III SA/Łd 295/16

Dnia 13 lipca 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Alberciak, Sędziowie Sędzia WSA Monika Krzyżaniak (spr.), Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski, , Protokolant Starszy sekretarz sądowy – Dorota Czubak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 lipca 2016 roku sprawy ze skargi A. H. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wymeldowania oddala skargę. Decyzją z dnia [...] nr [...] wydaną na podstawie art. 35 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (tj. Dz.U. z 2015 r. poz. 388 ze zm.); art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. 2016 r. poz. 23) Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] nr [...] orzekającą o wymeldowaniu A. H. z pobytu stałego w lokalu nr 4 przy ul. R. 47 w Ł. W sprawie ustalono następujący stan faktyczny: Wnioskiem z dnia 13 listopada 2015 r. G. H. wystąpił o wymeldowanie swojej matki – A. H. z pobytu stałego z lokalu położonego pod adresem przy ul. A 47 m. 4 w Ł. Uzasadniając żądanie wskazał, że matka nie przebywa w przedmiotowym lokalu od marca 2007 r., tj. od momentu przeniesienia się do lokalu położonego w A. przy Al. B 9 m. 66, gdzie skoncentrowała swoje centrum życiowe. Opuszczenie miejsca stałego zameldowania nastąpiło w sposób dobrowolny, w wyniku zawartej ustnie umowy, zgodnie z którą, A. H. zabrała swoje rzeczy osobiste i przeprowadziła się do mieszkania syna – G. H., natomiast wnioskodawca przeprowadził się do większego mieszkania matki, przy ul. A. Po dokonanej zamianie każda ze stron przeprowadziła remont zajmowanych lokali. Ponadto wnioskodawca wskazał, że w roku 2010 A. H. w drodze umowy darowizny przekazała lokal położony w Ł. przy ul. A wnioskodawcy oraz jego siostrze I. H.-C. Od roku 2014, w wyniku zawartej z siostrą umowy darowizny, wnioskodawca jest jedynym właścicielem lokalu nr 4 przy ul. A w Ł. Wnioskodawca podkreślił także, że ustanowił na rzecz swojej matki prawo dożywotniego i nieodpłatnego zamieszkiwania w należącym do niego lokalu położonym w A. przy ul. B. W toku przeprowadzonego postępowania organ I instancji potwierdził w sposób bezsporny fakt dobrowolnego opuszczenia przez A. H. lokalu przy ul. A 47 m. 4 w Ł. Mając powyższe na uwadze Prezydent Miasta Ł. uznał, iż w sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 35 ustawy o ewidencji ludności i decyzją z dnia [...] orzekł o wymeldowaniu A. H. z pobytu stałego z przedmiotowego lokalu. Kwestionując powyższe rozstrzygnięcie A. H. odwołała się do Wojewody [...]. Uzasadniając wskazała, iż z uwagi na swój wiek oraz stan zdrowia nie może zamieszkiwać w lokalu w A., który znajduje się na 4 piętrze. Przenosząc się do tego mieszkania zamierzała po kilku latach dokonać jego sprzedaży i zakupić inne wygodniejsze. Oświadczyła, że wymelduje się sama z lokalu przy ul. A, kiedy syn wywiąże się z zawartych ustaleń, co do sprzedaży mieszkania w A. i zakupu dla niej innego mieszkania, do którego jest gotowa dopłacić. Wyjaśniła nadto, że nie zgadza się na wymeldowanie, bowiem może się okazać, że po sprzedaży lokalu w A. będzie musiała trochę poczekać na inne mieszkanie i w tej sytuacji będzie musiała na krótko zamieszkać na ul. A. W przypadku, gdy zostanie wydana decyzja o wymeldowaniu, to syn nie wpuści jej do tego mieszkania. Strona zakwestionowała także dokonaną przez siebie darowiznę przedmiotowego lokalu na rzecz dzieci. