III SA/Łd 403/19

Dnia 10 czerwca 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska (spr.), Sędziowie Asesor NSA Teresa Rutkowska, , Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski, Protokolant Sekretarz sądowy Aneta Lubasińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 czerwca 2019 roku sprawy ze skargi E. P. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę. Postanowieniem z dnia [...], nr [...] Wojewoda [...] po rozpoznaniu odwołania E.P. od decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...], nr [...] w przedmiocie orzeczenia o zwrocie nienależnie pobranego świadczenia za okres od 1 grudnia 2015 r. do dnia 17 czerwca 2016 r. w kwocie 5 143,00 zł, działając na podstawie art. 134 w zw. z art. 39, art. 42, art. 43, art. 129 k.p.a. oraz art. 10 ust. 2 pkt 4, ust. 7 pkt 2, art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 76 ust. 1, ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1265 ze zm.), stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania. W sprawie ustalono następujące okoliczności faktyczne i prawne. Decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta [...] przyznał E.P. status osoby bezrobotnej od dnia rejestracji tj. od dnia [...] oraz prawo do zasiłku dla bezrobotnego w wysokości 120% zasiłku określonego w art. 72 ust. 1 ustawy na okres 365 dni, tj. od dnia [...] o ile wcześniej nie zaistnieją okoliczności powodujące utratę statusu bezrobotnego lub utratę prawa do zasiłku. Kolejną decyzją z dnia [...] r. Prezydent Miasta [...] orzekł o utracie przez E.P. prawa do zasiłku dla bezrobotnego od dnia 18 czerwca 2016 r. z powodu upływu okresu pobierania zasiłku. Powyższa decyzja jest ostateczna. W dniu 14 października 2016 r. pracownik Powiatowego Urzędu Pracy w [...] wykonał Raport ZUS-U1 Prawo z informacją o zbiegu tytułów ubezpieczenia społecznego E.P. z oznaczeniem daty początkowej, tj. dnia 1 lipca 2015 r. oraz daty końcowej, tj. 31 lipca 2015 r. Jako dodatkowy tytuł ubezpieczenia społecznego wskazano wykonywanie umowy agencyjnej, umowy zlecenia lub umowy o świadczenie usług. W związku z powyższym, Prezydent Miasta [...] decyzją z dnia [...] pozbawił E.P. statusu osoby bezrobotnej z dniem 1 lipca 2015 r. oraz prawa do zasiłku dla bezrobotnego z dniem 1 lipca 2015 r. Decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Decyzja została doręczona stronie w dniu 20 października 2016 r. W dniu 2 listopada 2016 r. strona złożyła odwołanie od wskazanej powyżej decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia 14 października 2016 r. Skarżąca wyjaśniła, że w okresie od 15 maja 2015 r. do 31 maja 2015 r. pracowała bez umowy w Spółdzielni Ax. Oddział w [...]. Po zaprzestaniu pracy w dalszym ciągu bez żadnych dokumentów potwierdzających zatrudnienie przez okres 3 miesięcy domagała się zapłaty. Pieniądze otrzymała w sierpniu 2015 r. W celu wyjaśnienia faktycznego okresu pracy w 2015 r. zwróciła się do pracodawcy z prośbą o złożenie korekty w ZUS. Skarżąca złożyła też pisemną prośbę do ZUS o wydanie decyzji o okresie podlegania ubezpieczeniom społecznym. Decyzją z dnia [...] Wojewoda [...] uchylił zaskarżoną decyzję organu I instancji w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Prezydent Miasta [...] decyzją z dnia [...] orzekł o utracie przez E.P. statusu osoby bezrobotnej z dniem 1 lipca 2015 r. oraz o utracie przez prawa do zasiłku dla bezrobotnych z dniem 1 lipca 2015 r. Decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Decyzja została doręczona stronie w dniu 17 listopada 2017 r. W dniu 28 listopada 2017 r. E.P. złożyła odwołanie od wskazanej powyżej decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia 8 listopada 2017 r. Skarżąca nie zgadzając się z powyższą decyzją wniosła o jej uchylenie. Wskazała, że w Spółdzielni Ax. Oddział w [...] pracowała w okresie od 15 maja 2015 r. do 31 maja 2015 r. Zarzuciła organowi I instancji nieprawidłowe przeprowadzenie postępowania i pominięcie istotnych okoliczności w sprawie. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji z dnia 8 listopada 2017 r. Powyższa decyzja została doręczona stronie w trybie art. 44 k.p.a. w dniu 16 stycznia 2018 r. W dniu 13 marca 2018 r. E.P. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na powyższą decyzję. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi postanowieniem z dnia 2 lipca 2018 r., sygn. akt III SA/Łd 312/118 odrzucił skargę z powodu uchybienia terminu do jej wniesienia. Postanowienie jest prawomocne od dnia 20 lipca 2018 r. W związku z powyższym decyzja Wojewody [...] z dnia 28 grudnia 2017 r. stała się ostateczna. Decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta [...] orzekł o zwrocie nienależnie pobranego świadczenia za okres od 1 grudnia 2015 r. do 17 czerwca 2016 r. w kwocie 5 143,00 zł w terminie 14 dni od dnia doręczenia niniejszej decyzji. Decyzję doręczono stronie w dniu [...]. Wezwaniem z dnia [...] r. Powiatowy Urząd Pracy w [...] zobowiązał E.P. do osobistego stawienia się w związku z prowadzonym postępowaniem administracyjnym, dotyczącym nienależnie pobranego świadczenia za okres od dnia 1 lipca 2015 r. do dnia 30 grudnia 2015 r. Powyższe wezwanie zostało doręczone stronie w dniu 31 grudnia 2018 r. W dniu [...] r. E.P. złożyła w Powiatowym Urzędzie Pracy w [...] oświadczenie, w którym nie wyraziła zgody na umorzenie częściowe świadczenia, które pobrała w okresie od 1 lipca 2015 r. do 31 listopada 2015 r. Stwierdziła również, że nie jest to zgodne ze stanem faktycznym. Prezydent Miasta [...] decyzją z dnia [...] orzekł o zwrocie nienależnie pobranego świadczenia za okres od 1 lipca 2015 r. do 30 listopada 2015 r. w kwocie 4 458,60 zł w terminie 14 dni od dnia doręczenia niniejszej decyzji. Powyższa decyzja została skutecznie doręczona stronie w siedzibie Powiatowego Urzędu Pracy w Ł. w dniu [....] r. W dniu 15 stycznia 2019 r. E.P. złożyła odwołanie od decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] oraz od decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] Skarżąca nie zgadzając się z ww. decyzjami wskazała, że w Spółdzielni Ax. Oddział w [...] pracowała w okresie od 15 maja 2015 r. do 31 maja 2015 r., a nie w okresie 1 lipca 2015 r. do 30 listopada 2015 r. Zarzuciła organowi I instancji nieprawidłowe przeprowadzenie postępowania i pominięcie istotnych jej zdaniem okoliczności. Podkreśliła, że wynagrodzenie otrzymane w miesiącu lipcu 2015 r. traktowała jako wynagrodzenie za pracę, którą wykonała na rzecz ww. pracodawcy w miesiącu maju 2015 r. W dniu 12 lutego 2019 r. E.P. złożyła w siedzibie organu oświadczenie, że decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] odebrała jako przesyłkę poleconą w dniu 31 grudnia 2018 r. w placówce pocztowej w Ł. przy ul. A. Załączyła także oświadczenie z dnia 12 lutego 2019 r. własnoręcznie sporządzone, w którym wskazała, że nie jest w stanie nakłonić pracodawcy (tj. Spółdzielni Ax. Oddział w [...]) do przedłożenia dowodów na to, że pracowała w okresie od 15 maja 2015r. do 31 maja 2015 r. Skarżąca podkreśliła, że oczekuje od Wojewody [...] by przyczynił się do spowodowania kontroli w powyższej firmie przez Państwową Inspekcję Pracy. Wskazanym na wstępie postanowieniem Wojewoda [...] stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji od decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...], nr [...] w przedmiocie orzeczenia o zwrocie nienależnie pobranego świadczenia za okres od 1 grudnia 2015 r. do dnia 17 czerwca 2016 r. w kwocie 5 143,00 zł. W uzasadnieniu organ wskazał, że zgodnie z art. 129 § 2 k.p.a., termin do wniesienia odwołania wynosi 14 dni i liczy się go od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie. Przepisy szczególne mogą przewidywać inne terminy do wniesienia odwołania (art. 