III SA/Łd 222/19

Dnia 17 maja 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Irena Krzemieniewska (spr.) Sędziowie Asesor WSA Małgorzata Kowalska Sędzia NSA Janusz Nowacki Protokolant Sekretarz sądowy Aneta Lubasińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 maja 2019 roku sprawy ze sprzeciwu J. R. od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] [...] w przedmiocie uchylenia decyzji organu I instancji i przekazania do ponownego rozpoznania sprawy oddala sprzeciw. III SA/Łd 222/19 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...], nr [...], [...] wydaną na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz.U. z 2018 r. poz. 2096) – dalej: k.p.a.; art. 130a ust. 2 , ust 10h, ust. 10i ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r. poz. 1990) – dalej p.r.d., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. po rozpatrzeniu odwołań wniesionych przez A. J. i J. R. od decyzji Starosty Z. z dnia [...], nr [...] wydanej w przedmiocie ustalenia kosztów związanych z usunięciem, przechowywaniem, oszacowaniem i zniszczeniem pojazdu marki Romet Ogar nr rej. [...], [...] i obciążenia obowiązkiem zapłaty powstałych kosztów solidarnie J. R. oraz A. J., uchyliło w całości decyzję organu I instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia temu organowi. W sprawie ustalono następujący stan faktyczny: W dniu 19 maja 2012 r. Komenda Powiatowa Policji w Z. wydała dyspozycję usunięcia z drogi pojazdu marki Romet Ogar nr rej. [...]. Pojazd został usunięty przez A Sp. z o.o. z siedzibą w Z. i umieszczony na parkingu prowadzonym przez ten podmiot. Ze znajdującej się w aktach sprawy notatki służbowej z dnia 20 maja 2012 r., sporządzonej przez mł. asp. K. P. – funkcjonariusza Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Powiatowej Policji w Z., który brał udział w interwencji drogowej zakończonej wydaniem dyspozycji usunięcia przedmiotowego pojazdu wynika, że w dniu 19 maja 2012 r. pełnił służbę patrolową wspólnie z st. sierż. K. W. W godzinach wieczornych, około 22:25 zauważyli wjeżdżający na stację paliw B w Z. przy ul. C 177 motorower marki Romet Ogar, którym poruszało się dwóch mężczyzn. Zarówno kierujący pojazdem, jaki i pasażer nie byli wyposażenia w kaski ochronne, a ponadto pojazd poruszał się bez włączonych świateł. W wyniku podjętej interwencji stwierdzono, że kierującym pojazdem był A. J., natomiast pasażerem był D. D. Oboje z wymienionych pozostawali pod wpływem alkoholu. Ponadto, co istotne z treści tej samej notatki służbowej wynika, że na udostępnionym funkcjonariuszom, w dniu 19 maja 2012 r. przez pracownika stacji zapisu monitoringu, widać jak na teren stacji około godz. 22 wjeżdża przedmiotowy pojazd kierowany przez D. D., który porusza się po terenie stacji, a następnie wyjeżdżając udaje się ul. C w kierunku skrzyżowania C/D/ E. Dalej jak wynika z akt sprawy pismem z dnia 22 sierpnia 2012 r. A Sp. z o.o. z siedzibą w Z. poinformowała Komendanta Powiatowego Policji w Z. o upływie trzy miesięcznym terminie dozorowania przedmiotowego pojazdu na parkingu prowadzonego rzez spółkę. W wyniku ustalenia, iż właścicielem pojazdu marki Romet Ogar nr rej. [...], zgodnie z danymi zawartymi w ewidencji pojazdów, jest J. R. i, Starosta Z. pismem z dnia 22 listopada 2012 r. powiadomił w/w o fakcie usunięcia przedmiotowego pojazdu z drogi i umieszczenia go na parkingu strzeżonym oraz o możliwości jego odbioru, po uiszczeniu należnych opłat, zaznaczając, iż nieodebranie pojazdu w terminie 30 dni będzie skutkowało wystąpieniem do właściwego miejscowo sądu z wnioskiem o orzeczenie przepadku na rzecz Powiatu Z. Następnie Sąd Rejonowy w Z. I Wydział Cywilny, po rozpatrzeniu wniosku Powiatu Z., postanowieniem z dnia [...] [...] orzekł przepadek motoroweru marki Romet Ogar nr rej. [...] będącego dotychczas własnością J. R., na rzecz Powiatu Z. oraz obciążył J. R. kosztami postępowania. Postanowienie to w części dotyczącej orzeczenia o przepadku motoroweru marki Romet Ogar nr rej. [...] będącego dotychczas własnością J. R., na rzecz Powiatu Z. uprawomocniło się w dniu 23 września 2016 r. Natomiast zaskarżone przez J. R rozstrzygnięcie sądu w przedmiocie kosztów postępowania, zostało zmienione prawomocnym postanowieniem Sądu Okręgowego w Ł. III Wydział cywilny Odwoławczy z dnia [...] [...]. Przedmiotowy pojazd, jak wynika z akt sprawy został wyrejestrowany, a następnie przeznaczony do demontażu przez uprawniony podmiot. Zawiadomieniem z dnia 16 czerwca 2017 r. Starosta Z. wszczął postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia kosztów usunięcia przedmiotowego pojazdu, jego przechowywania, oszacowania wartości oraz zniszczenia , a następnie decyzją z dnia [...] ustalił wysokość tych kosztów na kwotę 9.392 zł i nałożył obowiązek ich zapłaty na właściciela pojazdu – J. R. W wyniku rozpatrzenia odwołania strony Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją z dnia [...] uchyliło decyzje organu I instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. Uzasadniając organ odwoławczy wskazał na konieczność odniesienia się do kwestii możliwości solidarnego obciążenia ustalonymi kosztami nie tylko właściciela pojazdu, ale również osoby, która dysponowała tym pojazdem w momencie wydania dyspozycji jego usunięcia z drogi publicznej, na postawie art. 130a ust. 10i p.r.d. Zawiadomieniem z dnia 20 września 2018 r. Starosta Z. wszczął postępowanie administracyjne wobec A. J. jako kierującego pojazdem marki Romet Ogar nr rej. [...] oraz wobec J. R. jako właściciela przedmiotowego pojazdu, sprawie solidarnej zapłaty kosztów za jego usuniecie, przechowywanie, oszacowanie wartości oraz zniszczenie. Następnie decyzją z dnia [...] Starosta Z. ustalił wysokość powyższych kosztów na kwotę 9.392 zł i obciążył obowiązkiem ich zapłaty solidarnie J. R. oraz A. J. Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli zarówno A. J., jak i J. R. Odwołujący się A. J. zakwestionował zasadność wydanego rozstrzygnięcia wskazując, iż nie przysługiwało mu prawo własności, czy też jakikolwiek inny tytuł prawny do przedmiotowego pojazdu. Ponadto zakwestionował prawdziwość ustaleń organu, co do faktu, iż to on kierował przedmiotowym motorowerem w dniu 19 maja 2012 r. Powyższe w jego ocenie potwierdza załączona do odwołania kserokopia prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w Z. II Wydział Karny z dnia [...] [...] uniewinniający jego osobę od zarzucanych mu czynów popełnienia wykroczeń z art. 87 § 1, art. 88, art. 95, art. 97 k.w., w tym kierowania przedmiotowym pojazdem w dniu 19 maja 2012 r. Ponadto potwierdzeniem faktu, iż przedmiotowa sprawa nie dotyczy osoby odwołującego się jest, to że nie otrzymał od Starosty Z. żadnego pisma informującego o konieczności odbioru usuniętego pojazdu z parkingu oraz konsekwencjach jego nieodebrania w terminie. Natomiast J. R. reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika zarzucił we wniesionym odwołaniu naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i § 2, art. 80 oraz art. 138 2 k.p.a. poprzez niewłaściwe ustalenie stanu faktycznego sprawy oraz pominięcie zgromadzonego materiału dowodowego skutkujące uznaniem J. R. za właściciela przedmiotowego pojazdu, a nadto nieprawidłowe przeprowadzenie postępowania administracyjnego po wydaniu decyzji kasatoryjnej, w szczególności nieuwzględnienie wytycznych Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. Ponadto zarzucił naruszenie art. 365 §1 k.p.c. poprzez wiążące ustalenie , że J. R. jest właścicielem przedmiotowego motoroweru, w oparciu o powołane postanowienie Sądu Rejonowego w Z. I Wydział Cywilny z dnia [...] [...] podczas, gdy w obrocie prawnym, występuje wcześniejszy prawomocny wyrok Sądu Rejonowego w Z. I Wydział Cywilny z dnia [...] [...] oddalający powództwo Powiatu Z. o ustalenie własności Skarbu Państwa przedmiotowego motoroweru. Z uwagi na powyższe wniósł o uchylenie kwestionowanej decyzji oraz umorzenie postępowania wobec J. R. ewentualnie o jej zmianę w części dotyczącej objęcia dyspozycją decyzji J.R. Zaskarżoną sprzeciwem decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. po rozpatrzeniu odwołań stron postępowania, uchyliło decyzję organu I instancji w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia Staroście Z. Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie Kolegium przedstawiło dotychczas dokonane w sprawie ustalenie faktyczne, jak również wskazało na podstawę materialnoprawną wydania decyzji ustalającej wysokość kosztów związanych z usunięciem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub likwidacją pojazdu, w szczególności art. 130a ust. 2 oraz ust. 10h i ust. 10i p.r.d, wskazujące na podmioty zobowiązane do poniesienia ustalonych kosztów, w tym sytuacje w jakiej powstałymi kosztami można obciążyć solidarnie, poza właścicielem, osobę, która w momencie wydania dyspozycji o usunięciu pojazdu z drogi faktycznie nim władała. Dalej organ odwoławczy wskazał, iż dokonana analiza zaskarżonego rozstrzygnięcia oraz zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wykazała, że pomimo wytycznych, zawartych w uzasadnieniu decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] Starosta Z. nie ustalił w sposób bezsporny, iż to właśnie A. J. kierował w dniu 19 maja 2012 r., w chwili zatrzymania przedmiotowym motorowerem marki Romet Ogar. Zajętego w powyższym zakresie stanowiska organu I instancji nie potwierdza bowiem załączona do akt sporządzona w dniu 20 maja 2012 r. notatka służbowa funkcjonariusza Policji biorącego udział w interwencji w dniu 19 maja 2012 r., a nadto przeczy prawomocny wyrok Sądu Rejonowego w Z. II Wydział Karny z dnia [...] [...] uniewinniający A.J. od zarzucanych mu czynów popełnienia wykroczeń z art. 87 § 1, art. 88, art. 95, art. 97 k.w., w tym kierowania przedmiotowym pojazdem w dniu 19 maja 2012 r. Tym samym w ocenie organu dla prawidłowego rozstrzygnięcia o obowiązku solidarnego ponoszenia ustalonych kosztów usunięcia przechowywania, oszacowania wartości oraz zniszczenia motoroweru marki Romet Ogar o wskazanym wyżej nr rejestracyjnym, koniecznym jest uprzednie, dokładne wyjaśnienie powyższych wątpliwości, co uzasadnia ponowne uchylenie wydanej w tym przedmiocie decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. Natomiast, co do podnoszonej przez pełnomocnika J. R. argumentacji, iż nie jest on właścicielem przedmiotowego pojazdu, a co za tym idzie nie jest podmiotem zobowiązanym do ponoszenia ustalonych kosztów na podstawie art. 130a ust. 10h p.r.d., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. odwołując się do wynikającej z art. 6 k.p.a. zasadą praworządności, wskazało, że w tym zakresie jest związane prawomocnym postanowieniem Sądu Rejonowego w Z. I Wydział Cywilny z dnia [...], [...] orzekającego o przepadku motoroweru marki Romet Ogar nr rej. [...] będącego dotychczas własnością J. R., na rzecz Powiatu Z. Z treści powołanego orzeczenia wynika wprost, iż przedmiotowy pojazd, przed orzeczeniem o jego przepadku na rzecz Powiatu Z., w następstwie jego usunięcia z drogi na podstawie art. 130a ust. 2 p.r.d., stanowił własność J. R. Tym samym zarzuty odwołania J. R. uznać należało jako niezasadne, bowiem żaden organ administracji publicznej, jak i sąd nie jest uprawnionym do kwestionowania pozostających w obrocie prawnym prawomocnych orzeczeń sądów powszechnych. Ewentualne wątpliwości, co do prawidłowości takiego orzeczenia, czy też jego ważności mogą być