III SA/Łd 159/25

Dnia 20 sierpnia 2025 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Ceglarska-Piłat, Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Kowalska (spr.), Sędzia WSA Joanna Wyporska-Frankiewicz, , Protokolant Sekretarz sądowy Ewa Górska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 sierpnia 2025 roku sprawy ze skargi ,,P. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością’’ z siedzibą w G. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 16 grudnia 2024 roku nr BP.501.2441.2024.2152.ML6.650986 w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów transportu drogowego oddala skargę. Decyzją z 16 grudnia 2024 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z 12 września 2024 r. nakładającą na P. Spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. karę pieniężną w kwocie 2000 zł za naruszenie przepisów transportu drogowego. Powyższe rozstrzygnięcie wydane zostało w następującym stanie faktycznym i prawnym. 19 czerwca 2024 r. w K. przy ul. [...] kontroli poddano zespół pojazdów składający się z pojazdu marki SCANIA o nr rej. [...] oraz naczepy marki G. o nr rej. [...], którym kierował Ł. K.. Ww. zespołem pojazdów wykonywano krajowy transport drogowy rzeczy przewożąc ładunek w postaci betonowego elementu w relacji K.1 – M. w imieniu i na rzecz przedsiębiorstwa P. Sp. z o. o. z siedzibą w G.. Zespół pojazdów został skierowany do miejscowości R. na punkt kontrolny przy drodze krajowej nr [...], celem przeprowadzenia dalszych czynności kontrolnych. W trakcie czynności stwierdzono, że z okolic silnika pojazdu marki SCANIA o nr rej. [...] wydobywa się płyn eksploatacyjny inny niż woda (olej silnikowy) w sposób powodujący stałe powstawanie kropli na podłożu. Przebieg i wyniki kontroli zostały udokumentowane w protokole kontroli nr [...]. Następnie pismem z 19 czerwca 2024 r. Małopolski Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego zawiadomił stronę o wszczęciu wobec niej postępowania administracyjnego z urzędu w zakresie naruszenia z dnia kontroli. Przedmiotowe zawiadomienie zostało doręczone stronie 11 lipca 2024 r. Pismem z 10 lipca 2024 r. strona przesłała odpowiedź wraz z wyjaśnieniami. Decyzją z 12 września 2024 r. Małopolski Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na stronę karę pieniężną w kwocie 2000 zł za naruszenie polegające na wykonywaniu przewozu drogowego pojazdem posiadającym usterkę lub usterki układu hamulcowego, połączeń układu kierowniczego, kół, opon, zawieszenia, podwozia lub innego wyposażenia zakwalifikowane jako niebezpieczne tj. naruszenie lp. 9.2 do zał. 3 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 1539) – dalej: "u.t.d.". W odwołaniu od powyższej decyzji spółka podniosła, że to kierowca ponosi wyłączną winę za stwierdzoną w toku kontroli usterkę stanu technicznego pojazdu, gdyż nie zgłosił tej usterki do warsztatu celem jej naprawienia, a strona nie miała żadnego wpływu na popełnienie naruszenia przez kierowcę. Strona wyjaśniła, iż posiada warsztat naprawy pojazdów, w którym pracuje kilku mechaników samochodowych, którzy dokonują bieżących napraw pojazdów oraz okresowych napraw pojazdów po przejechaniu określonej liczby kilometrów. W wypadku wystąpienia usterki, to kierowcy zgłaszają mechanikom w warsztacie, po czym oni niezwłocznie naprawiają ją na miejscu lub dojeżdżają do pojazdu będącego w trasie. Strona wyjaśniła, iż po zgłoszeniu skontrolowany pojazd został niezwłocznie naprawiony i prawdopodobnie do usterki doszło z powodu wady fabrycznej części silnika, która miała miejsce podczas wykonywania przewozu. Strona podniosła, iż w sprawie winien mieć zastosowanie art. 92c ust. 1 u.t.d. Przywołaną na wstępie decyzją z 16 grudnia 2024 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję Małopolską Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z 12 września 2024 r. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy, przytaczając treść przepisów stanowiących materialnoprawną podstawę wydanej decyzji, tj. art. 4 pkt 22 ust. 1 lit. l, art. 92a ust. 1, ust. 3 i ust. 7 pkt 1 oraz art. 92c ust. 1 u.t.d. ,w pierwszej kolejności wyjaśnił, że w niniejszej sprawie nie znajdzie zastosowania art. 189a § 2 pkt 1-3 k.p.a. wskazując, iż w niniejszym przypadku kary pieniężne są nakładane na podstawie art. 92a w zw. z art. 93 ust. 1 u.t.d. Ponadto, organ odwoławczy wskazał, iż zastosowania nie znajdzie również art. 189e oraz art. 189f k.p.a., które regulują przesłanki odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej oraz udzielenia pouczenia. Kwestie te zostały bowiem uregulowane odrębnie w art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. Reguła kolizyjna wyrażona w art. 189 § 2 k.p.a. daje w tym zakresie pierwszeństwo przepisom odrębnym, a nie przepisom zawartym w dziale IVa k.p.a. Organ odwoławczy podniósł, że kierowca podpisał protokół wstępnej drogowej kontroli technicznej z 19 czerwca 2024 r., w którym wskazano, jakie elementy pojazdu sprawdzono oraz czy stwierdzono usterki poważne lub niebezpieczne. Zgodnie z zapisem w protokole ustalono usterkę polegającą na wycieku płynów - stałe powstawanie kropli, która stanowi bardzo poważne ryzyko dla środowiska lub bezpieczeństwa - lp. 8.4.1. zd.2 - usterka niebezpieczna. W ocenie organu odwoławczego bezspornym jest, że stwierdzoną usterkę, polegającą na wycieku płynów eksploatacyjnych powodującą stałe powstawanie kropli, stwierdzoną w pojeździe marki SCANIA o nr rej. [...], udokumentowaną protokołem kontroli, protokołem drogowej kontroli techniczne oraz protokołem oględzin pojazdu, należało uznać za zagrażającą bezpieczeństwu osób jadących pojazdem i innych uczestników ruchu. Stosownie zaś do treści lp. 9.2 załącznika nr 3 do u.t.d., wykonywanie przewozu drogowego pojazdem posiadającym usterkę lub usterki układu hamulcowego, połączeń układu kierowniczego, kół, opon, zawieszenia, podwozia lub innego wyposażenia zakwalifikowane jako niebezpieczne zagrożone jest karą 2.000 zł- za każdy pojazd. W oparciu o powyższe organ odwoławczy uznał za zasadne utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji o nałożeniu na stronę kary pieniężnej w łącznej wysokości 2000 zł. Dalej organ odwoławczy podniósł, że rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 5 listopada 2019 r. w sprawie kontroli ruchu drogowego (tekst jedn. Dz. U. z 2019, poz. 2141) – dalej: "rozporządzenie MSWiA", w załączniku nr 1 w lp. 8.4.1 rozgranicza i jasno określa, że każdy nadmierny wyciek płynu innego niż woda, który może zagrażać środowisku lub stwarzać zagrożenie dla bezpieczeństwa innych użytkowników drogi stanowi usterkę poważną natomiast jako usterkę niebezpieczną wskazuje stałe powstawanie kropli, które stanowi bardzo poważne ryzyko dla środowiska lub bezpieczeństwa. Jak wynika z protokołów kontroli drogowej i technicznej oraz protokołu oględzin pojazd marki SCANIA o nr rej. [...] posiadał usterkę określoną zgodnie z lp. 8.4.1 załącznika nr 1 do rozporządzenia MSWiA jako usterkę niebezpieczną. Organ wyjaśnił następnie, iż moment powstania usterki technicznej pojazdu nie stanowi okoliczności mającej wpływ na ponoszoną przez stronę odpowiedzialność. Znaczenie ma natomiast sam fakt jej wystąpienia przed podjęciem przedmiotowej kontroli. Jest to ryzyko, które strona ponosi prowadząc działalność gospodarczą z zakresu krajowego transportu drogowego rzeczy. Strona wskazała, że po kontroli usunęła usterkę. Usunięcie usterki po kontroli nie podważa ustaleń kontrolujących z 19 czerwca 2024 r. opisanych w protokole kontroli. Czynności wykonane po kontroli pozostają bez wpływu na odpowiedzialność ponoszoną z tytułu naruszenia lp. 9.2 załącznika nr 3 do u.t.d. Spółka nie przedstawiła w niniejszym postępowaniu dowodów, że w chwili kontroli pojazd był sprawny technicznie. Organ wyjaśnił, iż ponoszona przez przewoźnika odpowiedzialność administracyjna ma charakter obiektywny. Prowadzenie działalności gospodarczej z zakresu transportu drogowego wiąże się z ponoszeniem ryzyka. Ryzyko to polega m.in. na tym, iż strona będzie odpowiadać