129 § 3 k.p.a.). Stosownie zaś do treści art. 134 k.p.a., organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania lub uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Z przytoczonych przepisów wynika, że odwołanie dla swojej skuteczności musi być wniesione w terminie określonym w art. 129 § 2 k.p.a. lub w terminie określonym w przepisach szczególnych (art. 129 § 3 k.p.a.) oraz, że w przypadku czternastodniowego terminu o którym mowa w art. 129 § 2 k.p.a., bieg terminu rozpoczyna się od dnia doręczenia decyzji stronie (ewentualnie ogłoszenia decyzji -gdy decyzja była ogłaszana). Stosownie do treści art. 39 k.p.a. organ administracji publicznej doręcza pisma za pokwitowaniem przez operatora pocztowego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe (Dz.U. póz. 1529), przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione osoby lub organy. Z treści art. 42 § 1 k.p.a. wynika, iż pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub miejscu pracy. Pisma, zgodnie z art. 42 § 2 k.p.a., mogą być doręczone również w lokalu organu administracji publicznej, jeżeli przepisy szczególne nie stanowią inaczej. W przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się, za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi (...) - art. 43 k.p.a. Odbierający pismo potwierdza doręczenie mu pisma swym podpisem ze wskazaniem daty doręczenia (art. 46 § 1 k.p.a.). Zgodnie z art. 44 § 1 pkt 1 k.p.a., w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43 operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej -w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego. Zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie 7 dni licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § l, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata - art. 44 § 2 k.p.a. W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia (art. 44 § 3 k.p.a.). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy - art. 44 § 4 k.p.a. Zaskarżona decyzja została doręczona skarżącej zgodnie z zasadami postępowania administracyjnego określonymi w art. 42 k.p.a. Zgodnie z treścią art. 41 § 1 i § 2 k.p.a. w toku postępowania strony oraz ich przedstawiciele i pełnomocnicy mają obowiązek zawiadomić organ administracji publicznej o każdej zmianie swego adresu. W razie zaniedbania tego obowiązku, doręczenie pisma pod dotychczasowym adresem ma skutek prawny. Skarżąca, jak wynika z akt sprawy złożyła w dniu [...] oświadczenie, w którym wskazała adres zameldowania na pobyt stały: [...][...], B. 106/116 m 27 i adres do korespondencji: [...][...], ul. C. 9 m. 39. Do dnia wydania zaskarżonej decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] nie wskazała innego adresu, na który miałyby być kierowana do niej korespondencja. Z akt sprawy wynika jednoznacznie, że decyzja Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] została doręczona stronie w dniu 31 grudnia 2018 r. za pośrednictwem poczty (vide; zwrotne potwierdzenie odbioru przesyłki listowej, notatka służbowa z dnia 29 stycznia 2019 r., oświadczenie skarżącej z dnia 12 lutego 2019 r.). Odwołanie natomiast od powyższej decyzji zostało złożone przez skarżącą za pośrednictwem placówki pocztowej w dniu 15 stycznia 2019 r. Skarżąca nie złożyła wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Mając powyższe na uwadze organ stwierdził, że odwołanie od decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...], która zawierała prawidłowe pouczenie o trybie i terminie złożenia odwołania, zostało wniesione z przekroczeniem ustawowego terminu. Termin do wniesienia odwołania upływał bowiem w dniu 14 stycznia 2019 r. (poniedziałek). Treść złożonego odwołania nie budziła, zdaniem organu odwoławczego wątpliwości interpretacyjnych. Termin do wniesienia odwołania jest terminem ustawowym, a więc nie może być przedłużany ani skracany przez organ administracji publicznej, jest terminem procesowym obliczanymi według przepisów kodeksu oraz terminem zawitym, których upływ organ odwoławczy uwzględnia z urzędu. Konsekwencją wniesienia odwołania po terminie, jest obowiązek organu do wydania aktu o którym mowa w art. 134 k.p.a., a więc postanowienia o uchybieniu terminowi do wniesienia odwołania. Skuteczne wszczęcie postępowania odwoławczego wymaga bowiem, w świetle art. 129 § 2 i 3 w zw. z art. 134 k.p.a., zachowania ustawowego terminu do wniesienia odwołania. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skarżąca wniosła o wezwanie Spółdzielni Ax. Oddział w [...] do przedstawienia dokumentów potwierdzających okoliczność, że pracowała w okresie od dnia 15 maja 2015 r. do dnia 31 maja 2015 r., tj. listy obecności za maj 2015 r. rejestru poboru środków za maj 2015 r., dzienników czynności wykonywanych w izolatkach za maj 2015 r. i umowy o pracę. Skarżąca podkreśliła, że świadczyła pracę w okresie od dnia 15 maja 2015 r. do dnia 31 maja 2015 r. i nie jest prawdą, że w dniu rejestracji nie była osobą bezrobotną. Podała, że powyższą sporna kwestie próbuje wyjaśnić od października 2016 r. i pomimo podjętych działań żaden z podmiotów, do których wystąpiła nie jest w stanie jej pomóc. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie, wniósł o jej oddalenie. Na rozprawie skarżąca popierała wniesioną skargę. Wyjaśniła, że spóźniła się z wniesieniem odwołania do organu, gdyż została błędnie poinformowana w urzędzie pracy, że termin do wniesienia odwołania upływał w dniu 15 stycznia 2019 r. Oświadczyła, że nie jest w stanie zidentyfikować osoby, która udzieliła jej takiej informacji, jednak świadkiem tego zdarzenia był kierownik pracujący ww. urzędzie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), dalej p.p.s.a., który stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 p.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Przedmiotem kontroli sądu w niniejszej sprawie jest postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] w przedmiocie orzeczenia o zwrocie nienależnie pobranego świadczenia za okres od 1 grudnia 2015 r. do dnia 17 czerwca 2016 r. w wysokości 5 143,00 zł Sąd stwierdził, że w rozpoznawanej sprawie organ administracji publicznej nie naruszył przepisów prawa w sposób, który obligowałoby do uchylenia zaskarżonego postanowienia, bądź stwierdzenia jego nieważności. Podstawę prawną rozstrzygnięcia organu właściwego do rozpoznania odwołania, stanowił art. 134 k.p.a. Zgodnie z powołanym przepisem organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Stosownie do treści art. 127 § 1 k.p.a. od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie tylko do jednej instancji. Właściwy do rozpatrzenia odwołania jest organ administracji publicznej wyższego stopnia, chyba że ustawa przewiduje inny organ odwoławczy (art. 129 § 2 k.p.a.). Art. 134 k.p.a. nakłada na organy administracji obowiązek przeprowadzenia kontroli danego środka odwoławczego pod względem formalnym. Inaczej mówiąc pierwszą czynnością, jaką winien podjąć organ po otrzymaniu odwołania jest sprawdzenie, czy wniesiony środek zaskarżenia jest dopuszczalny i czy został wniesiony w przepisanym terminie. Stwierdzenie przez organ odwoławczy, że przysługujący stronie środek zaskarżenia został wniesiony z uchybieniem terminu, powoduje bezskuteczność odwołania, czego następstwem jest ostateczność decyzji wykluczająca merytoryczną kognicję organu odwoławczego (patrz B. Adamiak, J. Borkowski " Kodeks postępowania administracyjnego - Komentarz" Wydawnictwo C.H. Beck 2004, str. 584). Z przywołanego wyżej unormowania, w którym ustawodawca posłużył się kategorycznym zwrotem "stwierdza" wynika, że na organie odwoławczym ciąży obowiązek wydania postanowienia o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania w każdym przypadku, gdy takie uchybienie miało miejsce. Nie jest to zależne