III SA/Łd 327/18

Dnia 28 czerwca 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski, Sędziowie Asesor WSA Małgorzata Kowalska (spr.), Sędzia NSA Teresa Rutkowska, , Protokolant Sekretarz sądowy Renata Tomaszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 czerwca 2018 roku sprawy ze skargi M. G. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie przyznania statusu osoby bezrobotnej oraz prawa do zasiłku dla bezrobotnego 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [..] nr [...]; 2) przyznaje i nakazuje wypłacić z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi adwokatowi M.K. prowadzącemu Kancelarię Adwokacką w Ł. przy ul. A20/2 kwotę 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć 20/100) złotych obejmującą podatek od towarów i usług tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu. Decyzją Prezydenta Miasta [...] z [...] M.G. uzyskał status osoby bezrobotnej od dnia rejestracji, tj. [...] r. oraz prawo do zasiłku dla bezrobotnych w wysokości 100% zasiłku podstawowego na okres 6 miesięcy, tj. od dnia 31 grudnia 2013 r., o ile wcześniej nie zaistnieją okoliczności powodujące utratę statusu bezrobotnego lub utratę prawa do zasiłku. Z uwagi na powzięcie informacji o posiadaniu przez M.G. wpisu do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej (CEIDG) w dacie wystąpienia z wnioskiem o przyznanie statusu bezrobotnego Prezydent Miasta [...] postanowieniem z dnia 11 września 2017 r. wznowił z urzędu postępowanie zakończone powyższą decyzją ostateczną. Następnie decyzją z [...] Prezydent Miasta [...] działając na podstawie art. 2 ust.1 pkt 2 lit. f, art. 10 ust. 2 pkt 4, ust. 7 pkt 2, art. 33 ust. 1 i 2, art. 71 ust. 1 i 2, art. 73 ust. 4, ust. 5, art. 75 ust. 1 pkt 8, ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2017 r., poz. 1065 ze zm.) oraz art. 151 § 1 pkt 2 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm.) – dalej "k.p.a." uchylił w całości decyzję ostateczną z dnia [...] r. i orzekł o przyznaniu M.G. statusu osoby bezrobotnej od dnia rejestracji, tj. od dnia [...] oraz prawa do zasiłku dla bezrobotnego w wysokości 100% zasiłku podstawowego, po upływie 90 dni od dnia rejestracji, tj. na okres od dnia 24 marca do dnia 25 czerwca 2014 r. W wyniku złożonego odwołania Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] uchylił w całości powyższą decyzję Prezydenta Miasta [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Wydaną ponownie decyzją z [...] roku Prezydent Miasta [...] orzekł o uchyleniu w całości decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] oraz o przyznaniu stronie statusu osoby bezrobotnej od dnia rejestracji, tj. od dnia [...] oraz prawa do zasiłku dla bezrobotnego w wysokości 100% zasiłku podstawowego, po upływie 90 dni od dnia rejestracji, tj. na okres od dnia 24 marca do dnia 25 czerwca 2014 r. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał m.in., że z danych CEIDG wynika że M.G. rozpoczął wykonywanie działalności gospodarczej 16 sierpnia 1993 r., zawiesił jej wykonywanie 1 marca 2011 r. i nie wznowił jej prowadzenia. W dniu 24 kwietnia 2014 r., w związku z niezłożeniem przez skarżącego wniosku o wpis informacji o wznowieniu wykonywania działalności gospodarczej przed upływem 24 miesięcy od dnia zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej, wpis został wykreślony z CEIDG z urzędu. Organ pierwszej instancji wskazał ponadto, że w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji M.G. udokumentował 365 dni okresu uprawniającego do zasiłku, a więc spełniał warunki nabycia prawa do zasiłku. Powołując się na wyjaśnienia Ministerstwa Pracy i Polityki Społecznej z 2014 roku organ wskazał, że z uwagi na zarejestrowanie się strony jako osoby bezrobotnej przed wykreśleniem z CEIDG zawieszonej działalności gospodarczej prawo do zasiłku przysługuje jej po upływie 90 dni od dnia rejestracji, zgodnie z art. 75 ust. 1 pkt 8 i ust. 2 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. W odwołaniu od powyższej decyzji strona wskazała, że decyzja oparta jest na mylnej ocenie stanu faktycznego oraz błędnej interpretacji przepisu art. 75 ust. 1 pkt 8 i ust. 2 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Podkreślił, że po zawieszeniu prowadzenia działalności gospodarczej w dniu 1 marca 2011 r. nie złożył wniosku o wznowienie jej wykonywania przed upływem 24 miesięcy od dnia zawieszenia, wobec czego działalność została wykreślona z ewidencji z urzędu dopiero w dniu 24 kwietnia 2014 r. Organ błędnie przyjął, że zgłosił się do urzędu pracy w trakcie trwającego zawieszenia działalności gospodarczej. Do odwołania załączył decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł–P ograniczającą ważność decyzji ustalającej wysokość karty podatkowej na rok 2013 na okres od 1 stycznia do 28 lutego 2013 r. Zaskarżaną decyzją z [...] roku Wojewoda [...] utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu wskazał, że zgodnie z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję. Organ podkreślił, że M.G. zgłosił się do Powiatowego Urzędu Pracy w [...][...]. Informację o posiadaniu wpisu do ewidencji działalności gospodarczej przez stronę od 16 sierpnia 1993 r. i jej zawieszeniu od 1 marca 2011 r. oraz wykreśleniu z dniem 24 kwietnia 2014 r. organ pierwszej instancji powziął dopiero 27 czerwca 2016 r. Zatem wznowienie postępowania w sprawie przyznania skarżącemu statusu osoby bezrobotnej oraz prawa do zasiłku dla bezrobotnych było zasadne. Zdaniem Wojewody [...] M.G. w dniu rejestracji w PUP w [...], spełniał warunki nabycia statusu osoby bezrobotnej, określone w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, bowiem był osobą niezatrudnioną i niewykonującą innej pracy zarobkowej, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia, nie uczącą się w szkole w systemie dziennym, która po złożeniu wniosku o wpis do ewidencji działalności gospodarczej zgłosił wniosek o zwieszenie jej wykonywania. W oświadczeniu złożonym w PUP w [...] w dniu 21 listopada 2017 r., skarżący wskazał, że na dzień [...] działalność gospodarcza była zawieszona. Od chwili zawieszenia, tj. od 1 marca 2011 r. działalność nie została odwieszona i nie wznowił jej prowadzenia. Przepis art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy odwołuje się jedynie do samego faktu posiadania takiego wpisu i nie obliguje organu do weryfikacji jego poprawności. Organy zatrudnienia nie są też właściwe do przeprowadzania postępowania wyjaśniającego i ewentualnej korekty tego wpisu. Zgodnie z przepisami regulującymi prowadzenie działalności gospodarczej, to na przedsiębiorcy ciąży obowiązek aktualizacji danych zawartych we wpisie do ewidencji działalności gospodarczej. Definicja osoby bezrobotnej przyjęta w ustawie o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy w kontekście wpisu do ewidencji działalności gospodarczej nie budzi wątpliwości i nie pozostawia miejsca na swobodę interpretacyjną. W jej świetle status osoby bezrobotnej nie został powiązany z faktem rzeczywistego wykonywania działalności gospodarczej. Nie ma zatem potrzeby badania, czy działalność taka jest prowadzona. Bezrobotnym bowiem może być osoba, która: nie złożyła wniosku o wpis do ewidencji działalności gospodarczej albo po złożeniu wniosku o wpis: zgłosiła do ewidencji działalności gospodarczej wniosek o zawieszenie wykonywania