III SA/Łd 276/22

23 czerwca 2022 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Kowalska, Sędziowie Sędzia WSA Monika Krzyżaniak, Asesor WSA Anna Dębowska (spr.), po rozpoznaniu 23 czerwca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z 19 stycznia 2022 r. nr BP.501.2335.2020.2058.LD5.19 w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów transportu drogowego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z 9 listopada 2020 r. nr WITD.DI.I.0152.6/2019/89/20; 2. umarza postępowanie administracyjne; 3. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącego M. S. kwotę 1 000,- (jeden tysiąc) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z 19 stycznia 2022 r., nr BP.501.2335.2020.2058.LD5, wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 4 pkt 22, art. 39a ust. 1 pkt 3, art. 39j ust. 1 – 4, art. 39k ust. 1 – 3, art. 39m, art. 92a ust. 2, 4 i 8 ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn.: Dz. U. z 2021 r., poz. 919 ze zm.), zwanej dalej "u.t.d.", oraz Ip. 4.2 i 4.3 załącznika nr 4 do u.t.d., Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z 9 listopada 2020 r., nr WITD.DI.0152.6/2019/89/20 o nałożeniu na M.S. kary pieniężnej w wysokości 2 000 zł. W uzasadnieniu organ drugiej instancji przedstawiając stan faktyczny i prawny sprawy podniósł, że 28 lutego 2020 r. w miejscowości Ł. przy ul. [...] (teren KP [...] KMP Ł.) około godziny 22:40 funkcjonariusze Policji poddali kontroli drogowej samochód marki Skoda Fabia o nr rej. [...]. Kontrolowanym pojazdem kierował M.S., który przewoził pasażera w Ł. na trasie z ul. [...] na ul. [...]. W trakcie kontroli ustalono, że przejazd zamówiono za pomocą aplikacji Bolt. Kierowca okazał m. in. prawo jazdy, dowód osobisty. Kierujący nie posiadał orzeczeń lekarskiego oraz psychologicznego o braku przeciwwskazań do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Stwierdzono, że podmiotem wykonującym okazjonalny przewóz drogowy osób w imieniu własnym był M.S. Przebieg i wyniki kontroli zostały udokumentowane protokołem kontroli nr [...] z 28 lutego 2020 r. oraz protokołem przesłuchania świadka z 28 lutego 2020 r. Pismem z 25 marca 2020 r. Komenda Miejska Policji w Ł. przekazała do Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego dokumentację zgromadzoną w wyniku przeprowadzonej kontroli w celu dalszego procedowania. Organ pierwszej instancji zwrócił się do Głównego Inspektora Transportu Drogowego, Urzędu Miasta Ł. oraz Starostwa Powiatowego w K. z prośbą o udzielenie informacji dotyczących posiadanych na dzień kontroli uprawnień do wykonywania okazjonalnych przewozów drogowych przez M.S. oraz terminu zgłoszenia do posiadanych uprawnień pojazdu marki Skoda Fabia o nr rej. [...]. Główny Inspektor Transportu Drogowego, Urząd Miasta Ł. oraz Urząd Miejski w K. poinformowały organ, że na dzień kontroli, tj. 28 lutego 2020 r. M.S. nie udzielono żadnych uprawnień wynikających z ustawy o transporcie drogowym. Pismem z 15 października 2020 r. Łódzki Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego zawiadomił skarżącego o wszczęciu postępowania administracyjnego z urzędu w sprawie naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym określonych w załączniku nr 4 pod Ip. 4.2 i 4.3. Postępowanie zakończyło się wydaniem przez Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego 9 listopada 2020 r. decyzji o nałożeniu na skarżącego kary pieniężnej w wysokości 2 000 zł, tytułem popełnienia naruszeń z Ip. 4.2 i 4.3 załącznika nr 4 do u.t.d. Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiły naruszenia: wykonywanie przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiada orzeczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy oraz wykonywanie przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiada orzeczenia psychologicznego o braku przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. W odwołaniu skarżący zarzucił naruszenie: 1. art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a szczególności zaniechanie ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy takich jak ustalenie, czy wykonywane przez skarżącego czynności stwierdzone protokołem kontroli nosiły cechy wykonywania działalności gospodarczej, braku zweryfikowania przez organ czy kierujący posiadał status przedsiębiorcy w chwili przeprowadzania kontroli; 2. art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich możliwych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności zaniechanie ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy takich jak ustalenie czy w ogóle doszło do wykonywania transportu drogowego; pominięcie tej części materiału dowodowego, z którego wynika, że podmiotem odpowiedzialnym za naruszenie był D.S. a nie skarżący; 3. art. 10 k.p.a. poprzez brak poinformowania skarżącego o prawach przysługujących mu zgodnie z treścią tego artykułu; 4. art. 92a ust. 10 u.t.d. poprzez nałożenie na skarżącego kary pieniężnej łącznie za naruszenie z załącznika nr 3 oraz naruszenie z załącznika nr 4 do u.t.d., pomimo że wynikają z jednej kontroli z 28 lutego 2020 r. Organ drugiej instancji stwierdził następnie, że 28 lutego 2020 r. poddano kontroli drogowej pojazd marki Skoda Fabia o nr rej. [...]