III SA/Łd 376/24

Dnia 30 października 2024 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Krzyżaniak, Sędziowie Sędzia WSA Paweł Dańczak (spr.), Sędzia WSA Małgorzata Kowalska, po rozpoznaniu w dniu 30 października 2024 roku na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi K. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 5 marca 2024 roku nr SKO.4121.18.2024 w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy kategorii B oddala skargę. Decyzją z 5 marca 2024 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi (dalej: SKO, organ odwoławczy) utrzymało w mocy decyzję z 25 stycznia 2024 r. Starosty [...] (dalej: starosta) o zatrzymaniu K.J.-L. (dalej: strona, skarżąca) prawa jazdy kategorii B, wydanego 23 lutego 2004 r. przez Starostę [...]. W sprawie ustalono następujące okoliczności faktyczne i prawne. K.J.-L. posiada uprawnienie do kierowania pojazdami silnikowymi, tj. prawo jazdy kategorii B. 18 lutego 2022 r. do Starosty [...] wpłynął wniosek Komendanta Wojewódzkiego Policji w Łodzi (dalej: komendant) z 11 lutego 2022 r. o skierowaniu strony na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w związku z otrzymaniem przez stronę łącznie 26 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego od 19 lutego 2021 r. do 8 lutego 2022 r. Na łączną sumę 26 punktów składają się naruszenia ruchu drogowego z 19 lutego 2021 r. (nałożone punkty karne: 6), 29 maja 2021 r. (nałożone punkty karne: 10) i 8 lutego 2022 r. (nałożone punkty karne: 10). 25 stycznia 2024 r. Starosta [...] wydał zaskarżoną decyzję o zatrzymaniu stronie prawa jazdy. Strona złożyła odwołanie od powyższej decyzji, zarzucając jej: • naruszenie art. 104 k.p.a. w zw. z art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw poprzez wydanie decyzji o zatrzymaniu odwołującej prawa jazdy, pomimo braku istnienia na dzień wszczęcia niniejszego postępowania, jak i wydania zaskarżonej decyzji, liczby punktów karnych uprawniających organ do zatrzymania prawa do kierowania pojazdami; • naruszenie art. 10 k.p.a. poprzez brak zapewnienia odwołującej prawa do czynnego udziału w każdym stadium niniejszego postępowania, a w szczególności poprzez brak zapewnienia jej prawa do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań przed wydaniem zaskarżonej decyzji; • wydanie decyzji przez osobę nieposiadającą stosownego upoważnienia organu do wydania decyzji w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy. Decyzją z 5 marca 2024 r. organ odwoławczy utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji z 5 marca 2024 r. organ odwoławczy wyjaśnił, że stosownie do art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 541 ze zm.), do dnia wskazanego w komunikacie, który minister właściwy do spraw informatyzacji ogłasza w swoim dzienniku urzędowym oraz na stronie podmiotowej Biuletynu Informacji Publicznej, określającego termin wdrożenia rozwiązań technicznych umożliwiających wprowadzenie, przekazywanie, gromadzenie i udostępnianie z centralnej ewidencji kierowców danych o naruszeniach, o których mowa rozdziale 15 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2023 r., poz. 622), starosta wydaje decyzję administracyjną o zatrzymaniu prawa jazdy lub pozwolenia na kierowanie tramwajem w przypadku przekroczenia liczby 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 988 ze zm.). W myśl art. 13 ustawy z dnia 9 maja 2018 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 957 ze zm.) minister właściwy do spraw informatyzacji w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw transportu ogłasza w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej oraz na stronie podmiotowej Biuletynu Informacji Publicznej urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw informatyzacji komunikat określający termin oraz zakres wdrożenia rozwiązań technicznych umożliwiających wprowadzanie, przekazywanie, gromadzenie i udostępnianie z centralnej ewidencji kierowców danych na zasadach określonych w art. 100aa-100aq ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą (ust. 1). Do czasu wdrożenia rozwiązań technicznych, o których mowa w ust. 1, stosuje się przepisy art. 100b-100e ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu dotychczasowym (ust. 2). Do czasu wdrożenia rozwiązań technicznych, w zakresie określonym w