działalności gospodarczej i okres zawieszenia jeszcze nie upłynął. Stosownie do art. 75 ust. 1 pkt 8 powołanej ustawy prawo do zasiłku nie przysługuje bezrobotnemu, który zarejestrował się jako bezrobotny w okresie, zgłoszonego do ewidencji działalności gospodarczej, zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej. Natomiast ust. 2 pkt 2 art. 75 powoływanej ustawy stanowi, że bezrobotnemu, o którym mowa w ust. 1, spełniającemu warunki określone w art. 71, zasiłek przysługuje po okresie 90 dni od dnia zarejestrowania się w powiatowym urzędzie pracy. Z kolei zgodnie z art. 34 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 2 lipca 2004 roku o swobodzie działalności gospodarczej w przypadku gdy przedsiębiorca nie złożył wniosku o wpis informacji o wznowieniu wykonywania działalności przed upływem okresu 24 miesięcy od dnia zawieszenia wykonywania tej działalności, podlega wykreśleniu z CEIDG z urzędu w drodze decyzji administracyjnej. Jeśli pomimo upływu 24 miesięcy zawieszenia działalności gospodarczej przedsiębiorca nie złożył wniosku o wznowienie działalności gospodarczej, a nie została wydana decyzja z urzędu o wykreśleniu z ewidencji, działalność gospodarcza automatycznie nie podlega wznowieniu. Skarżący udokumentował okres uprawniający do zasiłku wynoszący: 10 lat, 9 miesięcy i 10 dni (vide: "Zestawienie okresów zaliczanych osoby - klienta RP" wydruk z dnia 23.12.2013 r., w aktach sprawy). Z uwagi na powyższe skarżącemu przysługuje zasiłek dla bezrobotnego w wysokości 100% kwoty zasiłku podstawowego określonego w art. 72 ust. 1 ustawy. M.G. w okresie od 22 czerwca 2012 r. do 22 grudnia 2013 r. czyli 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji, pobierał zasiłek chorobowy, od 13 lutego do 12 sierpnia 2012 r. oraz świadczenie rehabilitacyjne od 13 sierpnia 2012 r. do 7 sierpnia 2013 r. Podstawę wymiaru zasiłku i świadczenia stanowiła kwota równa minimalnemu wynagrodzeniu za pracę (vide: "Zaświadczenie o wypłaconych zasiłkach/ świadczeniach za okres po ustaniu ubezpieczenia" z dnia 6 grudnia 2013 r., w aktach sprawy). Okres uprawniający do zasiłku wyniósł wobec powyższego 412 dni. Biorąc pod uwagę wiek skarżącego, jego sytuację rodzinną, okres uprawniający do zasiłku, jak również relację przeciętnej stopy bezrobocia w kraju i na obszarze powiatu łódzkiego w dniu 30 czerwca 2012 r., tj. w dniu 30 czerwca roku poprzedzającego dzień nabycia prawa do zasiłku należy wskazać, iż M.G. nabyłby prawo na okres 6 miesięcy od dnia 31.12.2013 r. zgodnie z art. 73 ust. 1 pkt 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy w brzmieniu obowiązującym w dniu 23.12.2013 r. Okres ten ulega skróceniu o okres nieprzysługiwania zasiłku, tj. o 90 dni. W skardze wniesionej do WSA w Łodzi M.G. wniósł o uchylenie w całości decyzji Wojewody [...] oraz decyzji bezpośrednio ją poprzedzającej i w efekcie utrzymanie w mocy decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...]. Zaskarżonej decyzji zarzucił błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy oraz błędną interpretację przepisu art. 75 ust. 1 pkt 8 i ust. 2 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym rozstrzygnięciu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U z 2017r., poz. 2188 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. W myśl art. 1 § 2 wymienionej ustawy kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2017r., poz.1369 ze zm.) – dalej "p.p.s.a." sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, tj. jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Sąd może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Skarga zasługuje na uwzględnienie, ponieważ przeprowadzona przez