. Pojazdem kierował M.S., który wykonywał zarobkowy przewóz osób we własnym imieniu i na swoją rzecz, tj. przewoził pasażerkę w Ł. z ul. [...] na ul. [...]. Kontrolujący ustalili, że pasażerka zamówiła usługę transportową korzystając z aplikacji "Bolt". Po zakończonym kursie została uiszczona opłata w wysokości 23,00 zł gotówką oraz został wystawiony paragon. Kierowca w chwili kontroli nie okazał wypisu z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego ani wypisu z licencji wydanych na jego rzecz. Z zeznań skarżącego złożonych 28 lutego 2020 r. wynika, że za pomocą aplikacji "Bolt" przyjął i zrealizował zlecenie przewozu pasażerki z ulicy [...] na ul. [...] w Ł., pobrał gotówkę i wydał paragon. Oświadczył również, że za wykonane przewozy otrzymuje wynagrodzenie od pośrednika Usługi Budowlane D.S., ale nie okazał dokumentacji potwierdzającej to twierdzenie. Kierowca okazał kontrolującym tylko prawo jazdy. Skarżący nie okazał także żadnych innych dokumentów, czy też umów, które wskazywałyby na inny podmiot wykonujący przewóz w dniu kontroli. Kontrolujący słusznie zatem uznali, że faktycznym wykonawcą przewozu był skarżący. Organ drugiej instancji za bezsporne uznał, że wykonawcą przewozu z dnia kontroli był M.S., co wynika ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego: protokołu kontroli nr 17/Z1/2020/KJ z 28 lutego 2020 r. Do dnia wydania zaskarżonej decyzji skarżący nie przedstawił żadnych dowodów na to, że przewóz był wykonywany w imieniu innego podmiotu. Na dzień kontroli, tj. 28 lutego 2020 r., kierowca nie posiadał ważnych badań lekarskich oraz psychologicznych stwierdzających brak przeciwwskazań zdrowotnych i psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Ze zgromadzonego materiału dowodowego jednoznacznie wynika, czego nie kwestionuje skarżący, że przewóz został zamówiony za pomocą aplikacji Bolt. Jest to aplikacja służąca wyłącznie do zamawiania usług przewozu osób i inkasowania bezgotówkowe opłaty za przejazd. Korzystający z aplikacji Bolt kierowcy, realizując zamówione za jej pośrednictwem zlecenia na przewozy osób, pełnią rolę wykonawców przewozu. Na okoliczność współpracy z D.S. skarżący nie przedłożył żadnych dowodów w postaci umów czy faktur. Usługę przewozu osób zamówioną przez pasażera za pośrednictwem aplikacji Bolt zrealizował skarżący, za co miała zostać uiszczona przez pasażera opłata. W związku z tym kierujący pojazdem powinien legitymować się zezwoleniem na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencją na wykonywanie przewozu osób oraz posiadać ważne orzeczenie lekarskie o braku przeciwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy oraz ważne orzeczenie psychologiczne o braku przeciwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Skarżący korzystający z aplikacji Bolt przy nawiązywaniu kontaktu z klientem, realizował zamówione za jej pośrednictwem zlecenie na przewóz osób oraz uzyskiwał wynagrodzenie za wykonany przewóz. Skarżący realizując usługi w zakresie transportu drogowego realizował je we własnym imieniu i na swoją rzecz. Niewskazanie zatem przez skarżącego wystarczających dowodów na potwierdzenie tego, że wykonywał przewóz osób w imieniu i na rzecz innego podmiotu powoduje przypisanie mu odpowiedzialności za wykonanie tejże usługi. W dniu kontroli drogowej skarżący wykonywał przewóz okazjonalny w rozumieniu art. 4 pkt 11 u.t.d. we własnym imieniu. Ponosi zatem odpowiedzialność za brak ważnych w dniu kontroli orzeczeń lekarskiego oraz psychologicznego o braku przeciwwskazań do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy, wymaganych – zgodnie z art. 39j ust. 1 i art. 39k ust. 1 w związku z art. 39m u.t.d. – od kierowcy zatrudnionego przez przedsiębiorcę lub inny podmiot wykonujący przewóz drogowy, a także od przedsiębiorcy lub innej osoby osobiście wykonującej przewóz drogowy. Organ prawidłowo nałożył karę pieniężną, przewidzianą w ustawie o transporcie drogowym, bowiem skarżący był podmiotem wykonującym czynności związane z przewozem w rozumieniu tej ustawy, bez ważnych badań lekarskich i psychologicznych. Przepisy ustawy o transporcie drogowym umożliwiają nałożenie kar pieniężnych na osobę fizyczną wykonującą przewóz drogowy osobiście i we własnym imieniu zarówno za popełnione naruszenia określone w załączniku nr 3 do u.t.d., jak i w załączniku nr 4 do tej ustawy. Przepisy ustawy o transporcie drogowym nie przewidują stosowania ograniczenia