nawet za zawinione działanie pracownika, którym posługuje się przy realizacji świadczonych usług. W ocenie prgamu w sprawie brak jest podstaw do zastosowania art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. Z literalnego brzmienia przepisu art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. wprost wynika, że brak wpływu na powstanie naruszenia musi realnie zaistnieć. Nie wystarczy tylko zakwestionować swoją odpowiedzialność. Wskazane w art. 92c u.t.d. przesłanki egzoneracyjne odnoszą się do okoliczności o charakterze obiektywnym, a więc takich, których przy najdalej idących staraniach przedsiębiorca nie mógł i nie był w stanie przewidzieć. Ponadto, strona w toku postępowania oraz w samym odwołaniu nie zanegowała faktu wystąpienia stwierdzonej usterki. Organ odwoławczy podkreślił również, że ciężar dowodu w zakresie zaistnienia przesłanek z art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. spoczywa na stronie postępowania. W omawianym przypadku strona nie przedłożyła żadnych dowodów na potwierdzenie, iż w sprawie zaistniały okoliczności wyłączające jej odpowiedzialność za popełnienie naruszeń. Dla oceny, czy zasadne jest nałożenie na stronę kary z lp. 9.2 załącznika nr 3 do u.t.d., istotny jest stan faktyczny z chwili kontroli. Organ odwoławczy podniósł nadto, że strona powinna działać z zachowaniem należytej staranności. Dbałość o stan techniczny pojazdu leży po stronie właściciela pojazdu, który powinien przed wyjazdem w trasę sprawdzić, czy nie pojawiła się jakaś usterka. Odpowiedzialność przedsiębiorstwa - strony jest odpowiedzialnością obiektywną dlatego dla uwolnienia się od niej nie wystarczy powołanie się na zawinione działanie kierowcy. Przedsiębiorstwo ponosi bowiem odpowiedzialność za działania i zaniechania własne, jak i kierowcy. Strona nie przedstawiła organowi dowodów wskazujących, że przed rozpoczęciem przewozu pojazd został należycie przez nią sprawdzony, tym samym strona nie dochowała należytej staranności. Na ostateczną decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego skargę do sądu administracyjnego złożyła P. Sp. z o. o. z siedzibą w G., zarzucając zaskarżonemu rozstrzygnięciu naruszenie art. 6, art. 7, art. 8 i art. 10 § 1 k.p.a. Strona skarżąca podniosła, że kara jest wysoka i została nałożona niesłusznie. Wskazała, że w przedsiębiorstwie znajduje się warsztat naprawy pojazdów, w którym pracuje kilku mechaników samochodowych. W warsztacie dokonywane są naprawy bieżące pojazdów oraz okresowe naprawy pojazdów po przejechaniu określonej liczby km. Jeśli dochodzi do awarii pojazdu kierowca zgłasza zdarzenie do warsztatu. Po zgłoszeniu awarii pojazdu, pojazd niezwłocznie poddawany jest naprawie. Naprawy wykonuje się na terenie warsztatu, a w razie konieczności mechanik dojeżdża do pojazdu będącego w trasie w celu jego naprawy. Jeśli w pojeździe wystąpiła usterka lub usterki układu hamulcowego, połączeń układu kierowniczego, kół, opon, zawieszenia, podwozia lub innego wyposażenia to obowiązkiem kierowcy było jej zgłoszenie do warsztatu firmy. Po zgłoszeniu pojazd zostałby niezwłocznie naprawiony. Prawdopodobnie do wycieku płynu eksploatacyjnego z silnika pojazdu - innego niż woda doszło w wyniku wady fabrycznej części silnika, a awaria miała miejsce podczas wykonywania przewozu. Skarżąca podniosła nadto, że to kierowca ponosi wyłączną winę za zarzuconą usterkę stanu technicznego pojazdu, gdyż nie zgłosił tej usterki do warsztatu celem jej naprawienia, a przedsiębiorca nie miał żadnego wpływu na popełnienie naruszeń przepisów przez kierowcę. Wskutek rażącego niedbalstwa kierowcy w tym przypadku istniało nawet realne zagrożenie do zatarcia silnika i narażenia spółki na znaczne straty. W ocenie skarżącej okoliczności sprawy niniejszej uzasadniają zastosowanie i art. 92 c ust. 1 pkt 1 u.t.d., bowiem strona skarżąca nie miała wpływu na powstanie naruszenia, a samo naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których nie mogła przewidzieć. Organ winien był w związku z tym uchylić