III SA/Łd 435/17

Dnia 13 września 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski, Sędziowie Sędzia WSA Ewa Alberciak, Sędzia NSA Teresa Rutkowska (spr.), , Protokolant pomocnik sekretarza Blanka Kuźniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 września 2017 roku sprawy ze skargi D. K. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] [...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego oddala skargę. Postanowieniem z dnia 24 marca 2017r., nr [...] po rozpatrzeniu zażalenia D. K. na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł. – P. z dnia 2 lutego 2017r., nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 22 grudnia 2005r., Nr [...], Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 K.p.a. oraz art. 17 § 1 i art. 18 w zw. z art. 59 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz.U. z 2016r., poz. 599 ze zm.), dalej u.p.e.a., utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy. Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i prawne. W dniu 16 listopada 2005r. Naczelnik Urzędu Skarbowego Ł. –P. w toku postępowania zabezpieczającego prowadzonego wobec D. K. dokonał zajęcia zabezpieczającego środka transportu, tj. samochodu osobowego marki Fiat Seicento nr rejestracyjny [...]. Powyższa czynność zabezpieczająca została przeprowadzona [...] wystawionego w oparciu o decyzję o zabezpieczeniu z dnia 10 listopada 2005r., nr [...]. W dniu 22 grudnia 2005r. Naczelnik Urzędu Skarbowego Ł.-P. wystawił tytuł wykonawczy Nr [...], którego podstawę stanowiła decyzja z dnia 21 listopada 2005r., nr [...], określająca D. K. zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1999r. Na podstawie ww. tytułu wykonawczego Naczelnik Urzędu Skarbowego Ł.-P. zawiadomieniem z dnia 27 grudnia 2005r., nr [...] dokonał zajęcia prawa majątkowego stanowiącego świadczenie z zaopatrzenia emerytalnego. Zawiadomienie wraz z odpisem tytułu wykonawczego zostało doręczone stronie w dniu 9 stycznia 2006r. Natomiast Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych zawiadomienie zostało doręczone w dniu 8 stycznia 2006r. Zawiadomieniem z dnia 4 sierpnia 2009r., nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego Ł.-P. dokonał zajęcia z tytułu kosztów postępowania sądowego przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Łodzi, wynikających z wyroku z dnia 28 maja 2007r., sygn. akt I SA/Łd 886/06. Dłużnik zajętej wierzytelności, tj. Izba Skarbowa w Ł. ww. zawiadomienie odebrała w dniu 5 sierpnia 2009r., natomiast D. K. w dniu 10 sierpnia 2009r. Zawiadomieniem z dnia 9 listopada 2010r., nr [...], Naczelnik Urzędu Skarbowego Ł.-P. dokonał zajęcia prawa majątkowego D. K. stanowiącego wierzytelność pieniężną w [...] Spółdzielni Mieszkaniowej. Dłużnik zajętej wierzytelności powyższe zajęcie odebrał w dniu 19 listopada 2010r., a zobowiązana w dniu 1 grudnia 2010r. Kolejnym zawiadomieniem z dnia 15 listopada 2010r., nr [...] organ egzekucyjny dokonał zajęcia prawa majątkowego stanowiącego świadczenie z zaopatrzenia emerytalnego. Skuteczność powyższego zajęcia została potwierdzona przez dłużnika zajętej wierzytelności pismem z dnia 23 listopada 2010r. Zobowiązana odebrała ww. zawiadomienie w dniu 1 grudnia 2010r. Pismem z dnia 25 listopada 2010r. zatytułowanym "Skarga na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego" strona złożyła "wniosek o umorzenie postępowania egzekucyjnego zgodnie z treścią art. 61 § 3 - jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (...)" W dniu 3 grudnia 2010r. D. K. złożyła do Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł.-P. dwa pisma zatytułowane "Skarga na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego", zawierające "Wniosek o umorzenie postępowania egzekucyjnego zgodnie z treścią art. 61 § 3 (...)". Ww. pisma strony z części dotyczącej skarg na czynności egzekucyjne, Naczelnik Urzędu Skarbowego Ł.-P. przekazał do organu właściwego do ich rozpatrzenia, tj. do Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. Postanowieniem z dnia 3 lutego 2011r. Naczelnik Urzędu Skarbowego Ł.-P. odmówił "umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego Nr [...] obejmującego należność w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1999r. Postanowieniem z dnia 12 kwietnia 2011r. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł.uchylił postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł.-P. z dnia 3 lutego 2011r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Postanowieniem z dnia 9 czerwca 2011r. Naczelnik Urzędu Skarbowego Ł.-P. odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec D. K. na podstawie tytułu wykonawczego Nr [...] wyjaśniając, że "analiza dotychczasowego przebiegu postępowania egzekucyjnego, w powiązaniu ze wskazanymi przez zobowiązaną okolicznościami i przepisami prawa nie wykazała zaistnienia zdarzeń, których skutkiem byłaby konieczność umorzenia postępowania egzekucyjnego. Stwierdził również, że zaległość objęta tytułem wykonawczym Nr [...] jest wymagalna i nie uległa przedawnieniu. Postanowieniem z dnia 8 sierpnia 2011r. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji z dnia 9 czerwca 2011r. Wyrokiem z dnia 21 marca 2013r., sygn. akt III SA/Łd 186/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę D. K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia 8 sierpnia 2011r. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 25 sierpnia 2015r., sygn. akt II FSK 1916/13 oddalił skargę kasacyjną D. K. od ww. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 21 marca 2013r. W dniu 25 kwietnia 2016r. D.K. złożyła do Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. pismo (opatrzone datą 23 kwietnia 2015r.), które zostało przekazane zgodnie z właściwością do Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. W przedmiotowym piśmie strona przedstawiła szereg zdarzeń dotyczących postępowań toczących się w jej sprawie przed Naczelnikiem Urzędu Skarbowego Ł.-P., Dyrektorem Izby Skarbowej w Ł., Ministrem Finansów, Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w W., Naczelnym Sądem Administracyjnym i Trybunałem Konstytucyjnym. Ponadto odniosła się m.in. do kwestii ponownego rozpatrywania przez Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. wniosku z dnia 2 stycznia 2012r. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na czynność zabezpieczającą z dnia 16 listopada 2005r. oraz do kwestii zajęcia zabezpieczającego z dnia 16 listopada 2005r., twierdząc, że jest ono bezskuteczne i nie mogło przekształcić się w zajęcie zabezpieczające. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. pismem z dnia 1 czerwca 2016r. wezwał stronę do wyjaśnienia charakteru prawnego powyższego pisma informując, że zarówno w kwestii ponaglenia na niezałatwienie w terminie wniosku z dnia 2 stycznia 2012r., jak i samego wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi na czynność zabezpieczającą, zostały już wydane stosowne rozstrzygnięcia odpowiednio przez Ministra Finansów i Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. W odpowiedzi na powyższe wezwanie D. K. złożyła pismo z dnia 11 czerwca 2016r., w którym ponownie powołała okoliczności związane z odmową przywrócenia terminu do wniesienia skargi na czynność zabezpieczającą oraz skutecznością zajęcia zabezpieczającego. Podsumowując zobowiązana stwierdziła, że najbardziej "sprawiedliwym" trybem jest umorzenie. Biorąc pod uwagę argumentację zawartą w ww. piśmie, jak również fakt, że postępowanie związane z przywróceniem terminu do wniesienia skargi na czynność zabezpieczającą zostało przez Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. zakończone postanowieniem z dnia 20 kwietnia 2016r. złożone w dniu 25 kwietnia 2016r. pismo sprecyzowane kolejnym pismem z dnia 11 czerwca 2016r. organ egzekucyjny potraktował jako wniosek o umorzenie postępowania egzekucyjnego. Zawiadomieniem z dnia 27 czerwca 2016r. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. przekazał Naczelnikowi Urzędu Skarbowego Ł.-P. ww. pisma celem załatwienia zgodnie z właściwością rzeczową i miejscową, jako wniosek o umorzenie postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 22 grudnia 2005r., Nr [...] Postanowieniem z dnia 2 lutego 2017r. organ egzekucyjny odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec D. K. na podstawie ww. tytułu wykonawczego. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Naczelnik Urzędu Skarbowego Ł.-P. zauważył, że okoliczności podniesione przez D. K. były już rozpatrywane w toku postępowań administracyjnych. Niemniej jednak z uwagi na upływ czasu, wyjaśnił ponownie, że przerwanie biegu terminu przedawnienia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1999r. nastąpiło po raz pierwszy w dniu 15 grudnia 2005r. (na skutek przekształcenia zajęcia zabezpieczającego w zajęcie egzekucyjne). Kolejnym środkiem egzekucyjnym przerywającym bieg terminu przedawnienia było zajęcie wierzytelności w Izbie Skarbowej w Ł. zawiadomieniem z dnia 4 sierpnia 2009r. z tytułu kosztów postępowania sądowego przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Łodzi (wyrok z dnia 28 maja 2007r., sygn. akt I SA/Łd 886/06). Ponadto z uwagi, na wnoszone przez stronę skargi do sądów administracyjnych nastąpiło zawieszenie biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w okresach: od dnia 19.04.2006r. do dnia 09.06.2009r., od dnia 21.11.2009r. do dnia 07.09.2012r., od dnia 01.03.2013r. do dnia 05.10.2015r. W związku z powyższym, w ocenie organu egzekucyjnego, zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1999r. nie uległo przedawnieniu i nie ma podstaw do umorzenia postępowania egzekucyjnego. Umorzenie postępowanie egzekucyjnego, nie może również nastąpić na podstawie art. 59 § 2 u.p.e.a., z uwagi na dokonywane potrącenia z zajętego świadczenia z ubezpieczenia społecznego. Na powyższe postanowienie D. K. złożyła zażalenie, zarzucając rażące uchybienie terminu odpowiedzi na wniosek strony i rażący brak merytorycznego odniesienia się do wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego oraz rażące naruszenie art. 6, 7, 8, 9, 12 § 1 i § 2, art. 35 § 1, § 2, § 3, art. 36 § 1, § 2, art. 37 § 1, § 2, art. 38, art. 77, art. 80 K.p.a. Wskazała, że w dniu 23 kwietnia 2015r. wystąpiła z wnioskiem o umorzenie postępowania egzekucyjnego i w dniach: 23.08.2016r., 10.10.2016r., 07.11.2016r., 06.12.2016r. i 09.02.2017r. otrzymała pisma o wyznaczeniu nowego terminu rozpoznania pisma strony. W piśmie z dnia 30.12.2016r. Naczelnik Urzędu Skarbowego Ł.