wysokości kary łącznej za wszystkie naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej i określone w obydwu załącznikach. Jedyne ograniczenie jakie ta ustawa przewiduje w stosunku do naruszeń z załącznika nr 3 i nr 4 zostało określone w przepisie art. 92a ust. 10. Jednak w przypadku naruszeń stwierdzonych podczas kontroli 28 lutego 2020 r. popełnionych przez skarżącego nie zachodzi możliwość zastosowania tego przepisu, ponieważ czyny będące naruszeniami z załącznika nr 3 u.t.d. nie stanowią jednocześnie naruszeń, o których mowa w załączniku nr 4 do tej ustawy. Decyzją z 23 października 2020 r., nr WITD.DI.I.0152.6/2019/85/20 nałożono na skarżącego karę pieniężną za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji oraz wykonywanie przewozu okazjonalnego pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a u.t.d., z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b tej ustawy, czyli naruszenia opisane w Ip. 1.1 i 2.11 załącznika nr 3 do u.t.d. Niniejsze postępowanie dotyczy wykonywania przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiada orzeczenia lekarskiego i psychologicznego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy, czyli naruszeń Ip. 4.2 i 4.3 załącznika nr 4 do u.t.d. Naruszenia wykryte podczas kontroli przeprowadzonej 28 lutego 2020 r. wynikające z załącznika nr 3 i nr 4 do u.t.d. nie są tożsame. Naruszenia Ip. 1.1 i 2.11 załącznika nr 3 nie znajdują swoich odpowiedników w załączniku nr 4, natomiast naruszenia Ip. 4.2 i 4.3 załącznika nr 4 u.t.d. nie znajdują swoich odpowiedników w załączniku nr 3. Posiadają odrębne podstawy prawne. Za naruszenia popełnione przez skarżącego w dniu kontroli organ pierwszej instancji mógł nałożyć łączną karę pieniężną za naruszenia określone w załączniku nr 3 i łączną karę pieniężną za naruszenia określone w załączniku nr 4 u.t.d. Wina i stopień ewentualnego zawinienia nie są przesłankami odpowiedzialności administracyjnej. W niniejszym stanie faktycznym przesłanką odpowiedzialności jest stwierdzenie nieprzestrzegania przez określony podmiot nałożonych prawem obowiązków. Odpowiedzialność administracyjna skonstruowana jest na zasadzie ryzyka i oznacza, że nieważne jest, czy podmiot, który ma być ukarany zawinił, czy też nastąpiło określone zdarzenie. W ocenie organu drugiej instancji w sprawie brak jest podstaw zastosowania art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. Z literalnego brzmienia przepisu art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. wprost wynika, że brak wpływu na powstanie naruszenia musi realnie zaistnieć. Nie wystarczy tylko zakwestionować swoją odpowiedzialność. Ciężar dowodu w zakresie zaistnienia przesłanek z art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. spoczywa na stronie postępowania. Skarżący nie przedłożył żadnych dowodów na potwierdzenie, że w sprawie zaistniały okoliczności wyłączające jego odpowiedzialność za popełnienie naruszeń. W skardze na powyższą decyzję M.S. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji oraz o zwrot kosztów postępowania sądowoadministracyjnego. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił naruszenie: 1. art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności zaniechanie ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy takich jak ustalenie, czy wykonywane przez skarżącego czynności stwierdzone protokołem kontroli nosiły cechy wykonywania działalności gospodarczej, braku zweryfikowania przez organ, czy skarżący posiadał status przedsiębiorcy w chwili przeprowadzania kontroli; pominięcie tej części materiału dowodowego, w tym wyjaśnień skarżącego oraz przedłożonych przez niego wydruków z aplikacji, z których wynika, że podmiotem odpowiedzialnym za naruszenie był D.S., prowadzący działalność gospodarczą pod firmą Usługi Budowlane D.S., a nie skarżący; 2. naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności zaniechanie ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy takich jak ustalenie, czy w ogóle doszło do wykonywania transportu drogowego; 3. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj. art. 92a ust. 1, art. 92a ust. 6 u.t.d. w związku z Ip. 4.2. załącznika nr 4 do ustawy polegające na wymierzeniu skarżącemu kary w wysokości 1 000 zł za wykonywanie przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiada orzeczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy, w sytuacji w której czynności podejmowane przez skarżącego nie mieszczą się w definicji krajowego transportu drogowego, o którym mowa w art. 4 pkt 1 u.t.d., w związku z czym skarżący nie był obowiązany do legitymowania się wskazanym orzeczeniem; 4. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj. art. 92a ust. 1, art. 92a ust. 6 u.t.d. w związku z Ip. 4.3. załącznika nr 4 do ustawy polegające na wymierzeniu skarżącemu kary w wysokości 1 000 zł za wykonywanie przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiada orzeczenia psychologicznego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy, w sytuacji w której czynności podejmowane przez skarżącego nie mieszczą się w definicji krajowego transportu drogowego, o którym mowa w art. 4 pkt 1 u.t.d., w związku z czym skarżący nie był obowiązany do legitymowania się wskazanym orzeczeniem; 5. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 92a ust. 10 u.t.d. polegające na wymierzeniu skarżącemu kary pieniężnej w oparciu o załącznik nr 4 do u.t.d., podczas gdy za ten sam czyn, będący przedmiotem kontroli, skarżącemu wymierzono karę pieniężną w wysokości 12 000 zł zgodnie z decyzją z 23 października 2020 r., w sprawie o sygn. akt WITD.DI.I.0152.6/2019/85/20; 6. art. 8 k.p.a. poprzez procedowanie w sposób przeczący zasadzie pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Na wstępie wyjaśnić jednak należy, że niniejszą sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (tekst jedn.: Dz. U. z 2021 r., poz. 2095), zwanej dalej "ustawą o COVID-19". Zgodnie z tym przepisem przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Na tle powołanego przepisu w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażono pogląd, że prawo do publicznej rozprawy nie ma charakteru absolutnego i może podlegać ograniczeniu, w tym także ze względu na treść art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, w którym jest mowa o ograniczeniach w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, gdy jest to unormowane w ustawie oraz tylko wtedy, gdy jest to konieczne w demokratycznym państwie m. in. dla ochrony zdrowia. Nie ulega wątpliwości, że celem stosowania konstrukcji przewidzianych przepisami ustawy o COVID-19 jest m. in. ochrona życia i zdrowia ludzkiego w związku z zapobieganiem i zwalczaniem zakażenia wirusem COVID-19. Z perspektywy zachowania prawa do rzetelnego procesu sądowego najistotniejsze jest zachowanie prawa przedstawienia przez stronę swojego stanowiska w sprawie (gwarancja prawa do obrony). Dopuszczalne przepisami szczególnymi odstępstwo od posiedzenia jawnego sądu administracyjnego na rzecz formy niejawnej winno bowiem następować z zachowaniem wymogów rzetelnego procesu sądowego (por. uchwałę NSA z 30 listopada 2020 r., II OPS 6/19). W okolicznościach niniejszej sprawy należy stwierdzić wypełnienie się warunków określonych w art. 15zzs4 ust. 3 ustawy o COVID-19. Rozpoznanie niniejszej sprawy jest konieczne, co znajduje potwierdzenie w zarządzeniu o rozprawie zdalnej z 22 kwietnia 2022 r. Jednakże rozprawy tej, wymaganej przez ustawę, nie można było przeprowadzić na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku z uwagi na fakt, że pełnomocnik skarżącego nie potwierdził technicznych możliwości uczestniczenia w rozprawie zdalnej. Skutkowało to skierowaniem sprawy do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w trybie wskazanego przepisu, o czym pełnomocnik skarżących i organ administracji zostali zawiadomieni w wykonaniu zarządzenia z 23 maja 2022 r. Nie ulega zatem wątpliwości, że wymagany przywołaną wyżej uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego standard ochrony praw stron w niniejszej sprawie został zachowany, skoro wskazanym zarządzeniem strony zostały powiadomione o skierowaniu sprawy na posiedzenie niejawne i miały możliwość zajęcia stanowiska w sprawie, względnie uzupełnienia dotychczasowej argumentacji. Z możliwości tej strony postępowania nie skorzystały. Stosownie natomiast do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2021 r., poz. 137) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2022 r., poz. 329, ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem stosując środki określone w ustawie. W myśl art. 145 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b), inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c); 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach; 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. W razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Z przepisów tych wynika, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Jednocześnie, zgodnie z 134 p.p.s.a., sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 135 p.p.s.a., sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych w granicach danej sprawy, której skarga dotyczy, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia. Przeprowadzona przez sąd w niniejszej sprawie kontrola według powyższych kryteriów wykazała, że zarówno zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja z 9 listopada 2020 r., zostały podjęte z istotnym naruszeniem przepisów prawa mającym wpływ na wynik sprawy. Istotą sporu w rozpoznawanej sprawie jest zasadność nałożenia na skarżącego kary pieniężnej w kwocie 