III SA/Łd 27/18

Dnia 20 kwietnia 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Alberciak (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Monika Krzyżaniak, Sędzia NSA Janusz Nowacki, , Protokolant Referent- stażysta Aneta Lubasińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 kwietnia 2018 roku sprawy ze skargi W. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do wykonywania badań technicznych pojazdów oddala skargę. Decyzją z dnia [...], nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., art. 84 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. - Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz.U. z 2017r., poz. 1260), Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...]; znak: [...] w przedmiocie cofnięcia W.S. uprawnienia do wykonywania badań technicznych udzielonego w dniu [...] przez Prezydenta Miasta [...] nr [...]. W sprawie ustalono następujący stan faktyczny i prawny. Prezydent Miasta [...] w dniu [...] wydał W.S. imienne uprawnienie diagnosty nr 143, które w dniu 3 marca 2008r., zostało zmienione w ten sposób, że zakres badań dodatkowych został rozszerzony o badania techniczne pojazdów: zarejestrowanych po raz pierwszy za granicą lub pojazdów nowego typu wyprodukowanych lub importowanych w ilości jednej sztuki rocznie, skierowanych przez organ kontroli ruchu drogowego lub starostę, o ile wymagają specjalistycznego badania, oraz pojazdów, w których dokonano zmian konstrukcyjnych lub wymiany elementów powodujących zmianę danych w dowodzie rejestracyjnym, marki "SAM" co do zgodności z warunkami technicznymi. Stronie wydano uprawnienie diagnosty nr [...]. W dniu 12 października 2012r. Prezydent Miasta [...] zarejestrował pojazd marki Opel Astra numer rej. [...], wydając dowód rejestracyjny serii [...], gdzie błędnie wskazano, iż pojazd ten oznaczony jest nr VIN o treści: [...]. W dniu 13 grudnia 2016r. do Prezydenta Miasta [...] wpłynęło pismo Komendy Powiatowej Policji w N. Wydziału Ruchu Drogowego, z treści którego wynikało, że w dniu 6 grudnia 2016r. ze względu na rozbieżność numeru identyfikacyjnego VIN widniejącego w dowodzie rejestracyjnym pojazdu marki Opel Astra o nr rej. [...] ze stanem faktycznym pojazdu (tj. w dowodzie rejestracyjnym numer VIN [...], natomiast na podwoziu pojazdu i podszybiu widniał numer VIN: [...]) dokonano zatrzymania serii [...] ww. pojazdu. W przedmiotowym dowodzie rejestracyjnym widnieje wpis potwierdzający przeprowadzenie w dniu 25 września 2015r., okresowego badania technicznego ww. pojazdu zakończonego wynikiem pozytywnym oraz wyznaczeniem kolejnego terminu badania technicznego. Przedmiotowego wpisu dokonał diagnosta posługujący się pieczątką identyfikacyjną o treści "[...]" W.S., zatrudniony wówczas w podstawowej stacji kontroli o kodzie rozpoznawczym [...] (tj. Ax. P.P.U.H. M.M., zlokalizowanej w [...], przy al. A. nr 65, która to stacja zakończyła działalność w dniu 4 grudnia 2015 r.). Prezydent Miasta [...] w dniu 20 stycznia 2017r., w wyniku rozpoznania wniosku właściciela pojazdu marki Opel Astra o nr rej. [...], zamieścił prawidłowy numer VIN w dowodzie rejestracyjnym serii [...] ww. pojazdu. Pismem z dnia 29 maja 2017r. Prezydent Miasta [...] zawiadomił W.S. o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w przedmiocie cofnięcia uprawnienia do wykonywania badań technicznych, wzywając jednocześnie do złożenia pisemnych wyjaśnień w przedmiocie wszczętego postępowania. W odpowiedzi na powyższe wezwanie W.S. wniósł o umorzenie postępowania podnosząc, że popełnione uchybienie nie skutkowało dopuszczeniem do ruchu pojazdu nie spełniającego norm technicznych lub pojazdu nieustalonego lub wątpliwego pochodzenia. Błąd stanowił powielenie błędu, który został popełniony podczas rejestracji pojazdu, co oznacza, że nie można stronie postawić zarzutu nierzetelności, czy też że działał