sąd kontrola legalności zaskarżonej decyzji z uwzględnieniem powyższych kryteriów wykazała, że decyzja została podjęta z naruszeniem przepisów prawa materialnego. Przedmiotem kontrolowanego postępowania była kwestia przyznania skarżącemu statusu osoby bezrobotnej i związanego z nim uprawnienia do otrzymywania zasiłku dla bezrobotnych W sprawie poza sporem pozostaje, że skarżący z momentem zarejestrowania się w Powiatowym Urzędzie Pracy w [...] [...]roku spełniał przesłanki do uzyskania statusu osoby bezrobotnej na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Skarżący był bowiem osobą niezatrudnioną i niewykonującą innej pracy zarobkowej, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub służbie albo innej pracy zarobkowej, zarejestrowaną we właściwym dla miejsca zameldowania stałego lub czasowego powiatowym urzędzie pracy oraz poszukującą zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, która po złożeniu wniosku o wpis zgłosiła do ewidencji działalności gospodarczej wniosek o zawieszenie wykonywania działalności gospodarczej i okres zawieszenia jeszcze nie upłynął. Sporną w sprawie pozostaje kwestia, od kiedy skarżącemu przysługiwał zasiłek z tytułu bezrobocia. Organy w sprawie stanęły bowiem na stanowisku, że fakt posiadania przez skarżącego zawieszonej działalności gospodarczej w dacie rejestracji przesądza o skróceniu o 90 dni okresu, na który przysługuje mu zasiłek. W ocenie sądu okoliczność, że strona miała w dacie rejestracji zawieszoną działalność gospodarczą jest istotna dla uznania jej za osobę bezrobotną, ale w stanie faktycznym sprawy pozostaje bez wpływu na prawo strony do zasiłku dla bezrobotnych. Zgodnie z art. 71 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy w brzmieniu obowiązującym w dacie rejestracji strony w urzędzie pracy, prawo do zasiłku przysługiwało bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem art. 75 tej ustawy, jeżeli nie ma dla niego propozycji odpowiedniej pracy, propozycji szkolenia, stażu, przygotowania zawodowego w miejscu pracy, prac interwencyjnych lub robót publicznych, a ponadto gdy w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni był zatrudniony lub wykonywał inną działalność zarobkową, wymienioną w pkt 2 powołanego art. 71 tej ustawy i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy (art. 71 § 1 pkt 2 a tej samej ustawy) lub posiadał co najmniej 365 dni okresów zaliczanych do okresu uprawniającego do nabycia prawa do zasiłku wymienionych w art. 71 ust. 2 ustawy. W myśl art. 71 ust. 2 pkt 3 do okresów zaliczanych należą okresy pobierania renty z tytułu niezdolności do pracy lub służby, o której mowa w pkt 1, renty szkoleniowej oraz przypadające po ustaniu zatrudnienia, wykonywania innej pracy zarobkowej albo zaprzestaniu prowadzenia pozarolniczej działalności okresy pobierania zasiłku chorobowego, macierzyńskiego, zasiłku w wysokości zasiłku macierzyńskiego lub świadczenia rehabilitacyjnego, jeżeli podstawę wymiaru tych zasiłków i świadczenia, z uwzględnieniem kwoty składek na ubezpieczenia społeczne, stanowiła kwota wynosząca co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę. Zgodnie z art. 75 ust. 1 pkt 8 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy prawo do zasiłku nie przysługuje bezrobotnemu, który zarejestrował się jako bezrobotny w okresie zgłoszonego do ewidencji działalności gospodarczej, zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej. Jak wynika natomiast z ust. 2 pkt 2 cytowanego przepisu, bezrobotnemu, o którym mowa w ust. 1, spełniającemu warunki określone w art. 71, zasiłek przysługuje po okresie 90 dni od dnia zarejestrowania w powiatowym urzędzie pracy – w przypadku