2 000 zł z tytułu naruszenia 1p. 4.2 i 4.3 załącznika nr 4 do u.t.d. za wykonywanie przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiada orzeczenia lekarskiego oraz orzeczenia psychologicznego o braku przeciwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Skarżący zarzuca m.in., że za ten sam czyn, będący przedmiotem kontroli, wymierzono mu karę pieniężną w wysokości 12 000 zł decyzją z 23 października 2020 r., nr WITD.DI.I.0152.6/2019/85/20. Zarzut ten okazał się uzasadniony i stanowi wystarczającą podstawę do uwzględnienia skargi. Przede wszystkim należy wskazać, że w myśl art. 92a ust. 1 u.t.d., podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12 000 złotych za każde naruszenie, z tym że przedsiębiorca prowadzący pośrednictwo przy przewozie osób z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 5 000 złotych do 40 000 złotych za każde naruszenie. Z kolei zgodnie z art. 92a ust. 2 u.t.d. zarządzający transportem, osoba, o której mowa w art. 7c, a także każda inna osoba wykonująca czynności związane z przewozem drogowym, która naruszyła obowiązki lub warunki przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 200 złotych do 2000 złotych za każde naruszenie. Stosownie do art. 92a ust. 3 u.t.d., suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej, nie może przekroczyć kwoty 12 000 zł. Zgodnie z art. 92a ust. 4 u.t.d. suma kar suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 2, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej, nie może przekroczyć kwoty 3 000 zł. Jednakże jeżeli czyn będący naruszeniem, o którym mowa w załączniku nr 3 do ustawy, stanowi jednocześnie naruszenie, o którym mowa w załączniku nr 4 do ustawy, w przypadku podmiotu wykonującego przewóz drogowy lub inne czynności związane z przewozem będącego jednocześnie osobą, o której mowa w ust. 2, nakłada się wyłącznie karę pieniężną, o której mowa w ust. 1 (art. 92a ust. 10 u.t.d.). Zgodnie z art. 92a ust. 7 u.t.d., wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403: 1) popełnionych przez podmiot wykonujący przewóz drogowy określa lp. 1-9, 2) popełnionych przez przewoźnika drogowego w związku z wykonywaniem transportu drogowego określa lp. 10 - załącznika nr 3 do ustawy. Z kolei stosownie do art. 92a ust. 8 u.t.d. wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 2, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403, określa załącznik nr 4 do ustawy. Wskazać również należy, że zgodnie z treścią art. 39a ust. 1 u.t.d. przedsiębiorca lub inny podmiot wykonujący przewóz drogowy może zatrudnić kierowcę, jeżeli osoba ta: nie ma przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy (pkt 3); nie ma przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy (pkt 4). Zgodnie z treścią art. 39j ust. 2 u.t.d. badania lekarskie, o których mowa w ust. 1, są wykonywane, z zastrzeżeniem ust. 3-6, w zakresie i na zasadach określonych w przepisach ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy (Dz. U. z 2018 r. poz. 917, z późn. zm.). W myśl art. 39j ust. 3 u.t.d. zakres badań lekarskich, o których mowa w ust. 1, obejmuje ponadto ustalenie istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, zgodnie z rozdziałem 12 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami. Zgodnie z treścią art. 39k ust. 1 u.t.d. kierowca wykonujący przewóz drogowy podlega badaniom psychologicznym przeprowadzanym w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. W myśl art. 39k ust. 2 u.t.d. badania psychologiczne, o których mowa w ust. 1, są wykonywane, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4, w zakresie i na zasadach określonych dla kierowców w rozdziale 13 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami. Jak stanowi powołany art. 92a ust. 2 u.t.d. zarządzający transportem, osoba, o której mowa w art. 7c, a także każda inna osoba wykonująca czynności związane z przewozem drogowym, która naruszyła obowiązki lub warunki przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 200 złotych do 2 000 złotych za każde naruszenie. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 2, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403, określa załącznik nr 4 do ustawy (art. 92a ust. 8 u.t.d.). W myśl l.p 4.2 załącznika nr 4 do u.t.d. wykonywanie przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiada orzeczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy skutkuje karą pieniężną w wysokości 1 000 zł. Zgodnie z treścią l.p. 4.3 załącznika nr 4 do u.t.d. wykonywanie przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiada orzeczenia psychologicznego o braku przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy skutkuje karą pieniężną w wysokości 1 000 zł. W rozpoznawanej sprawie poza sporem jest, że skarżący 28 lutego 2020 r. w Ł. przewoził pojazdem marki Skoda Fabia o nr rej. [...] jednego pasażera na trasie z ul. [...] na ul. [...]