III SA/Łd 445/16

Dnia 7 grudnia 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Nowacki, Sędziowie Sędzia WSA Ewa Alberciak, Sędzia WSA Irena Krzemieniewska (spr.), , Protokolant Pomocnik sekretarza Renata Tomaszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 grudnia 2016 roku sprawy ze skargi G. R. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2011 1) oddala skargę 2) .przyznaje i nakazuje wypłacić z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi radcy prawnemu J. Z. prowadzącemu Kancelarię Radcy Prawnego J. Z. w Ł. przy ul. P. kwotę 590,40 ( pięćset dziewięćdziesiąt i 40/100) złotych obejmującą podatek od towarów i usług tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu – G.R. z urzędu. Decyzją z dnia [...]r., nr [...] Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł po rozpoznaniu odwołania G R od decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w K z dnia [...]r., nr[...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2011, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., art. 7 ust. 1 i 2, art. 17 ust. 1, art. 18 ust. 1, art. 30 ust. 1 i 2, art. 31a, art. 32b ustawy z dnia 26 stycznia 2007r. o płatnościach w ramach systemu wsparcia bezpośredniego (tekst jedn. Dz.U. z 2012r., poz. 1164 ze zm.), art. 60 ust. 2 ustawy z dnia 5 lutego 2015r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz.U. z 2015r., poz. 308), art. 23 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz.U.UE.L.2009.316.65), utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i prawne. W dniu 10 maja 2011r. G R złożył w Biurze Powiatowym ARiMR w K wniosek o przyznanie płatności na rok 2011. Decyzją z dnia 20 lutego 2013r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w K przyznał stronie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na 2011 rok. Decyzja jest ostateczna, a środki w wysokości 21 792,02 zł, zostały przekazane stronie na rachunek bankowy w dniu 27 marca 2013r. W dniu 1 kwietnia 2015r. G R złożył w Biurze Powiatowym ARiMR w K zmianę do wniosku o przyznanie płatności bezpośrednich na rok 2011 wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia wniosku. We wniosku o zmianę z dnia 1 kwietnia 2015r. skarżący zadeklarował do płatności jedną działkę rolną P o powierzchni 27,00 ha, w granicach działki ewidencyjnej nr [...], położoną w województwie [...], w gminie[...] w miejscowości Ł. Wskazanej powyżej działki skarżący nie zadeklarował natomiast we wniosku z dnia 10 maja 2011r. Postanowieniem z dnia 29 maja 2015r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w K odmówił wszczęcia postępowania w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na 2011 rok. Po rozpoznaniu zażalenia na powyższe postanowienie, Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR w Ł postanowieniem z dnia 13 lipca 2015r. uchylił zaskarżone rozstrzygnięcie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji. Postanowieniem z dnia 26 sierpnia 2015r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w K odmówił przywrócenia terminu do złożenia wniosku o przyznanie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2011. Z kolei postanowieniem z dnia 7 września 2015r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w K odmówił wszczęcia postępowania w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2011. Po rozpoznaniu zażalenia na postanowienie z dnia 26 sierpnia 2015r., Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR w Ł postanowieniem z dnia 27 października 2015r. uchylił w całości postanowienie z dnia 26 sierpnia 2015r. o odmowie przywrócenia terminu i umorzył postępowanie pierwszej instancji w przedmiocie przywrócenia terminu do złożenia wniosku o przyznanie płatności na rok 2011. Natomiast postanowieniem z dnia 28 października 2015r. Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR w Ł po rozpoznaniu zażalenia na postanowienie z dnia 7 września 2015r. o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2011, uchylił zaskarżone rozstrzygnięcie w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji. Decyzją z dnia [...] Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w K odmówił przyznania stronie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2011 dla działki rolnej P (nr ewidencyjny [...] o powierzchni 27,00 ha, położonej w województwie[ ], powiat[...], gmina [...] obręb Ł, z uwagi na złożenie wniosku po terminie, który upływał w dniu 15 maja 2011r. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący podniósł, że sam użytkował łąki, do których wnioskował o przyznanie dopłat. Natomiast dopłaty pobierała firma A wyłudzając środki unijne. Podkreślił, że ponosił wszelkie nakłady związane z pracą na łące. Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR w Ł utrzymując zaskarżoną decyzję w mocy wyjaśnił, że w dniu 1 kwietnia 2015r. skarżący złożył w Biurze Powiatowym ARiMR w K wniosek o przyznanie płatności na 2011 rok wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu, jako zmianę do wniosku na 2011 rok. Skarżący zadeklarował do płatności jedną działkę rolną P o powierzchni 27,00 ha, w granicach działki ewidencyjnej nr [...], położoną w województwie [...], w gminie [...], miejscowości Ł. Powyższej działki wnioskodawca nie zadeklarował we wniosku z dnia 10 maja 2011r. o przyznanie płatności na 2011r. W uzasadnieniu wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku z dnia 1 kwietnia 2015r. podał m.in., że powodem niezłożenia wniosku o przyznanie płatności do działki rolnej P był fakt, że nie był jej właścicielem. Zgodnie z art. 18 ust. 1-3 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, płatności obszarowe (...) są przyznawane na wniosek rolnika. Wniosek o przyznanie płatności obszarowych (...) składa się w terminie od dnia 15 marca do dnia 15 maja. Termin, o którym mowa w ust. 2, nie podlega przywróceniu. W niniejszej sprawie bezspornym jest, że termin o którym mowa w cyt. przepisie, tj. na złożenie wniosku o przyznanie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2011, upłynął w dniu 15 maja 2011r. Stosownie do treści art. 19 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniające rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 (Dz.Urz.UE.L.2009.30.16), każdego roku rolnicy składają wnioski o płatności bezpośrednie, wskazując stosownie do sytuacji: a) wszystkie działki rolne leżące na terenie danego gospodarstwa oraz, w przypadku gdy państwo członkowskie stosuje art. 15 ust. 3, liczbę drzew oliwnych oraz ich rozmieszczenie na działce; b) uprawnienia do płatności deklarowanych do aktywowania; c) wszelkie inne informacje przewidziane w niniejszym rozporządzeniu lub przez dane państwo członkowskie. Zgodnie natomiast z art. 23 ust. 1 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009, z wyjątkiem przypadków siły wyższej oraz okoliczności nadzwyczajnych, o których mowa w art. 75, złożenie wniosku o przyznanie pomocy na mocy niniejszego rozporządzenia po wyznaczonym terminie prowadzi do zmniejszenia kwoty płatności, do której uprawniony byłby rolnik gdyby złożył wniosek w terminie, o 1 % za każdy dzień roboczy. Termin na złożenie wniosku z sankcjami terminowymi w wysokości 1% upłynął w dniu 10 czerwca 2011r. Jeśli opóźnienie wynosi ponad 25 dni kalendarzowych, wniosek uznaje się za niedopuszczalny. Strona mogła więc do dnia 31 maja 2011r. złożyć zmianę do wniosku z dnia 10 maja 2011r. Stosownie natomiast do treści art. 23 ust. 2 cyt. Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009, z wyjątkiem przypadków siły wyższej oraz okoliczności nadzwyczajnych, o których mowa w art. 75, złożenie poprawki do pojedynczego wniosku po ostatecznym terminie, określonym w art. 14 ust. 2, prowadzi do zmniejszenia kwot płatności odnoszących się do faktycznego użytkowania przedmiotowych działek rolnych o 1 % za każdy dzień roboczy. Poprawki do pojedynczego wniosku uwzględnia się wyłącznie, jeśli wnoszone są przed ostatecznym terminem składania pojedynczych wniosków, jak określono w ust. 1 akapit trzeci. Jeśli jednak termin jest wcześniejszy lub taki sam jak ostateczny termin przewidziany w art. 14 ust. 2, poprawki do pojedynczego wniosku uznaje się za niedopuszczalne po terminie określonym w art. 14 ust. 2. Termin zatem na złożenie zmiany do wniosku z sankcjami terminowymi w wysokości 1 % upłynął w niniejszej sprawie w dniu 10 czerwca 2011r. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu organ odwoławczy wskazał, że kwestia oceny, czy płatności do gruntów rolnych w granicach działki ewidencyjnej o nr [...] zostały wypłacone za rok 2011 innemu producentowi rolnemu nienależnie, była przedmiotem odrębnego postępowania przed organem pierwszej instancji. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skarżący podnosząc zarzut naruszenia: - art. 3 i art. 18 ust. 2 i 3 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego; -art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 11 i art. 145 i nast., art. 155 K.p.a. przez ich niewłaściwą wykładnię i w efekcie wydanie wadliwej decyzji, wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że organ wadliwie potraktował jego wniosek, nie był to bowiem wniosek o przyznanie płatności wniesiony z uchybieniem terminu lecz wniosek o wzruszenie dotychczasowej, ostatecznej decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w K o przyznaniu płatności na rok 2011, w następstwie którego organ powinien uwzględnić wszystkie znajdujące się w jego posiadaniu i użytkowaniu działki (tj. działkę rolną P o powierzchni 27,00 ha). Zdaniem skarżącego organ powinien wszcząć i prowadzić postępowanie w trybie art. 145 i nast., ewentualnie w trybie art. 155 K.p.a., czego jednak nie uczynił. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR w Ł wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. W dniu 24 października 2016r. do akt sprawy wpłynęło pismo procesowe z dnia 5 października 2016r. pełnomocnika skarżącego, stanowiące uzupełnienie skargi, w którym zarzucając naruszenie przepisów postępowania, tj.: - art. 3 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 26 stycznia 2007r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego poprzez nierzetelną analizę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a w szczególności nieuwzględnienie okoliczności, że pierwotny wniosek w przedmiocie przyznania płatności w ramach systemu wsparcia bezpośredniego na rok 2011 nie obejmował działki rolnej P o pow. 27,00 ha, położonej w granicach działki ewidencyjnej nr [...], w miejscowości Ł, w gminie [...], województwo [...] z uwagi na okoliczność, że wniosek o płatność składał właściciel działki pomimo, że faktycznie jej nie uprawiał, w konsekwencji powyższego środki pieniężne zamiast skarżącego otrzymywał podmiot nieuprawniony, -art. 8 K.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania strony skarżącej do władzy publicznej, polegający na błędnym potraktowaniu pisma z dnia 1 kwietnia 2015r. jako nowego wniosku o przyznanie płatności z przekroczeniem terminu, podczas gdy intencją skarżącego było wzruszenie dotychczasowej, ostatecznej decyzji w sprawie, -art. 107 § 1 K.p.a. poprzez powołanie w zaskarżonej decyzji przepisów niemających związku ze sprawą, uchylonych i nie istniejących, co czyni rozstrzygnięcie mało czytelnym i nieprzejrzystym, naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 7 ust. 1 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego poprzez nieuwzględnienie okoliczności, że działka rolna P pomimo nie zgłoszenia jej wraz z wnioskiem o przyznanie płatności bezpośredniej w dniu 10 maja 2011r. była w tej dacie w posiadaniu strony skarżącej, co stanowi istotną, nową okoliczność faktyczną, nieznaną organowi na dzień wydania decyzji w sprawie przyznania płatności w ramach systemu wsparcia bezpośredniego na rok 2011, wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji oraz o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, oświadczając, że koszty te nie zostały pokryte w całości ani w części. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2014r., poz. 1647 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy). Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2016r., 718 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonego aktu, czy jest on zgodny z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Badając legalność zaskarżonej decyzji sąd nie stwierdził naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego, bądź procesowego uzasadniającego jej uchylenie. Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej jest decyzja Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR w Ł z dnia [...]r. utrzymująca w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w K z dnia [...]r. w przedmiocie odmowy przyznania G R płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2011. Stan faktyczny, jaki zaistniał w sprawie nie jest sporny. Skarżący domaga się przyznania płatności na rok 2011 do działki rolnej "P" o powierzchni 27,00 ha w granicach działki ewidencyjnej nr [...] w Ł w gminie [...]. Wniosek o przyznanie płatności do wskazanej powyżej działki, jako zmianę do wniosku o przyznanie płatności na rok 2011 wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu złożył dopiero w dniu 1 kwietnia 2015r. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowi art. 7 ustawy z dnia 26 stycznia 2007r. o płatnościach w ramach systemu wsparcia bezpośredniego (Dz.U. z 2012r., poz. 1164 ze zm.) oraz art. 23 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz.U.UE.L.2009.316.65). Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy rolnikowi przysługuje jednolita płatność obszarowa (JPO) do będącej w jego posiadaniu w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności, powierzchni gruntów rolnych wchodzących w skład gospodarstwa rolnego, kwalifikujących się do objęcia tą płatnością zgodnie z art. 124 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia nr 73/2009, jeżeli: 1) posiada w tym dniu działki rolne o łącznej powierzchni nie mniejszej niż określona dla Rzeczypospolitej Polskiej w załączniku nr VII do rozporządzenia nr 1121/2009, z tym że w przypadku zagajników o krótkiej rotacji działka rolna powinna obejmować jednolitą gatunkowo uprawę o powierzchni co najmniej 0,1 ha; 2) wszystkie grunty rolne są utrzymywane zgodnie z normami przez cały rok kalendarzowy, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności; 2a) przestrzega wymogów przez cały rok kalendarzowy, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności; 3) został mu nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności. Wskazane warunki muszą być spełnione łącznie, co wynika jednoznacznie z treści przytoczonego przepisu. Pojęcie działek rolnych użyte w art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy, zdefiniowane zostało w art. 2 pkt 1 tej ustawy. Zgodnie z nim użyte w ustawie określenie "działka rolna", oznacza działkę w rozumieniu art. 2 pkt 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009, tj. zwarty obszar gruntu, zgłoszony przez jednego rolnika i obejmujący nie więcej niż jedną grupę upraw o powierzchni nie mniejszej niż 0,1 ha. Przepis art. 7 ust. 1 pkt 1 w zakresie określenia łącznej powierzchni gruntów rolnych, posiadanych przez rolnika i uprawniających do uzyskania płatności odsyła do Załącznika Nr VII Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1121/2009, zgodnie z którym minimalna powierzchnia przypadającego na gospodarstwo obszaru kwalifikującego się w ramach systemu jednolitej płatności obszarowej dla Rzeczypospolitej Polskiej wynosi 1 ha. Dodatkowo należy zauważyć, że stosownie do treści art. 25 ust. 1 ustawy o płatnościach bezpośrednich, rolnik składa wnioski w sprawach dotyczących płatności obszarowych, płatności cukrowej, płatności do pomidorów, pomocy do krów i owiec i zgody, o której mowa w art. 28 ust. 1, na formularzach opracowanych i udostępnionych przez Agencję. Z kolei, w myśl art. 18 ust. 1, płatności obszarowe oraz płatności do krów i owiec są przyznawane na wniosek rolnika. Wniosek o przyznanie tych płatności – jak wynika z art. 18 ust. 2 ustawy - składa się w terminie od dnia 15 marca do dnia 15 maja. Termin, o którym mowa w ust. 2, nie