznej dotyczącej przebiegu choroby rodziców, jak również stosownych orzeczeń o ich inwalidztwie, dowiodła, że rodzice od lat cierpią na poważne schorzenia. To też było powodem ustanowienia na ich rzecz, od dnia 3 grudnia 2007 r., stosownej służebności mieszkania, jeszcze przed przyjęcia do służby w Policji (co nastąpiło 28 lipca 2008 r.). Skutkiem czego schorowani rodzice posiadali prawo do zamieszkiwania w odpowiednim dla ich stanu zdrowia, lokalu mieszkalnym. Te uprawnienia gwarantują takim osobom stosowne przepisy odrębne tj. przepisy architektoniczno-budowlane, a zwłaszcza art. 5 ust. 1 pkt 4, w zw. z art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1999 r. Prawo budowlane(dalej jako Pr.Bud.) i § 54 - 55, § 61 ust. 1, § 62 ust. 1-4, § 68 ust. 1-4, § 69 ust. 1-5, § 71, § 94 ust. 2, § 95 ust. 1 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakimi powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (dalej jako rozp.war.tech.). W szczególności nakładają one na budynki i lokale określone wymogi i standardy, w tym m.in. takie, które umożliwiają osobom niepełnosprawnym, poruszającym się w lokalu na wózku inwalidzkim przy pomocy opiekuna, na swobodne manewrowanie i zmianę kierunku ruchu, nadto na manewrowanie i przenoszenie chorego na noszach, dalej ciągi komunikacyjne takie jak schody, korytarze, wejścia itd. - powinny pozwalać na dogodne warunki ruchu tak bardzo niepełnosprawnym osobom, wreszcie, nakładają obowiązek wyposażania budynków w odpowiednie pochylnie i windy dla inwalidów oraz inwalidów poruszających się na wózkach i przy pomocy opiekunów, a jeżeli tych warunków budynek nie spełnia, to lokale dla osób niepełnosprawnych winny znajdować się na pierwszej kondygnacji nadziemnej, co umożliwia inwalidom I i II grupy niepełnosprawności, dogodny dostęp do świata zewnętrznego. Zgodnie z tymi warunkami, co najmniej jeden pokój w lokalu powinien mieć powierzchnie 16m². Zatem według strony, organ I instancji winien przy ocenie lokalu położonego w K –A . 2/29, wziąć pod uwagę w/w przepisy architektoniczno-budowlane, jako przepisy odrębne i ustalić, czy wskazany lokal, spełnia wymogi tymi przepisami przewidziane i czyni zadość uprawnieniom wynikającym z tychże przepisów prawa dla osób niepełnosprawnych - rodziców funkcjonariuszki. Strona zaznaczyła, iż już nawet w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy (a zwłaszcza oświadczenia funkcjonariuszki i przekazany przez nią do sprawy opis budynku, plan lokalu z jego powierzchnią i dokumentację fotograficzną), można odpowiedzialnie stwierdzić, że w/w lokal na V kondygnacji, bez windy i pochylni, nie spełnia jakichkolwiek warunków przewidzianych dla osób niepełnosprawnych i nie gwarantuje im przyznanych przepisami architektoniczno-budowlanymi uprawnień do godnego, a przede wszystkim bezpiecznego zamieszkania i bytowania. Strona podkreśliła, iż kilkakrotnie ustnie składała, wyznaczonemu (do rozpatrywania spraw dot. pomocy finansowej) pracownikowi organu, wniosek o pomoc finansową na budowę w/w domu. Pracownik organu jednak po przedstawieniu mu ustnego wniosku w tej sprawie, za każdym razem stwierdzał, że stronie taka pomoc się nie należy i w ten sposób odwodził funkcjonariuszkę od skierowania pisemnego wniosku w tej sprawie. Ostatni taki ustny wniosek strona składała na kilka tygodni przed zakończeniem budowy w/w domu. Zawsze jednak była zwodzona i odwodzona przez pracownika organu od złożenia pisemnego wniosku w tej materii. Ostatecznie strona jednak złożyła pisemny wniosek o pomoc finansową, aby uzyskać wreszcie oficjalne stanowisko organu, w momencie gdy już dysponowała stosownymi dokumentami dobitnie świadczącymi o powstaniu budynku i poniesionych na ten cel znacznych kosztach (choć jeszcze nieprzystosowanego do mieszkania, bowiem z uwagi na niezbędne prace wykończeniowe pod klucz, nastąpiło to z dniem 01.03.2017 r.). Jednak, ku zaskoczeniu strony, organ I instancji, nagle podniósł formalny argument o spóźnionym wniosku, niejako "udając", iż nie znana mu jest praktyka stosowana przez jego pracowników, polegająca na odwodzeniu policjantów od składania tego rodzaju wniosków. Praktyka polegająca na odwodzeniu policjantów od składania wniosków, jak również nieprzyjmowaniu ustnych wniosków i błędnym pouczaniu, co do przysługujących świadczeń, narusza zdaniem strony zwłaszcza art. 7, art. 8, art. 9, art. 28, art. 61 § 1, art. 63 § 1 i 3 Kpa. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] nr [...] Komendant Wojewódzki Policji w Ł. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy podniósł, iż zgadza się ze stanowiskiem Komendanta Powiatowego Policji w W., że A. W. w dacie złożenia wniosku o przyznanie pomocy finansowej na podstawie art. 94 ust. 1 ustawy o Policji, tj. 21 lutego 2017 r., posiadała zaspokojone potrzeby mieszkaniowe, albowiem w dniu 2 grudnia 2016 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. potwierdził fakt zawiadomienia o zakończeniu budowy budynku mieszkalnego położonego w m. C. nr 20G i jednocześnie nie zgłosił sprzeciwu w sprawie zamiaru przystąpienia do jego użytkowania. Zatem zainteresowana w dniu 2 grudnia 2016 roku uzyskała prawo użytkowania wybudowanego domu jednorodzinnego. Fakt zameldowania skarżącej w dniu 24 października 2016 r. w przedmiotowym domu na pobyt stały, należy rozumieć jako zamieszkiwanie w tym domu. Nie budzi zatem wątpliwości organu odwoławczego ustalenie przez Komendanta Powiatowego w W. faktu i daty zamieszkania przez A. W. i jej rodzinę w nowo wybudowanym domu w miejscowości C., pomimo twierdzenia przez stronę, że zamieszkała tam z dniem 1 