wymienionym w ust. 1 pkt 2 i 8. W ocenie sądu w rozstrzyganej sprawie organ odwoławczy prawidłowo przyjął, iż skarżący, rejestrując się w dniu [...] w PUP spełniał warunki do nabycia prawa do zasiłku dla bezrobotnych, określone w art. 71 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, bowiem z tytułu zasiłku chorobowego i świadczenia rehabilitacyjnego legitymował się okresem uprawniającym do zasiłku, wynoszącym 412 dni. Nadto skarżący udokumentował okres uprawniający do zasiłku z tytułu zatrudnienia wynoszący 10 lat 9 miesięcy i 10 dni. Wobec powyższego skarżącemu przysługiwał zasiłek w wysokości 100% kwoty zasiłku podstawowego określonego w art. 72 ust.1 ustawy. W rozpoznawanej sprawie, organy obu instancji uznały jednak, że skarżący, rejestrując się jako bezrobotny w dniu [...], spełniał negatywną przesłankę przewidzianą w art. 75 ust. 1 pkt 8 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, wyłączającą możliwość przyznania zasiłku dla bezrobotnych po upływie 7 dni od dnia rejestracji, bowiem rejestracja nastąpiła w okresie zgłoszonego do ewidencji działalności gospodarczej, zawieszenia wykonywania tej działalności (od dnia 1 marca 2011 r. do dnia 24 kwietnia 2014 r.). W takim przypadku – w ocenie organów obu instancji – zgodnie z art. 75 ust. 2 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, zasiłek przysługuje po upływie 90 dni od dnia zarejestrowania się w urzędzie pracy. W ocenie sądu, taka wykładnia powołanego przepisu jest wadliwa, bowiem omawiana sankcja z art. 75 ust. 2 pkt 2 ustawy, wyłączona jest w sytuacji, gdy nabycie prawa do zasiłku nie jest uzależnione od opłacania przez skarżącego składek z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej przez okres 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni – art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. W rozstrzyganej sprawie skarżący, jako osoba bezrobotna, legitymował się okresem zatrudnienia uprawniającym do zasiłku dla bezrobotnych w wysokości 100% kwoty zasiłku podstawowego wynoszącym 10 lat, 9 miesięcy i 10 dni oraz okresem zaliczanym do 365 dni w okresie 18 miesięcy przed zarejestrowaniem wynoszącym 412 dni z tytułu pobierania zasiłku chorobowego i świadczenia rehabilitacyjnego. Organ przyjął jednocześnie, jednak w ocenie sądu w sposób nieuprawniony, że fakt zawieszenia przez skarżącego z dniem 1 marca 2011 r. prowadzonej działalności gospodarczej i wykreślenia jej z CEIDG z urzędu dopiero w dniu 24 kwietnia 2014 roku oznacza, że stronie nie przysługiwało prawo do zasiłku dla bezrobotnych zgodnie z art. 75 ust. 1 pkt 8 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Bowiem prawo to w takim przypadku przysługuje po upływie 90 dni od dnia zarejestrowania się w urzędzie pracy – zgodnie z powołanym wyżej art. 75 ust. 2 pkt 2 ustawy. Tymczasem, w przedmiotowej sprawie, nabycie przez skarżącego prawa do zasiłku dla bezrobotnych nie było uzależnione od opłacania przez niego składek z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej zgodnie z art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy, lecz było konsekwencja ustania stosunku pracy, a następnie wyczerpania okresu zasiłku chorobowego i świadczenia rehabilitacyjnego oraz odmowy przyznania prawa do renty (decyzji ZUS z 30 października 2013 r. k-102 akt adm.). A zatem skoro tytułem nabycia prawa do zasiłku dla bezrobotnych nie był fakt opłacania składek z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej, to fakt jej zawieszenia powinien również pozostać bez wpływu na prawo do tego zasiłku. Odwoływanie się przez organy do art. 75 ust. 1 pkt 8 ustawy nie znajduje żadnego uzasadnienia, bowiem przepis ten dotyczy