nieuczciwie. W piśmie z dnia 28 sierpnia 2017r. W.S. podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie, wniósł o odstąpienie od zastosowania sankcji przewidzianej w art. 84 ust. 3 ustawy - Prawo o ruchu drogowym, wskazując, iż popełnione uchybienie należy rozpatrywać w kategoriach oczywistej omyłki pisarskiej, w przypadku której art. 84 ust. 3 cyt. ustawy nie powinien mieć zastosowania. Zdaniem skarżącego za odstąpieniem od zastosowania sankcji przewidzianej w art. 84 ust. 3 ww. ustawy przemawia zasada słusznego interesu strony i reguły adekwatności kary. Podał, że wszystkie czynności kontrolne stanu technicznego przedmiotowego pojazdu zostały przeprowadzone w sposób prawidłowy, a dopuszczenie pojazdu do ruchu nie stanowiło żadnego zagrożenia dla bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Wskazanie w badaniu technicznym nieprawidłowego nr VIN było wynikiem oczywistej omyłki, co oznacza, że w takiej sytuacji powinien mieć zastosowanie § 9 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 26 czerwca 2012r. w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych w tych badaniach. Decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta [...] cofnął W.S. uprawnienia do wykonywania badań technicznych udzielone w dniu dnia [...] przez Prezydenta Miasta [...] za nr [...] (uprawnienie diagnosty nr [...], znak; [...]), którego zakres następnie rozszerzono decyzją Prezydenta Miasta [...] z dnia 3 marca 2008r. (uprawnienie diagnosty nr [...], znak; [...]). Od powyższej decyzji W.S. złożył odwołanie, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji lub zawieszenie toczącego się postępowania do czasu rozpoznania przez TK pytania prawnego skierowanego w sprawie o sygn. akt P 16/16. W uzasadnieniu odwołania skarżący podtrzymał argumentację zawartą w piśmie z dnia 28 sierpnia 2017r. wskazując, iż popełnione uchybienie należy rozpatrywać w kategoriach oczywistej omyłki pisarskiej, w przypadku której art. 84 ust. 3 cyt. ustawy nie powinien mieć zastosowania. Zdaniem skarżącego za odstąpieniem od zastosowania sankcji przewidzianej w art. 84 ust. 3 ww. ustawy przemawia zasada słusznego interesu strony i reguły adekwatności kary. Podał, że wszystkie czynności kontrolne stanu technicznego przedmiotowego pojazdu zostały przeprowadzone w sposób prawidłowy, a dopuszczenie pojazdu do ruchu nie stanowiło żadnego zagrożenia dla bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Wskazanie w badaniu technicznym nieprawidłowego nr VIN było wynikiem oczywistej omyłki, co oznacza, że w takiej sytuacji powinien mieć zastosowanie § 9 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 26 czerwca 2012r. w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych w tych badaniach. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymując zaskarżoną decyzję w mocy wskazało, że zgodnie z art. 84 ust. 3 ustawy - Prawo o ruchu drogowym, starosta cofa diagnoście uprawnienie do wykonywania badań technicznych, jeżeli w wyniku przeprowadzonej kontroli, o której mowa w art. 83 ust. 6, stwierdzono: 1) przeprowadzenie przez diagnostę badania technicznego niezgodnie z określonym zakresem i sposobem wykonania; 2) wydanie przez diagnostę zaświadczenia albo dokonanie wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami. Jak podkreśla się w doktrynie i orzecznictwie, wyżej cyt. norma daje staroście prawo do orzeczenia w drodze decyzji administracyjnej zakazu, który w swojej treści odpowiada orzeczeniu przez sąd powszechny środka karnego w postaci zakazu wykonywania określonego zawodu lub pełnienia funkcji. Tym samym na organie administracji spoczywa obowiązek zachowania wyjątkowej staranności w dokonywaniu oceny zebranego materiału dowodowego i wydawaniu decyzji o cofnięciu uprawnień. Odnosząc się do zarzutów postawionych w odwołaniu organ odwoławczy odwołując się do uchwały 