III SA/Łd 214/06

Dnia 20 grudnia 2007 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi –Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Rutkowska (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Irena Krzemieniewska Sędzia NSA Janusz Nowacki Protokolant Asystent sędziego Beata Czyżewska Po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 grudnia 2007 r. przy udziale - sprawy ze skargi P. Ż. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie wymeldowania oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] nr [...] Wojewoda [...] uchylił decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] Nr [...] odmawiającą wymeldowania P. Ż. z pobytu stałego w lokalu nr [...] przy ul. A. w Ł. i orzekł o wymeldowaniu P. Ż. z pobytu stałego we wskazanym lokalu. Jak wynika z akt sprawy, w dniu 31 października 2001 r. J. Ż.-Ż. zwróciła się do organu I instancji z wnioskiem o wymeldowanie męża P. Ż. z pobytu stałego w lokalu nr [...] przy ul. A. w Ł. podając, iż mąż od 1996 r. nie mieszka pod wskazanym adresem. Decyzją z dnia [...] Nr [...] Prezydent Miasta Ł. odmówił wymeldowania P. Ż. z dotychczasowego miejsca pobytu stałego, twierdząc, że w niniejszej sprawie nie została spełniona przesłanka utraty uprawnienia do przebywania we wskazanym lokalu. Następnie Wojewoda [...], po rozpatrzeniu odwołania J. Ż.-Ż., uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji, uznając, iż zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie daje podstaw do ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy. Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, Prezydent Miasta Ł. w dniu [...] ponownie odmówił wymeldowania P. Ż. z przedmiotowego lokalu. W odwołaniu od powyższego rozstrzygnięcia J. Ż.-Ż. zarzuciła, że organ nie ustalił istotnych dla rozstrzygnięcia okoliczności i pominął, że P. Ż. wyprowadził się z domu dobrowolnie, a "swoją połowę mieszkania zabił dyktą, zamknął na zamki i zaplombował". Zainteresowany nadal posiada klucze do mieszkania i nie ma żadnych przeszkód by z niego korzystał. Decyzją z dnia [...] Nr [...] Wojewoda [...] uchylił decyzję organu I instancji z dnia [...] i orzekł o wymeldowaniu P. Ż. z pobytu stałego w lokalu nr [...] przy ul. A. w Ł. Organ odwoławczy wskazał, że P. Ż. nie utracił uprawnienia do przebywania w spornym lokalu, ale okoliczność ta w dniu wydania decyzji nie miała znaczenia w sprawie. Wskazał, że zmiana stanu prawnego, która nastąpiła po wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2002 r. doprowadziła do tego, że w rozpoznawanej sprawie ocenie podlegała jedynie przesłanka opuszczenia przez P. Ż. miejsca pobytu stałego. Wskazane rozstrzygnięcie zaskarżył P. Ż. Wyrokiem z dnia 8 czerwca 2004 r. sygn. akt 3II SA/Łd 1547/02 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uchylił zaskarżoną decyzję uznając, że Wojewoda [...] naruszył art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Zdaniem Sądu, wymeldowanie skarżącego we wrześniu 2002 r. byłoby możliwe w przypadku łącznego spełnienia obu przesłanek określonych w art.15 ust. 2 ustawy, czyli w przypadku utraty uprawnienia określonego w art. 9 ust. 2 ustawy i opuszczenia bez wymeldowania się dotychczasowego miejsca pobytu stałego. Skarżący posiada uprawnienie do przedmiotowego lokalu, wynikające z przysługującego mu własnościowego prawa spółdzielczego, choć faktem niespornym jest, że bez wymeldowania opuścił dotychczasowe miejsce pobytu stałego. Wobec tego, w dacie wydania decyzji w okresie przysługiwania mu tego prawa, P. Ż. nie mógł być wymeldowany z przedmiotowego lokalu, ponieważ rozwiązanie przyjęte w decyzji Wojewody Łódzkiego wprowadzone zostało dopiero z dniem 1 maja 2004 r. w następstwie nowelizacji ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych (ustawa z dnia 16 kwietnia 2004 r., Dz.U. Nr 93, poz. 887). Wyrok ten J. Ż.