-P. poinformował, że sprawa zostanie rozpatrzona nie później niż do dnia 31.01.2017 r. Natomiast zaskarżone postanowienie wystawił w dniu 02.02.2017r., a wysłał w dniu 07.02.2017 r., czyli z rażącym naruszeniem terminu. Skarżąca zarzuciła Naczelnikowi Urzędu Skarbowego Ł.-P. że: - nie działał na podstawie przepisów prawa, - nie stał na straży praworządności i nie podjął wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, - nie prowadził postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, - nie wywiązał się z obowiązku należytego i wyczerpującego informowania strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie jej praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego, - nie działał w sprawie wnikliwie i szybko i nie posługiwał się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej bezzwłocznego załatwienia, - nie załatwił sprawy bez zbędnej zwłoki i nie podał uzasadnionej przyczyny zwłoki i nie dochował kolejnych terminów załatwienia sprawy. - świadomie i bezprawnie przewlekał postępowanie i tym samym działał na szkodę podatnika w sposób rażący naruszając prawo. Zdaniem skarżącej w zaskarżonym postanowieniu, organ egzekucyjny bezrefleksyjnie "powiela kalki językowe wcześniej wydanych odmów, ograniczając się do stwierdzenia (...), że skoro organ ściąga kwestionowaną zaległość ze świadczenia emerytalnego, to może robić to nadal". W jej ocenie, takie postanowienie, na które czekała długimi miesiącami, jest haniebne i stanowi wyraz najwyższej arogancji. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. utrzymując zaskarżone postanowienie w mocy wskazał, że zgodnie z art. 59 § 1 u.p.e.a., postępowanie egzekucyjne umarza się: 1. jeżeli obowiązek został wykonany przed wszczęciem postępowania; 2. jeżeli obowiązek nie jest wymagalny, został umorzony lub wygasł z innego powodu albo jeżeli obowiązek nie istniał; 3. jeżeli egzekwowany obowiązek został określony niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z decyzji organu administracyjnego, orzeczenia sądowego albo bezpośrednio z przepisu prawa; 4. gdy zachodzi błąd co do osoby zobowiązanego lub gdy egzekucja nie może być prowadzona ze względu na osobę zobowiązanego; 5. jeżeli obowiązek o charakterze niepieniężnym okazał się niewykonalny; 6. w przypadku śmierci zobowiązanego, gdy obowiązek jest ściśle związany z osobą zmarłego; 7. jeżeli egzekucja administracyjna lub zastosowany środek egzekucyjny są niedopuszczalne albo zobowiązanemu nie doręczono upomnienia, mimo iż obowiązek taki ciążył na wierzycielu; 8. jeżeli postępowanie egzekucyjne zawieszone na żądanie wierzyciela nie zostało podjęte przed upływem 12 miesięcy od dnia zgłoszenia tego żądania; 9. na żądanie wierzyciela; 10. w innych przypadkach przewidzianych w ustawach. Umorzenie postępowania egzekucyjnego następuje zatem we wszystkich ww. przypadkach, gdy egzekucja administracyjna nie może być prowadzona. Ponadto w myśl § 2 powołanego artykułu, postępowanie egzekucyjne może być umorzone w przypadku stwierdzenia, że w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym należności pieniężnej nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne. Przy czym zgodnie z § 4 tego przepisu, umorzenie postępowania egzekucyjnego może nastąpić na wniosek zobowiązanego, wierzyciela albo z urzędu, a rozstrzygnięcie to ma formę postanowienia. Natomiast stosownie do regulacji prawnych zawartych w art. 60 § 1 i § 2 u.p.e.a., umorzenie postępowania egzekucyjnego z przyczyn wskazanych w art. 59 § 1 pkt 1- 8 i 10 u.p.e.a., powoduje uchylenie dokonanych w tym postępowaniu czynności egzekucyjnych, a organ egzekucyjny wydaje w razie potrzeby postanowienie dotyczące uchylenia dokonanych czynności egzekucyjnych wskutek umorzenia postępowania egzekucyjnego. W analizowanej sprawie organ pierwszej instancji prawidłowo wykluczył jako przesłankę umorzenia postępowania egzekucyjnego, przedawnienie zobowiązania podatkowego. Wskazując w piśmie z dnia 11 czerwca 2016r., iż po 10 latach prowadzonej egzekucji, oczekuje umorzenia postępowania egzekucyjnego, skarżąca połączyła swoje żądanie umorzenia z zarzutem przedawnienia obowiązku podatkowego. Kwalifikacja prawna żądania strony została zatem dokonana przez Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł.-P. w sposób prawidłowy. Z treści ww. pisma, nie można bowiem wywieść żądania, które mogłoby być przedmiotem umorzenia postępowania egzekucyjnego na innej podstawie niż art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. Naczelnik Urzędu Skarbowego Ł.-P. w dniu 16 listopada 2005r. dokonał zajęcia zabezpieczającego środka transportu, tj. samochodu osobowego marki Fiat Seicento nr rej. [...] na podstawie zarządzenia zabezpieczenia z dnia 15 listopada 2005r. wystawionego w oparciu o decyzję o zabezpieczeniu z dnia 10 listopada 2005r. W dniu 22 grudnia 2005r. Naczelnik Urzędu Skarbowego Ł.