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 marca 2012r., sygn. akt II GPS 2/11 podniósł, że sposób ujawnienia dopuszczenia się przez diagnostę naruszenia określonego w art. 84 ust. 3 pkt 2 ustawy - Prawo o ruchu drogowym nie ma znaczenia dla oceny możliwości zastosowania sankcji przewidzianej w tym przepisie. W uzasadnieniu podjętej uchwały Sąd wskazał, iż brak jest racjonalnych przesłanek do wykluczenia możliwości wszczęcia postępowania administracyjnego w przedmiocie cofnięcia uprawnień, w sytuacji gdy informacje o wydaniu przez diagnostę zaświadczenia albo dokonaniu wpisu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami zostały uzyskane podczas analizy akt w innej sprawie, czy też pochodzą od innych organów. Przyjęcie poglądu przeciwnego spowodowałby, iż przepis art. 84 ust. 3 pkt 2 Prawa o ruchu drogowym nie mógłby spełniać swojej funkcji. Nie może budzić wątpliwości, że celem tego przepisu jest odsunięcie od czynności diagnostycznych nierzetelnych diagnostów. Wydanie przez diagnostę zaświadczenia, czy też dokonanie wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami, może mieć bezpośredni wpływ na bezpieczeństwo ruchu drogowego, godzić w życie i zdrowie ludzkie. Założenie, że nie można wszcząć postępowania o cofnięcie uprawnień diagnoście, który przy wykonywaniu czynności diagnostycznych godzi się na takie zagrożenia, tylko z tego powodu, iż nie ujawniono naruszającego prawo działania w toku kontroli przeprowadzonej u zatrudniającego go przedsiębiorcy, prowadzi do rażąco niesprawiedliwych i irracjonalnych konsekwencji.". W rozpatrywanej sprawie, pomimo że nie przeprowadzono kontroli ze względu na zamknięcie z dniem 4 grudnia 2015r. Stacji Kontroli Pojazdów o kodzie rozpoznawczym [...], bezspornym jest, że w dniu 12 października 2012r., Prezydent Miasta [...] zarejestrował za numerem rej. [...] pojazd marki Opel Astra wydając dowód rejestracyjny serii [...], w treści którego błędnie wskazano, iż pojazd posiada nr VIN [...], albowiem pojazd ten fabrycznie został opatrzony numerem VIN [...] - który to numer faktycznie widniał na podwoziu i podszybiu pojazdu. W dniu 25 września 2015r. diagnosta przeprowadził okresowe badanie techniczne ww. pojazdu, które to badanie - pomimo faktycznej rozbieżności pomiędzy zapisem nr VIN w dowodzie rejestracyjnym tego pojazdu a zapisem tego numeru VIN na podwoziu i podszybiu tego pojazdu zakończyło się wynikiem pozytywnym. Zgodnie z art. 82 ust. 2 ustawy - Prawo o ruchu drogowym, jeżeli pojazd jest zarejestrowany, kolejny termin badania technicznego wpisuje do dowodu rejestracyjnego uprawniony diagnosta po stwierdzeniu pozytywnego wyniku badania i po uiszczeniu przez właściciela pojazdu opłaty ewidencyjnej. Badanie techniczne pojazdów wykonuje zatrudniony w stacji kontroli pojazdów uprawniony diagnosta (art. 84 ust. 1 ustawy). W myśl § 2 ust. 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 26 czerwca 2012 r. w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach (Dz.U. z 2015r., poz. 776 ze zm.), zakres okresowego badania technicznego pojazdu obejmuje: identyfikację pojazdu, w tym sprawdzenie cech identyfikacyjnych oraz ustalenie i porównanie zgodności faktycznych danych pojazdu z danymi w: -dowodzie rejestracyjnym, - pozwoleniu czasowym, w tym dla pojazdu, o którym mowa w art. 70d ust. 3 ustawy wraz z kartą pojazdu, o ile została wydana, - karcie pojazdu dla pojazdu zarejestrowanego, łącznie z danymi i informacjami, o których mowa w § 6 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 18 czerwca 2014 r. w sprawie centralnej ewidencji pojazdów (Dz. U. poz. 816), - pokwitowaniu, o którym mowa w art. 132 ust. 2 ustawy, łącznie z danymi i informacjami, o których mowa w § 6 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 18 czerwca 2014 r. w sprawie centralnej ewidencji pojazdów, Zgodnie z § 