komunikacie, o którym mowa w ust. 1, podmioty, o których mowa w art. 100ac ust. 1 ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, zapewniają interoperacyjność swoich systemów teleinformatycznych z systemem teleinformatycznym obsługującym centralną ewidencję kierowców (ust. 3). Do czasu wdrożenia rozwiązań technicznych, w zakresie określonym w komunikacie, o którym mowa w ust. 1, podmioty, o których mowa w art. 100ah ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, którym dane z centralnej ewidencji kierowców udostępnia się za pomocą urządzeń teletransmisji danych, zapewniają interoperacyjność swoich systemów teleinformatycznych z systemem teleinformatycznym obsługującym centralną ewidencję kierowców (ust. 4). Przy czym do chwili wydania decyzji organu odwoławczego komunikat, o którym mowa wyżej, się nie ukazał. Organ odwoławczy wskazał, że decyzja o zatrzymaniu prawa jazdy lub pozwolenia na kierowanie tramwajem podjęta przez organ I instancji na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw nie należy do kategorii decyzji uznaniowych, w związku z czym organ administracji publicznej, stosując przepisy tej ustawy, jest zobowiązany do jej wydania po spełnieniu wymienionej w tej normie przesłanki, tj. przekroczenia liczby 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 1047 ze zm.). Organ odwoławczy wyjaśnił, że w przedmiotowej sprawie, starosta był związany domniemaniem prawdziwości informacji zawartych w dokumencie urzędowym, tj. sformalizowanej informacji komendanta wojewódzkiego policji, jako organu prowadzącego ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego, co do uzyskania przez stronę liczby punktów karnych. Organ administracji nie może dokonywać oceny zasadności uznania, czy ktoś przekroczył przepisy ruchu drogowego, czy też prawidłowości zakwalifikowania przekroczenia przepisów ruchu drogowego przez osobę, wobec której komendant wystąpił ze stosownym wnioskiem. Uwzględniając powyższe, organ odwoławczy stwierdził, iż wszelkie zarzuty sformułowane w treści odwołania pozostawały bez jakiegokolwiek znaczenia dla podjętego w sprawie rozstrzygnięcia. Organ odwoławczy podniósł, że postępowanie poprzedzające wydanie zaskarżonej decyzji zostało przeprowadzone z poszanowaniem zasad kodeksu postępowania administracyjnego oraz po wyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego, który odnosił się do przedmiotu prowadzonego postępowania. Ponadto organ odwoławczy wskazał, że zarzut wydania zaskarżonej decyzji przez osobę nieposiadającą stosownego upoważnienia okazał się nietrafny ze względu na treść art. 107 § 1 pkt 8 k.p.a. Zaskarżona decyzja zawierała podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego pracownika organu upoważnionego do wydania decyzji. Oczekiwanie natomiast, aby do decyzji został załączony jakikolwiek dokument potwierdzający to uprawnienie, nie znajduje żadnego uzasadnienia na gruncie kodeksu postępowania administracyjnego. Skargę do sądu na powyższą decyzję z 5 marca 2024 r. organu odwoławczego złożyła strona, reprezentowana przez pełnomocnika, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej decyzji organu I instancji oraz zwrot kosztów postępowania od organu, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Strona zarzuciła zaskarżonej decyzji organu odwoławczego naruszenie następujących przepisów: - art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks kamy oraz niektórych innych ustaw poprzez wydanie decyzji o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji o zatrzymaniu skarżącej prawa jazdy, pomimo braku istnienia na dzień wszczęcia niniejszego postępowania, jak i wydania zaskarżonych decyzji liczby punktów karnych uprawniających organ do zatrzymania prawa do kierowania pojazdami, - art. 10 k.p.a. poprzez brak zapewnienia skarżącej prawa do czynnego udziału w każdym stadium niniejszego postępowania, a w szczególności poprzez brak zapewnienia jej w postępowaniu przed organem I instancji prawa do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań przed wydaniem zaskarżonej decyzji; - art. 7 k.p.a. oraz art. 77 k.p.a. poprzez zaniechanie podjęcia czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy przez brak ustalenia, czy skarżąca faktycznie przekroczyła 24 punkty karne, - wydanie decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy skarżącej przez osobę nieposiadającą stosownego upoważnienia organu do wydania decyzji w tym przedmiocie. Powyższe zarzuty zostały szerzej rozwinięte w uzasadnieniu skargi. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Kontrola legalności zaskarżonej decyzji przeprowadzona w oparciu o art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) nie wykazała, aby zaskarżona decyzja naruszała wymogi prawa, a zgodnie z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej: p.p.s.a.), sąd administracyjny uwzględnia skargę na decyzję lub postanowienie, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego lub naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, jak również naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Analiza zarzutów procesowych skargi wskazała, że istota sporu sprowadziła się do braku zweryfikowania przez SKO tego, czy skarżąca przekroczyła liczbę dozwolonych 24 punktów karnych za popełnione wykroczenia. Wadliwości powyższego ustalenia skarżąca upatrywała, m.in. w tym, że nie zapewniono jej prawa do czynnego udziału w każdym stadium postępowania administracyjnego, a w szczególności poprzez uniemożliwienie jej wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań przed wydaniem decyzji organu I instancji. Przechodząc do kontroli zaskarżonej decyzji, należy wskazać, że nie miała racji skarżąca, zarzucając obrazę art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 r. poz. 541, dalej: ustawa zmieniająca z 2015 r.). Przepis ten stanowi, że do dnia wskazanego w komunikacie, który minister właściwy do spraw informatyzacji ogłasza w swoim dzienniku urzędowym oraz na stronie podmiotowej Biuletynu Informacji Publicznej, określającego termin wdrożenia rozwiązań technicznych umożliwiających wprowadzenie, przekazywanie, gromadzenie i udostępnianie z centralnej ewidencji kierowców danych o naruszeniach, o których mowa rozdziale 15 ustawy zmienianej w art. 5, starosta wydaje decyzję administracyjną o zatrzymaniu prawa jazdy lub pozwolenia na kierowanie tramwajem w przypadku przekroczenia liczby 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1 ustawy wymienionej w art. 4, to jest ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2023 r. poz. 1047 ze zm.), dalej: p.r.d. Z kolei art. 130 ust. 1 p.r.d., do którego odsyła ustawa zmieniająca z 2015 r., został uchylony 4 czerwca 2018 r. Przed jego uchyleniem stanowił on, że policja prowadzi ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Określonemu naruszeniu przypisuje się odpowiednią liczbę punktów w skali od 0 do 10 i wpisuje się do tej ewidencji. Uchylenie art. 130 p.r.d. nastąpiło 4 czerwca 2018 r. na podstawie art. 125 pkt 13 w zw. z art. 139 pkt 3 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2011 r. poz. 151). Jednocześnie 4 czerwca 2018 r. wszedł w życie art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 9 maja 2018 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r. poz. 957 ze zm.), dalej: ustawa zmieniająca z 2018 r., zgodnie z którym przepis art. 130 p.r.d., w brzmieniu dotychczasowym, stosuje się do dnia wdrożenia rozwiązań technicznych umożliwiających wprowadzenie, przekazywanie, gromadzenie i udostępnianie z centralnej ewidencji kierowców danych o naruszeniach, o których mowa w art. 130 p.r.d. W myśl art. 16 ust. 2 ustawy zmieniającej z 2018 r. minister właściwy do spraw informatyzacji ogłasza w swoim dzienniku urzędowym oraz na stronie podmiotowej Biuletynu Informacji Publicznej komunikat określający termin wdrożenia rozwiązań technicznych, o których mowa w ust. 1. Komunikat ogłasza się w terminie co najmniej 3 miesięcy przed dniem wdrożenia rozwiązań technicznych określonym w tym komunikacie. Następnie w ustawie z dnia 2 grudnia 2021 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2021 r. poz. 2328 ze zm.), dalej: ustawa zmieniająca p.r.d., w art. 14 pkt 2 i 3 przewidziano, że w ustawie z dnia 9 maja 2018 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 957, z 2019 r. poz. 730, z 2020 r. poz. 1517 oraz z 2021 r. poz. 1997) wprowadza się następujące zmiany: 2) uchyla się art. 16; 3) art. 16a otrzymuje brzmienie: "Art. 16a. Do dnia wskazanego w komunikacie, o którym mowa w art. 14 ust. 2, policjant zatrzyma prawo jazdy w razie przekroczenia liczby 24 punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego wpisanych do ewidencji, o której mowa w art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 2 grudnia 2021 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 2328). Przepisy art. 135 ust. 4, art. 135a ust. 5, art. 135b i art. 136 ust. 1-3 oraz art. 139 ustawy zmienianej w art. 1 stosuje się odpowiednio.". Z kolei art. 17 ust. 1 i 5 ustawy zmieniającej p.r.d. stanowi, że do dnia wdrożenia rozwiązań technicznych, o których mowa w komunikacie ministra właściwego do spraw informatyzacji wydanym na podstawie art. 14 ust. 2 ustawy zmienianej w art. 14, policja prowadzi ewidencję kierujących pojazdami silnikowymi, motorowerami oraz tramwajami naruszających przepisy ruchu drogowego. Określonemu naruszeniu popełnionemu przez osobę uprawnioną do kierowania pojazdem silnikowym, motorowerem lub tramwajem przypisuje się odpowiednią liczbę punktów w skali od 1 do 15 i wpisuje się ją do tej ewidencji (ust. 1). Ewidencja, o której mowa w ust. 1, obejmuje także naruszenia przepisów ruchu drogowego, o których mowa w art. 130 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu dotychczasowym, popełnione przed dniem wejścia w życie art. 14 pkt 2 niniejszej ustawy. Do tych naruszeń w zakresie liczby przypisanych punktów oraz ich usuwania stosuje się przepisy dotychczasowe (ust. 5). W dacie wydania przez starostę decyzji nie doszło do określenia przez ministra informatyzacji terminu wdrożenia rozwiązań technicznych umożliwiających wprowadzanie, przekazywanie, gromadzenie i udostępnianie z centralnej ewidencji kierowców danych o naruszeniach. Stąd też fakt przekroczenia przez kierującego pojazdem liczby 24 punktów w wyniku naruszeń przepisów ruchu drogowego jest przesłanką do wydania przez starostę decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy. Podkreślenia wymaga, że zaskarżona decyzja ma charakter związany, a organ ją wydający nie ma uprawnień do weryfikacji przypisanej kierowcy liczby punktów; jest natomiast informacją o liczbie punktów związany. Powyższy pogląd jest ugruntowany w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyrok NSA z 6 lutego 2018 r., sygn. akt I OSK 1811/17; wyrok NSA z 8 lutego 2018 r., sygn. akt I OSK 1931/17; wyrok NSA z 4 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OSK 127/13; wyrok NSA z 11 sierpnia 2022 r., sygn. akt I OSK 1743/19; wyrok WSA we Wrocławiu z 11 kwietnia 2024 r., sygn. akt III SA/Wr 261/23). Słusznie SKO wskazało, że to uprawnienie przysługuje komendantowi wojewódzkiemu policji, którego działanie może być poddane jedynie kontroli sądu administracyjnego w drodze wniesienia skargi na czynności tego organu. Postępowanie w sprawie zatrzymania prawa jazdy zostało wszczęte na skutek informacji komendanta o przekroczeniu przez skarżącą 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego oraz wniosku o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy i o skierowanie strony na badania psychologiczne. Poza sporem pozostaje, że skarżąca od 19 lutego 2021 r. do 8 lutego 2022 r. trzykrotnie naruszyła przepisy ruchu drogowego, w związku z czym otrzymała łącznie 26 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Wniosek komendanta obligował starostę do wszczęcia postępowania o zatrzymanie prawa jazdy i w konsekwencji do wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy zmieniającej z 2015 r. Z uwagi na stanowisko skarżącej wymaga podkreślenia, że organ nie ma kompetencji do badania, czy organy kontroli ruchu drogowego dokonały właściwej kwalifikacji zachowań kierowcy (w tym zakresie właściwy jest sąd powszechny) ani też, czy stwierdzonym naruszeniom przepisów ruchu drogowego przypisano właściwą liczbę punktów. To uprawnienie przysługuje bowiem komendantowi wojewódzkiemu policji, którego działanie może być poddane kontroli sądu administracyjnego wyłącznie w drodze wniesienia skargi na materialno-techniczną czynność tego organu, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., czego strona nie uczyniła. Sąd zwrócił na to uwagę, gdyż strona konsekwentnie w postępowaniu administracyjnym formułowała zarzuty, odnoszące się w znacznej mierze właśnie do czynności związanych ze sposobem przypisania i zapisania punktów w ewidencji przez policję, które nie odnoszą się do przedmiotu stanowiącego zakres i wyznaczającego granice