III SA/Łd 470/18

Dnia 12 lipca 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Alberciak, Sędziowie Asesor WSA Małgorzata Kowalska (spr.), , Sędzia NSA Janusz Nowacki, Protokolant Pomocnik sekretarza Aneta Lubasińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 lipca 2018 roku sprawy ze skargi S.W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry oddala skargę. Decyzją z [...] roku Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w Ł. z [...] r. wymierzającą S.W. karę pieniężną w wysokości 12 000 zł za urządzanie gry poza kasynem gry na automacie HOT CASH nr tav [...]. W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że w dniu 30 października 2014 r. funkcjonariusze Urzędu Celnego [...] w Ł. przeprowadzili w lokalu o nazwie "A" stanowiącym własność S. W., położonym w Ł. przy ul. A 2/[...] p. [...] kontrolę w zakresie przestrzegania przepisów ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2018 r. poz. 165) – dalej "u.g.h.". Podczas kontroli stwierdzono obecność trzech włączonych do sieci i gotowych do gry urządzeń, w tym m. in automatu HOT CASH nr tav [...]. Automaty te nie posiadały poświadczenia rejestracji. W ramach czynności kontrolnych przeprowadzono eksperyment w postaci rozegrania gier kontrolnych, którego dokładny przebieg został szczegółowo opisany zarówno w protokole kontroli sporządzonym w dniu 31 października 2014 r. W wyniku przeprowadzonego eksperymentu stwierdzono, że: urządzenie jest eksploatowane w celach komercyjnych, o czym świadczy konieczność użycia środków finansowych do jego uruchomienia, gra na urządzeniu zawiera element losowości: grający nie ma wpływu na wynik gry, jego zdolność percepcji i sprawność nie dają gwarancji wpłynięcia w pożądany sposób na jej wynik, o odpowiedniej konfiguracji symboli decyduje mechanizm urządzenia, a nie działanie gracza, wynik gry jest nieprzewidywalny dla grającego. Na urządzeniach możliwe było prowadzenie gier w opcji "AUTO SPIN", tj. automatycznego startu, pozwalającego urządzeniom samoczynnie prowadzić grę. Opcja ta całkowicie wykluczała jakikolwiek istotny udział gracza w grze, a uzyskiwane rezultaty klasyfikowały rozgrywane na nich gry - jako losowe. Ustalono także że urządzenie wypłaca pieniądze. Funkcjonariusze stwierdzili również brak zezwolenia na urządzanie i prowadzenie gier hazardowych. W związku z powyższym Naczelnik Urzędu Celnego [...] w Ł. postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2015 r. wszczął wobec pana S. W. postępowanie w sprawie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie z naruszeniem przepisów ustawy o grach hazardowych, a następnie decyzją z dnia [...] r. wymierzył stronie karę pieniężną w wysokości 12.000 zł z tytułu urządzania gier na wskazanym automacie poza kasynem gry. Ze zgromadzonych dokumentów, w tym umowy dzierżawy zawartej w dniu 3 marca 2014 r. z Kancelarią Prawa Finansowego "B" z siedzibą w W. reprezentowaną przez A. G. wynikało bowiem, że S.W. należy uznać za współrządzącego gry na automacie w rozumieniu art. 89 ust 1 pkt 2 u.g.h. W dniu 19 grudnia 2017 r. pełnomocnik strony złożył odwołanie od powyższej decyzji, w którym wniósł o jej uchylenie i umorzenie postępowania w sprawie. Zaskarżonej decyzji zarzucił: 1/ całkowicie dowolne i bezpodstawne ustalenie stanu faktycznego i przyjęcie, że skarżący jest podmiotem urządzającym gry na automatach podlegającym restrykcjom ustawy o grach hazardowych wbrew przepisom tej ustawy, 2/ naruszenie prawa materialnego, tj. art. 89 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 14 ust. 1 u.g.h, gdy 30 października 2014 roku nie istniał żaden skuteczny zakaz urządzania gier na automatach poza kasynem gry, za który można byłoby wymierzyć karę administracyjną; 3/ naruszenie art.2a, art. 121 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. 