2 ust. 4 cyt. rozporządzenia, stwierdzone w trakcie badania technicznego usterki dzieli się na trzy grupy: 1) usterki drobne - usterki techniczne niemające istotnego wpływu na bezpieczeństwo ruchu drogowego i ochrony środowiska; 2) usterki istotne - usterki techniczne mogące naruszać bezpieczeństwo ruchu drogowego i ochrony środowiska; 3) usterki stwarzające zagrożenie - usterki stanowiące bezpośrednie i natychmiastowe zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu drogowego i ochrony środowiska w stopniu uniemożliwiającym używanie pojazdu w ruchu drogowym, niezależnie od okoliczności. Zgodnie z § 6 ust. 1 ww. rozporządzenia, w przypadku gdy w pojeździe nie stwierdzono żadnych usterek lub stwierdzono usterki drobne, uprawniony diagnosta określa wynik badania technicznego pojazdu jako pozytywny i: 1) zgodnie z art. 82 ust. 2 ustawy zamieszcza odpowiedni wpis w dowodzie rejestracyjnym pojazdu; 2) wystawia zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu oraz w przypadkach, o których mowa w art. 81 ust. 3 ustawy, wystawia dokument identyfikacyjny pojazdu; 3) informuje posiadacza pojazdu o rodzaju stwierdzonych usterek drobnych i konieczności ich usunięcia, zamieszczając stosowne adnotacje w zaświadczeniu o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu; W przypadku gdy w pojeździe stwierdzono usterki istotne, uprawniony diagnosta zamieszcza wpis o nich w zaświadczeniu o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu i określa wynik badania technicznego jako negatywny. Uprawniony diagnosta informuje posiadacza pojazdu o konieczności przeprowadzenia badania technicznego pojazdu, o którym mowa w ust. 6 (§ 6 ust. 2 rozporządzenia). Uwzględniając wyżej przywołane przepisy organ stwierdził, że diagnosta W.S. oceniając w dniu 25 września 2015r. jako pozytywny wynik badania okresowego w stosunku do pojazdu marki Opel Astra o nr rej.: [...] pomimo braku zgodności zapisów numeru identyfikacyjnego pojazdu (VIN) ze stanem faktycznym (w dowodzie rejestracyjnym zapis o treści: [...], a faktycznie [...]) postąpił niezgodnie z wyżej przywołanymi przepisami, które w sposób jednoznaczny stanowią, iż w przypadku braku zgodności nr VIN (pomiędzy zapisem w dowodzie rejestracyjnym a stanem faktycznym - co zgodnie z wolą ustawodawcy stanowi usterkę istotną), okresowe badanie techniczne pojazdu winno się zakończyć wynikiem negatywnym (dodatkowo uprawniony diagnosta winien zamieścić wpis o stwierdzonych usterkach/usterce w zaświadczeniu o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu). Brak zgodności zapisów numeru identyfikacyjnego pojazdu (VIN) lub numeru nadwozia (podwozia/ramy) oraz numeru rejestracyjnego ze stanem faktycznym - zgodnie z wolą ustawodawcy nie stanowi, że usterka ta stwarza zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu drogowego, lecz wyłącznie jest "usterką istotną". Stwierdzenie zarówno usterek istotnych (Ul), jak i usterek stwarzających zagrożenie (USZ) winno skutkować określeniem przez diagnostę negatywnego wyniku badania technicznego. Różnica pomiędzy stwierdzeniem usterek istotnych a stwierdzeniem usterek stwarzających zagrożenie odnosi się do tego, iż dodatkowo w przypadku gdy w pojeździe stwierdzono usterki istotne - uprawniony diagnosta zamieszcza wpis o nich w zaświadczeniu o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu i informuje posiadacza pojazdu o konieczności przeprowadzenia badania technicznego pojazdu, o którym mowa w § 6 ust. 6 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 26 czerwca 2012 r. w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach. W przypadku gdy w pojeździe stwierdzono usterki stwarzające zagrożenie – uprawniony diagnosta zamieszcza wpis o nich w zaświadczeniu o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu oraz zatrzymuje dowód rejestracyjny i w zaświadczeniu