działania organu w sprawie zatrzymania prawa jazdy. Kompetencja organów administracji w niniejszej sprawie sprowadzała się bowiem jedynie do sprawdzenia, w oparciu o wniosek komendanta, czy liczba wskazanych w nim punktów przekracza 24. Mając na uwadze powyższe rozważania, w ocenie sądu organy administracji postąpiły prawidłowo, nie weryfikując wpisów w ewidencji kierowców. Są to bowiem kwestie, których ustalenie wykracza poza granice sprawy administracyjnej załatwionej zaskarżonymi decyzjami. W tej sytuacji wskazane we wniosku naliczenie punktów za naruszenia przepisów ruchu drogowego było wiążące dla starosty, jak i SKO. Z tego powodu sąd uznał, że organy musiały wydać decyzje o zatrzymaniu prawa jazdy, jak też uczyniły. Sąd orzekający w sprawie nie znalazł uzasadnienia dla zarzutu skarżącej o usunięciu z ewidencji po upływie roku informacji o ukaraniu z 19 lutego 2021 r. i 29 maja 2021 r. W tej sytuacji miało zastosowanie rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 15 września 2022 r. w sprawie ewidencji kierujących pojazdami naruszających przepisy ruchu drogowego (Dz. U. 2022 poz. 1951). Według jego § 6 ust. 1 pkt. 5 organ prowadzący ewidencję usuwa z niej punkty przypisane na podstawie wpisu ostatecznego, jeżeli od daty uprawomocnienia się rozstrzygnięcia wydanego w sprawie o naruszenie upłynęły 2 lata. Powyższe rozporządzenie zostało uchylone 17 września 2023 r. Skoro ustawodawca nie zdecydował się na ustalenie przepisów przejściowych, to nie ma podstaw do stosowania innego terminu niż 2 lata dla usunięcia punktów karnych umieszczonych w ewidencji do 17 września 2023 r. Nie miała zatem racji skarżąca, domagając się usunięcia z ewidencji punktów otrzymanych 19 lutego 2021 r. po upływie 1 roku, a także 29 maja 2021 r. po upływie 1 roku. Podlegały one usunięciu odpowiednio 19 lutego 2023 r. oraz 29 maja 2023 r. Odnosząc się do wskazanego w skardze zarzutu, polegającego na naruszeniu art. 10 k.p.a., trzeba uznać, że nie miał on uzasadnienia. Wbrew twierdzeniom strony pismo, zawierające zawiadomienie o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszenia żądań, zostało stronie doręczone 23 marca 2022 r. Od tej daty biegł wyznaczony przez organ 7-dniowy termin na złożenie uwag i wyjaśnień. Upłynął on 30 marca 2022 r., zaś decyzja organu I instancji z 25 stycznia 2024 r. została stronie doręczona 5 lutego 2024 r. Skarżącej został zatem zapewniony czynny udział w toku postępowania administracyjnego. Odnosząc się do ostatniego z zarzutów skargi, sąd nie znalazł podstaw do jego uwzględnienia. W myśl art. 268a zdanie pierwsze k.p.a. organ administracji publicznej może w formie pisemnej upoważniać pracowników kierowanej jednostki organizacyjnej do załatwiania spraw w jego imieniu w ustalonym zakresie, a w szczególności do wydawania decyzji administracyjnych, postanowień i zaświadczeń. Zatem co do zasady dopuszczalne jest scedowanie przez organ uprawnień do wydawania decyzji w jego imieniu na pracowników tego organu. Jednocześnie w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że pracownik działający z upoważnienia organu powinien powołać się w decyzji na posiadane upoważnienie. Samego niepowołania się w rozstrzygnięciu na posiadane upoważnienie nie należy jednak utożsamiać z podpisaniem decyzji przez osobę nieupoważnioną, a co za tym idzie nie pociąga to za sobą skutków w postaci nieważności decyzji, o ile upoważnienie takie istniało w dacie wydania tej decyzji (por. wyrok NSA z 16 stycznia 2014 r., sygn. akt II GSK 1618/12). Przyjąć zatem należy, że brak pisemnego upoważnienia do wydania decyzji w aktach administracyjnych nie stanowił przesłanki do wyeliminowania rozstrzygnięcia z obrotu prawnego. Podsumowując, sąd stwierdził, że postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie zostało przeprowadzone prawidłowo i doprowadziło do ustalenia stanu faktycznego niezbędnego do podjęcia merytorycznego rozstrzygnięcia i jego oceny zgodnie z zasadami wynikającymi z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. W związku z tym organy obu instancji były uprawnione do orzeczenia o skierowaniu skarżącej na egzamin kontrolny sprawdzający kwalifikacje kierowcy w zakresie kategorii B. Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, skargę należało oddalić na podstawie art. 151 p.p.s.a. d.cz.