podlega przywróceniu (art. 18 ust. 3 ustawy). Termin ten ma charakter materialny, co oznacza, że konsekwencją jego uchybienia jest wygaśnięcie możliwości dokonania określonej przepisem czynności. Jest to tzw. termin zawity prawa materialnego. Oznaczenie daty końcowej terminu zawitego prawa materialnego z reguły następuje przez podanie czasu trwania danego terminu. Jednocześnie przepisy mogą też określać ten termin przez wskazanie konkretnej daty. Takie terminy orzecznictwo określa jako szczególne rodzaje terminów zawitych, to jest terminy kalendarzowe, charakteryzujące się najdalej idącym rygoryzmem (por. orzeczenie SN z dnia 30 stycznia 1961 r. sygn. I CR 196/60, publ. OSN 1962/2/58). Powyższy pogląd został wyrażony w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 27 listopada 2012r., sygn. akt II GSK 1810/11, z dnia 24 kwietnia 2014r., sygn. akt II GSK 300/13, z dnia 14 listopada 2014r., sygn. II GSK 1500/13, (dostępne www.orzeczenia.nsa.gov.pl), który sąd orzekający w niniejszej sprawie w całości podziela. Należy również wyjaśnić, że stosownie do treści art. 23 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z wyjątkiem przypadków siły wyższej oraz okoliczności nadzwyczajnych, o których mowa w art. 75, złożenie wniosku o przyznanie pomocy na mocy niniejszego rozporządzenia po wyznaczonym terminie prowadzi do zmniejszenia kwoty płatności, do której uprawniony byłby rolnik gdyby złożył wniosek w terminie, o 1 % za każdy dzień roboczy. Bez uszczerbku dla jakichkolwiek środków szczególnych podejmowanych przez państwa członkowskie odnośnie do potrzeby składania jakichkolwiek dokumentów uzupełniających w wyznaczonym czasie w celu umożliwienia ustalenia terminów oraz przeprowadzenia skutecznych kontroli, pierwszy akapit stosuje się również odnośnie do dokumentów, umów oraz oświadczeń, które należy przedstawić właściwym organom zgodnie z art. 12 i 13, jeśli takie dokumenty, umowy lub oświadczenia stanowią o kwalifikowalności do przedmiotowej pomocy. W tym przypadku zmniejszenie płatności będzie odnosiła się do kwoty wypłacanej w ramach przedmiotowej pomocy. Jeśli opóźnienie wynosi ponad 25 dni kalendarzowych, wniosek uznaje się za niedopuszczalny. Zgodnie natomiast z art. 23 ust. 2 cyt. rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009, z wyjątkiem przypadków siły wyższej oraz okoliczności nadzwyczajnych, o których mowa w art. 75, złożenie poprawki do pojedynczego wniosku po ostatecznym terminie, określonym w art. 14 ust. 2, prowadzi do zmniejszenia kwot płatności odnoszących się do faktycznego użytkowania przedmiotowych działek rolnych o 1 % za każdy dzień roboczy. Poprawki do pojedynczego wniosku uwzględnia się wyłącznie, jeśli wnoszone są przed ostatecznym terminem składania pojedynczych wniosków, jak określono w ust. 1 akapit trzeci. Jeśli jednak termin jest wcześniejszy lub taki sam jak ostateczny termin przewidziany w art. 14 ust. 2, poprawki do pojedynczego wniosku uznaje się za niedopuszczalne po terminie określonym w art. 14 ust. 2. Odnosząc powyższe uwagi do stanu faktycznego, jaki zaistniał w rozpoznawanej sprawie, zdaniem sądu organy prawidłowo uznały, że skarżący złożył wniosek o przyznanie płatności do działki rolnej P na rok 2011 po terminie, o którym mowa w art. 18 ust. 2 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Wniosek został złożony w dniu 1 kwietnia 2015r., tymczasem termin upływał w dniu 15 maja 2011r. Skarżący nie złożył również zmiany do wniosku pierwotnie wniesionego w dniu 10 maja 2011r., co mógł uczynić do dnia 31 maja 2011r. Ponadto skarżący nie złożył zmiany do wniosku z sankcjami terminowymi, której termin upływał w dniu 10 czerwca 2011r. (art. 23 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009). W tej sytuacji organy prawidłowo odmówiły przyznania wnioskowanej płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2011. Odnosząc się do argumentacji skarżącego przedstawionej w uzasadnieniu skargi, że organ powinien potraktować jego wniosek o przyznanie płatności jako wniosek