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Uzasadniając wskazał na treść art. 35 ustawy o ewidencji ludności, zgodnie z którym organ gminy wydaje z urzędu lub na wniosek właściciela lub podmiotu, wskazanych w art. 28 ust. 2 ustawy, decyzje w sprawie wymeldowania obywatela polskiego, który opuścił miejsce pobytu stałego albo opuścił miejsce pobytu czasowego, przed upływem deklarowanego okresu pobytu i nie dopełnił obowiązku wymeldowania się. Dalej organ odwoławczy wskazał, że z ustalonego stanu faktycznego sprawy oraz ze zgromadzonego materiału dowodowego bezspornie wynika, iż A. H. w roku 2007, w sposób trwały i dobrowolny opuściła miejsce stałego zameldowania, koncentrując swoje centrum życiowe w lokalu przy Al. B 9 m. 66 w A. Wyżej wymieniona oświadczyła, że nie ma zamiaru powrotu i dalszego zamieszkiwania w przedmiotowym lokalu, co osobiście potwierdziła w toku prowadzonego postępowania administracyjnego, uzależniając jednocześnie wymeldowanie się od zapewnienia jej przez syna lokalu, z którego mogła będzie swobodnie korzystać. Ponadto fakt opuszczenia lokalu przez A. H. potwierdzają przeprowadzone przez organ czynności, w tym kontrole meldunkowe oraz zeznania świadków. Tym samym w ocenie organu w sprawie spełnione zostały przesłanki opuszczenia lokalu w rozumieniu art. 35 ustawy o ewidencji ludności, co skutkowało orzeczeniem o wymeldowaniu A. H. z miejsca stałego zameldowania. Organ podkreślił, że obowiązujące przepisy meldunkowe mają wyłącznie charakter rejestracyjny i służą wyłącznie odzwierciedleniu stanu faktycznego, tj. potwierdzeniu rzeczywistego miejsca pobytu danej osoby. Nie wpływają natomiast w żaden sposób na kwestie majątkowe pomiędzy stronami, a co za tym idzie występujący w niniejszej sprawie konflikt pomiędzy wnioskodawcą a jego matką, czy też zawarte pomiędzy nimi ustalenia majątkowe, nie stanowią przedmiotu niniejszego postępowania i nie wpływają na jego wynik. Mając powyższe na uwadze Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi A. H. ponowiła argumentacje przedstawioną w toku postępowania administracyjnego. Podkreśliła, że spisana w 2010 r. przed notariuszem umowa darowizny mieszkania nie była wcześniej z nią uzgodniona. Wniosła o przyznanie ulgi w opłacie sądowej z uwagi na niską emeryturę. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie. Postanowieniem z dnia 16 maja 2016 r. referendarz sądowy przyznał A. H. prawo pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga A. H. nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2014 r. poz. 1647 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Natomiast, w myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r. nr 270 ze zm.) - dalej p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie uwzględnił skargi, gdyż nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja naruszała przepisy prawa materialnego lub przepisy postępowania administracyjnego w sposób wpływający na wynik sprawy, co w myśl art. 145 § 1 p.p.s.a. mogłoby stanowić przesłankę do jej wyeliminowania z obrotu prawnego. Podstawę prawną wydania zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 35 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tekst jedn.: Dz. U. z 2015 r. poz. 388 ze zm.). Zgodnie z treścią powołanego przepisu, organ gminy, o którym mowa w art. 28 ust. 1, wydaje z urzędu lub na wniosek właściciela lub podmiotów wskazanych w art. 28 ust. 2, decyzję w sprawie wymeldowania obywatela polskiego, który opuścił miejsce pobytu stałego albo opuścił miejsce pobytu czasowego przed upływem deklarowanego okresu pobytu i nie dopełnił obowiązku wymeldowania się. Z brzmienia wskazanej normy prawnej wynika zatem, iż jedyną przesłanką decydującą o pozytywnym rozpatrzeniu przez organ wniosku o wymeldowanie osoby z pobytu stałego jest fakt opuszczenia przez tę osobę miejsca pobytu stałego bez dopełnienia obowiązku wymeldowania się, niezależnie od tego, czy utraciła uprawnienie do przebywania w tym lokalu. Wymaganą prawem przesłankę wymeldowania stanowi zatem ustanie pobytu w lokalu, oznaczające faktyczne nieprzebywanie w lokalu. Podkreślenia wymaga, iż na gruncie art. 15 ust. 2 poprzednio obowiązującej ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tj. Dz.U. z 2006 r. Nr 139 poz. 993 ze zm.), regulującego instytucję prawną wymeldowania, w orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalił się pogląd, zgodnie z którym przesłanka opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu stałego, w rozumieniu omawianego przepisu, jest spełniona wówczas, gdy opuszczenie to ma charakter trwały i jest dobrowolne. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 26 kwietnia 2010 r., sygn. akt II OSK 716/09, LEX nr 597803, wskazał ponadto, że w dorobku orzeczniczym Naczelnego Sądu Administracyjnego wypracowane zostało stanowisko, iż nawet kwestia dobrowolności ma drugorzędne znaczenie, o ile tylko opuszczeniu lokalu towarzyszy zamiar opuszczenia go w sposób trwały. Przyczyna opuszczenia nie koniecznie musi więc mieć znaczenie dla oceny czy podlegająca wymeldowaniu osoba dokonała trwałego wyboru zamieszkania w innym miejscu. Zamiar ma zatem istotne znaczenie przy ocenie, czy do opuszczenia lokalu rzeczywiście doszło. Przy ustaleniu zamiaru nie można jednak poprzestać tylko na oświadczeniach zainteresowanej osoby. Dla jego oceny istotne znaczenie mieć będzie to, czy okoliczności istniejące w sprawie potwierdzają wolę osoby zainteresowanej, czy też pozostają z nią w sprzeczności. Do okoliczności takich należeć będą między innymi sposób opuszczenia lokalu, koncentracja interesów życiowych w danym miejscu (przebywanie w nim sensie fizycznym, praca, nauka) a także obiektywna możliwość realizacji woli przebywania w nim (por. wyrok NSA z dnia 23 kwietnia 2001 r., sygn. akt V SA 3169/00, LEX NR 50123; wyrok NSA z dnia 7 grudnia 2005 r., sygn. akt II OSK 302/05, LEX nr 190969, wyrok WSA z dnia 18 grudnia 2001 r. sygn. akt II SA/Ka 613/00, niepublikowane). Trzeba również wskazać, że miejsce stałego pobytu danej osoby to miejsce, w którym osoba ta stale realizuje swoje podstawowe funkcje życiowe, tj. w szczególności mieszka, nocuje, spożywa posiłki, wypoczywa, przechowuje rzeczy niezbędne do codziennego funkcjonowania (odzież, żywność, meble), przyjmuje wizyty członków rodziny lub znajomych, utrzymuje chociażby okazjonalne kontakty z sąsiadami, przyjmuje i nadaje korespondencję (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 22 maja 2005 r. sygn. akt IV SA/Wa 600/05, Lex nr 192912). Sporadyczne, krótkotrwałe pobyty w mieszkaniu w obecności osób trzecich, z całą pewnością nie dają podstawy do uznania, że w mieszkaniu tym skoncentrowane zostały czynności życiowe strony. W ocenie Sądu fakt, że aktualnie obowiązująca konstrukcja wymeldowania w formie decyzji administracyjnej, zawarta w art. 35 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych z 2010 r. zaczerpnięta została z poprzednio obowiązującej ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych z 1974 r. pozwala uznać, że bogate orzecznictwo sądów, wydane na gruncie powołanego art. 15 ust. 2 ustawy z 1974 r., pozostaje zatem w dużej mierze aktualne, także w odniesieniu do przepisu stanowiącego podstawę materialnoprawną decyzji zaskarżonej przedmiotową skargą. Tym samym najistotniejsze dla oceny prawidłowości podjętych w niniejszej sprawie rozstrzygnięć jest to, czy w zgromadzonym materiale dowodowym odzwierciedlił się w sposób obiektywny zamiar skarżącej zerwania wszelkich więzów z lokalem nr 4 położonym przy ul. A 47 w Ł. W ocenie Sądu ustalony przez organy meldunkowe stan faktyczny sprawy, pozwala na stwierdzenie, że przedmiotowy lokal od wielu lat nie stanowi centrum życiowego A. H. W sprawie w sposób bezsporny ustalono bowiem, że skarżąca w ramach nieformalnej umowy zawartej z synem G. H., dotyczącej zamiany lokali mieszkalnych, w sposób dobrowolny definitywnie opuściła w roku 2007 r. miejsce stałego zameldowania, przenosząc swoje centrum życiowe do lokalu położonego w A. przy Al. B 9 m. 66. W lokalu tym skarżąca przebywa nieprzerwanie do dnia dzisiejszego. Opuszczając lokal przy ul. A skarżąca nie dochowała ciążącego na niej obowiązku wymeldowania się. Prawidłowość powyższych ustaleń potwierdzają złożone w toku prowadzonego postępowania wyjaśnienia samej skarżącej, przesłuchanych na powyższą okoliczność świadków, jak i kontrole meldunkowe przeprowadzone przez organy administracji w lokalach położonych przy ul. A w Ł. oraz przy Al. B w A. Ze znajdujących się w aktach sprawy oświadczeń i wyjaśnień skarżącej (k . 