o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu dokonuje wpisu "zatrzymano dowód rejestracyjny nr ...", z zastrzeżeniem ust. 5. Zaskarżona decyzja nie należy do kategorii decyzji uznaniowych, w związku z powyższym organ administracji publicznej, stosując przepisy wyżej przywołanej ustawy Prawo o ruchu drogowym, obowiązany jest do jej wydania. Ustosunkowując się zarzutów podniesionych w odwołaniu Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że nie ma możliwości miarkowania sankcji. Oznacza to, że uchybienia o dużym ciężarze gatunkowym są traktowane na równi z uchybieniami o mniejszych skutkach. Wykonanie badań technicznych pojazdów sprzecznie z wymogami prawa i stanem faktycznym zawsze będzie rodziło po stronie organu obowiązek cofnięcia uprawnień. Na odpowiedzialność wynikającą z art. 84 ust. 3 ustawy - Prawo o ruchu drogowym nie mają także wpływu intencje, jakimi kierował się diagnosta poświadczając nieprawdę oraz jego wina. Odnosząc się natomiast do wniosku o zawieszenie postępowania organ odwoławczy wskazał, że stosownie do treści art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a., organ administracji publicznej zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Organ administracji zawiesza postępowanie administracyjne jedynie wówczas, gdy bez uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia prejudycjalnego przez inny organ lub sąd wydanie decyzji nie byłoby możliwe. W rozpoznawanej sprawie, zdaniem organu brak jest jakiegokolwiek zagadnienia wstępnego, albowiem wydanie decyzji - w trybie art. 84 ust. 3 ustawy - Prawo o ruchu drogowym w obecnym stanie faktycznym jest możliwe i znajduje swoje uzasadnienie w przepisach prawa. Odnosząc się natomiast do zasady słusznego interesu strony organ wyjaśnił, że zasada postępowania administracyjnego wyrażona w art. 7 k.p.a. oznacza, że organ administracji, działający na podstawie przepisów prawa materialnego przewidujących uznaniowy charakter rozstrzygnięcia, jest obowiązany załatwić sprawę w sposób zgodny ze słusznym interesem obywatela, jeśli nie stoi temu na przeszkodzie interes społeczny ani nie przekracza to możliwości organu administracji wynikających z przyznanych mu uprawnień i środków. Rolą organu orzekającego w korzystaniu z uznania administracyjnego jest wykazanie, że uznanie to nie jest skutkiem dowolności stosowania władztwa administracyjnego, lecz uzasadnione jest ochroną obiektywnie pojmowanego interesu społecznego w rozumieniu art. 7 K.p.a., której to ochrony nie może naruszać nawet wzgląd na słuszny interes strony w okolicznościach indywidualnej sprawy. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skarżący zarzucając naruszenie: - art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 140 k.p.a. poprzez brak wszechstronnego wyjaśnienia sprawy polegającego na nie rozpoznaniu sprawy na nowo, prowadzący w konsekwencji do nieustalenia okoliczności korzystnych dla strony, znajdujących oparcie w dowodach zgromadzonych w sprawie i w konsekwencji uznanie, że zostały spełnione przesłanki do wydania decyzji o cofnięciu uprawnień; - art. 84 ust. 3 pkt 2 ustawy – Prawo o ruchu drogowym w zw. z § 6 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 26 czerwca 2012 r. w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach poprzez nieprawidłowe zastosowanie i uznanie, że przebadany pojazd posiadał "usterkę istotną" w rozumieniu § 2 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia skutkującą koniecznością wydania negatywnego wyniku badania technicznego i w konsekwencji cofnięcie uprawnień diagnosty, - art. 2 Konstytucji RP przez nieproporcjonalność orzeczenia do stanu faktycznego, - art. 138 k.p.a. przez utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji pomimo, że zachodziły przesłanki do jej uchylenia i skierowania sprawy do ponownego rozpoznania. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania, wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego w niniejszej sprawie do czasu udzielenia przez Trybunał Konstytucyjny odpowiedzi na pytanie prawne w sprawie o sygn. akt P 16/16. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Postanowieniem z dnia 19 stycznia 2018r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji i odmówił zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego. W piśmie procesowym z dnia 7 lutego 2018r. skarżący wystąpił do sądu z wnioskiem o wystąpienie do TK z pytaniem prawnym, czy art. 84 ust. 3 pkt 1 i 2 ustawy – Prawo o ruchu drogowym w zakresie, w jakim nakłada na starostę obowiązek cofnięcia diagnoście uprawnienia do wykonywania badań technicznych bez uwzględnienia okoliczności podmiotowych i przedmiotowych jest zgodny z art. 65 ust. 1 w zw. z art. 31 ust. 3 oraz art. 2 Konstytucji RP, wskazując jednocześnie na potrzebę zawieszenia postępowania w niniejszej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 - dalej p.p.s.a., stanowiący, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 p.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Zaskarżona decyzja nie jest dotknięta wadami prawnymi, które skutkowałyby koniecznością jej uchylenia lub stwierdzenia nieważności. Przedmiotem kontroli w rozpoznawanej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] w przedmiocie cofnięcia skarżącemu uprawnienia do wykonywania badań technicznych. Zgodnie z art. 84 ust. 3 p.r.d. starosta cofa diagnoście uprawnienie do wykonywania badań technicznych, jeżeli w wyniku przeprowadzonej kontroli, o której mowa w art. 83 ust. 6, stwierdzono: 1) przeprowadzenie przez diagnostę badania technicznego niezgodnie z określonym zakresem i sposobem wykonania; 2) wydanie przez diagnostę zaświadczenia albo dokonanie wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami. Co prawda przepis art. 83 ust. 6 p.r.d. został uchylony z dniem 21 sierpnia 2004 r. (ustawą z dnia 2 lipca 2004 r. Przepisy wprowadzające ustawę o swobodzie działalności gospodarczej, Dz. U. z 2004 r., nr 173, poz. 1808), ale nie został przez ustawodawcę usunięty z treści art. 84 ust. 3 p.r.d., co budziło wątpliwości w orzecznictwie. Rozstrzygnęła je uchwała 7 sędziów NSA z dnia 12 marca 2012 r. w sprawie II GPS 2/11, w której wskazano, że sformułowanie "w wyniku przeprowadzonej kontroli" należy rozumieć jako wystąpienie podstaw faktycznych do wszczęcia postępowania administracyjnego w przedmiocie cofnięcia uprawnień. NSA wyjaśnił, że wszczęcie z urzędu postępowania w przedmiocie cofnięcia diagnoście uprawnień może nastąpić zarówno wówczas, gdy wynik kontroli przeprowadzonej u prowadzącego stację kontroli wykaże niezgodne z prawem działanie diagnosty, jak i wówczas, gdy informacje o takim działaniu organ poweźmie z innych źródeł np. podczas analizy akt innej sprawy lub uzyska ja od innych organów. Z konstrukcji art. 84 ust. 3 p.r.d., a w szczególności ze zwrotu "starosta cofa" wynika, że ma on taki obowiązek, gdy stwierdzi uchybienia wskazane w przywołanej regulacji. Ustawa nie dopuszcza żadnego wyjątku, który wyłączyłby wydanie takiej decyzji. W szczególności decyzja nie jest uzależniona od stopniowalnej winy, skoro jest to sankcja administracyjna oraz motywów, którymi się kierował diagnosta, naruszając art. 84 ust. 3 pkt 1 lub 2 p.r.d. Na treść wydanej decyzji nie może też wpłynąć dotychczasowy sposób wykonywania obowiązków diagnosty, ten jest bowiem zobowiązany do stałego, zgodnego z prawem i stanem faktycznym wykonywania swych zadań. Zostały one uregulowane przede wszystkim w p.r.d., ale też w przepisach wykonawczych. Obowiązujące w czasie naruszenia prawa przez skarżącego rozporządzenie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 26 czerwca 2012 r. w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach (j.t. Dz. U. z 2015 