III SA/Łd 285/13

Dnia 8 maja 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska po rozpoznaniu w dniu 8 maja 2013 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku M. G. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi M. G. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie przeniesienia na niższe stanowisko służbowe p o s t a n a w i a: odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Postanowieniem z dnia 11 kwietnia 2013 roku, sygn. akt III SA/Łd 285/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił skargę M. G. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie przeniesienia na niższe stanowisko służbowe. Odpis postanowienia wraz z uzasadnieniem został skutecznie doręczony skarżącemu w dniu 17 kwietnia 2013 roku. W dniu 22 kwietnia 2013 roku (data nadania pisma w polskiej placówce pocztowej) skarżący złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W uzasadnieniu wniosku podniósł, że termin do wniesienia skargi na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z dnia [...] upływał w dniu 4 lutego 2013 roku. W dniu 1 lutego 2013 roku, a więc w terminie otwartym do wniesienia skargi złożył osobiście w sekretariacie Komendy Powiatowej Policji w P. skargę skierowaną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z dnia [...]. Skarżący podkreślił, że wniósł skargę w opisany powyżej sposób, ponieważ został wprowadzony przez Komendanta Powiatowego Policji w P. w błąd co do konieczności zachowania drogi służbowej. Zaistniały błąd powstał bez winy skarżącego, został natomiast z "premedytacją" wykorzystany, ponieważ w dniu złożenia skargi nie został stosownie do treści art. 65 k.p.a. poinformowany, że złożył skargę w siedzibie niewłaściwego organu. Wskazał, że w dniu 4 lutego 2013 roku, jak w każdy poniedziałek z Komendy Powiatowej Policji w P. odbierana jest funkcjonariuszy Komendy Wojewódzkiej Policji w Ł. poczta specjalna i gdyby Komendant Powiatowy Policji w P. wykazał "odrobinę dobrej woli, to w dniu 4 lutego 2013 roku skarga z zachowaniem terminu zostałaby przekazana do Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł.". Skarżący nadmienił, że w dniu 4 lutego 2013 roku pełnił służbę w godz. od 8.00. do 20.00 i gdyby został poinformowany, że skarga została wniesiona w sposób nieprawidłowy i nie została w tym dniu przekazana przez pocztę specjalną do KWP w Ł. nadałby ją za pośrednictwem placówki pocztowej, zachowując tym samym termin do wniesienia skargi. Zważywszy na przedstawione powyżej okoliczności wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wskazując, że uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy. Do wniosku skarżący załączył kopię skargi opatrzoną datą "30 stycznia 2013 roku". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zasadą wynikającą z art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012r., poz. 270)- [zwaną dalej w skrócie: - p.p.s.a.] jest bezskuteczność czynności podjętej w postępowaniu sądowym przez stronę po upływie terminu. Jednakże w sytuacji, gdy strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu (art. 83 § 1). Warunkami skuteczności takiego wniosku jest złożenie go w ciągu 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, spowodowanie dla strony ujemnych skutków w zakresie postępowania sądowego, równoczesne ze złożeniem wniosku dokonanie uchybionej czynności oraz uprawdopodobnienie okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu (art. 86 § 1 i § 2 oraz art. 87 § 1, § 2 i § 4 p.p.s.a.) Wszystkie te przesłanki muszą być spełnione łącznie, co oznacza, że brak jednej z nich skutkować musi odmową przywrócenia terminu. Zgodnie z dyspozycją art. 86 § 1 p.p.s.a. warunkiem sine qua non do przywrócenia uchybionego terminu jest uprawdopodobnienie, że strona nie dokonała czynności w terminie bez swojej winy. W orzecznictwie niejednokrotnie podkreśla się, że przywrócenie uchybionego terminu ma charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie wtedy, gdy strona w sposób przekonujący zaprezentowaną argumentacją uprawdopodobni brak swojej winy (por. post. NSA z 23 czerwca 2010 r., sygn. akt I OZ 465/10). W przedmiotowej sprawie Sąd nie znalazł argumentu, który pozwoliłby na zastosowanie art. 86 § 1 p.p.s.a., gdyż z brakiem winy mamy do czynienia tylko w przypadku zaistnienia niezależnych od strony i niemożliwych do przezwyciężenia okoliczności, które miały bezpośredni wpływ na przekroczenie terminu. Kryterium braku winy jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu polega na obowiązku dochowania przez stronę należytej staranności przy dokonywaniu czynności procesowych. Zgodnie z postanowieniem NSA z dnia 12 stycznia 2011 r. sygn. akt I OZ 997/10, kryterium należytej staranności należy rozumieć obiektywnie - takiej staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy. Nie jest także możliwe, aby strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. W ustalonych przez Sąd okolicznościach faktycznych nie