. Pasażer dokonał płatności za wykonany kurs w formie gotówki w wysokości 23,00 zł. W trakcie kontroli ustalono, że przejazd zamówiono za pomocą aplikacji Bolt. Zatrzymany do kontroli pojazd był dopuszczony do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą. Nie spełniał kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a, z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b. W trakcie kontroli kierowca okazał, m.in. prawo jazdy, dowód osobisty. Kierowca nie okazał do kontroli zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego ani wypisu z licencji na wykonywanie przewozu drogowego osób. Nie przedstawił orzeczenia lekarskiego oraz psychologicznego o braku przeciwskazań do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy, ponieważ ich nie posiada. Stwierdzono, że podmiotem wykonującym okazjonalny przewóz drogowy osób w imieniu własnym był M.S. Przebieg i wyniki kontroli zostały udokumentowane w protokole kontroli nr 17/Z1/2020/KJ z 28 lutego 2020 r. Decyzją z 23 października 2020 r., nr WITD.DI.I.0152.6/2019/85/20 Łódzki Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na skarżącego kary pieniężne łącznie w wysokości 12 000 zł z tytułu wykonywania transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji oraz wykonywania przewozu okazjonalnego pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a u.t.d., z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b tej ustawy (naruszenia z Ip. 1.1 i Ip. 2.11 załącznika nr 3 do u.t.d.). Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Głównego Inspektora Transportu Drogowego z 16 lipca 2021 r., nr BP.501.2174.2020.2012.LD5.2682. Prawomocnym wyrokiem z 17 lutego 2022 r., sygn. akt III SA/Łd 942/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę M.S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z 16 lipca 2021 r. W uzasadnieniu tego wyroku sąd za prawidłowe uznał ustalenia faktyczne organów administracji, że skarżący 28 lutego 2020 r. w Ł. przewoził pojazdem marki Skoda Fabia o nr rej. [...] jednego pasażera na trasie z ul. [...] na ul. [...]. Pasażer dokonał płatności za wykonany kurs w formie gotówki. W trakcie kontroli ustalono, że przejazd zamówiono za pomocą aplikacji Bolt. Zatrzymany do kontroli pojazd był dopuszczony do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą. W trakcie kontroli kierowca nie posiadał i nie okazał zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego ani wypisu z licencji na wykonywanie przewozu drogowego osób. Podmiotem wykonującym okazjonalny przewóz drogowy osób w imieniu własnym był skarżący, który nie przedstawił żadnych dowodów na podważenie tego stanowiska i nie uczynił tego mimo wystosowania wezwania w trakcie postępowania. Nie przedstawił zatem żadnych okoliczności wykluczających jego odpowiedzialność. Sąd ocenił, że nie podważyła ustaleń organu przedłożona w takcie kontroli kserokopia licencji [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym udzielona 4 marca 2019 r. przez Prezydenta W. przedsiębiorcy Usługi Budowlane D.S. Nie wynika z niej, aby podmiotem wykonującym przewóz był kto inny niż kierowca, czyli skarżący. Sąd ocenił, że organy zasadnie wywiodły w oparciu o prawidłowo zgromadzony i rozpatrzony materiał dowodowy, że skarżący w okolicznościach stwierdzonych w toku kontroli z 28 lutego 2020 r. naruszył przepisy prawa w zakresie obowiązku posiadania uprawnień na wykonywanie transportu drogowego osób, a także wykonywał przewóz okazjonalny samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a u.t.d., z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b u.t.d. Skarżący wykonywał odpłatny przewóz pasażera, którego przewoził na terenie Ł. pojazdem posiadającym 5 miejsc siedzących łącznie z kierowcą. Pasażer zamówił kurs za pomocą zainstalowanej na telefonie aplikacji Bolt, która wskazała mu orientacyjną kwotę za ten przejazd. Następnie po zakończeniu przejazdu pasażer dokonał zapłaty za przejazd w formie gotówki. Działalność nie była przypadkowa, ale stanowiła zorganizowany i zaplanowany rodzaj aktywności skarżącego, podejmującego czynności właściwe dla przewoźnika. Jednorazowemu charakterowi usług świadczonych przez skarżącego niewątpliwie przeczy korzystanie przy ich wykonywaniu z aplikacji Bolt, co wymaga zarejestrowania na platformie internetowej. Sąd zaznaczył, że nieprowadzenie zarejestrowanej działalności gospodarczej nie wyłącza odpowiedzialności podmiotu faktycznie wykonującego przewóz za popełnione naruszenia. Podmiot wykonujący transport to również ten, kto faktycznie podejmuje czynności z zakresu transportu drogowego, chociaż nie dopełnił warunków legalnego wykonywania działalności gospodarczej. Skarżący wykonywał zarobkowo przewóz drogowy osób, a dowody zebrane w