osoby, która zawiesiła działalność gospodarczą i o zasiłek dla bezrobotnych ubiega się z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej. W orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowany jest pogląd zgodnie z którym w sytuacji w której strona ubiegała się o nabycie prawa do zasiłku dla bezrobotnych wyłącznie z tytułu ustania stosunku pracy, niedopuszczalnym było odwołanie się przez organy do okoliczności związanych z zawieszoną działalnością gospodarczą (por. wyrok WSA w Olsztynie z 15 kwietnia 2014 r. sygn.. akt II SA/Ol 243/14, wyrok WSA w Olsztynie z 12 kwietnia 2016 r. sygn.. akt II SA/Ol 66/16, wyrok WSA we Wrocławiu z 17 stycznia 2018 r. sygn.. akt IV SA/Wr 641/17 dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl - w skrócie: "CBOSA"). W przywołanych orzeczeniach na poparcie swojego stanowiska sądy administracyjne odwoływały się do wykładnia celowościowej art. 75 ust. 1 pkt 8 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy wskazując, że na taką interpretację tego przepisu wskazuje uzasadnienie do zmian wynikających z ustawy z dnia 16 października 2010 r. o zmianie ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2010 r. Nr 257, poz. 1725), która wprowadzała możliwość zarejestrowania się w charakterze bezrobotnego, osobom prowadzącym działalność gospodarczą, jeżeli zgłosiły one do ewidencji działalności gospodarczej wniosek o jej zawieszenie i okres ten jeszcze nie upłynął. Konsekwencją tych zmian było jednoczesne ograniczenie nabywania przez te osoby prawa do zasiłku dla bezrobotnych od momentu rejestracji, gdyż znajdowały się one w takiej samej sytuacji jak pracownicy, którzy rozwiązali stosunek pracy za wypowiedzeniem lub na mocy porozumienia stron por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dni 22 grudnia 2011 r., sygn. akt I OSK 195/11, Komentarz do ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy pod red. Z. Górala, Warszawa 2016, s. 849). Racjonalny ustawodawca uzależnił zaś przyznanie zasiłku dla bezrobotnych, a w zasadzie okresu, od którego to świadczenie będzie przysługiwało, od przyczyny i trybu rozwiązania z pracownikiem stosunku pracy (art. 75 ust. 2 pkt 2 ustawy). W uzasadnieniu do projektu stwierdzono, że "zmiana art. 71 ust. 1 jest konsekwencją zmiany w art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f ustawy, na mocy której w okresie zgłoszonego zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej można uzyskać status bezrobotnego. Ponieważ zawieszenie wykonywania działalności gospodarczej następuje na wniosek zainteresowanego, jest uzasadnione analogiczne traktowanie tej sytuacji z rozwiązaniem stosunku pracy z własnej inicjatywy lub na mocy porozumienia stron przez pracownika. Należy zauważyć, że pracownicy w sytuacji rozwiązania stosunku pracy za wypowiedzeniem lub na mocy porozumienia stron mogą uzyskać zasiłek dla bezrobotnych po upływie 90 dni od dnia rejestracji". Reasumując, wyniki wykładni celowościowej i funkcjonalnej, ale również językowej wskazują w ocenie sądu, że brak jest podstaw do odmowy przyznania zasiłku dla bezrobotnych osobie, spełniającej przesłanki do jego nabycia z tytułu zatrudnienia tylko na tej podstawie, że osoba ta ponadto zawiesiła prowadzoną działalność gospodarczą. W ocenie sądu przesłanka z art. 75 ust. 1 pkt 8 ustawy nie ma zastosowania do osób, których status i prawo do zasiłku tak jak w rozstrzyganej sprawie nie wynikały z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej. Zdaniem sądu nie bez znaczenia w sprawie pozostaje także okoliczność, że w dniu rejestracji skarżącego w PUP wpis dotyczący jego działalności gospodarczej podlegał wykreśleniu z CEIDG z urzędu, bowiem