–Ż. zaskarżyła do Naczelnego Sądu Administracyjnego, który następnie w dniu 30 września 2005 r. w sprawie o sygn. akt II OSK 301/05 oddalił jej skargę kasacyjną, uznając, że wyrok Sądu I instancji uchylający decyzję Wojewody [...] w przedmiocie wymeldowania, mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. Zdaniem NSA, w stanie faktycznym i prawnym sprawy, wydanie decyzji było niezgodne z regulacją zawartą w art. 15 ust. 2 ustawy zarówno przy wykładni tego przepisu przyjętej przez Sąd I instancji jak i przy jego odmiennej wykładni dokonanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Jednocześnie NSA dodał, że dopiero w stanie prawnym obowiązującym od dnia 1 maja 2004 r. dla wymeldowania na podstawie art. 15 ust. 2 wystarczające jest opuszczenie miejsca pobytu stałego. W dniu 12 stycznia 2006 r. WSA w Łodzi przesłał Wojewodzie [...] akta sprawy wraz z prawomocnym wyrokiem tego Sądu z dnia 8 czerwca 2004 r. W wyniku ponownie przeprowadzonego postępowania odwoławczego, Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] Nr [...] na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tj. Dz.U. z 2001 r. Nr 87, poz. 960 ze zm.) i art. 138 § 1 pkt 2 kpa uchylił decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] i wymeldował P. Ż. z pobytu stałego w lokalu nr [...] przy ul. A. w Ł. W uzasadnieniu, organ odwoławczy podkreślił, iż przepisy ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych mają charakter porządkowy. Głównym ich celem jest, aby rejestracja osoby w danym miejscu była zgodna ze stanem faktycznym. Celowi temu służy zaś uprawnienie organów administracji do wydania decyzji o wymeldowaniu określonej osoby bez jej oświadczenia woli w przypadkach, o których stanowi art. 15 ust. 2 tej ustawy. W świetle przepisów obowiązującej od dnia 1 maja 2004 r. ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz.U. Nr 93, poz. 887) kwestia uprawnień do lokalu w sprawach o wymeldowanie pozostaje już poza sferą zainteresowania organów administracji. Obecnie jedyną przesłanką warunkującą wymeldowanie w rozumieniu art. 15 ust. 2 jest przesłanka opuszczenia lokalu. Zdaniem Wojewody [...], stan faktyczny stwierdzony w orzeczeniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi w odniesieniu do spełnienia przesłanki opuszczenia miejsca pobytu stałego nie uległ zmianie i uzasadniał wymeldowanie P. Ż.. Zebrany w sprawie materiał dowodowy świadczy bezspornie o tym, że P. Ż. od 1996 r. nie zamieszkuje w lokalu nr [...] przy ul. A. w Ł., trwale koncentrując swoje podstawowe więzi życiowe i osobiste poza miejscem pobytu stałego w rozumieniu art. 6 ust. 1 w/w ustawy. Powyższą okoliczność potwierdziła przeprowadzona w dniu 20 stycznia 2006 r. kontrola meldunkowa, świadkowie – M. M. i A. P. oraz sam zainteresowany, który jako powód czasowego opuszczenia lokalu podawał naganne zachowanie żony i chęć uniknięcia konfliktów związanych z przebywaniem z żoną w mieszkaniu. Według organu, zgromadzone w sprawie dowody, świadczące o istnieniu głębokiego konfliktu pomiędzy stronami postępowania, nie miały żadnego znaczenia dla ustalenia przesłanek z art. 15 ust. 2 ustawy, skoro niewątpliwym jest, że P. Ż. przez 10 lat nie podejmował żadnych działań, mających na celu powrót i ponowne zamieszkanie we wspomnianym lokalu. Przedmiotowa decyzja nie pozbawia P. Ż. przysługującego mu prawa do lokalu, ani roszczeń dotyczących majątku wspólnego. Organ II instancji podkreślił, że strony postępowania zostały powiadomione o możliwości zapoznania się i wypowiedzenia co do zebranego materiału dowodowego. W oświadczeniu złożonym w dniu 13 lutego 2006 r. P. Ż. zobowiązał się, że uczyni to w dniu 15 lutego 2006 r., zaś w dniu 15 lutego 2006 r. po zapoznaniu się z aktami sprawy, wniósł o przesunięcie terminu wypowiedzenia się co do zgromadzonej dokumentacji do dnia 28 lutego 2006 r. Wniosek ten nie został uwzględniony, ponieważ w ocenie organu odwoławczego zmierzał do przedłużenia terminu rozpatrzenia sprawy. Powyższe rozstrzygnięcie, P. Ż. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, wnosząc o jego uchylenie. Skarżący zarzucił organowi brak wszechstronnej oceny zebranego materiału dowodowego i co za tym idzie dowolną jego ocenę, polegającą na przyjęciu, że nie podejmował działań, których celem byłby powrót i ponowne zamieszkanie w spornym lokalu. Zakwestionował też wiarygodność przeprowadzonej kontroli meldunkowej wskazując, że została ona przeprowadzona bez jego wiedzy i udziału, zaś protokół z kontroli został podpisany przez osoby niewiarygodne. Skarżący podkreślił, iż w załączonym do skargi wyroku rozwodowym z dnia 2 listopada 2005 r. sygn. XIIC 973/02 Sąd Okręgowy w Łodzi oddalił jego wniosek o ustalenie sposobu korzystania z mieszkania, chcąc najprawdopodobniej zakończyć trwającą ponad 12 lat sprawę rozwodową. Ponadto P. Ż. zarzucił Wojewodzie naruszenie prawa do obrony. Podał, iż w dniu 13 października 2005 r. organ I instancji powiadomił go o wszczęciu postępowania w sprawie wymeldowania. Następnie Wojewoda wezwał go do wypowiedzenia się w kwestii zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, z którym, skarżący mógł się zapoznać dopiero w dniu 15 lutego 2006 r. Z uwagi na to, że akta sprawy były dość obszerne i zawierały mnóstwo nowych dokumentów, skarżący zobowiązał się, że do dnia 28 lutego 2006 r. wypowie się w kwestii zgromadzonych dowodów. Pismem z dnia 13 lutego 2006 r. organ poinformował go o przedłużeniu terminu rozpoznania sprawy do dnia 13 marca 2006 r. Jednak wbrew tej informacji, w dniu [...] Wojewoda [...] wydał decyzję ostateczną, a w dniu [...] Prezydent Miasta Ł. umorzył postępowanie administracyjne w sprawie wymeldowania w związku z tym, że Wojewoda prowadzi odrębne postępowanie. W odpowiedzi na skargę, Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 14 grudnia 2007 r. stawił się skarżący P. Ż. oraz pełnomocnik Wojewody [...]. Skarżący poparł skargę i wyjaśnił, że spawa rozwodowa zakończyła się prawomocnie. Oświadczył przy tym, iż mieszkania nie opuścił i nadal znajduje się tam dużo jego rzeczy. Jego zdaniem, sprawa o wymeldowanie ma służyć pozbawieniu go prawa do lokalu. Pełnomocnik organu wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Podobne sformułowanie zawarte zostało w art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). W rozumieniu powołanych przepisów do kompetencji sądu administracyjnego należy ocena, czy zaskarżony akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, regulującymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, określającymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. W pierwszej kolejności podnieść trzeba, iż sprawa dotycząca wymeldowania P. Ż. była już przedmiotem oceny Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi a następnie Naczelnego Sądu Administracyjnego. W uzasadnieniu wyroku z dnia 30 września 2005 r. Naczelny Sąd Administracyjny oddalając skargę kasacyjną J. Ż.–Ż. jednoznacznie stwierdził, iż w stanie prawnym obowiązującym od dnia 1 maja 2004 r. dla wymeldowania na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych wystarczające jest opuszczenie miejsca pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 2 miesiące bez dopełnienia obowiązku wymeldowania się. Zgodnie z art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Sąd, badając pod tym kątem legalność wydanej w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy decyzji Wojewody [...] z dnia [...] nie stwierdził naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów procedury administracyjnej, w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie tej decyzji z obrotu prawnego. Wskazanym rozstrzygnięciem, organ orzekający uchylił decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] odmawiającą wymeldowania skarżącego P. Ż. z pobytu stałego w lokalu nr [...] przy ul. A. w Ł. i orzekł o wymeldowaniu P. Ż. z pobytu stałego we wspomnianym lokalu. Podstawę materialnoprawną wymeldowania stanowił art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tj. Dz.U. z 2001 r. Nr 87, poz. 960 ze zm.). Przepis ten w trakcie postępowania administracyjnego, które toczy się od dnia 31 października 2001 r., został znacząco zmieniony art. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz.U. Nr 93, poz. 887). W dacie podjęcia zaskarżonej decyzji art. 15 ust. 2 stanowił, iż organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 2 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. W świetle powyższego unormowania, jedyną przesłanką warunkującą wymeldowanie danej osoby jest jednoznaczne ustalenie przez organ administracji publicznej, czy osoba ta faktycznie opuściła bez wymeldowania się dotychczasowe miejsce pobytu stałego. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ugruntowane zostało stanowisko, w pełni aprobowane zresztą przez skład orzekający w rozpoznawanej sprawie, że o opuszczeniu miejsca pobytu stałego w rozumieniu art. 15 ust. 2 w/w ustawy można mówić wówczas, gdy jest ono dobrowolne i trwałe. Innymi słowy, chodzi tu o sytuację, gdy osoba fizyczna nie przebywa w lokalu mieszkalnym, w którym poprzednio miała zorganizowane centrum życiowe oraz gdy nieprzebywanie jest wynikiem woli, zamiaru tej osoby. Zamiar ten ma istotne znaczenie przy ocenie, czy do opuszczenia lokalu rzeczywiście doszło. Przy ustaleniu zamiaru nie można jednak poprzestać tylko na oświadczeniach zainteresowanej osoby. Dla oceny zamiaru istotne znaczenie mieć będzie czy okoliczności istniejące w sprawie potwierdzają wolę osoby zainteresowanej, czy też pozostają z nią w sprzeczności. Do okoliczności takich należeć będą między innymi: sposób opuszczenia lokalu, koncentracja interesów życiowych w danym miejscu (przebywanie w nim w sensie fizycznym, praca, nauka) a także obiektywna możliwość realizacji woli przebywania w nim. (por. wyrok NSA z dnia: 7 grudnia 2005 r. sygn. akt II OSK 302/05 – niepublikowany, 18 grudnia 2001 r. sygn. akt II SA/Ka 613/00 - niepublikowany, 28 listopada 2001 r. sygn. akt SA/Rz 685/00-niepublikowany i 6 lutego 2002 r. sygn. akt SA/Sz 1278/00, -niepublikowany). W opinii Sądu, organ orzekający słusznie uznał, iż spełnione zostały przesłanki wymeldowania P. Ż. z lokalu nr [...] przy ul. A. w Ł. Ustalenie przez organ odwoławczy, że P. Ż. w 1996 r. dobrowolnie wyprowadził się ze spornego lokalu i od tego czasu w nim nie zamieszkuje, znajduje pełne oparcie w zebranym materiale dowodowym. Fakt ten potwierdziły przesłuchane w charakterze świadka A. P. i M. M., wnioskodawczyni J. Ż.-Ż. oraz przeprowadzone kontrole meldunkowe, a przede wszystkim sam skarżący, który w licznych pismach i oświadczeniach składanych w toku postępowania administracyjnego jaki i sądowego konsekwentnie podnosił, iż do opuszczenia wspólnego mieszkania zmusiło go naganne zachowanie żony i chęć uniknięcia kolejnych konfliktów. W ocenie Sądu, w takich okolicznościach trafne było uznanie przez organ, że wyprowadzenie się skarżącego z lokalu miało charakter dobrowolny. Od 1996 r. P. Ż. nie podejmował bowiem żadnych środków ( ani faktycznych ani prawnych) mających na celu jego powrót do lokalu, choć formalnie nie ma żadnych przeszkód aby w nim mieszkał. Starania o dokonanie podziału majątku wspólnego, którego składnikiem jest sporny lokal, wbrew ocenie skarżącego, nie mogą być uznane za działania zmierzające do ponownego zamieszkania przez niego w tym lokalu. Zmierzają bowiem do stworzenia zupełnie nowej sytuacji prawnej, w której w wyniku podziału mieszkanie zostanie przyznane jednemu z byłych małżonków, zamienione na dwa oddzielne lokale lub sprzedane, nie zaś do przywrócenia posiadania (współposiadania) mieszkania osobie, która została zmuszona do jego opuszczenia bezprawnym działaniem innej osoby, czyli przywrócenia stanu jaki istniał przed naruszeniem posiadania. Podkreślić należy, że według Naczelnego Sądu Administracyjnego, za równoznaczną z dobrowolnym opuszczeniem lokalu należy uznać nawet sytuację, w której osoba w nim zameldowana została z niego usunięta przez dysponenta lokalu, albo też gdy opuściła lokal na skutek przeszkód stawianych przez jego właściciela (współwłaściciela) i nie skorzystała we właściwym