zaskarżoną decyzję i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Mając powyższe na uwadze skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 935) - dalej: "p.p.s.a.", uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. W przeciwnym wypadku sąd skargę oddala art. 151 p.p.s.a. Przeprowadzona przez sąd, według wskazanych kryteriów, kontrola legalności wykazała, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie była decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z 16 grudnia 2024 r. utrzymująca w mocy decyzję Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z 12 września nakładającą na P. Spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. karę pieniężną w kwocie 2000 zł za wykonywanie przewozu drogowego pojazdem posiadającym usterkę lub usterki układu hamulcowego, połączeń układu kierowniczego, kół, opon, zawieszenia, podwozia lub innego wyposażenia zakwalifikowane jako niebezpieczne. Materialnoprawną podstawę wydanych wobec skarżącej decyzji stanowiły przepisy przywołanej na wstępie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, a w szczególności jej art. 92a ust. 1, ust. 3 i ust. 7, a także art. 92c ust. 1 u.t.d. oraz poz. lp. 9.2 załącznika nr 3 do tej ustawy. Zgodnie z art. 92a ust. 1 u.t.d. podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12 000 złotych za każde naruszenie, z tym że: 1) przedsiębiorca prowadzący pośrednictwo przy przewozie osób z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 5000 złotych do 1 000 000 złotych za każde naruszenie; 2) przedsiębiorca wykonujący krajowy transport drogowy, o którym mowa w art. 5b ust. 1, podlega karze pieniężnej w wysokości do 120 000 złotych za każde naruszenie. Stosownie zaś do art. 92a ust. 7 u.t.d. wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403: 1) popełnionych przez podmiot wykonujący przewóz drogowy określa lp. 1-9, 2) popełnionych przez przewoźnika drogowego w związku z wykonywaniem transportu drogowego określa lp. 10 - załącznika nr 3 do ustawy. Zgodnie z art. 4 pkt 22 u.t.d. lit. l przez obowiązki lub warunki przewozu drogowego rozumie się obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy oraz ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym. Stanowiący podstawę wymierzenia skarżącej spółce kary pieniężnej art. 92a ust. 1 u.t.d. ustanawia odpowiedzialność administracyjną podmiotów wykonujących transport drogowy, która ma charakter obiektywny (por. m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 kwietnia 2013 r., sygn. akt II GSK 2460/11, wszystkie cyt. orzeczenia publ. pod adresem internetowym: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Odpowiedzialność ta nie jest uzależniona od winy. Dla ustalenia tejże odpowiedzialności wystarczające jest stwierdzenie samego faktu naruszenia obowiązków i warunków przewozu drogowego, zatem określona w art. 92a u.t.d. kara pieniężna jest następstwem zaistnienia stanu niezgodnego z prawem (por. wyroki NSA z 23 listopada 2018 r., sygn. akt II GSK 3554/16, z 9 lipca 2019 r., sygn. akt II GSK 2096/17). Ma ona przede wszystkim znaczenie prewencyjne, a jej istotą jest wyegzekwowanie respektowania nakazów i zakazów dotyczących przewozów drogowych (por.m.in. wyroki NSA z 28 czerwca 2022 r., sygn. akt II GSK 1703/18 oraz z 10 października 2019 r., sygn. akt II GSK 3116/17). Celem tej kary jest zapewnienie przestrzegania przez przedsiębiorców przepisów służących bezpieczeństwu powszechnemu, tj. zapewnieniu wykonywania transportu w sposób gwarantujący bezpieczeństwo na drogach, ochronę życia i zdrowia ludzkiego. Z tego punktu widzenia system sankcji przewidzianych przez przepisy u.t.d. stanowi przejaw interwencjonizmu państwowego w sferę uznaną przez ustawodawcę za szczególnie istotną. Z powyższego jednoznacznie wynika, że za działalność przedsiębiorstwa wykonującego transport drogowy odpowiedzialność ponosi co do zasady to przedsiębiorstwo, na nim spoczywa ciężar odpowiedzialności za ewentualne skutki działań osób, którymi w wykonywaniu działalności