o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną i prowadzić postępowanie na podstawie art. 145 lub art. 155 K.p.a. przy uwzględnieniu wszystkich działek, które użytkował w roku 2011 należy wskazać, powyższe twierdzenie nie zasługuje na uwzględnienie. Z treści wniosku, który został złożony w dniu 1 kwietnia 2015r. (k nr 52 akt admin.) jednoznacznie wynika, że skarżący wniósł o przyznanie płatności JPO do działki rolnej P na rok 2011. Do wniosku załączył wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o przyznanie płatności na rok 2011. Podania te nie budzą wątpliwości interpretacyjnych, że intencją skarżącego było przyznanie płatności do działki rolnej P i tak też przyjęły organy prowadząc postępowanie w przedmiocie wniosku o przyznanie płatności JPO na rok 2011 oraz wniosku o przywrócenie terminu do jego złożenia. Nie było zatem podstaw do przyjęcia, że skarżący wnosił o wznowienie postępowania zakończonego wydaniem decyzji ostatecznej. Z treści wniosku i pism składanych w toku całego postępowania przez skarżącego nie można też było wywnioskować, że jego intencją było wszczęcie postępowania w trybie nadzwyczajnym, jakim jest postępowanie o zmianę decyzji ostatecznej (art. 155 K.p.a.). Zgodnie z art. 3 ust. 2 i 3 ustawy o płatnościach, do obowiązków organu nie należy ustalanie intencji skarżącego, skoro wynika ona wprost z jego wniosku. Dodatkowo trzeba podkreślić, że w kolejnych pismach kierowanych do organu skarżący nie zmienił swojej woli (tj. z dnia 1 czerwca 2015r. – k nr 58, z dnia 31 sierpnia 2015r. – k nr 65, z dnia 15 września 2015r. – k nr 68). W sprawach o przyznanie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego to nie organ administracji publicznej, a wnioskodawca ma obowiązek przedstawić wszystkie dowody niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy. Jest to zatem oparcie postępowania dowodowego w znacznym stopniu na dowodach przedstawionych przez stronę w toku postępowania, a tym samym przeniesienie ciężaru dowodowego na osobę, która z faktu wywodzi skutki prawne. Rola organu sprowadza się do weryfikacji spełnienia przez wnioskodawcę warunków przyznania płatności zgodnie z zakreślonymi normami prawa krajowego i unijnego. W świetle powyższych okoliczności sąd uznał, że zarzuty postawione w skardze są niezasadne. Jednocześnie wskazać również należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony został pogląd, że ustawodawca wskazując na posiadanie, jako ustawową przesłankę warunkującą rozpoznanie wniosku o przyznanie płatności, odnosi to pojęcie do posiadania w rozumieniu przepisów Kodeksu cywilnego. Wymóg posiadania przez wnioskodawcę tytułu prawnego do gruntów nie został sformułowany w żadnym przepisie cyt. powyżej ustawy. Wnioskodawca nie musi zatem wykazać, że przysługuje mu prawo do gruntu, a jedynie, że faktycznie posiada w dniu 31 maja wnioskowane grunty rolne i utrzymuje je zgodnie z normami. W tej sytuacji nie było przeszkód do złożenia wniosku o przyznanie płatności na rok 2011 do działki rolnej P we właściwym terminie (tj. do 31 maja 2011r.), albowiem skarżący nie musi być jej właścicielem. Zarzuty z pisma stanowiącego uzupełnienie skargi są niezasadne Zarzut naruszenia art. 3 ust. 2 pkt. 1i 2 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego jest niezasadny. To ,że płatności pobierał właściciel działki , a nie skarżący nie ma w tej sprawie znaczenia. Zarzut naruszenia art. 8 kpa został już wyjaśniony powyżej i jest także niezasadny. Zarzut naruszenia art. 107 §1 jest także niezasadny, powołanie przez organ tych przepisów nie miało wpływu na wynik sprawy. Zarzut naruszenia art. 7 ust 1 ustawy o płatnościach jest niezasadny, gdyż skarżący nie wnosił o wznowienie postępowania. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił. O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu orzeczono na podstawie art. 250 § 1 p.p.s.a. w zw. z § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c w zw. z § 4 ust. 1 i 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz.U. z 2016r., poz. 1715). k.p.