marca 2017 r. Zgłoszenie przez stronę właściwemu organowi zakończenia budowy i niezgłoszenie przez tenże organ zastrzeżeń, oznacza doprowadzenie obiektu do stanu uprawniającego do bezpiecznego zamieszkania w nim, nie tylko w znaczeniu formalnym (wymogów budowlanych), ale także w subiektywnym przekonaniu strony. Zawiadomienie o zakończeniu budowy - datowane na 16 listopada 2016 r. zawiera oświadczenie, że w dniu 15.11.2016 r. "zakończono budowę". Natomiast w dacie 2 grudnia 2016 r. organ "nie zgłosił sprzeciwu" - "obiekt nadaje się do użytkowania". Zgodnie z art. 54 ust. 1 Prawa budowlanego - do użytkowania obiektu budowlanego, na budowę którego wymagane jest pozwolenie na budowę albo zgłoszenie budowy (...) można przystąpić po zawiadomieniu organu nadzoru budowlanego o zakończeniu budowy, jeżeli organ ten, w terminie 14 dni od dnia doręczenia zawiadomienia, nie zgłosi sprzeciwu w drodze decyzji. Dodatkowo, 1 grudnia 2016 r. A. W. złożyła raport o zwrot kosztów dojazdu do miejsca pełnienia służby z miejscowości pobliskiej na trasie C- W. Trudno zatem przyjąć, że zamieszkała w tej miejscowości w późniejszej dacie, niż wskazana w tymże oświadczeniu. Ponadto, jak wynika z akt administracyjnych A. W. będąc policjantem w służbie stałej (mianowanie nastąpiło 28 lipca 2011 r.) była właścicielem lokalu mieszkalnego nr 29, stanowiącego odrębną nieruchomość położonego w m. K, na A w budynku nr 2. Przedmiotowy lokal składał się z 3 pokoi i kuchni o pow. całkowitej 47,20 m² w tym powierzchni mieszkalnej 31,6 m². Bezspornym w niniejszej sprawie jest zdaniem organu, że A. W. legitymuje się uprawnieniami do 4 norm zaludnienia (po jednej dla zainteresowanej, męża oraz matki i ojca) - zgodnie z treścią § 3 rozporządzenia MSWiA z 18 maja 2005 r. (Dz. U. z 2013 r., poz. 1170), a zatem skarżąca posiada uprawnienia do lokalu o powierzchni mieszkalnej od 28 do 40 m². W tej sytuacji w ocenie KWP w Ł., na dzień sprzedaży ww. mieszkania, co miało miejsce 7 lipca 2016 r. (akt notarialny Rep. A nr 5808/2016), lokal mieszkalny zapewniał przysługujące jej i jej rodzinie normy zaludnienia. Organ odwoławczy wskazał, iż wobec powyższego na dzień złożenia wniosku o przyznanie pomocy finansowej na budowę domu, co miało miejsce w dniu 17 lutego 2017 r. (data wpływu do KPP w W. : 21.02.2017 r.) w rozumieniu art. 95 ust. 1 pkt 4 ustawy pragmatycznej, uprzednia sprzedaż lokalu mieszkalnego zapewniającego zainteresowanej normy zaludnienia stanowi drugą ujemną przesłankę do przyznania stronie pomocy finansowej. Komendant Powiatowy Policji w W. dokonał zatem, zdaniem organu, właściwej interpretacji i subsumpcji przepisów mieszkaniowych zawartych w ustawie o Policji oraz w rozporządzeniu MSWiA z dnia 17.10.2001 r. Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu strony, Komendant Wojewódzki Policji w Ł. stwierdził, że są one nieuzasadnione. Wszelkie bowiem niezbędne dla poczynienia właściwych ustaleń faktycznych dane pozwalające wydać zaskarżoną decyzję znajdowały się w aktach sprawy. Czyni to bezzasadnym zarzut braku wszechstronnego zbadania sprawy i braku należytego uzasadnienia decyzji. Zdaniem organu odwoławczego, posiadany uprzednio przez A. W. lokal mieszkalny w K. bez wątpienia zaspokajał przysługujące policjantce - wg przepisów "służbowych" (bo tylko takie organ Policji może brać pod uwagę rozpatrując uprawnienia mieszkaniowe policjanta) - normy zaludnienia. Trafnie bowiem przyjął KPP w W., że rodzice policjanta brani są pod uwagę wyłącznie przy naliczaniu ilości norm powierzchniowych. Organ Policji rozpoznając sprawę uprawnień mieszkaniowych policjanta nie jest zobowiązany uwzględniać przepisów architektoniczno-budowlanych dotyczących uprawnień związanych z niepełnosprawnością członków rodziny policjanta. Przedmiotem orzekania przez organy Policji są uprawnienia mieszkaniowe funkcjonariusza formacji, nie zaś członków jego rodziny, a wśród ustawowych zadań Policji trudno dopatrzeć się obowiązku zaspokajania potrzeb mieszkaniowych członków rodzin policjantów. Wypaczałoby to bowiem ustawowy cel realizowania potrzeb mieszkaniowych policjantów, jakim jest stworzenie im warunków do właściwego wykonywania obowiązków służbowych. Uwzględnienie dodatkowej powierzchni mieszkalnej dla rodziców strony prowadziłoby - zdaniem organu - do kuriozalnej sytuacji, w której członkowi rodziny policjanta służyłaby "od Policji" większa powierzchnia mieszkalna, niż samemu policjantowi. Nieuzasadnionym w ocenie organu, jest oczekiwanie strony, ażeby organ przeprowadził dowód, który uważa za nieistotny w prowadzonym postępowaniu. Dopuszczenie dowodu z oględzin budynku i lokalu w K. oraz opinii biegłego na okoliczność, czy spełnia on wymogi nałożone na lokale przeznaczone dla osób niepełnosprawnych było w okolicznościach niniejszej sprawy zupełnie zbędne, przyczyniłoby się do powstania nieuzasadnionych kosztów i przedłużenia postępowania. Organ wskazał, iż bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy przez Komendanta Wojewódzkiego są twierdzenia strony o rzekomym wprowadzaniu strony w błąd przez pracowników KPP w W. w zakresie jej uprawnień mieszkaniowych. Jedynym sposobem decydowania o uprawnieniach mieszkaniowych policjanta (lub ich braku) jest bowiem władcze rozstrzygnięcie właściwego Komendanta w drodze decyzji administracyjnej, na skutek złożenia przez policjanta stosownego wniosku. W ocenie organu II instancji, strona w dacie złożenia wniosku o przyznanie pomocy finansowej miała zatem zaspokojone potrzeby mieszkaniowe (poprzez zamieszkiwanie w domu w miejscowości C.) przy zachowaniu norm określonych w