r., poz. 776 ze zm.) wskazuje w § 2 ust. 1 pkt 1 lit.a m.in., że zakres okresowego badania technicznego pojazdu obejmuje identyfikację pojazdu, w tym sprawdzenie cech identyfikacyjnych oraz ustalenie i porównanie zgodności faktycznych danych pojazdu z danymi w dowodzie rejestracyjnym lub odpowiadającym mu dokumencie. § 6 ust. 1 z kolei ustala, że w przypadku gdy w pojeździe nie stwierdzono żadnych usterek lub stwierdzono usterki drobne, uprawniony diagnosta określa wynik badania technicznego pojazdu jako pozytywny i: 1) zgodnie z art. 82 ust. 2 ustawy zamieszcza odpowiedni wpis w dowodzie rejestracyjnym pojazdu; 2) wystawia zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu oraz w przypadkach, o których mowa w art. 81 ust. 3 ustawy, wystawia dokument identyfikacyjny pojazdu; 3) informuje posiadacza pojazdu o rodzaju stwierdzonych usterek drobnych i konieczności ich usunięcia, zamieszczając stosowne adnotacje w zaświadczeniu o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu. Istotne znacznie w rozpoznawanej sprawie ma treść § 6 ust. 2 rozporządzenia, zgodnie z którym w przypadku gdy w pojeździe stwierdzono usterki istotne, uprawniony diagnosta zamieszcza wpis o nich w zaświadczeniu o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu i określa wynik badania technicznego jako negatywny. Uprawniony diagnosta informuje posiadacza pojazdu o konieczności przeprowadzenia badania technicznego pojazdu, o którym mowa w ust. 6. Zgodnie zaś z § 2 ust. 4 cyt. rozporządzenia, stwierdzone w trakcie badania technicznego usterki dzieli się na trzy grupy: 1) usterki drobne - usterki techniczne niemające istotnego wpływu na bezpieczeństwo ruchu drogowego i ochrony środowiska; 2) usterki istotne - usterki techniczne mogące naruszać bezpieczeństwo ruchu drogowego i ochrony środowiska; 3) usterki stwarzające zagrożenie - usterki stanowiące bezpośrednie i natychmiastowe zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu drogowego i ochrony środowiska w stopniu uniemożliwiającym używanie pojazdu w ruchu drogowym, niezależnie od okoliczności; W załączniku nr 1 do rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 26 czerwca 2012 r. określono wymagania dotyczące kontroli oraz wytyczne dotyczące oceny usterek podczas przeprowadzania okresowego badania technicznego pojazdu, a dział I w tabeli określa przedmiot i zakres badania, czynności kontrolne, metody oceny stanu technicznego pojazdu oraz usterki skutkujące uznaniem stanu technicznego za niezadowalający. I tak w poz. 0.2. załącznika - Numer identyfikacyjny pojazdu (VIN)numer nadwozia/podwozia/ramy wskazano m.in., że uprawniony diagnosta porównuje zapisy zgodnie z § 2 ust. 1 rozporządzenia ze stanem faktycznym lub ustala faktyczne dane pojazdu na podstawie oględzin i badań. Brak zgodności zapisów numeru identyfikacyjnego pojazdu (VIN) lub numeru nadwozia (podwozia/ramy) oraz numeru rejestracyjnego ze stanem faktycznym skutkuje stwierdzeniem, że mamy dotyczenia z usterką istotną. Wobec powyższego, diagnosta jest obowiązany do prawidłowej identyfikacji pojazdu, a wszelkie nieprawidłowości jak brak zgodności zapisów numeru VIN lub numeru nadwozia (podwozia – ramy) oraz numeru rejestracyjnego ze stanem faktycznym powinny skutkować uznaniem stanu technicznego pojazdu za niezgodny z warunkami technicznymi, a wynik badania pojazdu powinien być uznany za negatywny. Skoro w rozpoznawanej sprawie pojazd marki Opel Astra o nr rej.: [...] faktycznie posiadał VIN [...], a w dowodzie rejestracyjnym zapis o treści: VIN [...], to brak zgodności zapisów numeru identyfikacyjnego pojazdu (VIN) ze stanem faktycznym, tj. z zapisem w dowodzie rejestracyjnym, stanowiło usterkę istotną, a zatem rację mają organy administracji, że okresowe badanie techniczne pojazdu winno się zakończyć wynikiem negatywnym, a ponadto skarżący winien zamieścić