33, k. 48, k. 57, k. 65 akt administracyjnych) wynika, że nie mieszka w lokalu przy ul. A 47 m. 4 w Ł., który opuściła dobrowolnie pod koniec lutego 2007 r. Następnie w 2010 r. lokal ten przekazała w drodze umowy darowizny swoim dzieciom G. H. oraz I. H.-C. Skarżąca oświadczyła ponadto, że nie zamierza do przedmiotowego lokalu powrócić, gdyż jest on dla niej za drogi. Od momentu opuszczenia lokalu przy ul. A nie ponosiła żadnych kosztów związanych z jego utrzymaniem. W mieszkaniu przy Al. B w A. mieszkała początkowo z mężem, a po rozwodzie przebywa tam sama. Skarżąca wyjaśniła nadto, że jej zamiarem nie jest odebranie mieszkania synowi, a wniesione przez nią powództwo o odwołanie darowizny, jest następstwem niewywiązywania się przez syna z zawartej pomiędzy nimi umowy, w wyniku której miał on przenieść na nią własność mieszkania położonego w A. Z uwagi na swój wiek i stan zdrowia uważa, że aktualnie zajmowany przez nią lokal - usytuowany na 4 piętrze - nie jest odpowiedni. Skarżąca zaznaczyła, że dopóki syn nie zapewni jej odpowiedniego lokalu, z którego mogła by swobodnie korzystać, nie wymelduje się z miejsca stałego zameldowania. Natomiast jak wynika z wyjaśnień syna skarżącej – G. H. w roku 2006, w porozumieniu z matką zakupił lokal przy Al B 9 m. 66 w A. Zarówno samo mieszkanie, jak i jego lokalizację wybierała matka, która z uwagi na niższy czynsz deklarowała chęć przeniesienia się do tego lokalu. Zamiana mieszkań, w ramach zawartej umowy, nastąpiło w marcu 2007 r. Od tego czasu, skarżąca w sposób nieprzerwany zamieszkuje w lokalu w A. Po zawarciu umowy darowizny lokalu przy ul. A, matka wnioskodawcy oświadczyła, że aktualnie zajmowane przez nią mieszkanie przestało jej odpowiadać. G. H. wyjaśnił ponadto, że jakiekolwiek porozumienie ze skarżącą jest niemożliwe, z uwagi na nieustanną zmianę przez nią stanowiska. Brak jest również możliwości dobrowolnego uregulowania kwestii meldunkowych (k. 1, k. 64 akt administracyjnych). Okoliczność opuszczenia przez skarżąca lokalu przy ul. A w Łodzi potwierdzają również zeznania pozostałych świadków przesłuchanych w sprawie. Z protokołu przesłuchania świadka I. H.– C. (córki skarżącej) z dnia 14 stycznia 2016 r. (k. 51 akt administracyjnych), wynika że skarżąca od około 9-10 lat nie zamieszkuje w miejscu stałego zameldowania, w następstwie zawartej z bratem ustnej umowy o zamianę mieszkań. Od tego czasu stale przebywa w A. przy ul. B 9/66. Natomiast w mieszkaniu przy ul. A mieszka G. H. Ponadto świadek oświadczyła, że nie jest jej wiadomym czy w lokalu przy ul. A znajdują się jakiekolwiek rzeczy matki. Przesłuchana w charakterze świadka K. Ś., zamieszkała w Ł. przy ul. A 47 m. 1 (protokół przesłuchania świadka z dnia 14 stycznia 2016 r. – k. 53 akt administracyjnych) zeznała, że nie jest jej wiadomym, czy skarżąca zamieszkuje w miejscu stałego zameldowania. Wie, że jeszcze około 4- 5 lat wcześniej skarżąca zamieszkiwała w spornym lokalu. Aktualnie w lokalu tym mieszka syn skarżącej. Od około 2 lat nie widziała skarżącej na terenie posesji. Nie widziała również faktu wyprowadzki skarżącej. Świadek Z. M. zamieszkała w Ł. przy ul. A 47 m. 5 (protokół przesłuchania świadka z 14 stycznia 2016 r. – k. 55 akt administracyjnych), zeznała natomiast, że ostatni raz widziała skarżącą około 1,5 – 2 lata wcześniej. Wyjaśniła, że nie posiada wiedzy, czy strona zamieszkuje na dzień dzisiejszy przedmiotowy lokal. Wie, że w lokalu tym zamieszkuje syn skarżącej G. H. Nie była świadkiem wyprowadzki skarżącej. Ponadto jak wynika ze znajdującego się w aktach sprawy protokołu