przepisach § 2 i § 3 rozporządzenia MSWiA z dnia 18 maja 2005 r., nadto zbyła uprzednio posiadany lokal spełniający przysługujące jej normy zaludnienia. Tym samym brak jest podstaw prawnych do przyznania A. W. świadczenia pieniężnego w postaci pomocy finansowej. W skardze do sądu A. W. zarzuciła organowi naruszenie: I. przepisów postępowania administracyjnego, w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, tj. : 1/ art. 138 § 1 pkt 1 (poprzez jego zastosowanie), art. 138 § 1 pkt 2 (poprzez jego niezastosowanie), ewentualnie art. 138 § 2 (poprzez jego niezastosowanie), art. 136 (poprzez jego niezastosowanie), a także naruszenie art. 6, art. 7, art. 8, art. 11, art. 12, art. 77 § 1, art. 80. ar. 81, art. 107 § 3 Kpa, poprzez: dowolną ocenę zebranego materiału dowodowego i błędne przyjęcie, że A. W., nie przysługuje prawo do przydziału w drodze decyzji administracyjnej lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej, z uwzględnieniem liczby członków rodziny oraz ich uprawnień wynikających z przepisów odrębnych, a przez to niespełnienie warunku do przyznania pomocy finansowej na uzyskanie domu mieszkalnego, podczas gdy skarżącej, takie prawo do przydziału lokalu mieszkalnego przysługuje, a tym samym spełnia (wbrew twierdzeniu organu I jak i II instancji) warunek niezbędny do przyznania wskazanej pomocy finansowej na uzyskanie domu mieszkalnego, co w dalszej kolejności skutkuje bezpodstawnym niezastosowaniem w niniejszej sprawie przez organy obu instancji właściwych przepisów architektoniczno-budowlanych, w tym zwłaszcza art. 5 ust. 1 pkt 4, w zw. z art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1999 r. Prawo budowlane (dalej jako Pr.Bud.) i § 54 - 55, § 61 ust. 1, § 62 ust. 1-4, § 68 ust. 1-4, § 69 ust. 1-5, § 71, § 94 ust. 2, § 95 ust. 1 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002r. Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakimi powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (dalej jako rozp.war.tech.), oraz art. 87 i art. 128 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego (dalej jako Krio), jak również art. 5 ust. 3 ustawy z dnia 21 czerwca 2001r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. 2017 r. poz. 180 jt. - dalej jako Uodm), a co za tym idzie bezpodstawnym oraz błędnym zastosowaniem art. 95 ust. 1 pkt 2 i 4 UoP i niezastosowaniem odpowiednich przepisów prawa materialnego, stanowiących podstawę do przyznania pomocy finansowej skarżącej, w tym zwłaszcza art. 94 ust. 1, w zw. z art. 88 ust. 1 UoP ; 2/ naruszenie art. 136, art. 7, art. 8, art. 9, art. 10, art. 15, art. 32, art. 61 § 1, art. 63 § 1 i 3, art. 73 § 1, art. 75 § 1, art. 76, art. 77 § li2, art. 78, art. 79, art. 80-81, art. 84 § 1, art. 85, art. 89, art. 107 § 3 Kpa, poprzez: pominięcie okoliczności odwodzenia strony przez pracowników organu, od złożenia wniosku o przyznanie pomocy finansowej (w tym odmowy wydania odpowiednich druków wniosków obowiązujących w Policji); nieuwzględnienie faktu brak należytego pouczenia skarżącej o jej uprawnieniach przysługujących w toku postępowania administracyjnego; a także nieuwzględnienie faktu niezawiadomienia skarżącej przez organ I instancji o zgromadzeniu przez tenże organ, materiału pozwalającego na podjęcie rozstrzygnięcia w sprawie i przez to uniemożliwienie skarżącej końcowego zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym oraz końcowego wypowiedzeniem się, co do zebranych przez organ materiałów, dowodów i żądań oraz uniemożliwienie zgłoszenia końcowych wniosków dowodowych na poparcie tych żądań i twierdzeń; powołanie się w uzasadnieniu przez organ odwoławczy na raporty skarżącej o zwrot kosztów dojazdu, które zostały wyłączone z postępowania przez organ I instancji (a informacje tam zawarte uznane za nieistotne), zatem nie powinny stać się podstawą do orzekania w tej sprawie, a jeżeli organ II instancji postanowił na tych raportach się oprzeć, to winien powiadomić skarżącą o ich istotności dla sprawy oraz ponownym włączeniu do materiału dowodowego i umożliwić wypowiedzenie się stronie, co do ich treści (czego nie uczyniono); jak również zaniechanie przeprowadzenia niezwykle istotnych dowodów w sprawie (a co najmniej rozpoznania stosownym postanowieniem wniosków strony o ich przeprowadzenie) zgłoszonych przez stronę tj. dowodu z oględzin budynku i lokalu położonego w K.-A 2/29 oraz powołania biegłego z zakresu budownictwa, celem ustalenia czy wskazany lokal i budynek spełnia wymogi, jakie nakładają przepisy budowlane na budynki i lokale przeznaczone dla osób niepełnosprawnych z ostatecznie orzeczoną niepełnosprawnością (jaką legitymują się rodzice skarżącej); jak również nieuwzględnienie dowodów przedstawionych przez skarżącą, a zwłaszcza dokumentów urzędowych przedstawiających stan zdrowia i niepełnosprawność rodziców strony; a także dowolne przyjmowanie, że skarżąca zgłaszając zakończenie budowy właściwemu organowi, a także poprzez sam fakt zameldowania pod adresem C. 20G, miała zaspokojone potrzeby mieszkaniowe; II. przepisów prawa materialnego, w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1/ art. 88 ust. 1 UoP, poprzez błędne przyjęcie, że przepis ten nie pozwała na uwzględnienie przy przyznawaniu prawa do lokalu uprawnień członków rodziny policjanta, które wynikają z przepisów odrębnych, w tym także orzeczeń właściwych komisji lekarskich, a także, że w sprawach dotyczących prawa do lokalu mieszkalnego, przepis ten pozwala na zastosowanie jedynie przepisów "służbowych", natomiast nie pozwala na zastosowanie przepisów innych ustaw, z których wynikają stosowne