może być mowy o zastosowaniu dyspozycji art. 86 § 1 p.p.s.a. W pierwszej kolejności należy wskazać, że z akt sprawy bezspornie wynika, że zaskarżony rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z dnia [...], zawierający prawidłowe pouczenie o sposobie i terminie wniesienia skargi do sądu administracyjnego za pośrednictwem Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. został skutecznie doręczony skarżącemu w dniu 3 stycznia 2013 roku. Odbiór powyższej przesyłki w dniu 3 stycznia 2013 roku potwierdził własnoręcznym podpisem M. G. (zwrotne potwierdzenie odbioru przesyłki - k nr 80 akt administracyjnych). Skarżący natomiast jako przyczynę uchybienia terminu do wniesienia skargi wskazał błąd, w który został wprowadzony przez Komendanta Powiatowego Policji w P. Podkreślił, że termin do wniesienia skargi na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z dnia [...] upływał w dniu 4 lutego 2013 roku. W dniu 1 lutego 2013 roku, a więc w terminie otwartym do wniesienia skargi złożył osobiście skargę skierowaną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi w sekretariacie Komendy Powiatowej Policji w P. W dniu złożenia skargi, jak i w dniu 4 lutego 2013 roku, w którym pełnił służbę nie został jednak stosownie do treści art. 65 k.p.a. poinformowany, że złożył skargę w siedzibie niewłaściwego organu. Gdyby natomiast został poinformowany, że skarga została wniesiona w sposób nieprawidłowy i nie została w dniu 4 lutego 2013 roku przekazana przez pocztę specjalną, która w każdy poniedziałek przekazuje korespondencję do KWP w Ł. nadałby ją za pośrednictwem placówki pocztowej, zachowując tym samym termin do wniesienia skargi. Oceniając brak winy skarżącego w uchybieniu terminu do wniesienia skargi w kontekście przedstawionych powyżej okoliczności faktycznych występujących w niniejszej sprawie, Sąd doszedł do przekonania, że skarżący nie wykazał należytej staranności w dbałości o swoje ważne życiowo sprawy. Należy wskazać, że z akt sprawy jednoznacznie wynika, że skarżący został w sposób prawidłowy pouczony o sposobie i terminie wniesienia środka zaskarżenia. Odbiór przesyłki zawierającej zaskarżony rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z dnia [...] wraz ze znajdującym na str. 9 pouczeniem własnoręcznym podpisem potwierdził w dniu 3 stycznia 2013 roku M. G. Skarżący posiadał więc pełną świadomość co do terminu i wymogów skutecznego wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Skutki uchybienia terminu obciążają zatem niewątpliwie skarżącego, któremu w zaistniałych okolicznościach można przypisać niedostateczną staranność w prowadzeniu własnych spraw, a to z kolei oznacza, że nie można mówić o braku winy po jego stronie. Okoliczności faktyczne, jakie wystąpiły w niniejszej sprawie wskazują, że skarżący, nie zapoznał się z treścią powyższego pouczenia lub nie zapoznał się z nim w całości. Niedostateczne natomiast zapoznanie się lub brak zapoznania się z pouczeniem nie stanowi okoliczności uzasadniającej przywrócenie terminu do dokonania czynności. Pogląd ten znajduje potwierdzenie w ugruntowanym już orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por postanowienie NSA z 17 stycznia 2008 r., sygn. akt II OZ 1388/07 oraz z 20 października 2005 r., sygn. akt II OZ 866/05, czy postanowienie NSA oz. w Rzeszowie z 8 czerwca 1999 r., sygn. akt SA/Rz 168/99). Stanowisko to podziela także Sąd orzekający w niniejszej sprawie. Reasumując powyższe rozważania należy zatem raz jeszcze podnieść, że przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Przywrócenie terminu może mieć miejsce wówczas, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Komendant Wojewódzki Policji w Ł. w zaskarżonym rozkazie personalnym na str. 9 prawidłowo pouczył skarżącego o sposobie i terminie wniesienia środka zaskarżenia. Gdyby konieczne było zachowanie drogi służbowej to Komendant Wojewódzki Policji pouczyłby skarżącego o tym. Tymczasem z pouczenia wynikało jednoznacznie, że skargę wnosi się w terminie 30 dni od daty doręczenia decyzji za pośrednictwem Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. Interpretacja tego nieskomplikowanego pouczenia nie nasuwa żadnych wątpliwości. Wobec powyższego powoływanie się przez skarżącego na niczym niepotwierdzone okoliczności wprowadzenia go w błąd przez Komendanta Powiatowego Policji w P. nie można uznać za brak winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi. Należy podkreślić, że to na stronie ciąży obowiązek należytego dbania o swoje interesy. W tej sytuacji wobec czytelnego i jednoznacznego pouczenia o sposobie i terminie wnoszenia skargi, bezpodstawne w ocenie Sądu jest twierdzenie skarżącego, że to Komendant Powiatowy Policji w P. nie dołożył wszelkiej staranności i wykazał się brakiem dobrej woli w zachowaniu terminu przekazania jego korespondencji do organu właściwego. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 86 § 1 i 2 p.p.s.a. orzekł, jak w postanowieniu. a.ł.