-P. wystawił tytuł wykonawczy Nr [...] na podstawie decyzji z dnia 21 listopada 2005r. określającej zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1999r. Powyższą decyzję doręczono stronie w dniu 15 grudnia 2005r. i w tym dniu nastąpiło przerwanie biegu terminu przedawnienia. Zauważyć bowiem należy, iż zgodnie z art. 154 § 4 u.p.e.a., (w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2008r.), zajęcie zabezpieczające przekształca się w zajęcie egzekucyjne z dniem wygaśnięcia decyzji, o której mowa w art. 33a i 33b ustawy - Ordynacja podatkowa lub w art. 61 ust. 3 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. - Prawo celne, pod warunkiem że organ ten wystawi tytuł wykonawczy nie później niż przed upływem 14 dni od dnia wygaśnięcia decyzji lub od dnia doręczenia upomnienia, jeżeli doręczenie to było wymagane. Z kolei w myśl art. 33a § 1 pkt 2 ustawy - Ordynacja podatkowa, decyzja o zabezpieczeniu wygasa z dniem doręczenia decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego. Tytuł wykonawczy został wystawiony w dniu 22 grudnia 2005r., czyli w ciągu 14 dni od dnia wygaśnięcia decyzji zabezpieczającej, tj. od dnia 15 grudnia 2005r. i nie ulega wątpliwości że w dniu 15 grudnia 2005r. doszło do przekształcenia zajęcia zabezpieczającego w egzekucyjne i tym samym do przerwania biegu terminu przedawnienia. Doręczenie zatem stronie odpisu tytułu wykonawczego w dniu 9 stycznia 2006r. wraz z zawiadomieniem z dnia 27 grudnia 2005r. o zajęciu świadczenia emerytalnego, nastąpiło już po zastosowaniu środka zabezpieczającego (przekształconego następnie w egzekucyjny), przerywającego bieg terminu przedawnienia. O prawidłowości decyzji o zabezpieczeniu oraz czynności zabezpieczających, wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 9 czerwca 2009r., sygn. akt II FSK 129/08, którym oddalił skargę kasacyjną strony od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 28 maja 2007r., sygn. akt I SA/Łd 886/06. Naczelny Sąd Administracyjny podzielił przy tym stanowisko sądu pierwszej instancji w zakresie przerwania biegu terminu przedawnienia zobowiązania strony w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1999 r. na skutek przekształcenia z mocy prawa zajęcia zabezpieczającego w zajęcie egzekucyjne. Kolejnym środkiem egzekucyjnym przerywającym bieg terminu przedawnienia, było zajęcie zawiadomieniem z dnia 4 sierpnia 2009r. wierzytelności z tytułu kosztów postępowania sądowego przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Łodzi na podstawie wyroku z dnia 28 maja 2007r., sygn. akt I SA/Łd 886/06. Dłużnik zajętej wierzytelności, tj. Izba Skarbowa w Ł. ww. zawiadomienie odebrała w dniu 5 sierpnia 2009r., natomiast skarżąca w dniu 10 sierpnia 2009r. Powyższe oznacza, że przedawnienie zaległości nastąpiłoby, co do zasady w dniu 11 sierpnia 2014r., czyli po upływie 5- letniego terminu przedawnienia liczonego od dnia następującego po dniu, w którym zastosowano kolejny środek egzekucyjny (art. 70 § l i § 4 ustawy - Ordynacja podatkowa). Jednak zgodnie z treścią art. 70 § 6 pkt 2 ustawy - Ordynacja podatkowa, w sprawie D. K. nastąpiło zawieszenie biegu terminu przedawnienia jej zobowiązania, z uwagi na wniesione skargi do sądu administracyjnego w okresach: od dnia 19.04.2006r. do dnia 09.06.2009r. (skarga na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia 21 marca 2006r.) od dnia 21.11.2009r. do dnia 07.09.2012r. (skarga na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł.z dnia 15 października 2009r.), od dnia 01.03.2013r. do dnia 05.10.2015r. (skarga na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia 16 listopada 2012r.) Ponadto organ egzekucyjny zastosował również skuteczne środki egzekucyjne, tj.: -zawiadomieniem z dnia 9 listopada 2010r. o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność pieniężną w [...] Spółdzielni Mieszkaniowej, -zawiadomieniem z dnia 15 listopada 2010r. o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego świadczenie z zaopatrzenia emerytalnego. Zastosowanie ww. środków egzekucyjnych nastąpiło w dacie zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego i nie wywołało skutku w postaci przerwania biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. W związku z powyższym Naczelnik Urzędu Skarbowego Ł.-P. słusznie zauważył w zaskarżonym postanowieniu, że w rozpatrywanej sprawie nie zaistniała przesłanka przewidziana w art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a., obligująca organ egzekucyjny do umorzenia postępowania egzekucyjnego w przypadku przedawnienia obowiązku. Ponadto Naczelnik Urzędu Skarbowego Ł.-P. w zaskarżonym postanowieniu zasadnie zaznaczył, że nie stwierdzono innych przesłanek wymienionych w art. 59 § 1 u.p.e.a., z którymi ustawodawca wiąże konieczność umorzenia egzekucji. Prawidłowo ocenił również, że postępowanie egzekucyjne nie może być umorzone na podstawie art. 59 § 2 u.p.e.a., ponieważ strona posiada mienie i źródło dochodów, z których mogą być zaspokajane egzekwowane należności. Wbrew stanowisku skarżącej Naczelnik Urzędu Skarbowego Ł.