uprawnienia dla członków rodziny policjanta; 2/ art. 88 ust. 1, art. 94 ust. 1 i art. 95 ust. 1 pkt 2 UoP oraz § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra SWiA z dnia 17 października 2001 r. w sprawie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego lub domu jednorodzinnego przez policjantów - Dz. U. z 2013 r. poz. 864 ze zm., poprzez błędne przyjęcie, że gdy policjant własnym staraniem uzyskał lokal/dom opowiadający jego potrzebom mieszkaniowym, to pomoc finansowa na tenże lokal/dom już mu nie przysługuje; 3/ art. 88 ust. 1, art. 94 ust. 1 i art. 95 ust. 1 pkt 2 UoP oraz § 3 ust. 2 rozporządzenie Ministra SWiA w sprawie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego łub domu jednorodzinnego przez policjantów, poprzez błędne przyjęcie, że wniosek o pomoc finansową na uzyskanie domu, policjant może skutecznie złożyć, jedynie do momentu poprzedzającego pisemne zgłoszenie właściwym organom nadzoru budowlanego zakończenia budowy tegoż domu; 4/ art. 88 ust. 1, art. 89, art. 94 ust. 1 UoP, oraz § 4 ust. 1 i ust. 4 rozporządzenie Ministra SWiA w sprawie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego lub domu jednorodzinnego przez policjantów - Dz. U. z 2013 r. poz. 864 ze zm., poprzez błędne przyjęcie, że prawo do lokalu/domu mieszkalnego przysługuje jedynie funkcjonariuszowi Policji, a nie przysługuje członkom rodziny takiego funkcjonariusza, a tymczasem prawo do większej powierzchni mieszkalnej (a co za tym idzie do większego lokalu/domu) mogło dotyczyć także innych członków rodziny policjanta, choćby w oparciu o art. 5 ust. 3 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych; 5/ art. 88 ust. 1, art. 94 ust. 1 UoP, oraz § 5 rozporządzenia Ministra SWiA z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów, poprzez błędne przyjęcie, że w sprawie skarżącej, nie ma obowiązku uwzględniania przepisów architektoniczno-budowlanych dotyczących uprawnień związanych z niepełnosprawnością członków rodziny funkcjonariuszki. Ponadto A. W. zaskarżyła działania w tej sprawie organu I jak i II instancji, zarzucając im przewlekłość postępowania, naruszające prawo skarżącej do szybkiego i niezwłocznego załatwienia sprawy tj. art. 35 § 1-3, art. 36 § 1 i 2 Kpa. Organy te bowiem nie załatwiły niniejszej sprawy niezwłocznie, a nadto nie doprowadziły do skutecznego wyznaczenia nowego terminu na załatwienie sprawy w toku tego postępowania, a także w sposób sprzeczny z ustawą - Kpa, uzasadniał swoje postępowanie tj. rzekomą konieczność przedłużania ustawowych terminów. Z tego też powodu skarżąca wniosła o stwierdzenie, że przewlekłe prowadzenie postępowania przed organami obu instancji, miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa i zastosowanie odpowiednich środków dyscyplinujących, przewidzianych we właściwych przepisach Ppsa. W obszernej skardze strona przedstawiła argumentację na poparcie stawianych organom zarzutów. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację wyrażoną w zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 8 lutego 2018 r., Sąd, z uwagi na wniosek pełnomocnika skarżącej o wyłączenie sprawy w przedmiocie przewlekłego prowadzenia przez organ postępowania do odrębnego postępowania, wydał postanowienie o wyłączeniu skargi w tym zakresie do odrębnego rozpoznania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Kontrola legalności podejmowanych przez organy administracji rozstrzygnięć sprowadza się do oceny, czy organy procedujące w sprawie zastosowały w sposób właściwy przepisy prawa materialnego oraz czy nie naruszyły zasad postępowania, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia. Ponadto, stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że sąd bierze z urzędu pod uwagę wszelkie naruszenia prawa procesowego i materialnego niezależnie od treści podnoszonych w skardze zarzutów. Na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). W przypadku braku stwierdzenia wystąpienia okoliczności uzasadniających uchylenie decyzji lub stwierdzenia jej nieważności skarga podlega oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a. W rozpoznawanej sprawie, przedmiot postępowania sądowoadministracyjnego stanowi decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. nr [...] z dnia [...] którą utrzymano w mocy decyzję Komendanta Powiatowego Policji w W. nr [...] z dnia [...] o odmowie przyznania A. W. pomocy finansowej na uzyskanie domu jednorodzinnego. Przeprowadzona przez Sąd, w granicach tak określonej kognicji, kontrola legalności zaskarżonej decyzji wykazała, że nie narusza ona przepisów prawa. Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 1782, ze zm.), zwanej dalej "ustawą" lub "ustawą o Policji". W przedmiotowej sprawie organy obu instancji odmówiły skarżącej przyznania pomocy finansowej na uzyskanie domu jednorodzinnego argumentując, że w dniu złożenia wniosku o przyznanie tej pomocy, tj. 21 lutego 2017 r. miała ona już zaspokojone potrzeby mieszkaniowe w miejscowości pobliskiej pełnienia służby, gdyż posiadała dom jednorodzinny położony w miejscowości C. nr 20G, w którym zameldowana była od dnia 24 października 2016 r. i który mógł być legalnie użytkowany od dnia 2 grudnia 2016 r., a ponadto w dniu 7 lipca 2016 r. (akt notarialny Rep. A nr [...]) dokonała sprzedaży mieszkania położonego w miejscowości pobliskiej, t.j. w K. na A 2/29, który zapewniał przysługujące jej i jej rodzinie normy zaludnienia. Skarżąca uważa jednak, że złożenie wniosku o przyznanie pomocy finansowej na uzyskanie domu jednorodzinnego po zamieszkaniu budynku położonym w miejscowości C. nr 20G nie stanowi