2017r., poz. 201 ze zm.) – dalej "O.p." poprzez ich zastosowanie i wymierzenie kary pieniężnej w sytuacji, gdy zachodzą nie dające się usunąć wątpliwości co do skuteczności przepisów ustawy o grach hazardowych, a to art. 14 ust.1 i art. 89 u.g.h., 4/ art. 180 § 1 O.p. poprzez bezzasadne oddalenie wniosków dowodowych w sytuacji, gdy okoliczność, na jaką wnioski zostały zgłoszone jest istotna dla sprawy i nie została dotychczas udowodniona zgodnie z twierdzeniem strony, a żaden ze zgłoszonych wniosków dowodowych nie jest zabroniony przez prawo. Końcowo pełnomocnik strony wniósł o dopuszczenie dowodu z protokołu przesłuchania strony z 27.10.2017 r. Dowód ten został dopuszczony w sprawie postanowieniem Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z [...] lutego 2018 r. Zaskarżoną obecnie decyzją z [...] roku Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że podstawę materialną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych w brzmieniu obowiązującym do 31 marca 2017r. Na podstawie art.1 punkt 67 ustawy z dnia z dnia 15 grudnia 2016 r. o zmianie ustawy o grach hazardowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z dnia 13 stycznia 2017 r., poz 88) zostało zmienione brzmienie art. 89 ustawy o grach hazardowych. W wyniku zmiany rozszerzono katalog podmiotów podlegających karze pieniężnej za naruszenie przepisów regulujących rynek gier hazardowych, oraz zwiększono wysokość nakładanych kar. Dlatego zgodnie z zasadą lex retro non agit, do zdarzeń prawnych zaistniałych w określonym czasie stosuje się przepisy prawa wówczas obowiązujące. Tym samym późniejsze przepisy nowelizujące określone regulacje prawne nie znajdują do nich zastosowania. Dlatego w rozstrzyganej sprawie zastosowano przepisy obowiązujące w dacie stwierdzonego naruszenia prawa. Za prawidłowe organ odwoławczy uznał ustalenia organu pierwszej instancji, że poddane kontroli urządzenie HOT Cash nr tav [...] umożliwiało gry na automacie w rozumieniu ustawy o grach hazardowych. Wskazują na to ustalenia i wnioski zawarte w protokole z eksperymentu przeprowadzonego przez funkcjonariuszy celnych w dniu 30 października 2014 r., z którego wynika, że badany automat służył do celów komercyjnych, albowiem warunkiem jego uruchomienia było zakredytowanie przez grającego gotówki. Powyższy eksperyment wskazuje również, iż wyniki uzyskane w grach były niezależne od umiejętności grającego lub jego zdolności psychomotorycznych i intelektualnych, bowiem nie miał on wpływu na to w jakiej konfiguracji zatrzymują się i układają symbole skutkujące wygraną. W ocenie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. poczynione przez organ pierwszej instancji ustalenia faktyczne wykazały, iż rola S. W. nie sprowadzała się jedynie do wynajęcia powierzchni lokalu eksploatującym automaty do gier w zamian za czynsz. Z załączonej do akt sprawy umowy dzierżawy powierzchni użytkowej, zawartej 3 marca 2014 r. pomiędzy Kancelarią Prawa Finansowego "B", a S. W., wynika że strona była wydzierżawiającym część powierzchni w lokalu, w którym prowadziła działalność gospodarczą. Czynsz dzierżawny został ustalony nie w oparciu o wielkość dzierżawionej powierzchni ale w zależności od dochodów jakie przynosił automat i wynosił on 40% od tych dochodów. Oznacza to, że strony umowy dzierżawy uzgodniły w jaki sposób będą się dzieliły dochodami z automatu, a mianowicie 60 % dochodów będzie przysługiwało dzierżawcy a 40 % stronie. Należność z tytułu czynszu nie była zatem powiązana z wydzierżawianą powierzchnią lokalu. Z umowy dzierżawy wynika również, że jej zerwanie możliwe jest tylko w przypadku, gdy w okresie rozliczeniowym różnica, od której liczony jest procent dochodów jest kwotą dodatnią. Dodatkowo zgodnie z zapisem punktu 5 umowy dzierżawy: " Wydzierżawiający oświadcza, że zapoznał się on z założeniami wewnętrznej procedury przeciwdziałaniu praniu brudnych pieniędzy wdrożonej przez Kancelarię i zobowiązuje się on aktywnie uczestniczyć w jej egzekwowaniu. W szczególności w ramach tej procedury zobowiązuje się on do: - identyfikowania podejrzanych behawioralnych zachowań klientów kiosku, sprawdzania tożsamości takich podejrzanych