wyjaśniane jedynie w postępowaniu sądowym, w trybie przewidzianym obowiązującymi przepisami. Nie zgadzając się z wydanym rozstrzygnięciem J. R. reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika wniósł na podstawie art. 64a p.p.s.a. sprzeciw do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, w którym zarzucił naruszenie art. 138 § 2 k.p.a. poprzez wydanie decyzji kasatoryjnej, pomimo, iż okoliczności sprawy pozwalały na wydanie decyzji uchylającej decyzję organu I instancji o nałożeniu na skarżącego obowiązku uiszczenia ustalonych kosztów i umorzenie postępowania wobec skarżącego. Z uwagi na powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. i o zasądzenie kosztów postępowania. Ponadto pełnomocnik skarżącego wniósł o rozpoznanie sprzeciwu na rozprawie, a nadto o zwrócenie się przez sąd administracyjny o udostępnienie akt sprawy prowadzonej przed Sądem Rejonowym w Z. I Wydział Cywilny, zakończonej prawomocnym wyrokiem z dnia [...], [...], i przeprowadzenie z nich dowodu uzupełniającego z dokumentu, na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a., na okoliczność istnienia sprzeczności pomiędzy powołanym orzeczeniem, a postanowieniem Sądu Rejonowego w Z. I Wydział Cywilny z dnia [...], [...], które to postanowienie stanowiło podstawę uznania skarżącego za właściciela przedmiotowego pojazdu. W uzasadnieniu wniesionego sprzeciwu strona skarżąca wywiodła, iż wobec zaistniałych wątpliwości organy winny zastosować przepis art. 7a § 1 k.p.a. W odpowiedzi na sprzeciw Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wnosiło o jego oddalenie argumentując w tym zakresie, jak w uzasadnieniu kwestionowanej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sprzeciw nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz.U. z 2018 r. poz. 2107) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 art. 1 tej ustawy). Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2018 r. poz. 1302) – dalej: p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonego aktu, czy jest on zgodny z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Wskazać należy również, iż jak wynika z treści art. 64a p.p.s.a od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw. Do sprzeciwu od decyzji stosuje się odpowiednio przepisy o skardze , jeżeli ustawa nie stanowi inaczej(art. 64b § 1 p.p.s.a.). Wskazać należy również, iż zgodnie z art. 64b p.p.s.a. w postępowaniu wszczętym sprzeciwem od decyzji przepisu art. 33 nie stosuje się. Ponadto, co istotne rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. (art. 64e p.p.s.a.). Tym samym, mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, iż rozpoznając wniesiony sprzeciw, sąd rozstrzyga go w granicach danej sprawy, nie będąc związanym, stosownie do treści powołanego wyżej art. 134 p.p.s.a., powołanymi w sprzeciwie zarzutami i wnioskami oraz podstawą prawną. W niniejszej sprawie jak już wcześniej wskazano przedmiotem sprzeciwu J. R. uczynił wydaną na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] orzekającą o uchyleniu decyzji Starosty Z. z dnia [...] wydanej w przedmiocie ustalenia kosztów związanych z usunięciem, przechowywaniem, oszacowaniem i zniszczeniem pojazdu marki Romet Ogar nr rej. [...], VIN [...] i obciążenia obowiązkiem zapłaty powstałych kosztów solidarnie J. R. oraz A. J. i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Przechodząc do oceny zasadności przedmiotowego sprzeciwu wskazać należy, iż zgodnie z treścią art. 138 § 2 k.p.a. organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Określone w powyżej powołanym przepisie uprawnienia kasatoryjne organu odwoławczego mają charakter wyjątkowy i stanowią odstępstwo od przyjętej ogólnej zasady, orzekania przez ten organ, co do istoty sprawy. Przy czym wydanie przez organ odwoławczy decyzji kasatoryjnej