przeszkody do przyznania tej pomocy, gdyż pomoc finansowa na uzyskanie lokalu mieszkalnego winna być udzielana również na spłatę zobowiązań finansowych, zaciągniętych przez policjanta, który nie miał zaspokojonych potrzeb mieszkaniowych w związku z nabyciem lokalu mieszkalnego lub domu jednorodzinnego. W ocenie bowiem skarżącej, zbyte przez nią mieszkanie, położone w miejscowości pobliskiej t.j. w K. na A 2/29, nie zapewniało przysługującej jej i jej rodzinie normy zaludnienia, z uwagi na orzeczoną niepełnosprawność rodziców, z którymi pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym. Takiego poglądu skarżącej Sąd, w przedstawionym stanie faktycznym, nie podziela. Zgodnie z art. 88 ust. 1 ustawy, policjantowi w służbie stałej przysługuje prawo do lokalu mieszkalnego w miejscowości, w której pełni służbę, lub w miejscowości pobliskiej, z uwzględnieniem liczby członków rodziny oraz ich uprawnień wynikających z przepisów odrębnych. Z przepisu natomiast art. 94 ust. 1 ustawy wynika, że policjantowi, który nie otrzymał lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej o przydziale, przysługuje pomoc finansowa na uzyskanie lokalu mieszkalnego w spółdzielni mieszkaniowej albo domu jednorodzinnego lub lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość. Lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej nie przydziela się policjantowi, który posiada w miejscowości, w której pełni służbę, lub w miejscowości pobliskiej lokal mieszkalny odpowiadający co najmniej przysługującej mu powierzchni mieszkalnej albo dom jednorodzinny lub dom mieszkalno-pensjonatowy (art. 95 ust. 1 pkt 2 ustawy). Z przytoczonych powyższej regulacji prawnych wynika, że jeśli policjant ma zaspokojone potrzeby mieszkaniowe w miejscowości pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej w formie przewidzianej przez art. 95 ust. 1 pkt 2 ustawy, to nie spełnia on ustawowych warunków do uzyskania prawa do lokalu, o którym mowa w art. 88 ust. 1 ustawy. Legitymowanie się zatem przez policjanta prawem do uzyskania lokalu mieszkalnego stanowi przesłankę sine qua non żądania pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego lub domu. Pomoc finansowa, o której mowa w art. 94 ust. 1 ustawy stanowi bowiem zastępczą formę realizacji potrzeb mieszkaniowych policjanta w służbie stałej i jest konsekwencją niezrealizowania uprawnienia policjanta do otrzymania lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji o jego przydziale. Inaczej mówiąc, nie przyznaje się funkcjonariuszowi pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego (domu jednorodzinnego) w sytuacji, gdy nie może ubiegać się o przydzieleniu mu lokalu mieszkalnego w drodze decyzji z uwagi na wystąpienie jednej z okoliczności wymienionych w przepisie art. 95 ust. 1 ustawy. Taka negatywna przesłanka wystąpiła w przedmiotowej sprawie, gdyż nie może budzić wątpliwości, że skarżąca posiada w miejscowości pobliskiej pełnienia służby (C. ) dom jednorodzinny, którego powierzchnia spełnia przysługujące jej normy zaludnienia, o których mowa w § 2 i 3 rozporządzenia Ministra Spraw wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów (Dz. U. z 2013 r. poz. 1170). Zaznaczyć należy także, iż oceniając prawo funkcjonariusza policji do otrzymania pomocy finansowej, o której mowa w art. 94 ust. 1 ustawy nie można dokonywać wykładni ww. przepisu wyłącznie na podstawie dyrektywy językowej. Niezbędnym jest dokonanie wykładni tego przepisu przy uwzględnieniu wykładni systemowej i celowościowej, w tym przy uwzględnieniu przepisów i instytucji prawnych związanych z równym traktowaniem podmiotów charakteryzujących się wspólną relewantną cechą. W tym kontekście dostrzec należy, że pomoc finansowa na uzyskanie lokalu mieszkalnego nie została ukształtowana jako prawo podmiotowe z tytułu pełnienia służby, lecz jako subsydiarnie świadczone prawo związane z uprawnieniem policjanta do uzyskania w drodze decyzji lokalu mieszkalnego w sytuacji, gdy nie ma on zaspokojonych potrzeb mieszkaniowych. Przenosząc powyższe na grunt przedmiotowej sprawy uznać należało, że organy obu instancji zasadnie przyjęły, że ocena spełnienia przez skarżącą warunku do uzyskania pomocy finansowej winna być dokonywana na dzień złożenia wniosku o przyznanie tej pomocy i uwzględniać stan faktyczny i prawny z tej daty. Skoro zatem skarżąca w dniu 21 lutego 2017 r. nie spełniała ustawowych warunków do uzyskania prawa do lokalu mieszkalnego w drodze decyzji, to konsekwencją powyższego było uznanie, że brak jest podstaw do przyznania jej pomocy finansowej na uzyskanie domu jednorodzinnego. Z punktu widzenia prawa do uzyskania pomocy finansowej istotne jest to, czy składający wniosek funkcjonariusz ma zaspokojone potrzeby mieszkaniowe w miejscowości pełnienia służby lub miejscowości pobliskiej. W przedmiotowej sprawie organy powyższą okoliczność ustaliły i nadały jej odpowiednie znacznie prawne. Oceniając prawidłowość kwestionowanych rozstrzygnięć przez pryzmat powinności organu wynikających z art. 7 K.p.a., art. 77 § 1 K.p.a. i art. 80 K.p.a. oraz art. 107 § 3 K.p.a. należało stwierdzić, że organy przeprowadziły wnikliwą ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i dały tej analizie oraz ocenie wyraz w uzasadnieniu zapadłych decyzji, przy czym zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwalał na prawidłowe rozstrzygnięcie sprawy. Organy ustaliły bowiem w jakiej dacie złożony został wniosek (21 luty 2017 r.), fakt zakończenia budowy domu i oddania domu do użytkowania (15 listopada 2016 r., 2 grudnia 2016 r.), datę zameldowania się w nim skarżącej (24 października 2016 r.), okoliczność składania przez skarżącą od 1 grudnia 2016 r. wniosków o zwrot kosztów dojazdu z miejsca zameldowania (C.) do miejsca pełnienia służby. Jednocześnie do ustalonego stanu faktycznego zastosowały prawidłowo przepisy prawa dokonując ich właściwej nie tylko wykładni, ale również subsumcji do ustalonego stanu faktycznego. Rozstrzygając przedmiotową sprawę organy nie naruszyły zasad postępowania, ani też przepisów prawa materialnego, w tym i w § 2 i 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 października 2001 r. w sprawie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego lub domu jednorodzinnego przez policjantów (Dz. U. z 2013 r. poz. 864). Paragraf 3 ust. 1 i 2 ww. rozporządzenia przewiduje, że pomoc finansową przyznaje się na wniosek policjanta, a do wniosku dołącza się dokumenty potwierdzające fakt ubiegania się przez policjanta lub jego małżonka pozostającego z nim we wspólności majątkowej o lokal mieszkalny lub dom jednorodzinny w miejscowości pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej, a w szczególności: 1) zaświadczenie o członkostwie ze spółdzielni mieszkaniowej albo 2) wyciąg z księgi wieczystej oraz umowę kupna lokalu (domu jednorodzinnego) sporządzoną w formie aktu notarialnego lub umowę przedwstępną, albo 3) w przypadku budowy domu jednorodzinnego - aktualny wyciąg z księgi wieczystej potwierdzający własność gruntu (prawo wieczystego użytkowania) oraz pozwolenie właściwego organu na budowę domu, albo 4) pozwolenie na budowę lokalu stanowiącego odrębną nieruchomość. Przytoczony przepis reguluje warunki, jakim ma odpowiadać wniosek policjanta lub jego małżonka pozostającego z nim we wspólności majątkowej o przyznanie pomocy finansowej. Nie daje on jednak podstaw do stwierdzenia, że pomoc ta może zostać przyznana dopiero po zakończeniu np. budowy domu jednorodzinnego i zamieszkaniu w nim. Co więcej z przepisów tych nie wynika, aby możliwość uzyskania prawa do pomocy finansowej nie była uzależniona od istnienia merytorycznych przesłanek jakimi są niezaspokojone potrzeby mieszkaniowe. W przepisie tym nie istnieje wymóg złożenia dokumentów świadczących o zakończeniu budowy domu jednorodzinnego i zameldowania się w nim czy przystąpieniu do jego użytkowania. Tym samym, zdaniem Sądu, do czasu, gdy spełniona jest merytoryczna przesłanka uzasadniająca przyznanie określonego prawa (decyzji o przydziale lokalu mieszkalnego) w ramach zaspakajania potrzeb mieszkaniowych, tak długo może być złożony wniosek o przyznanie pomocy finansowej. W niniejszej sprawie bezsporne jest, że skarżąca złożyła wniosek o przyznanie pomocy finansowej na dom mieszkalny, już po jego wybudowaniu i po braku sprzeciwu organów budowlanych na jego użytkowanie oraz po zameldowaniu się w tym budynku. W takiej sytuacji oczywistym jest, że skarżąca w chwili składania wniosku o przyznanie pomocy finansowej miała zaspokojone potrzeby mieszkaniowe. Do użytkowania obiektu budowlanego, na którego wzniesienie wymagane jest pozwolenie na budowę, można przystąpić po zawiadomieniu właściwego organu o zakończeniu budowy, jeżeli organ w terminie 21 dni nie zgłosi sprzeciwu w drodze decyzji (art. 54 ustawy – Prawo budowlane). To organ budowlany dokonuje oceny czy obiekt przeznaczony na cele mieszkaniowe spełnia warunki do jego użytkowania, tj. zamieszkania. W niniejszej sprawie bezsporne jest, że organ na wypełnionym przez skarżącą druku "Zawiadomienie o zakończeniu budowy" z dnia 16.11.2016 r. nie zgłosił sprzeciwu co do użytkowania domu w C., tj. zamieszkania w przedmiotowym domu. Ta okoliczność ma zasadnicze znaczenie dla oceny, czy skarżąca miała zaspokojone potrzeby mieszkaniowe. Organ prawidłowo więc uznał, że skarżąca składając wniosek miała zaspokojone potrzeby mieszkaniowe, co oznaczało, że nie przysługuje jej przedmiotowa pomoc finansowa. Reasumując, stosownie do przepisu art. 94 ust. 1 w związku z art. 88 ust. 1 ustawy, policjantowi nie przysługuje pomoc finansowa na uzyskanie lokalu lub domu jednorodzinnego, jeżeli nie ma on prawa do uzyskania przydziału lokalu mieszkalnego, o którym mowa w art. 88 ust. 1 ustawy w drodze decyzji administracyjnej, gdyż możliwość taka wyłączona została przez enumeratywnie wymienione przesłanki z art. 95 ust. 1 ustawy (w przedmiotowej sprawie posiadanie domu jednorodzinnego, który zaspokaja potrzeby funkcjonariusza, w miejscowości pobliskiej pełnienia służby). To stanowisko uznać należy za dominujący obecnie kierunek orzecznictwa zapoczątkowany uchwałą składu Siedmiu Sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 marca 1999 r., sygn. akt OPS 1/99; por. również wyroki NSA: z dnia z 5 lutego 2015 r., sygn. I OSK 1298/13; z dnia 21 kwietnia 2013 r., sygn. I OSK 1174/12; z dnia 30 listopada 2012 r., sygn. I OSK 983/12; z dnia 13 lipca 2010 r., sygn. akt I OSK 222/10; z dnia 22 kwietnia 2016 r., sygn. akt I OSK 2773/14; wyrok WSA w Gdańsku z dnia 17 grudnia 2015 r., sygn. akt III SA/Gd 816/15 - wszystkie dostępne w internetowej bazie orzeczeń - http: www. orzeczenia.nsa.gov.pl). Należy podkreślić, iż celem wyżej wskazanych przepisów ustawy o Policji nie było przyznanie jednej grupie zawodowej ułatwień w nabywaniu na własność lokali mieszkalnych. Świadczenie, o którym mowa w art. 94 ust. 1 ustawy nie stanowi przywileju pracowniczego, lecz zostało wprowadzone w interesie służby z uwagi na daleko idącą dyspozycyjność funkcjonariuszy Policji. Świadczenie to ma charakter pomocniczy, zabezpieczający należyte funkcjonowaniem organów bezpieczeństwa i porządku publicznego. Dlatego ustawa nie formułuje prawa