klientów i raportowania ich tożsamości oraz transakcji przez nich dokonanych na specjalnych formularzach dostarczonych przez Kancelarię; - identyfikowania klientów realizujących transakcje powiązane o łącznej kwocie przewyższającej równowartość 1000 EUR, sprawdzenia tożsamości klientów realizujących takie transakcje i raportowania tych tożsamości oraz charakteru transakcji na specjalnych formularzach dostarczonych przez Kancelarię, - dodatkowo weryfikowania wieku osób korzystających z kiosku, aby korzystały z niego wyłącznie osoby pełnoletnie. Ponadto pan S.W. decydował o godzinach otwarcia i zamknięcia lokalu, a tym samym umożliwiał, bądź nie dostęp do automatu. Podczas przesłuchania w dniu 11.04.2016r. zeznał, że: "Prowadzę bar, czynny 7dni w tygodniu, w godz. od 6 do ostatniego klienta". W ocenie organu odwoławczego na podstawie zawartej umowy dzierżawy strona przyjęła na siebie dodatkowe obowiązki, które wykraczały poza typowe obowiązki wydzierżawiającego, wynikające z oddania rzeczy do korzystania. W rezultacie należy stwierdzić, że umowa ta nie była klasycznym kontraktem dzierżawy, ale jej celem było podjęcie wspólnego przedsięwzięcia gospodarczego polegającego na połączeniu składników majątkowych jakimi dysponowały strony (lokalem użytkowym skarżącego oraz automatem dzierżawcy), które dopiero wspólnie umożliwiały uruchomienie gier na automacie w sposób dostępny dla ogółu a więc urządzanie gier w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. Organ za niezasadne uznał zarzuty odwołujące się do technicznego charakteru przepisów ustawy o grach hazardowych w tym zakresie odwołał się do wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 11 marca 2015 r. w sprawie sygn. akt P4/14, oraz uchwały składu siedmiu sędziów NSA z 16 maja 2016 r. sygn.. akt II GPS 1/16 . Odnośnie wniosków dowodowych organ wskazał, że w toku postępowania w I instancji wniosków takich strona nie składała. Na etapie prowadzonego postępowania odwoławczego pismem z dnia 12 lutego 2018r. pełnomocnik strony wniósł o: 1/ przesłuchanie strony – S.W. na okoliczność zamiaru strony towarzyszącego jej w czasie zawierania umowy dzierżawy powierzchni użytkowej, faktycznie wykonywanych czynności przy obsłudze urządzenia znajdującego się w jego lokalu, 2/ dopuszczenia dowodu z zeznań świadka A. G., na okoliczność zgodnego zamiaru świadka towarzyszącego mu w czasie zawierania umowy dzierżawy powierzchni użytkowej. Organ postanowieniem z [...] lutego 2018 roku dopuścił jako środek dowodowy protokół przesłuchania strony z 27.10.2017r., uznając w związku z tym za bezzasadne jej ponowne przesłuchanie. W ocenie organu odwoławczego w sprawie nie było też podstaw do przeprowadzenia dowodu z przesłuchania A.G., Już sama treść umowy dzierżawy wskazuje, że zawierając umowę strona wyraziła zgodę na umieszczenie, uruchomienie oraz udostępnienie przedmiotowego automatu osobom trzecim, umożliwiając w ten sposób przeprowadzenie gier. Końcowo organ zauważył, że w lokalu, w którym działalność gospodarczą prowadzi S. W. przeprowadzone zostały inne kontrole podczas, których ujawnione zostały automaty do gier hazardowych. W dniu 12.12.2014 r. przeprowadzono kontrolę, w wyniku której ujawniono i zabezpieczono trzy automaty do gier. Kolejna kontrola przeprowadzona w dniu 21.07.2015 r., także doprowadziła do zatrzymania trzech automatów do gier. W wyniku czynności kontrolnych przeprowadzonych w dniu 22.09.2017 r. ujawniono i zabezpieczono dwa następne automaty do gier. Co potwierdza, że strona nie posiadając ani koncesji ani zezwolenia na urządzanie i prowadzenie gier na automatach w dalszym ciągu włączała się w ich prowadzenie, a więc podejmowała działalność w zakresie urządzania gier zabronioną przez prawo. W skardze na powyższą decyzję skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika [...] Urzędu Celno - Skarbowego w Ł. z dnia [...] roku oraz umorzenie postępowania administracyjnego w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry w stosunku do strony jako bezprzedmiotowego; ewentualnie o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. jako wydanej bez podstawy prawnej, i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucił: 1/ naruszenie przepisów prawa materialnego, a to: a/ art. 89 ust. 1 pkt 2 oraz art. 89 ust. 2 pkt 2 u.g.h w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 marca 2017 roku, poprzez ich bezzasadne zastosowanie przez organ odwoławczy, w sytuacji gdy przepis ten nie obowiązywał w dacie wydania zaskarżonej decyzji i nie mógł stanowić podstawy prawnej zaskarżonej decyzji z uwagi na brak jakiegokolwiek przepisu przejściowego uzasadniającego jego dalsze stosowanie w sprawach wszczętych a niezakończonych decyzją, b/ art. 89 ust. 1 pkt 2 oraz art. 89 ust. 2 pkt 2 u.g.h. w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 marca 2017 roku poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że urządzającym gry w rozumieniu tego przepisu jest podmiot wynajmujący lokal, w którym wstawiono urządzenia do gier, c/ art. 58 § 1 k.c. poprzez jego bezzasadne niezastosowanie i oparcie ustaleń faktycznych na treści umowy najmu, która to umowa jest bezwzględnie nieważna jako czynność prawna zawarta w celu zabronionym ustawą i sprzeczną z zasadami współżycia społecznego, d/ art. 189 c k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, w sytuacji gdy przepis ustawy o grach hazardowych w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 kwietnia 2017 roku są względniejsze dla sprawcy deliktu administracyjnego polegającego na urządzeniu gier na automatach, ponieważ wyeliminowano znamię deliktu administracyjnego polegającego na urządzaniu gier na automatach poza kasynem gry; 2/ obrazę przepisów proceduralnych, mającą wpływ na treść zaskarżonej decyzji: a/ art. 120 O.p. w zw. z art. 89 ust. 1 punkt 2 oraz ust. 2 punkt 2 u.g.h oraz w zw. z art. 7 Konstytucji RP, polegającą na braku uchylenia decyzji wydanej przez organ II instancji w oparciu o przepisy prawa nieistniejące w dacie orzekania, czym naruszono zasadę legalizmu; b/ art. 191 O.p. poprzez dowolną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego w postaci zeznań strony i przyjęcie, że skarżący realizował postanowienia umowy najmu w innym zakresie niż wyłącznie udostępnienie powierzchni w lokalu c/ art. 210 § 4 O.p. poprzez niewskazanie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji powodów, dla których organ odmówił wiarygodności zeznaniom strony w sytuacji, gdy w zebranym w sprawie materiale dowodowym nie ma żadnego dowodu, z którego wynikałby stan faktyczny odmienny aniżeli wskazany przez stronę. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa. W ocenie sądu organy celne nie naruszyły w rozpatrywanej sprawie przepisów prawa materialnego i działały z poszanowaniem reguł postępowania prawidłowo ustaliły stan faktyczny i dokonały trafnej subsumcji oraz interpretacji przepisów prawa powołanych w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji. W punkcie wyjścia rozważań w przedmiotowej sprawie wskazać należy, że z dniem 1 kwietnia 2017 r. weszła w życie ustawa z dnia 15 grudnia 2016 r. o zmianie ustawy o grach hazardowych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2017r., poz. 88) W niniejszej sprawie podstawę prawną decyzji organów obu instancji stanowiły przepisy ustawy z dnia 19 listopada 2009r. o grach hazardowych w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 marca 2017r., choć decyzje organów obu instancji zostały wydane po wejściu w życie ustawy zmieniającej ustawę o grach hazardowych. Zdaniem sądu, organy prawidłowo w rozpoznawanej sprawie przyjęły jednak, że ocena zachowania podmiotu urządzającego gry hazardowe z naruszeniem przepisów prawa winna odbywać się w oparciu o przepisy obowiązujące w dacie stwierdzenia naruszenia prawa przez stronę skarżącą. Sąd w pełni aprobuje pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 17 października 2012 r. (II GSK 1354/11; dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych – w skrócie "CBOSA"), że zasada bezpośredniego działania nowego prawa polega na tym, że nowe przepisy należy stosować do wszelkich stosunków prawnych i zdarzeń, które powstaną po ich wejściu w życie, jak również tych, które powstały wcześniej, ale nadal - pod ich rządami - trwają. Stosowanie nowego prawa do stosunków prawnych i zdarzeń, które zostały w pełni ukształtowane w trakcie obowiązywania poprzedniej regulacji, jest zaś możliwe jedynie wtedy, gdy ustawodawca wprowadził stosowne przepisy przejściowe, czego nie uczynił odnośnie regulacji z art. 89 u.g.h. Co do zasady więc, w sytuacjach, kiedy ustawodawca nie wypowiada się wyraźnie w tej kwestii w przepisach przejściowych należy przyjąć, że nowa ustawa ma z pewnością zastosowanie do zdarzeń prawnych powstałych po jej wejściu w życie, jak i do tych, które miały miejsce wcześniej ale trwają dalej - po wejściu w życie nowej ustawy. Z akt sprawy wynika, że taka sytuacja nie wystąpiła w rozpoznawanej sprawie, gdyż stwierdzone przez organ naruszenie przepisów u.g.h. zakończyło się w dniu kontroli, tj. 30 października 2014 r., kiedy to zatrzymano stanowiący przedmiot postępowania automat do gier. Przyjęcie więc stanowiska, że w niniejszej sprawie mają zastosowanie przepisy nowej ustawy, które weszły w życie od dnia 1 kwietnia 2017 r., a więc nie obowiązywały w dacie stwierdzonego naruszenia prawa prowadziłoby do pogwałcenia zasady lex retro non agit. Strona bowiem podejmując określoną aktywność byłaby pozbawiona możliwości przewidzenia jej skutków prawnych, a takie założenie nie może się ostać w świetle zasady zaufania do państwa i stanowionego przez nie prawa. Dlatego miarodajny dla oceny skutków prawnych stanu stwierdzonego przez funkcjonariuszy celnych w dacie kontroli tj. 30 października 2014 roku, jest stan prawny obowiązujący w tym dniu. Ponadto, wbrew twierdzeniom zawartym w skardze z porównania brzmienia art. 89 u.g.h. sprzed i po zmianie przepisów wynika, że dotychczas obowiązujący art. 89 u.g.h. w stanie faktycznym rozpoznawanej sprawy jest względniejszy dla strony skarżącej, gdyż przewiduje w ust. 1 pkt 2 w zw. z ust. 2 pkt 1 u.g.h., że urządzający gry na automatach poza kasynem gry podlegają karze pieniężnej w wysokości 12.000 zł od każdego automatu, podczas gdy znowelizowany przepis art. 89 ust. 1 pkt 1 stanowi, że urządzający gry hazardowe bez koncesji, bez zezwolenia lub bez dokonania wymaganego zgłoszenia - podlegają karze pieniężnej w wysokości 100 000 zł od każdego automatu, stosownie do art. 89 ust. 4pkt 1 lit. a) znowelizowanej ustawy. A zatem zachowanie strony skarżącej polegające na urządzaniu gier w lokalu bez wymaganej przez ustawodawcę przepisami u.g.h. koncesji, a więc poza kasynem gry, nadal podlega penalizacji w znowelizowanym art. 89 ust. 1 pkt 1, tyle, że zagrożone jest surowszą karą. Nadto ustawa zmieniająca wprowadziła do art. 89 ust. 1 u.g.h. osobną podstawę do wymierzenia kary posiadaczowi lokalu, w którym znajdują się niezarejestrowane automaty do gier (art. 89 ust. 1 pkt 3 i 4) i również w tym wypadku kara wynosi 100.000 zł od każdego automatu. Jak wskazał w jednym z orzeczeń Naczelny Sąd Administracyjny co do stosowania prawa względniejszego, w przypadku zmiany przepisów o charakterze materialnoprawnym, stanowiącego konsekwencję obowiązywania konstytucyjnej zasady ochrony zaufania jednostki do państwa i stanowionego przez nie prawa – (...) dokonując tzw. wykładni prokonstytucyjnej prawa, mającej na celu przestrzeganie zasady ochrony zaufania jednostki do państwa i stanowionego przez nie prawa, należy stwierdzić, że w sytuacji gdy ustawodawca nie przewidział regulacji intertemporalnej uwzględniającej uprawnienia podatników na podstawie dawnej ustawy, zaistniałą kolizję ustaw w czasie należy rozwiązać z uwzględnieniem art. 2 Konstytucji, w ten sposób, że należy stosować normę nową, chyba że norma poprzednio obowiązująca jest względniejsza (korzystniejsza) dla podatnika. Innymi słowy, regułą jest