upłynął już maksymalny okres zawieszenia działalności gospodarczej wynoszący 24 miesiące od dnia zawieszenia. Zgodnie z przepisem art. 14a ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 672, ze zm.) – dalej "s.d.g." przedsiębiorca niezatrudniający pracowników może zawiesić wykonywanie działalności gospodarczej na okres od 30 dni do 24 miesięcy. Z kolei ust. 2 tego artykułu wskazuje, iż wznowienie wykonywania działalności gospodarczej następuje na wniosek przedsiębiorcy. Zawieszenie wykonywania działalności gospodarczej stanowi więc dopuszczalne przez ustawodawcę przerwanie jej wykonywania na określony czas – od 30 dni do 24 miesięcy. Prawo do zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej jest uprawnieniem przedsiębiorcy. Jednakże jego wykonywanie wymaga złożenia przez przedsiębiorcę dwóch wniosków: 1) wniosku o wpis do CEIDG informacji o zawieszeniu wykonywania działalności gospodarczej oraz 2) wniosku o wpis do CEIDG informacji o wznowieniu wykonywania działalności gospodarczej. Przedsiębiorca składa powyższy wniosek właściwemu organowi ewidencyjnemu, a przedsiębiorca podlegający obowiązkowi wpisu do KRS – właściwemu sądowi rejestrowemu. Tym samym zarówno zawieszenie wykonywania działalności gospodarczej, jak i jej wznowienie następuje na wniosek przedsiębiorcy. Konsekwencją niezłożenia przez przedsiębiorcę wniosku o wpis informacji o wznowieniu wykonywania działalności gospodarczej przed upływem okresu 24 miesięcy od dnia zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej, jest konieczność zastosowania przepisu art. 34 ust. 2 pkt 3 s.d.g., który zobowiązuje Ministra Gospodarki do wykreślenia przedsiębiorcy z CEIDG, z urzędu w drodze decyzji administracyjnej, decyzja wydana na tej podstawie jest tzw. decyzją związaną. Decyzja wydana z urzędu na podstawie art. 34 ust. 2 pkt 3 s.d.g. ma charakter deklaratywny, tj. potwierdzający (stwierdzający) ustalony przez organ stan rzeczy. W rozstrzyganej sprawie decyzja z 24 kwietnia 2014 r. potwierdza, że M.G. nie złożyli wniosku o wpis informacji o wznowieniu wykonywania działalności gospodarczej przed upływem 24 miesięcy od dnia zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej. A zatem z powyższych przepisów wynika, że to wykreślenie przedsiębiorcy z CEIDG z urzędu w drodze decyzji administracyjnej jest konsekwencją niedopełnienia obowiązku ewidencyjnego, o którym mowa w art. 14a ust. 5 ustawy s.d.g. Po upływie 24 miesięcy od zawieszenia działalności gospodarczej strona bowiem wbrew twierdzeniom organu nie ma obowiązku składania wniosku o wykreślenie wpisu z ewidencji bowiem wpis taki podlega wykreśleniu z urzędu. Okoliczność ta jak wynika z załączonej przez stronę decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł–P ograniczającej ważność decyzji ustalającej wysokość karty podatkowej na rok 2013 została prawidłowo przez ten organ uwzględniona jako wynikająca z urzędu. W ocenie sądu w ten sam sposób winna zostać oceniona przez organy w rozstrzyganej sprawie. Reasumując, organ dokonał błędnej interpretacji powołanych wyżej przepisów ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, mającej wpływ na wynik sprawy, a także nieprawidłowo nie uwzględniał konsekwencji wypływjących z art. 34 ust. 2 pkt 3 s.d.g. co skutkuje koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydent Miasta [...] z [...]. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 135 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu sąd orzekł na podstawie art. 250 § 1 p.p.s.a. w zw. z § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 w sprawnie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U. z 2016 r. poz. 1714). D.Cz.