podmiotowego wszystkich funkcjonariuszy do uzyskania pomocy finansowej w celu umożliwienia nabycia mieszkania, czy domu na własność, lecz stwarza takie uprawnienie tylko tym, którzy nie mają zaspokojonych potrzeb mieszkaniowych w miejscowości pełnienia służby lub miejscowości pobliskiej. Z tych też względów z żadnego z przepisów ustawy o Policji nie wynika, aby powyższe świadczenie miało być przyznawane na rozbudowę, remont posiadanego lokalu lub też spłatę zobowiązań kredytowych (zob. wyroki NSA z dnia 23 listopada 2009 r., sygn. I OSK 33/09 i z dnia 7 marca 2006 r. sygn. I OSK 554/05 dostępne jw.). Pomocy finansowej udzielanej na podstawie ww. ustawy nie można utożsamiać z formą bezzwrotnej pożyczki udzielanej przez państwo obywatelowi na spłatę jego prywatnych zobowiązań. "Przewidziana ustawą pomoc finansowa w celu nabycia mieszkania na własność nie została ukształtowana jako prawo z tytułu pełnienie służby w charakterze policjanta. Pomoc ta jest tylko jedną z przewidzianych ustawą form pomocy policjantom w uzyskaniu mieszkania w miejscu pełnienia służby. W przeciwnym razie musiałaby być traktowana jako przywilej policjantów, budzący wątpliwości z punktu widzenia zasady równego traktowania obywateli". (wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 14 maja 2001 r., SK 1/00). W obecnych warunkach społeczno-gospodarczych nie ma należytego uzasadnienia dla przyjęcia tezy, iż funkcjonariuszom policji (lub innych służb mundurowych) należą się jakieś szczególne formy pomocy państwa w zaspokojeniu potrzeb mieszkaniowych. Byłoby to niezgodne z wymogami sprawiedliwości i równości w stosunku do innych grup zawodowych. Pomoc finansowa na zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych ma ścisły związek z interesem służby i pozostaje aktualna tylko w takim zakresie, w jakim potrzeby mieszkaniowe policjanta nie są należycie zaspokojone. Także w wyroku z dnia 13 września 2006 r., sygn. I OSK 1203/05, NSA wskazał, że pomoc finansowa przysługuje wyłącznie funkcjonariuszom Policji, którzy są uprawnieni do otrzymania lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej, gdy ich potrzeby mieszkaniowe nie zostały zaspokojone w sposób określony w art. 95 ust. 1 pkt 1-4 ustawy. Zaakcentował jednocześnie, iż brak jest podstaw do przyjęcia za słuszne zapatrywania, że pomoc tę należy rozumieć szeroko, włączając w nią możliwość spłaty zobowiązań zaciągniętych w związku z nabyciem lokalu mieszkalnego lub domu jednorodzinnego. W tym miejscu warto wskazać także na uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 kwietnia 2009 r. o sygn. I OPS 7/08, w której wskazano, że decydujące znaczenie dla ustalenia prawa funkcjonariusza do pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego ma sytuacja mieszkaniowa funkcjonariusza składającego wniosek o przyznanie przedmiotowego świadczenia, a zatem pomoc finansowa przysługuje funkcjonariuszowi tylko wówczas, gdy zgłaszając roszczenie nie ma on zaspokojonych potrzeb mieszkaniowych w miejscowości pełnienia służby lub pobliskiej. Stąd też fakt nabycia domu lub lokalu mieszkalnego w miejscowości pełnienia służby lub miejscowości pobliskiej, nawet wówczas gdy przed takim nabyciem funkcjonariusz spełniał przesłanki do przydziału lokalu mieszkalnego, może skutkować wygaśnięciem uprawnień funkcjonariusza do omawianej pomocy finansowej, jeżeli w następstwie nabycia domu lub lokalu funkcjonariusz posiada już dom lub lokal o odpowiedniej powierzchni w miejscowości, w której pełni służbę lub w miejscowości pobliskiej. W powyższej uchwale stwierdzono również, że z treści § 5 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 24 czerwca 2003 r. w sprawie pomocy finansowej przysługującej funkcjonariuszom Służby Więziennej na uzyskanie lokalu mieszkalnego (Dz. U. Nr 132, poz. 1235) nie można wyprowadzać proponowanego wniosku, iż skoro fakt ponoszonych przez funkcjonariusza wydatków może potwierdzać nie tylko umowa przedwstępna, ale także umowa kupna domu czy lokalu (§ 5 ust. 3 pkt 4 rozporządzenia), to uprawnienie do pomocy finansowej należy oceniać na dzień nabycia domu (lokalu), niezależnie od daty złożenia wniosku. Podobnie z możliwości potwierdzenia faktu ubiegania się przez funkcjonariusza o dom (lokal) umową o spłatę zobowiązań zaciągniętych na cele mieszkaniowe (art. 5 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia) nie można wywodzić uprawnień do żądania w każdym czasie pomocy finansowej na spłatę wydatków poniesionych w związku z uzyskanym domem, (lokalem) w jednej z wymienionych wyżej miejscowości. Sąd zgadza się również ze stanowiskiem organu, iż oprócz tego, że skarżąca w chwili składania wniosku o przyznanie pomocy finansowej na uzyskanie domu miała zaspokojone potrzeby mieszkaniowe, co wykluczało pozytywne rozpatrzenie jej prośby, to zachodziła również w sprawie druga negatywna przesłanka do przyznania tej pomocy t.j. dokonanie przez skarżącą sprzedaży w dniu 7 lipca 2016 r. (akt notarialny Rep. A nr [...]) lokalu mieszkalnego nr 29 na A nr 2 w K., który spełniał wymagania pod względem przysługujących jej 4 norm zaludnienia. W myśl bowiem art. 95 ust. 1 pkt 4 ustawy o Policji, lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej nie przydziela się policjantowi w razie zbycia przez niego m.in. własnościowego prawa do spółdzielczego lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość i spełniającego przysługujące normy zaludnienia. Sprzedany natomiast przez A. W. własnościowy lokal spółdzielczy w K. spełniał przysługujące jej normy zaludnienia. Z zestawienia przepisów § 2 pkt 1 i § 