gospodarczej się posługuje. Decyzja o nałożeniu kary ma charakter decyzji związanej i wobec stwierdzenia naruszenia obowiązków lub warunków wykonywania przewozu drogowego organ zobowiązany jest do ustalenia kary pieniężnej w wysokości określonej w załączniku i nałożenia jej w wysokości wynikającej z art. 92a ust. 2 i 3 u.t.d. Odstąpienie od nałożenia kary i zwolnienie się przez wykonującego przewóz z odpowiedzialności możliwe jest jedynie w sytuacji wystąpienia okoliczności przewidzianych w art. 92b i art. 92c u.t.d. (por. wyroki NSA z 19 kwietnia 2023 r., sygn. akt II GSK 199/20; z 23 listopada 2018 r., sygn. akt II GSK 3554/16; z 9 lipca 2019 r., sygn. akt II GSK 2096/17). W ocenie sądu organy orzekające prawidłowo ustaliły stan faktyczny w niniejszej sprawie i dokonały prawidłowej jego subsumcji do zastosowanych przepisów art. 92a ust. 1 i 7 u.t.d. w zw. z przepisami załącznika nr 3 do u.t.d. Zgodnie z l.p. 9.2 załącznika nr 3 do u.t.d. ustawodawca przewidział karę pieniężną w wysokości 2000 zł za wykonywanie przewozu drogowego pojazdem posiadającym usterkę lub usterki układu hamulcowego, połączeń układu kierowniczego, kół, opon, zawieszenia, podwozia lub innego wyposażenia zakwalifikowane jako niebezpieczne - za każdy pojazd. Jak wskazuje natomiast załącznik nr 1 w lp. 8.4.1 rozporządzenie MSWiA każdy nadmierny wyciek płynu innego niż woda, który może zagrażać środowisku lub stwarzać zagrożenie dla bezpieczeństwa innych użytkowników drogi stanowi usterkę poważną natomiast jako usterkę niebezpieczną wskazuje stałe powstawanie kropli, które stanowi bardzo poważne ryzyko dla środowiska lub bezpieczeństwa. Taką właśnie usterkę ujawniła kontrola zespołu pojazdów składającego się z pojazdu marki SCANIA o nr rej. [...] oraz naczepy marki G. o nr rej. [...] podczas przewozu drogowego wykonywanego na rzecz skarżącej 19 czerwca 2024 r. (udokumentowane w protokole kontroli nr [...]). W niniejszej sprawie okolicznością niekwestionowaną było bowiem ustalenie organu, że z okolic silnika pojazdu marki SCANIA o nr rej. [...] wydobywa się płyn eksploatacyjny inny niż woda (olej silnikowy) w sposób powodujący stałe powstawanie kropli na podłożu. Tym samym organy orzekające nie naruszyły przepisów prawa, ustalając zarówno osobę odpowiedzialną za stwierdzone naruszenie, jak i wysokość kary pieniężnej, która jest określona w sposób sztywny, bez możliwości jej miarkowania. Przepisów Działu IVa k.p.a. dotyczących administracyjnych kar pieniężnych nie stosuje się z uwagi na odrębne regulacje zawarte w u.t.d. (por. art. 189 § 2 pkt 1 k.p.a.). Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 92 c ust. 1 pkt 1 u.t.d. poprzez arbitralne, zdaniem strony skarżącej, przyjęcie braku przesłanek do wyłączenia jej odpowiedzialności za ujawnione naruszenie, należy zwrócić uwagę, że przepis art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. ma charakter wyjątkowy i podlega interpretacji ścieśniającej. Odpowiedzialność podmiotu prowadzącego działalność transportową jest bowiem rygorystyczna, z powodu dążenia do zapewnienia bezpieczeństwa ruchu drogowego. Jak stwierdził NSA w wyroku z 24 czerwca 2022 r., sygn. akt II GSK 249/19: "dla zastosowania art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. konieczne jest łączne spełnienie dwóch przesłanek: brak wpływu przewoźnika na powstanie naruszenia, oraz wystąpienie naruszenia wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. Okolicznościami, o których mowa w art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., mogą być wyłącznie sytuacje ponadprzeciętne, odbiegające od standardowych stanów faktycznych, których doświadczony i profesjonalny podmiot wykonujący przewóz drogowy przy zachowaniu najwyższej staranności i przezorności nie był w stanie przewidzieć. Sam fakt, że winę za naruszenia ponosi kierowca, nie stanowi przesłanki zwalniającej przedsiębiorcę od odpowiedzialności (por. m.in. wyroki NSA z 25 września 2014 r., sygn. akt II GSK 1027/13, z 10 października 2019 r., sygn. akt II GSK 