wpis o stwierdzonych usterkach w zaświadczeniu o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu. Jednocześnie wystawiając zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu z wynikiem negatywnym, po stwierdzeniu, że cechy identyfikacyjne pojazdu są niezgodne z danymi zawartymi w dowodzie rejestracyjnym skarżący winien zwrócić dowód rejestracyjny posiadaczowi pojazdu (§ 6 ust. 4 rozporządzenia). Skarżący zobowiązany był zweryfikować niezbędne dane i porównać je z dokumentami, a w rozpoznawanej sprawie dopuścił się on zaniedbań, co oznaczało spełnienie przesłanek wynikających z art. 84 ust. 3 pkt 2 p.r.d., obligujących organ do cofnięcia diagnoście uprawnień do wykonywania badań technicznych. Organ nie ma więc swobody w podjęciu decyzji, lecz jest zobligowany do cofnięcia uprawnień, gdy zaistnieją okoliczności, o których mowa w ww. przepisie. Art. 84 ust. 3 pkt 1 i 2 p.r.d nie daje również organowi prawa do miarkowania sankcji, co oznacza, że uchybienia o dużym ciężarze gatunkowym są traktowane na równi z uchybieniami o mniejszych skutkach. Wykonanie badań technicznych pojazdów sprzecznie z wymogami prawa i stanem faktycznym zawsze będzie rodziło po stronie organu obowiązek cofnięcia uprawnień. Żadne inne okoliczności, w tym również intencje, jakimi kierował się diagnosta poświadczając nieprawdę, nie mogą być brane pod uwagę (por. wyroki NSA: z dnia 12 września 2012 r., sygn. akt II GSK 422/11 z dnia 27 czerwca 2012 r., sygn. akt II GSK 619/11 z dnia 12 stycznia 2012 r., sygn. akt II GSK 1214/13 z dnia 25 września 2014 r., sygn. akt II GSK 1395 z dnia 25 lutego 2015 r., sygn. akt II GSK 46/14 z dnia 12 kwietnia 2013 r., sygn. akt II GSK 60/12, sygn. akt II GSK 2832/15 z dnia 24 stycznia 2017 r. - publ. na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W okolicznościach rozpoznawanej sprawy brak było zatem podstaw, aby organy oceniały stopień naruszenia prawa przez skarżącego i powodów wystąpienia nieprawidłowości podczas badania technicznego pojazdów mechanicznych. Stan faktyczny sprawy - przyjęty przez organy - nie został w skardze skutecznie zakwestionowany. Zasadne jest zatem stanowisko organów dotyczące ustalenia, że skarżący za naruszenie ww. przepisów ponosi odpowiedzialność administracyjnoprawną w postaci cofnięcia uprawnień diagnosty. Nie zasługuje zatem na uwzględnienie zarzut dotyczący naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 140 k.p.a. Niezasadny jest także zarzut błędnego zastosowania art. 84 ust. 3 pkt 2 ustawy oraz § 6 i § 2 rozporządzenia z dnia 26 czerwca 2012 r. Sąd uznał także, że w rozpoznawanej sprawie nie doszło do naruszania art. 2 Konstytucji, oraz że nie zachodzi podstawa do uwzględnienia wniosku skarżącego o wystąpienie do TK z pytaniem prawnym, czy art. 84 ust. 3 pkt 1 i 2 ustawy - Prawo o ruchu drogowym w zakresie, w jakim nakłada na starostę obowiązek cofnięcia diagnoście uprawnienia do wykonywania badań technicznych bez uwzględnienia okoliczności podmiotowych i przedmiotowych jest zgodny z art. 65 ust. 1 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. Sąd zwraca uwagę, że dla oceny wniosku skarżącego o wystąpienie z ww. pytaniem prawnym do TK miało znacznie postanowienie Trybunału Konstytucyjnego z dnia 19 grudnia 2017 r., sygn. akt P 16/16 o umorzeniu postępowania w sprawie pytania prawnego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu: czy art. 84 ust. 3 pkt 1 i 2 ustawy - Prawo o ruchu drogowym w zakresie, w jakim nakłada na starostę obowiązek cofnięcia diagnoście uprawnienia do wykonywania badań technicznych bez uwzględnienia okoliczności podmiotowych i przedmiotowych jest zgodny z art. 65 ust. 1 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP oraz z art. 2 Konstytucji. Z powyższych względów skarga nie mogła odnieść skutku i jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. D.Cz.