na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. jest uzasadnione jedynie w przypadku stwierdzenia, że doszło do wydania decyzji z naruszeniem przepisów postępowania oraz że zakres sprawy konieczny do wyjaśnienia ma istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Co więcej wydając decyzję kasatoryjną, organ odwoławczy jest zobligowany do wskazania, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, co wprost wynika ze zdania drugiego wyżej przywołanego przepisu art. 138 § 2 k.p.a. (por. Przybysz Piotr Marek Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz aktualizowany. LEX/el 2019, art. 138). Inaczej mówiąc organ odwoławczy może wydać decyzję kasatoryjną jedynie wtedy, gdy postępowanie w I instancji zostało przeprowadzone z naruszeniem norm prawa procesowego, a więc gdy organ I instancji nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego w takim zakresie, że miało to istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia. Przy czym rozstrzygnięcie kasatoryjne może zapaść wyłącznie w sytuacji, gdy wątpliwości organu odwoławczego, co do stanu faktycznego sprawy, nie da się wyeliminować w trybie art. 136 k.p.a Ponadto w orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany został pogląd, zgodnie z którym w kompetencjach organu odwoławczego mieści się uzupełnienie, w niewielkim zakresie postępowania dowodowego, poprzez przeprowadzenie określonego dowodu, co również wyłącza dopuszczalność wydania decyzji kasatoryjnej. Organ odwoławczy ma bowiem nie tylko obowiązek dokonania kontroli prawidłowości rozstrzygnięcia organu I instancji, ale co do zasady ma również rozpatrzyć całość sprawy i orzec merytorycznie. Na organie odwoławczym ciążą przy tym te same co na organie I instancji obowiązki z zakresie wyczerpującego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawi i zgromadzenia pełnego materiału dowodowego, zgodnie z wymogami art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. (por. wyrok NSA z 7 maja 2019 r., IIOSK 1140/19; wyrok WSa w Kielcach z 15 lutego 2018 r., II SA/Ke 26/18; www.cbois.nsa.gov.pl). Natomiast obowiązkiem sądu administracyjnego rozpoznającego sprzeciw od decyzji kasatoryjnej jest dokonanie prawidłowości takiej decyzji pod kątem zasadnego skorzystania przez organ odwoławczy z uprawnienia wynikającego z art. 138 § 2 k.p.a. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy Sąd rozpoznający sprzeciw J. R. uznał, iż objęta tym środkiem prawnym decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z [...] odpowiada prawu. Jak już wcześniej wskazano powyższą decyzją, wydaną na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło decyzję Starosty Z. z [...] wydaną w przedmiocie ustalenia kosztów związanych z usunięciem, przechowywaniem, oszacowaniem wartości oraz likwidacji pojazdu marki Romet Ogar nr rej. [...], VIN [...] oraz obciążenia obowiązkiem zapłaty powstałych kosztów solidarnie J. R. oraz A. J., kierując sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, z uwagi na wadliwe ustalenia, co do podmiotów zobligowanych do solidarnego poniesienia kosztów wynikających z art. 130a p.r.d. Podkreślenia wymaga, iż jak wynika z treści art. 130a ust. 10h p.r.d., co do zasady, obowiązek poniesienia kosztów usunięcia, przechowywania, oszacowania, sprzedaży lub zniszczenia pojazdu powstałych od momentu wydania dyspozycji usunięcia pojazdu do zakończenia postępowania ponosi osoba będąca właścicielem tego pojazdu w dniu wydania dyspozycji usunięcia pojazdu, z zastrzeżeniem ust. 10d i ust. 10i. Decyzję o zapłacie tych kosztów wydaje starosta. Przy czym jak wynika z art. 130a ust. 10i p.r.d. jeżeli w chwili usunięcia pojazd znajdował się we władaniu osoby dysponującej nim na podstawie innego niż własność tytułu prawnego, osoba ta jest zobowiązana solidarnie do pokrycia