od swobodnego uznania organu, lecz wynika z bezwzględnie obowiązującej normy prawnej (por. wyrok NSA z dnia 29 stycznia 1997 r., SA/Gd 1482/96, LEX nr 29004, wyrok NSA z dnia 15 listopada 1995 r., SA/Ka 2111/94, LEX nr 27060). Termin do wniesienia odwołania wynosi czternaście dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustanie – od dnia jej ogłoszenia stronie (129 § 2 k.p.a.). Rozpoznanie odwołania złożonego po upływie ustawowego terminu do jego wniesienia spowodowałoby naruszenie wyrażonej w art. 16 k.p.a. zasady trwałości decyzji ostatecznych. Stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia odwołania na podstawie art. 134 k.p.a. winno być jednak poprzedzone dokładnym wyjaśnieniem stanu faktycznego, co do tego, czy odwołujący się przekroczył termin określony w art. 129 § 2 k.p.a. Kluczowe znaczenie ma zatem dokładne (staranne) ustalenie daty doręczenia decyzji, od której należy liczyć termin do wniesienia środka zaskarżenia. Uchybienie terminu do wniesienia odwołania musi być jednoznaczne i mieć pełne oparcie w materiale dowodowym zgromadzonym w sprawie. Warunkiem wydania postanowienia o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania jest zatem w pierwszej kolejności bezsporne ustalenie daty, w której organ skutecznie doręczył stronie decyzję (postanowienie) wydaną w toku postępowania przed organem pierwszej instancji, albowiem bieg terminu do wniesienia odwołania rozpoczyna się dopiero wówczas, gdy doręczenie było prawidłowe. Organ winien dysponować niebudzącym wątpliwości dokumentem zwrotnego potwierdzenia odbioru korespondencji przez adresata lub inną osobę, gdy doręczenie decyzji nastąpiło na podstawie art. 42 lub art. 43 k.p.a. W rozpatrywanej sprawie, jak wynika z akt sprawy skarżąca złożyła w dniu [...] oświadczenie, w którym wskazała adres zameldowania na pobyt stały: [...][...], B. 106/116 m 27 i adres do korespondencji: [...][...], ul. C. 9 m 39 (k nr 58 akt admin.). Do dnia wydania przez Prezydenta Miasta [...] decyzji z dnia [...] skarżąca nie wskazała innego adresu, na który miałyby być kierowana do niej korespondencja. Powyższa okoliczność nie była przez skarżącą kwestionowana. Bezspornym również jest, że decyzja Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] została doręczona skarżącej na podany w toku postępowania adres do korespondencji w dniu 31 grudnia 2018 r. W kwestii tej organ odwoławczy przeprowadził postępowanie wyjaśniające z udziałem samej skarżącej. Z akt sprawy organu I instancji wynikało bowiem, że w dniu [...] organ I instancji wysłał do skarżącej dwie przesyłki polecone, z których jedna zawierała zaskarżoną decyzję z dnia [...] Nr [...] nr pisma [...] , a druga wezwanie z dnia [...] nr [...]. Jak wynika z treści notatki służbowej z dnia 29 stycznia 2019 r. (karta 239 akt admin. I instancji) na obydwu tych przesyłkach pomyłkowo zaznaczono, że zawierają one "WEZ" nr [...] z dnia [...] (karta 235-238 akt admin. I instancji). W toku osobistej wizyty w Oddziale Nadzoru Rynku Pracy w Wydziale Rodziny i Polityki Społecznej [...] Urzędu Wojewódzkiego w [...] w dniu 12 lutego 2019 r. skarżąca oświadczyła, że "decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] nr [...] odebrałam jako przesyłkę poleconą w dniu 31 grudnia 2018 r. w Urzędzie Poczty w Ł. ul. A. " (karta 8 akt admin. II instancji). Skarżąca nie kwestionowała nigdy wskazanej daty doręczenia decyzji. Również na rozprawie przed sądem w dniu 10 czerwca 2019 r. przyznała, że spóźniła się z wniesieniem odwołania do organu, gdyż została błędnie poinformowana w urzędzie pracy, że termin do wniesienia odwołania mija jej 15 stycznia 2019 r. Należy w związku z tym podnieść, że powyższa decyzja organu I instancji zawierała pouczenie o przysługującym stronie prawie wniesienia odwołania do Wojewody [...] za pośrednictwem Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy w Ł. w