sprawie świadczą o wykonywaniu działalności w zakresie przewozu osób w sposób zorganizowany i niemający charakteru jednorazowego. Świadczy o tym w szczególności korzystanie przez skarżącego z aplikacji internetowej. Zatem jest to krajowy transport drogowy w rozumieniu art. 4 pkt 1 u.t.d. W tej sytuacji aktualizował się obowiązek posiadania licencji uprawniającej do wykonywania transportu drogowego, który dotyczy podmiotów faktycznie wykonujących działalność odpowiadającą definicji transportu drogowego zawartej w art. 4 u.t.d., nawet w przypadku gdy taka działalność nie została przez ten podmiot zgłoszona jako przedmiot prowadzenia przez niego działalności gospodarczej. W tych okolicznościach bezsporny w sprawie fakt nieposiadania przez skarżącego stosownej licencji spowodować musiał nałożenie kary przewidzianej w lp. 1.1 załącznika nr 3 do u.t.d. Sąd uznał także, że ustalone okoliczności faktyczne sprawy jednoznacznie potwierdziły, że skarżący wykonywał zarobkowo przewóz osób bez posiadania ważnych uprawnień, a zarazem wykonywał przewóz okazjonalny pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a u.t.d., z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b u.t.d. W konsekwencji zachodziły podstawy do nałożenia na skarżącego kary przewidzianej w lp. 2.11 załącznika nr 3 do u.t.d. W myśl art. 170 p.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Stosownie do art. 171 p.p.s.a. wyrok prawomocny ma powagę rzeczy osądzonej tylko co do tego, co w związku ze skargą stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia. Związanie prawomocnym wyrokiem sądu oznacza, że przesądzona we wcześniejszym wyroku kwestia o charakterze prejudycjalnym nie może już być w ogóle badana w postępowaniu późniejszym. Inne sądy i inne organy państwowe muszą więc brać pod uwagę nie tylko fakt istnienia, ale i treść prawomocnego orzeczenia sądu administracyjnego, co implikuje w sposób bezwzględny wzięcie tego pod uwagę w wydawanych przez nie rozstrzygnięciach. Podmioty te muszą przyjmować, że dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu. W kolejnym postępowaniu, w którym pojawia się dana kwestia, nie może być ona już ponownie badana (por. J. Kunicki, Glosa do postanowienia SN z 21 października 1999 r., I CKN 169/98, OSP 2001, z. 4, poz. 63). Gwarantuje to zachowanie spójności i logiki działania organów państwowych, zapobiegając funkcjonowaniu w obrocie prawnym rozstrzygnięć nie do pogodzenia w całym systemie sprawowania władzy (por. wyroki NSA: z 19 maja 1999 r., IV SA 2543/98; z 9 czerwca 2006 r., I OSK 1268/05). Powaga rzeczy osadzonej obejmuje sentencję orzeczenia. Biorąc jednak pod uwagę fakt, że istota sądowej kontroli wyraża się w ocenie prawnej, wyrażonej w orzeczeniu sądu administracyjnego, ta zaś jest zawarta w jego uzasadnieniu, trzeba przyjąć, że powagą rzeczy osądzonej są objęte również motywy wyroku, a jej kryterium jest przedmiot rozstrzygnięcia (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2010, s. 394-395 oraz B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2009, s. 454). W niniejszej sprawie sąd jest zatem związany oceną prawną ustalonego w sprawie stanu faktycznego wynikającego z kontroli drogowej przeprowadzonej 28 lutego 2020 r. dokonaną przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w prawomocnym wyroku z 17 lutego 2022 r., sygn. akt III SA/Łd 942/21. Oznacza to, że za naruszenia wynikające z tego samego zdarzenia, jednego czynu – wykonania okazjonalnego zarobkowego przewozu drogowego osób w imieniu własnym w Ł. z ul. [...] na ul. [...], stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej opisanej w protokole kontroli z 28 lutego 2020 r., wymierzono skarżącemu kary zarówno na podstawie art. 92a ust. 1 u.t.d. za delikty określone w załączniku nr 3 do u.t.d., jak i na podstawie art.92a ust. 2 za delikty określone w załączniku nr 4 do u.t.d. Wypełnienie dyspozycji art. 92a ust. 1 i ust. 2 w związku z art. 92a ust. 3 i ust. 10 u.t.d., a więc naruszenie ustawowo określonych obowiązków lub warunków, stanowi w tym wypadku jeden czyn (okazjonalny zarobkowy przewóz drogowy osób) sprzeczny z prawem, który został popełniony przez jeden podmiot – skarżącego. Konsekwencją tego czynu jest nałożenie kary pieniężnej. Z regulacji zawartych w art. 92a ust. 1, 3 i 10 u.t.d. wynika, że przedmiotem sprawy administracyjnej jest nałożenie kary pieniężnej za wszystkie naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli za ten sam czyn. Decyzja nakładająca karę pieniężną za wykonywanie przewozu drogowego z naruszeniem określonych obowiązków lub warunków, załatwia co do istoty jedną sprawę administracyjną. Niezależnie od stwierdzonej liczby naruszonych przepisów, będzie to jedna sprawa administracyjna załatwiana jedną decyzją administracyjną określającą karę pieniężną, na którą będą