3116/17). Akceptacja poglądu przeciwnego prowadziłaby do niemożliwych do zaaprobowania skutków, tj. przerzucenia odpowiedzialności za prowadzenie działalności gospodarczej, w jej najbardziej ryzykownym wymiarze, z przedsiębiorcy na jego kierowców (por. m.in. wyrok NSA z 17 listopada 2010 r., sygn. akt II GSK 967/09). Samowolne działanie kierowcy, którym przedsiębiorca posługuje się przy wykonywaniu działalności, w żadnym razie nie może zostać zakwalifikowane jako zdarzenie spowodowane wystąpieniem nadzwyczajnych, nieprzewidywalnych i niezależnych od przedsiębiorcy okoliczności, o których mowa w art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., a w istocie rzeczy jest ono wyłącznie skutkiem niewłaściwej organizacji pracy samego przedsiębiorstwa oraz wynikiem braku właściwych rozwiązań mających na celu zdyscyplinowanie pracownika (por. wyrok z 22 kwietnia 2021 r., sygn. akt II GSK 798/18). Nie można uznawać, że brak możliwości bieżącej kontroli kierowcy zwalnia przedsiębiorcę z odpowiedzialności wynikającej z art. 92a u.t.d. Przyjęcie takiego poglądu oznaczałoby, że przedsiębiorca mógłby się na tego rodzaju okoliczności powoływać właściwie w każdej sytuacji naruszenia przez kierowcę przepisów prawa, co w konsekwencji oznaczałoby w istocie zwolnienie przedsiębiorcy z obowiązku przestrzegania przepisów z zakresu transportu drogowego. Obowiązkiem przedsiębiorcy jest zatem nadzór nad odpowiednimi zachowaniami ludzkimi. Brak stosowania właściwych rozwiązań w tym zakresie obciąża przedsiębiorcę w sposób jednoznaczny (wyrok WSA w Krakowie z 16 września 2014 r., III SA/Kr 578/14). Na zakres obowiązków przewoźnika zwrócił uwagę również Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 31 marca 2008 r., sygn. SK 75/06 (30/2/A/2008). Trybunał podkreślił, iż regulacje zawarte w ustawie o transporcie drogowym zmierzają do wymuszenia takiej organizacji pracy przedsiębiorstwa wykonującego transport drogowy, ażeby działalność ta odbywała się w sposób bezpieczny, bez zagrożenia życia, zdrowia i mienia innych osób. Sprawą przedsiębiorcy (przewoźnika) jest przyjęcie takich organizacyjnych rozwiązań, które będą dyscyplinować osoby wykonujące na jego rzecz usługi kierowania pojazdem na podstawie stosunku pracy, czy nawet na zasadzie samozatrudnienia. Niewątpliwie odpowiedzialność administracyjna przedsiębiorcy wykonującego transport drogowy nie jest bezwarunkowa, o czym stanowią w/w przepisy art. 92b ust. 1 i art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. Jednakże to na przedsiębiorcy ciąży obowiązek przedłożenia dowodów, że nie miał on wpływu na powstanie naruszenia Tymczasem skarżąca poza gołosłownym twierdzeniem, że usterka spowodowana była wadą fabryczną części silnika i awaria nastąpiła podczas wykonywania przewozu nie przedstawiła na powyższe okoliczności żadnych dowodów. W zaskarżonej decyzji GITD prawidłowo ocenił, że w okolicznościach rozpoznawanej sprawy brak było podstaw do zastosowania art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., zwłaszcza że okoliczności objęte jego hipotezą powinien udowodnić przedsiębiorca, gdyż to on wywodzi skutki prawne z niego wynikające, czego jednak skarżąca skutecznie nie uczyniła. Skarżąca nie wykazała, iż w sprawie zaistniały nadzwyczajne okoliczności zewnętrzne, wyłączające jej odpowiedzialność za popełnienie naruszenia, a na przedsiębiorcy spoczywa obowiązek takiej organizacji działalności gospodarczej, aby odbywała się ona z zachowaniem warunków określonych przepisami prawa. Z przedstawionych powodów zarzut naruszenia art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. należało uznać za nieusprawiedliwiony. Podsumowując, w ocenie sądu, w sprawie zostały spełnione wszystkie przesłanki do nałożenia kary pieniężnej za ujawnione naruszenie przepisów o transporcie drogowym i kara ta została nałożona w prawidłowej wysokości. Sąd nie dopatrzył się naruszeń prawa, które skutkować winny uchyleniem zaskarżonej decyzji. W tym stanie sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a. ds