kosztów, o których mowa w ust. 10h. W niniejszej sprawie Starosta Z. ustalając krąg podmiotów zobowiązanych do solidarnego poniesienia wskazanych w wydanej przez siebie decyzji z [...] wskazał na skarżącego – J. R., jako właściciela pojazdu, co wywiódł z prawomocnego postanowienia Sadu Rejonowego w Z. I Wydział Cywilny z [...], I[...] orzekającego przepadek motoroweru marki Romet Ogar nr rej. [...] będącego dotychczas własnością J. R., na rzecz Powiatu Z. (k. 32 akt administracyjnych) oraz na A. J., jako osobę kierującą motorowerem w dniu 19 maja 2012 r., to jest w dacie wydania dyspozycji usunięcia pojazdu, co wywiódł z załączonej do akt sprawy notatki służbowej mł. asp. K. P. – funkcjonariusza Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Powiatowej Policji w Z., który brał udział w interwencji drogowej zakończonej wydaniem dyspozycji usunięcia przedmiotowego pojazdu (k. 60 akt administracyjnych). Podkreślenia wymaga sprzeczność treści powołanej notatki, z której raz wynika, że kierującym pojazdem w dniu 19 maja 2012 r. był A. J., a na drugiej stronie notatki widnieje wpis, z którego wynika, że analiza zapisu monitoringu zainstalowanego na stacji B przy ul. C 177 w Z., wykazała, że kierującym pojazdem był D. D.. Konieczność wyjaśnienia powyższej sprzeczności, co do osoby kierującego, była już wskazywana w poprzednio wydanej przez organ odwoławczy decyzji kasatoryjnej z dnia [...] jednakże zalecenia te nie zostały wykonane przez organ I instancji w sposób należyty. Ponadto nie sposób pominąć załączonego do akt sprawy prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w Z. II Wydział Karny z dnia [...], [...] orzekającego o uniewinnieniu A. J. od zarzucanych mu czynów popełnienia wykroczeń z art. 87 § 1, art. 88, art. 95, art. 97 k.w., w tym kierowania przedmiotowym pojazdem w dniu 19 maja 2012 r. Tym samym, jak zasadnie stwierdził organ odwoławczy, doszło do nałożenia obowiązku na niewłaściwą osobę. Powyższe w ocenie Sądu rozpoznającego przedmiotowy sprzeciw czyniło zasadnym uchylenie decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez ten organ, bowiem wydana ona została z naruszeniem przepisów postępowania mających istotne znaczenie na wynik sprawy, a naruszenie to nie mogło zostać konwalidowane przez organ odwoławczy, w trybie art. 136 k.p.a. Odnosząc się natomiast do zarzutów wniesionego sprzeciwu Sąd stwierdza, iż podniesiona w nim argumentacja, choć mająca na celu wykazanie niewłaściwego zastosowania przez organ odwoławczy art. 138 § 2 k.p.a., sprowadza się właściwie do zasadności uznania J. R. za właściciela przedmiotowego motoroweru marki Romet Ogar, a co za tym idzie zasadności nałożenia na skarżącego obowiązku zapłaty ustalonej kwoty z tytułu usunięcia, przechowywania, oszacowania likwidacji pojazdu. Tymczasem, jak wynika z treści objętej sprzeciwem decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego, kwestia przysługującego skarżącemu, w dacie wydania dyspozycji usunięcia pojazdu, to jest w dniu 19 maja 2012 r., przymiotu właściciela przedmiotowego motoroweru nie budziła wątpliwości organu odwoławczego i nie stanowiła przyczyny wydania rozstrzygnięcia o charakterze kasatoryjnym. Tym samym wniesione zarzuty Sąd uznał za niezasadne. Z tych samych względów Sąd postanowił nie uwzględnić wniosków dowodowych strony skarżącej. Przypomnieć bowiem raz jeszcze wymaga, że sąd administracyjny rozpoznając sprzeciw od decyzji organu odwoławczego wydanej na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. dokonuje kontroli zgodności z prawem wydanej decyzji, jedynie pod katem wystąpienia przesłanek uzasadniających wydanie decyzji kasatoryjnej, a co w ocenie Sądu rozpoznającego niniejszy sprzeciw miało miejsce. Mając powyższe Sąd na podstawie art. 151 w zw. z art. 64b § 1 p.p.s.a. oddalił sprzeciw. a.l.