czasie z przysługujących jej środków prawnych umożliwiających powrót do lokalu, których podjęcie doprowadziłoby do uznania działań dysponenta lokalu za bezprawne. (por. wyrok NSA z dnia 25 października 2005 r. sygn. akt II OSK 127/05- niepublikowany, wyrok NSA z dnia 12 kwietnia 2001 r. sygn. akt V SA 3078/00- niepublikowany, wyrok NSA z dnia 18 kwietnia 2000 r. , sygn. akt V SA 1424/99- niepublikowany). Skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela to stanowisko i ocenia, iż skarżący w rzeczywistości nie wykazał braku dobrowolności opuszczenia lokalu nr [...] przy ul. A. w Ł. Zdaniem Sądu, całokształt okoliczności sprawy wskazuje także, że opuszczenie lokalu przez P. Ż. ma trwały charakter. Świadczy o tym zwłaszcza upływ czasu od momentu jego wyprowadzenia się. Skarżący, co zostało już wyżej stwierdzone opuścił przedmiotowe mieszkanie w 1996 r., a więc ponad 10 lat temu. Od tego czasu pojawia się w nim bardzo rzadko. Dowodzi to, że skarżący skoncentrował swoje życie rodzinne i osobiste poza miejscem stałego zameldowania i nie ma zamiaru do niego powrócić, gdy mieszka tam uczestniczka postępowania - jego była żona. W świetle powyższych wywodów zarzuty skarżącego dotyczące błędnej oceny materiału dowodowego Sąd ocenił jako chybione. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy stanowił dostateczną podstawę do wydania przez Wojewodę Łódzkiego decyzji o wymeldowaniu P. Ż. w trybie art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Organ podjął bowiem wszelkie niezbędne kroki do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Rzetelnie zabrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy, czemu dał wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, które jest trafne, spójne i logiczne. Jeśli zaś, chodzi o zarzut uniemożliwienia skarżącemu wypowiedzenia się co do zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, to jest on w opinii Sądu uzasadniony, ale uchybienie to nie miało istotnego wpływu na treść rozstrzygnięcia. Zgodnie zaś z art. 145 § 1 pkt 1 c) p.p.s.a., tylko takie naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy może stanowić podstawę uchylenia decyzji lub postanowienia. W rozpoznawanej sprawie istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności zostały w sposób należyty ustalone, a bez znaczenia dla oceny przesłanek określonych w art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych były szeroko podnoszone zarówno przez wnioskodawczynię J. Ż.-Ż. jak i samego skarżącego okoliczności dotyczące rozkładu pożycia małżeńskiego stron i powstałych na tym tle sporów majątkowych. P. Ż. błędnie też utożsamia decyzję o wymeldowaniu z pozbawieniem go prawa do spornego lokalu. Decyzja o wymeldowaniu nie przesądza o uprawnieniach do lokalu uzyskanego w trakcie trwania wspólności majątkowej małżeńskiej, jak również kwestii rozliczeń między byłymi małżonkami. Rozstrzygnięcie sporów w tej materii należy do sądów powszechnych. Orzeczenie o wymeldowaniu jest jedynie odzwierciedleniem faktycznego stanu rzeczy, co do miejsca pobytu skarżącego. Dla zapewnienia zgodności pomiędzy stanem faktycznym a zapisami w ewidencji ludności niezbędne jest, aby organy meldunkowe mogły wymuszać na obywatelu pewne czynności służące rejestracji miejsca pobytu osoby, podlegającej obowiązkowi meldunkowemu lub też poprzez własne rozstrzygnięcia zastępować takie czynności w celu uzyskania zgodności pomiędzy ewidencją a istniejącym stanem faktycznym. W świetle okoliczności rozpoznawanej sprawy utrzymywanie dalszego zameldowania P. Ż. w lokalu nr [...] przy ul. A. w Ł. byłoby fikcją meldunkową. Równocześnie, jeżeli skarżący, jako współwłaściciel lokalu, ponownie zamieszka w przedmiotowym lokalu, zostanie w nim zameldowany. Podsumowując, Sąd rozpoznając sprawę nie stwierdził naruszenia przez organ administracyjny przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z tych powodów, Sąd oddalił skargę P. Ż. na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. R.A.