-P. wskazując na powyższe okoliczności, nie powiela kalek językowych "wcześniej wydanych odmów", lecz prawidłowo interpretuje przepisy prawa regulujące kwestię ewentualnego umorzenia postępowania egzekucyjnego z uwagi na jego bezskuteczność. W odniesieniu do zarzutu bezskuteczności zajęcia zabezpieczającego oraz zarzutu błędu polegającego na wykreśleniu prawa strony do wniesienia skargi na zabezpieczenie, organ zauważył, że w wyroku z dnia 25 sierpnia 2015r., sygn. akt II FSK 1916/13 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż środkiem zaskarżania właściwym dla oceny poprawności czynności egzekucyjnych takich jak sporządzenie protokołu zajęcia ruchomości jest określona w art. 54 § 1 u.p.e.a. skarga na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego lub egzekutora. Sąd przywołał także orzecznictwo sądów administracyjnych, zgodnie z którym przyjmuje się, że w ramach skargi na czynności egzekucyjne można podnosić zarzuty formalnoprawne, odnoszące się do prawidłowości postępowania organu egzekucyjnego lub egzekutora przez pryzmat przepisów regulujących sposób i formę dokonywania tychże czynności egzekucyjnych. Tym samym ocena prawidłowości czynności zabezpieczającej wykracza poza zakres przedmiotowy analizowanej sprawy. Odnosząc się do zarzutu pozbawienia zobowiązanej 14 - dniowego terminu do wniesienia skargi na czynność zabezpieczającą, organ wyjaśnił, że po ponownym rozpatrzeniu wniosku strony z dnia 2 stycznia 2012r., Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. postanowieniem z dnia 20 kwietnia 2016r. odmówił przywrócenia terminu do wniesienia skargi na przedmiotową czynność zabezpieczającą. W związku ze złożoną przez skarżącą skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie Ministra Finansów utrzymujące w mocy ww. rozstrzygnięcie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł., prawidłowość tego rozstrzygnięcia jest obecnie weryfikowana w postępowaniu sądowym. Ponadto za bezzasadne Dyrektor Izby Administracji Skarbowej uznał podniesione w zażaleniu zarzuty naruszenia art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 77 i art. 80 K.p.a. wskazując, że subiektywne przekonanie strony, wyrażające się niezadowoleniem z rozstrzygnięcia, nie może być podstawą do stwierdzenia, że organ prowadził postępowanie w sposób naruszający zasadę praworządności, prawdy obiektywnej, pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa i przekonywania oraz informowania. W odniesieniu z kolei do podniesionego w zażaleniu zarzutu naruszenia zasady szybkości postępowania określonej w art. 12 K.p.a. oraz art. 35 § 1, § 2, § 3, art. 36 § 1, § 2, art. 37 § 1, § 2, art. 38 K.p.a. w związku z nierozpatrzeniem wniosku z dnia 23 kwietnia 2015r. do dnia 31 stycznia 2017r., tj. dnia przewidywanego zakończenia postępowania (zgodnie z postanowieniem Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł.-P.z dnia 30 grudnia 2016r.) organ zgodził się co do zasady, że zaskarżone postanowienie zostało sporządzone w dniu 2 lutego 2017r., tj. po upływie wyznaczonego terminu do rozpatrzenia sprawy. Niemniej jednak okoliczność ta nie wpływa na ocenę przez organ odwoławczy prawidłowości zawartego w nim rozstrzygnięcia w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego. Terminy określone w art. 35 ww. ustawy, są terminami instrukcyjnymi. Oznacza to, że nawet jeśli organ dokona czynności z ich uchybieniem, to czynności te są skuteczne i wywierają skutki prawne. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skarżąca podniosła, że na gruncie rozpatrywanej sprawy nie było miejsca na praworządność ani na sprawiedliwość zarzuciła, że Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. skopiował część wcześniejszego uzasadnienia organu pierwszej instancji w części dotyczącej zarzutów strony oraz fragmentu ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Podała, że już od 13 lat toczy się sprawa i przy braku merytorycznych rozstrzygnięć oraz mataczeniu faktami, prawo do sądu, w sytuacji gdy organy podatkowe nie są skrępowane prawem jest pozorne i nie przekłada się na sprawiedliwość. Dlatego gorycz doznanej krzywdy jest wysoce usprawiedliwiona. Zarzuciła również, że postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł.-P. z dnia 2 lutego 2017r. zostało wydane z naruszeniem wszystkich możliwych terminów. W ocenie skarżącej w zaskarżonym postanowieniu Dyrektor Izby Administracji Skarbowej niczego merytorycznie nie rozstrzyga, ponieważ skutkowałoby to natychmiastowym umorzeniem postępowania egzekucyjnego, natomiast wygodniej jest "ściągać pieniądze i zajmować wszystko, co mieści się w katalogu zajęć, nie ponosząc odpowiedzialności. Ten absurd i mój koszmar trwają już 13 lat". Zaskarżonemu rozstrzygnięciu skarżąca zarzuciła rażące naruszenie art. 6, 7, 8 i 9, art. 12 § 1 i § 2, art. 35 § 1, § 2, § 3, art. 36 § 1, § 2, art. 37 § 1, § 2, art. 38, art. 77, art. 80 oraz art. 156 § 1 pkt 2 i art. 158 § 2 K.p.a. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. podtrzymując w całości argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, wniósł o jej oddalenie. W dniu 5 września 2017r. do akt sprawy wpłynęło pismo procesowe skarżącej opatrzone tą samą datą, w którym wskazał, że konsekwentnie od 13 lat merytoryczne odniesienie się do skarg strony spychane jest w niebyt i traktowane jako nieistotne. W powodzi niezgodnych z prawem czynności organów podatkowych sporadycznie i po wielu latach organ przyznaje, że gdzieś po drodze postąpił niezgodnie z prawem, ale przecież nie ma to żadnego znaczenia. Tymczasem istotą sprawy pozostaje, czy niezgodne z prawem zajęcie i niezgodne z prawem zawiadomienie o tym podatnika (decydujący warunek ważności zajęcia) może rodzić skutki prawne w postaci toczącej się od 13 lat spornej egzekucji. Prawo nie dopuszcza zajęcia