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów (Dz. U. z 2013 r. poz. 1170 i z 2014 r. poz. 1299) wynika, iż przy uwzględnieniu wszystkich członków rodziny w rozumieniu art. 89 ustawy o Policji, stronie przysługuje prawo do 4 norm zaludnienia w wymiarze powierzchni mieszkalnej od 28 m² - do 40 m² (na 1 osobę przypada od 7 do 10 m²). Sprzedany przez policjantkę lokal w K. spełniał zatem wymagania pod względem przysługujących jej 4 norm zaludnienia, gdyż jego powierzchnia wynosiła 31,6 m². Zasadnie przy tym organ wskazał, iż podnoszony przez stronę argument, że rodzice są inwalidami i nie mieli odpowiednich warunków do zamieszkiwania w zbytym lokalu w K., nie ma znaczenia w niniejszej sprawie. Prawo do lokalu przysługuje bowiem wyłącznie policjantowi, a członkowie rodziny są jedynie uwzględniani przy naliczaniu ilości norm. Przepisy dotyczące pomocy finansowej dla policjanta mają charakter finansowy, czyli powinny być interpretowane w sposób ścisły. Brak jest zatem podstaw do uwzględnienia uprawnień do większej powierzchni dla członków rodziny policjanta, wynikających z przepisów odrębnych. Organ Policji rozpoznając sprawę uprawnień mieszkaniowych policjanta nie jest zobowiązany uwzględniać przepisów architektoniczno-budowlanych czy też ustawy o dodatku mieszkaniowym, dotyczących uprawnień związanych z niepełnosprawnością członków rodziny policjanta. Zgodzić należy się z organem, że przedmiotem orzekania przez organy Policji są uprawnienia mieszkaniowe funkcjonariusza formacji, nie zaś członków jego rodziny, a wśród ustawowych zadań Policji trudno dopatrzeć się obowiązku zaspokajania potrzeb mieszkaniowych członków rodzin policjantów. Wypaczałoby to bowiem ustawowy cel realizowania potrzeb mieszkaniowych policjantów, jakim jest stworzenie im warunków do właściwego wykonywania obowiązków służbowych. Za pozbawione znaczenia prawnego uznał Sąd zarzuty związane z brakiem przeprowadzenia przez organ dowodu z oględzin i opinii biegłego na okoliczność, czy lokal mieszkalny w K. spełnia wymogi nałożone na lokale przeznaczone dla osób niepełnosprawnych. Skoro, z opisanych wyżej powodów, okoliczność ta nie była istotna dla rozstrzygnięcia sprawy, to brak przeprowadzenia takiego dowodu i niewydanie przez organ postanowienia w przedmiocie odmowy jego przeprowadzenia (przy jednoczesnym zajęciu stanowiska w tej kwestii w uzasadnieniu decyzji) nie ma wpływu na wynik sprawy. Nietrafne są również zarzuty skarżącej odnośnie do naruszenia przez organy zasad ogólnych postępowania administracyjnego. Po uchyleniu decyzji KPP w W. przez KWP w Ł., organ I instancji pismami z dnia 5 czerwca 2017 r. pouczył stronę o treści art. 10 § 1 kpa - prawo zapoznawania się z aktami sprawy, zebranymi materiałami i wypowiedzenia się co do nich. Nadto w piśmie z dnia 10.07.2017 r. (L.dz. F-2212/50/33/2017) KPP wezwał do udzielenia informacji i poinformował, że po ich złożeniu zostanie zebrana całość materiałów w sprawie i ponownie wydana decyzja w sprawie pomocy finansowej. Organ I instancji pouczył stronę o prawie zapoznania się z aktami, zebranymi dowodami i prawie wypowiedzenia się co do nich. Tym samym organ wyczerpał swój obowiązek określony w art. 10 § 1 kpa. Skarżąca w toku całego postępowania administracyjnego składała obszerne wyjaśnienia i oświadczenia. Należy ponadto zaznaczyć, iż skuteczność zarzutu naruszenia postanowień art. 10 § 1 k.p.a. może mieć miejsce jedynie, gdy stawiająca go strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. Przy czym to na stronie stawiającej taki zarzut spoczywa zatem ciężar wykazania istnienia związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania, a wynikiem sprawy. W rozpoznawanej sprawie skarżąca nie wykazała, aby przed wydaniem zaskarżonej decyzji zachodziła konieczność przeprowadzenia dodatkowych dowodów i czynności, które miałyby istotny wpływ na jej zakończenie. Mając powyższe na uwadze stwierdzić trzeba, że organy obu instancji nie naruszyły uprawnień procesowych strony postępowania administracyjnego w sposób, który miałby istotny wpływ na wynik sprawy. Bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy są również twierdzenia strony o wprowadzeniu strony w błąd przez pracowników KPP w W. w zakresie jej uprawnień mieszkaniowych oraz o "odwodzeniu" jej od złożenia wniosku o pomoc finansową we wcześniejszym terminie. Jedynym bowiem sposobem decydowania o uprawnieniach mieszkaniowych policjanta (lub ich braku) jest władcze rozstrzygnięcie właściwego Komendanta w drodze decyzji administracyjnej, na skutek złożenia przez policjanta stosownego wniosku. Taki wniosek w rozpoznawanej sprawie strona złożyła 21 lutego 2017 r. i to nie jest sporne. Skoro funkcjonariuszka uważała, że ustne pouczenia i wyjaśnienia, jakie przekazywane jej były przez pracowników organu I instancji, pozostawały w sprzeczności z przepisami prawa, winna była złożyć stosowny wniosek o przyznanie pomocy finansowej na uzyskanie domu od razu, w celu możliwości kwestionowania tego stanowiska. Reasumując, stwierdzić należy, iż wbrew zarzutom skargi, organy administracji odmawiając skarżącej przyznania pomocy finansowej na uzyskanie domu jednorodzinnego, w sytuacji, gdy skarżąca miała już tę potrzebę zaspokojoną w momencie składania wniosku o przyznanie tej pomocy, nie naruszyły art. 88 ust. 1 i 94 ust. 1 ustawy o Policji. Wbrew obszernym wywodom skargi nie doszło też do zarzucanego naruszenia przepisów prawa procesowego, w stopniu, powodującym konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej. Z przyczyn podniesionych powyżej, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji. d.j.