terminie 14 dni od daty jej doręczenia. Pouczenie zamieszczone w decyzji zostało sformułowane w sposób prawidłowy, jasny i pełny, nie nasuwało żadnych wątpliwości, co do terminu i sposobu wniesienia środka odwoławczego. Skoro zatem decyzja Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] doręczona została skarżącej w dniu 31 grudnia 2018 r., to czternastodniowy termin do wniesienia odwołania rozpoczął swój bieg od dnia 1 stycznia 2019 r., a upływał w dniu 14 stycznia 2019 r. (poniedziałek). Skarżąca w zakreślonym terminie nie złożyła odwołania. Odwołanie od powyższej decyzji zostało złożone przez skarżącą za pośrednictwem placówki pocztowej w dniu 15 stycznia 2019 r. Skarżąca nie złożyła wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. W świetle przedstawionych powyżej okoliczności faktycznych Wojewoda [...] zasadnie stwierdził, że odwołanie od decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] wniesione zostało przez skarżącą z uchybieniem terminu. Uchybienie terminu jest okolicznością obiektywną i w razie jej stwierdzenia organ odwoławczy nie ma innej możliwości, niż wydanie przewidzianego w art. 134 k.p.a. postanowienia. Stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia odwołania nie zależy od uznania organu odwoławczego i nawet nieznaczne, jak w rozpatrywanym przypadku przekroczenie terminu do wniesienia odwołania zobowiązuje organ do stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Należy również zaznaczyć, że rozpatrzenie odwołania wniesionego z uchybieniem terminu, który to termin nie został przywrócony, stanowi rażące naruszenie prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.). Oznaczałoby bowiem weryfikację w postępowaniu drugoinstancyjnym rozstrzygnięcia ostatecznego, które korzysta z ochrony trwałości. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze, wskazujących na naruszenie przez Prezydenta Miasta [...] przepisów przy wydawaniu decyzji z dnia [...]., wyjaśnić należy, że sąd nie mógł w sprawie zastosować art. 135 p.p.s.a. i objąć kontrolą powołanej decyzji. Zgodnie z art. 135 p.p.s.a., sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest postanowienie o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania, a podstawę jego wydania stanowią przesłanki procesowe, o których mowa w art. 134 k.p.a. Natomiast poprzedzająca to postanowienie decyzja z dnia [...] została wydana w wyniku zaistnienia materialnoprawnych przesłanek zawartych w ustawie z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 1265 ze zm.) i nie mieści się w pojęciu "granic sprawy", której dotyczy skarga. Przedmiot postępowania przed sądem administracyjnym wyznaczony jest zakresem stosunku administracyjnego, tj. jego elementami podmiotowymi oraz przedmiotowymi, czyli podstawą faktyczną i prawną (por. wyrok NSA z dnia 23 stycznia 1998 r., sygn. akt I SA/Gd 654/96, publ. OSP 1999/1/51, z glosą B. Adamiak). Wykluczyć wobec tego należy możliwość kontrolowania przez sąd administracyjny innego, niż zaskarżone do tego sądu rozstrzygnięcie, jeżeli tak opisana tożsamość podmiotowa i przedmiotowa nie zachodzi. W orzecznictwie podkreśla się, że sąd administracyjny nie jest wprawdzie związany granicami skargi, ale zawsze jest związany granicami sprawy, w której skarga została wniesiona i nie może swoimi ocenami prawnymi wkraczać w sprawę nową w stosunku do tej, która była albo powinna być przedmiotem postępowania administracyjnego i wydawanych w nim decyzji administracyjnych (p. wyrok NSA z dnia 13 grudnia 2005 r., sygn. akt. I OSK 122/05, wyrok NSA z 20 września 2012 r. sygn. akt II OSK 986/11, publ. na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl). Z powyższych względów uznając, że w kontrolowanej sprawie nie doszło do naruszenia art. 134 k.p.a., ani też innych przepisów, uzasadniających uwzględnienie skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił. D.Cz.