mienia, które nie jest własnością strony, a współwłasność nie jest małżeńska. W świetle prawa dokument zawiadomienia podatnika o zajęciu, którego nie dopuszcza ustawodawca nie może być obarczone błędem formalnym w postaci wykreślenia integralnej części zawiadomienia mówiącej o prawach strony do wniesienia skargi na niedopuszczalne prawem zajęcie. Organ podatkowy od 13 lat nie przyznaje się do swoich krytycznych uchybień w prawie i robi wszystko, aby fakty w sprawie stały się dla Sądu rozmyte, drugorzędne i niewidoczne, a urzędnicza bezkarność pozostaje w mocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2014r., poz. 1647 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2017r., poz. 1369 ze zm.) dalej p.p.s.a., stanowiący, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 p.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Przeprowadzona przez sąd w rozpoznawanej sprawie kontrola we wskazanym wyżej aspekcie nie wykazała, aby zaskarżone postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia 24 marca 2017r., jak i poprzedzające je postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł. – P. z dnia 2 lutego 2017r. w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego, zostały wydane z naruszeniem prawa w stopniu obligującym do ich wyeliminowania z obrotu prawnego. W pierwszej kolejności należy wskazać, że istotą umorzenia postępowania egzekucyjnego jest przerwanie postępowania, uchylenie dokonanych czynności egzekucyjnych oraz rozstrzygnięcie o dalszym nieprowadzeniu postępowania. Instytucja ta ma na celu zakończenie postępowania, najczęściej z przyczyn natury formalnej, gdy w danej, konkretnej sytuacji zaistniałej w jego toku wykonanie obowiązku przez zobowiązanego jest niemożliwe lub niedopuszczalne. Umorzenie postępowania egzekucyjnego oznacza, że nie jest realizowany jego cel. W literaturze przedmiotu wskazuje się, że umorzenie wiąże się z trwałymi przeszkodami uniemożliwiającymi dalsze jego prowadzenie (por.: P. Przybysz, Postępowanie egzekucyjne w administracji, Komentarz, Warszawa 2008, s. 203). Przesłanki umorzenia postępowania egzekucyjnego mogą wystąpić zarówno w trakcie postępowania egzekucyjnego, jak i jeszcze przed jego wszczęciem. Umorzenie postępowania egzekucyjnego może nastąpić na wniosek wierzyciela, z urzędu, a także z inicjatywy zobowiązanego. Umorzenie postępowania egzekucyjnego może być zarówno obligatoryjne, jak i fakultatywne. W pierwszym przypadku wystąpienie określonych w ustawie okoliczności rodzi obowiązek umorzenia postępowania, w drugim zaś, zaistnienie przesłanek wskazanych w ustawie, jedynie uprawnia organ egzekucyjny do umorzenia postępowania egzekucyjnego. Przyczyny uzasadniające umorzenie zostały enumeratywnie wymienione w art. 59 u.p.e.a. Postępowanie egzekucyjne umarza się: 1) jeżeli obowiązek został wykonany przed wszczęciem postępowania; 2) jeżeli obowiązek nie jest wymagalny, został umorzony lub wygasł z innego powodu albo jeżeli obowiązek nie istniał; 3) jeżeli egzekwowany obowiązek został określony niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z decyzji organu administracyjnego, orzeczenia sądowego albo bezpośrednio z przepisu prawa; 4) gdy zachodzi błąd co do osoby zobowiązanego lub, gdy egzekucja nie może być prowadzona ze względu na osobę zobowiązanego; 5) jeżeli obowiązek o charakterze niepieniężnym okazał się niewykonalny; 6) w przypadku śmierci zobowiązanego, gdy obowiązek jest ściśle związany z osobą zmarłego; 7) jeżeli egzekucja administracyjna lub zastosowany środek egzekucyjny są niedopuszczalne albo zobowiązanemu nie doręczono upomnienia, mimo iż obowiązek taki ciążył na wierzycielu; 8) jeżeli postępowanie egzekucyjne zawieszone na żądanie wierzyciela nie zostało podjęte przed upływem 12 miesięcy od dnia zgłoszenia tego żądania; 9) na żądanie wierzyciela; 10) w innych przypadkach przewidzianych w ustawach. Zgodnie natomiast z art. 59 § 2 u.p.e.a., postępowanie egzekucyjne może być umorzone w przypadku stwierdzenia, że w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym należności pieniężnej nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne. W rozpoznawanej sprawie w dniu 25 kwietnia 2016r. D. K. złożyła do Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. pismo (opatrzone datą "23 kwietnia 2015r."), które zostało przekazane zgodnie z właściwością do Dyrektora Izby Skarbowej w Ł.. W przedmiotowym piśmie strona przedstawiła szereg zdarzeń dotyczących postępowań toczących się w jej sprawie przed Naczelnikiem Urzędu Skarbowego Ł.-P., Dyrektorem Izby Skarbowej w Ł., Ministrem Finansów, Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w W., Naczelnym Sądem Administracyjnym i Trybunałem Konstytucyjnym. Ponadto odniosła się m.in. do kwestii ponownego rozpatrywania przez Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. wniosku z dnia 2 stycznia 2012r. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na czynność zabezpieczającą z dnia 16 listopada 2005r. oraz do kwestii zajęcia zabezpieczającego z dnia 16 listopada 2005r., twierdząc, że jest ono bezskuteczne i nie mogło przekształcić się w zajęcie zabezpieczające. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. pismem z dnia 1 czerwca 2016r. wezwał stronę do wyjaśnienia charakteru prawnego powyższego pisma informując, że zarówno w kwestii ponaglenia na niezałatwienie w terminie wniosku z dnia 2 stycznia 2012r., jak i samego wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi na czynność zabezpieczającą, zostały już wydane stosowne rozstrzygnięcia odpowiednio przez Ministra Finansów i Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. W odpowiedzi na powyższe wezwanie D. K. złożyła pismo z dnia 11 czerwca 2016r., w którym ponownie powołując się na szereg okoliczności związanych z odmową przywrócenia terminu do wniesienia skargi na czynność zabezpieczającą oraz skutecznością zajęcia zabezpieczającego w konkluzji stwierdziła, że Dyrektor Izby Skarbowej dysponuje szerokim wachlarzem trybów rozpatrzenia pisma, jednak po 10 latach egzekucji najbardziej "sprawiedliwym" trybem jest umorzenie. W świetle powyższych okoliczności Naczelnik Urzędu Skarbowego Ł.-P. dokonał prawidłowej kwalifikacji prawnej żądania strony, jako wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego i wykluczył jako przesłankę umorzenia postępowania egzekucyjnego, przedawnienie zobowiązania podatkowego. Z treści ww. pisma, nie można bowiem wywieść żądania, które mogłoby być przedmiotem umorzenia postępowania egzekucyjnego na innej podstawie prawnej, niż art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. Zgodnie z art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a., postępowanie egzekucyjne umarza się jeżeli obowiązek nie jest wymagalny, został umorzony lub wygasł z innego powodu albo jeżeli obowiązek nie istniał. Pojęcie "obowiązku" w rozumieniu powołanego przepisu należy odnosić do tego obowiązku, który legł u podstaw wszczęcia postępowania egzekucyjnego - innymi słowy, obowiązku istniejącego, wymagalnego i jednocześnie którego niewykonanie przez zobowiązanego doprowadziło do uruchomienia postępowania zmierzającego do jego wyegzekwowania na drodze przymusu administracyjnego. W niniejszej sprawie zdarzenia, które skarżąca wiąże z przedawnieniem egzekwowanego zobowiązania podatkowego podlegały wcześniej ocenie w przedstawionych powyżej prawomocnych wyrokach sądów administracyjnych. Zgodnie natomiast z art. 170 p.p.s.a., orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Moc wiążąca orzeczenia określona w przywołanym powyżej przepisie w odniesieniu do sądów oznacza, że podmioty te muszą przyjmować, że dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu. Zatem w kolejnym postępowaniu, w którym pojawia się dana kwestia, nie może być już ona ponownie badana (por. J. Kunicki, glosa do postanowienia SN z dnia 21 października 1999r., sygn. akt I CKN 169/98, OSP 2001, z. 4, poz. 63). W rozpoznawanej sprawie, jak wynika z akt sprawy w dniu 16 listopada 2005r. doręczono skarżącej decyzję wydaną m.in. na podstawie art. 33 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz.U. z 2005r., nr 8, poz. 60 ze zm.) o zabezpieczeniu na majątku należności wynikających z przewidywanego zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych. W tym dniu i na tej podstawie dokonano także zajęcia zabezpieczającego należącego do skarżącej samochodu marki Fiat Seicento z 1999r. Następnie, w dniu 15 grudnia 2005r. doręczono skarżącej decyzję wymiarową, a w dniu 22 grudnia 2005r. wystawiono tytuł wykonawczy. W dniu 15 grudnia 2005r. zajęcie zabezpieczające przekształciło się z mocy prawa w zajęcie egzekucyjne, które to zajęcie, zgodnie z art. 1a pkt 12 u.p.e.a. jest środkiem egzekucyjnym. Z dniem 15 grudnia 2005r. nastąpiło zatem przerwanie biegu terminu przedawnienia. Kwestia przedawnienia zobowiązania podatkowego stanowiącego przedmiot postępowania egzekucyjnego prowadzonego w stosunku do skarżącej została oceniona w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 czerwca 2009r., sygn. akt II FSK 129/08, w którym Sąd stwierdził, że w przypadku przekształcenia zajęcia zabezpieczającego w zajęcie egzekucyjne organ egzekucyjny nie stosuje środka egzekucyjnego. Zastosowanie tego środka następuje z mocy prawa (ipso iure), tj. z dniem wygaśnięcia decyzji o zabezpieczeniu, o której mowa w art. 33a i art. 33b u.p.e.a. W rozpoznawanej sprawie decyzja o zabezpieczeniu wygasła z dniem doręczenia podatniczce decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego i wystawienia tytułu wykonawczego. Wobec tego, że w niniejszej sprawie organ egzekucyjny nie stosował środka egzekucyjnego, bowiem nastąpiło ono z mocy prawa poprzez przekształcenie zajęcia zabezpieczającego w zajęcie egzekucyjne, nie zachodziła konieczność zawiadomienia podatniczki o tym fakcie. Z dniem 15 grudnia 2005r., tj. z dniem doręczenia podatniczce decyzji wymiarowej, nastąpiło przerwanie biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1999r. W wyroku z dnia 28 czerwca 2012r., sygn. akt II FSK 2546/10 Naczelny Sąd Administracyjny przesądził kwestię dopuszczalności oceny stwierdzenia nieważności wydanej w stosunku do skarżącej decyzji o zabezpieczeniu zobowiązania podatkowego, która stanowiła podstawę dokonania zajęcia zabezpieczającego, przekształconego następnie w zajęcie egzekucyjne, wskazując, że decyzja taka nosi incydentalny, tymczasowy charakter, gdyż wygasa z dniem doręczenia decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego. Wynika to z