się składać kary za poszczególne naruszenia (por. m.in. wyrok NSA z 11 kwietnia 2008 r., II GSK 29/08). Za przyjęciem takiej wykładni omawianych przepisów przemawia treść art. 92a ust. 3 i ust. 4 u.t.d., które ograniczają sumę kar pieniężnych nakładanych podczas jednej kontroli. Skoro ustawodawca nie przewidział żadnego trybu ustalania "łącznej kary pieniężnej", to przy założeniu wielości spraw administracyjnych załatwianych odrębnymi decyzjami, przestrzeganie zakazu przekroczenia określonej w art. 92a ust. 3 i ust. 4 w związku z art. 92a ust. 10 u.t.d. sumy kar pieniężnych byłoby w praktyce niemożliwe. Należy zatem uznać, że wolą ustawodawcy było takie ukształtowanie postępowania, by nałożenie kary pieniężnej za stwierdzone podczas jednej kontroli naruszenia, stanowiło przedmiot jednej sprawy administracyjnej. Oznacza to, że w przypadku nałożenia obowiązku uiszczenia sumy kar pieniężnych podczas jednej kontroli drogowej w stosunku do jednego podmiotu (skarżącego), jak ma to miejsce w rozpoznawanej sprawie, organ administracji publicznej działa w ramach jednego stosunku administracyjnoprawnego i jednej sprawy administracyjnej w znaczeniu materialnym. Zachodzi tożsamość podmiotowa, gdyż adresatem obowiązku jest skarżący. Naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej 28 lutego 2022 r., wynikają z jednego zdarzenia – czynu (wykonywania przewozu okazjonalnego osób) wyczerpującego jednocześnie znamiona 4 naruszeń określonych w załączniku nr 3 (Ip. 1.1, 2.11) i załączniku nr 4 (Ip. 4.2 i 4.3) do u.t.d. Podstawę faktyczną stanowi zatem w tym wypadku jedna kontrola drogowa. W rozpoznawanej sprawie, pomimo wielości naruszeń występujących po stronie skarżącego, była to jedna sprawa administracyjna, która winna zostać rozstrzygnięta w jednej decyzji administracyjnej (por. m.in. wyrok NSA z 8 lipca 2009 r., II GSK 1083/08). Tymczasem organy administracji uznały, że są to dwie odrębne sprawy administracyjne i za naruszenia określone w Ip. 1.1, 2.11 załącznika nr 3 do u.t.d. wymierzona została już skarżącemu kara pieniężna w odrębnym postępowaniu ostateczną i prawomocną decyzją Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z 23 października 2020 r. Przy czym kara ta została skarżącemu wymierzona w maksymalnej wysokości 12 000 zł przewidzianej w art. 92a ust. 3 u.t.d., a stanowisko organu administracji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uznał za prawidłowe, czemu dał wyraz oddalając skargę prawomocnym wyrokiem z 17 lutego 2022 r., sygn. akt III SA/Łd 942/21. W tym stanie rzeczy za nieprawidłowe uznać należy wszczęcie odrębnego postępowania administracyjnego w zakresie naruszeń określonych w załączniku nr 4 do u.t.d. pod I.p. 4.2 i 4.3 oraz wydanie w tym postępowaniu decyzji o nałożeniu na skarżącego kary pieniężnej z naruszeniem regulacji zawartej w art. 92a ust. 1, 2, 3 i 10 u.t.d. W konsekwencji tych naruszeń w postępowaniu administracyjnym zakończonym zaskarżoną decyzją została niezasadnie nałożona na skarżącego kara pieniężna łącznie w wysokości 2 000 zł. Suma nałożonych na skarżącego kar pieniężnych w postępowaniu zakończonym zaskarżoną decyzją (2 000 zł) oraz decyzją Głównego Inspektora Transportu Drogowego z 16 lipca 2021 r. (12 000 zł) przekroczyła kwotę 12 000 zł stanowiącą najwyższy, maksymalny wymiar kary, określony w art. 92a ust. 3 w związku z art. 92a ust. 10 u.t.d. za naruszenia stwierdzone podczas tej samej kontroli drogowej wynikające z tego samego czynu (wykonywania zarobkowego przewozu okazjonalnego osób), gdyż wyniosła łącznie 14 000 zł. W tej sytuacji brak było podstaw do nałożenia na skarżącego kary pieniężnej w postępowaniu zakończonym zaskarżoną decyzją. Mając powyższe na uwadze sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) w związku z art. 135 p.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 sentencji. O umorzeniu postępowania administracyjnego (pkt 2 sentencji) orzeczono na podstawie art. 145 § 3 p.p.s.a. Z uwagi na nałożenie na skarżącego kary pieniężnej w maksymalnej wysokości 12 000 zł w postępowaniu zakończonym ostateczną i prawomocną decyzją Głównego Inspektora Transportu Drogowego z 16 lipca 2021 r. brak jest podstaw do dalszego prowadzenia postępowania administracyjnego w sprawie pozostałych naruszeń stwierdzonych podczas kontroli drogowej 28 lutego 2020 r. w stosunku do tego samego podmiotu – skarżącego wynikających z tego samego czynu. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) w związku z § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. poz. 1800 ze zm.). Zasądzona od organu administracji na rzecz skarżącego kwota 1 000 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego obejmuje uiszczony wpis sądowy od skargi w wysokości 100 zł oraz wynagrodzenie pełnomocnika skarżącego, będącego adwokatem, w wysokości 900 zł. is