z kontroli meldunkowej w lokalu przy ul. A 47 m. 4 w Ł. (k. 15 akt administracyjnych) przeprowadzone w dniu 27 listopada 2015 r. czynności kontrolne nie pozwoliły na ustalenie, czy skarżąca przebywa w przedmiotowym lokalu. Kontrolujący nie zastali bowiem nikogo zarówno w w/w lokalu, jak również w lokalach sąsiednich. Natomiast z protokołu przeprowadzonej w tym samym dniu kontroli meldunkowej lokalu położonego w A. przy Al. B 9 m. 66 (k. 45 akt administracyjnych) wynika, iż na domofonie przy wejściu do nieruchomości, pod numerem 66 widnieje nazwisko skarżącej. W dniu przeprowadzenia czynności kontrolujący nie zastali skarżącej w domu. Jednakże przesłuchana na powyższą okoliczność sąsiadka skarżącej – A. S. potwierdziła fakt zamieszkiwania A. H. w tym lokalu. W ocenie Sądu powyżej przedstawione okoliczności, z punktu widzenia zaistnienia określonej w art. 35 ustawy o ewidencji ludności przesłanki do wymeldowania skarżącej, pozwalają na uznanie, że dobrowolne i trwałe opuszczenie miejsca stałego zameldowania przez A. H. nie budzi wątpliwości. Za trwałością i dobrowolnością opuszczenia przez skarżącą dotychczasowego miejsca stałego zameldowania przemawiają zarówno składane przez nią w toku postępowania administracyjnego oświadczenia i wyjaśnienia, jak również fakt skoncentrowania swojego życia w innym miejscu, konsekwentne stanowisko skarżącej, co do braku zamiaru powrotu do spornego lokalu, jak i oczekiwania skarżącej, po spełnieniu których, jest skłonna dobrowolnie wymeldować się z mieszkania położonego przy ul. A 47 m. 4 w Ł. W ocenie Sądu, z przedstawionej przez skarżącą argumentacji wynika zatem, iż przedmiotem sporu pomiędzy stronami nie jest kwestia możliwości zamieszkania skarżącej w przedmiotowym lokalu, a roszczenia majątkowe strony, kierowane do uczestnika postępowania, wynikające z faktu wcześniejszej zamiany mieszkań oraz późniejszego przeniesienia własności lokalu przy ul. A w drodze umowy darowizny. Kwestie te nie mogą być jednak przedmiotem postępowania administracyjnego w sprawie o wymeldowanie, które ma charakter jedynie ewidencyjno-rejestrowy. Wyjaśnić bowiem należy, że sprawy meldunkowe (zameldowanie, wymeldowanie) służą wyłącznie rejestracji stanu faktycznego, a nie prawnego i nie mają wobec tego żadnego związku z ustalaniem prawa do lokalu, ani tym bardziej nie dotyczą uprawnień w zakresie ich przyznawania czy pozbawiania. Postępowanie w sprawie o wymeldowanie nie wkracza w sferę stosunków cywilnoprawnych, a jego celem jest odzwierciedlenie rzeczywistego stanu - faktycznego miejsca pobytu oznaczonej osoby. Kwestia meldunku ma wyłącznie charakter porządkowy i nie jest formą kontroli nad legalnością zamieszkania i pobytu. Reasumując Sąd uznał, że w rozpoznawanej sprawie Wojewoda [...] nie naruszył przepisów prawa materialnego, jak również procesowego w stopniu, który miałby istotny wpływ na wynik sprawy. Prowadząc przedmiotowe postępowanie organy w sposób prawidłowy zebrały i oceniły materiał dowodowy, zapewniając skarżącej czynny udział w postępowaniu. Mając na uwadze fakt wieloletniego nieprzebywania skarżącej w przedmiotowym lokalu, skoncentrowanie swojego centrum życiowego w innym miejscu, jak również niepodjęcie we właściwym terminie, żadnych kroków prawnych, mających na celu przywrócenie naruszonego posiadania organy administracji publicznej zasadnie uznały, że wystąpiły przesłanki określone w art. 35 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, uzasadniające wymeldowanie A. H. z pobytu stałego w lokalu przy ul. A 47 m. 4 w Ł. Natomiast odmowa wymeldowania i dalsze utrzymywanie fikcji meldunkowej, w sytuacji, gdy skarżąca od ponad 9 lat faktycznie nie mieszka w miejscu stałego zameldowania i nie koncentruje w nim swoich spraw życiowych, naruszała by sens i wiarygodność ewidencji ludności Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a skargę oddalił. d.j.