treści art. 33a § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej. Taka sytuacja zaistniała w sprawie niniejszej, z dniem doręczenia skarżącej decyzji określającej zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1999r. decyzja o zabezpieczeniu utraciła swój byt prawny. Natomiast prawomocnym wyrokiem z dnia 26 października 2011r., sygn. akt III SA/Łd 743/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę skarżącej na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 11 maja 2011r. w przedmiocie zawiadomienia o możliwości złożenia do Dyrektora Izby Skarbowej w Ł, podania w sprawie uznania protokołu zajęcia zabezpieczającego z dnia 16 listopada 2005r. za nieważny z powodu rażącego naruszenia prawa. Z kolei wyrokiem z dnia 25 sierpnia 2015r., sygn. akt II FSK 2667/13 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 lutego 2013 ., sygn. akt III SA/Wa 2177/12 w sprawie ze skargi D, K, na postanowienie Ministra Finansów z dnia 7 maja 2012r. w przedmiocie skargi na czynności zabezpieczające, z uwagi na uchybienie terminu, o którym mowa w art. 54 § 4 u.p.e.a. Sprawa natomiast w przedmiocie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na czynności zabezpieczające toczy się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie i nie została jeszcze prawomocnie zakończona (sygn. akt III SA/Wa 31/17). Kolejnym środkiem egzekucyjnym przerywającym bieg terminu przedawnienia było zajęcie wierzytelności w Izbie Skarbowej w Ł, zawiadomieniem z dnia 4 sierpnia 2009r. z tytułu kosztów postępowania sądowego przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Łodzi (wyrok z dnia 28 maja 2007r., sygn. akt I SA/Łd 886/06). Powyższe zawiadomienie zostało doręczone skarżącej w dniu 10 sierpnia 2009r, co oznacza, że przedawnienie zaległości nastąpiłoby, co do zasady w dniu 11 sierpnia 2014r., czyli po upływie 5- letniego terminu przedawnienia liczonego od dnia następującego po dniu, w którym zastosowano kolejny środek egzekucyjny (art. 70 § 1 i § 4 ustawy - Ordynacja podatkowa). Jednak, jak słusznie zauważyły organy egzekucyjne zgodnie z treścią art. 70 § 6 pkt 2 ustawy - Ordynacja podatkowa, w sprawie D. K. nastąpiło zawieszenie biegu terminu przedawnienia jej zobowiązania, z uwagi na wniesione skargi do sądu administracyjnego w okresach: od dnia 19.04.2006r. do dnia 09.06.2009r. (skarga na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł.z dnia 21 marca 2006r.) od dnia 21.11.2009r. do dnia 07.09.2012r. (skarga na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia 15 października 2009r.), od dnia 01.03.2013r. do dnia 05.10.2015r. (skarga na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia 16 listopada 2012r.) Ponadto organ egzekucyjny zastosował również skuteczne środki egzekucyjne, tj.: -zawiadomieniem z dnia 9 listopada 2010r. o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność pieniężną w [...] Spółdzielni Mieszkaniowej, -zawiadomieniem z dnia 15 listopada 2010r. o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego świadczenie z zaopatrzenia emerytalnego. Zastosowanie ww. środków egzekucyjnych nastąpiło w dacie zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego i nie wywołało skutku w postaci przerwania biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. W związku z powyższym w rozpatrywanej sprawie nie zaistniała przesłanka przewidziana w art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a., obligująca organ egzekucyjny do umorzenia postępowania egzekucyjnego w przypadku przedawnienia obowiązku. Zatem w ocenie Sądu zasadne jest stwierdzenie, że wszystkie okoliczności, których skutki skarżąca niesłusznie wiąże z przesłankami umorzenia postępowania egzekucyjnego określonymi w powyższym przepisie były przedmiotem oceny zawartej w cyt. powyżej prawomocnych wyrokach sądów administracyjnych, których treścią tut. Sąd jest związany. Prawidłowo również organ egzekucyjny stwierdził, że postępowanie egzekucyjne nie może być umorzone na podstawie art. 59 § 2 u.p.e.a., ponieważ, jak wynika z poczynionych ustaleń faktycznych skarżąca posiada stałe źródło dochodu i mienie, z których są zaspokajane egzekwowane należności. Podsumowując Sąd nie stwierdził, aby w przedmiotowej sprawie zachodziły przesłanki do umorzenia postępowania egzekucyjnego zawarte w cyt. powyżej art. 59 u.p.e.a. Niezasadne są zarzuty dotyczące naruszenia art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 12 § 1 i 2, art. 35 § 1, 2, 3, art. 36 § 1 i 2, art. 37 § 1 i 2, art. 38, art. 77, art. 80 oraz art. 156 § 1 pkt 2 i art. 158 § 2 K.p.a., ponieważ organy egzekucyjne nie naruszyły w niniejszej sprawie zasad postępowania administracyjnego, a zaskarżone postanowienie, a w szczególności jego uzasadnienie spełnia wymagania określone w art. 107 § 3 K.p.a., odnosi się do wszystkich zarzutów zawartych w zażaleniu, wskazując na ustalone fakty, które zostały udowodnione i wyjaśnia podstawę prawną rozstrzygnięcia, co umożliwiło Sądowi rzetelne przeprowadzenie kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia, wbrew temu co podnosi skarżąca. Pozostałe natomiast podniesione przez skarżącą zarzuty nie mają wpływu na ocenę legalności zaskarżonego postanowienia. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił. a.l.