stosowanie ustawy (normy) nowej (jeśli nie pogarsza ona sytuacji prawnej) podatnika, wyjątkiem zaś – stosowanie ustawy (normy) poprzedniej (jeśli w świetle jej przepisów sytuacja prawna podatnika jest wówczas korzystniejsza) (por. wyroki NSA: z dnia 19.02.2014 r., II GSK 1691/12; z dnia 16.10.2012 r., I FSK 1996/11). Porównując sankcje wynikające z ustawy u.g.h. w brzmieniu obowiązującym w dacie naruszenia oraz nowym nie budzi wątpliwości, że na gruncie dotychczasowych przepisów sankcja za urządzanie gier poza kasynem bez koncesji jest korzystniejsza w stosunku do sankcji przewidzianej znowelizowanym przepisem art. 89 u.g.h., a zatem prawidłowo w stosunku do skarżącego organy zastosowały dotychczas obowiązujące przepisy u.g.h. Rozstrzyganie przez organ administracji sprawy w oparciu o "stare" przepisy jest uzasadnione też faktem, że przedmiotem sprawy jest nałożenie sankcji administracyjnej o charakterze represyjnym. Z uwagi na gwarancyjną funkcję prawa represyjnego można wnioskować, że podmiot naruszający prawo mógł w sposób uprawniony - w oparciu o zasadę zaufania do państwa i stanowionego przezeń prawa - oczekiwać zastosowania wobec niego sankcji w oparciu o przepisy obowiązujące w czasie, gdy dopuścił się naruszenia prawa. Przechodząc do oceny pozostałych zarzutów skargi, w pierwszej kolejności należy odnieść się do zarzutów naruszenia przepisów postępowania. Dopiero bowiem prawidłowo ustalony stan faktyczny pozwala na ocenę prawidłowości zastosowania przez organ przepisów prawa materialnego. Konsekwencją przedstawionych powyżej rozważań jest niezasadność podniesionego przez stronę zarzutu naruszenia art. 120 O.p. w zw. z art. 89 ust. 1 punkt 2 oraz ust. 2 punkt 2 u.g.h oraz w zw. z art. 7 Konstytucji RP. W ocenie sądu bowiem prawidłowo i zgodnie z zasadą legalizmu wyrażoną w art. 120 O.p., organy obu instancji zastosowały w niniejszej sprawie - obowiązujący w dacie stwierdzenia naruszenia prawa przez skarżącego - art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h. stanowiący, że karze pieniężnej podlega urządzający gry na automatach poza kasynem gry oraz że wysokość tej kary wynosi 12 000 zł od każdego automatu. W ocenie sądu, w toku postępowania organy zebrały i rozpatrzyły cały zgromadzony materiał dowodowy zgodnie z przepisami art. 122, art. 187 § 1, art. 191, art. 197 O.p. Zgodnie z art. 180 § 1 O.p. jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem, a zatem organ był uprawniony do korzystania z materiałów zebranych w toku innych postępowań w tym karno-skarbowego. Ustalenie okoliczności faktycznych na podstawie materiałów dowodowych z innych postępowań było dopuszczalne, zgodnie bowiem z art. 181 O.p., dowodami w postępowaniu podatkowym mogą być w szczególności księgi podatkowe, deklaracje złożone przez stronę, zeznania świadków, opinie biegłych, materiały i informacje zebrane w wyniku oględzin, informacje podatkowe oraz inne dokumenty zgromadzone w toku czynności sprawdzających lub kontroli podatkowej, z zastrzeżeniem art. 284a § 3, art. 284b § 3 i art. 288 § 2, oraz materiały zgromadzone w toku postępowania karnego albo postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe. Ordynacja podatkowa nie nakłada na organy prowadzące postępowanie obowiązku bezpośredniego przeprowadzania dowodów, lecz dopuszcza zasadę pośredniości w postępowaniu dowodowym, polegającą na tym, że ustalenie stanu faktycznego jest możliwe na podstawie dowodów przeprowadzonych przez inny organ w innym postępowaniu. Jedyną powinnością organów włączających do akt sprawy dowody z innych postępowań jest umożliwienie stronie wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów, co w niniejszej sprawie miało miejsce, jak i poddanie tak uzyskanych dowodów ocenie zgodnej z regułami art. 191 Op. Jeśli ta ocena wypadnie po myśli organów, nie ma żadnych przeszkód, aby na podstawie tego rodzaju dowodów budować ustalenia faktyczne w rozstrzyganej sprawie (por. np. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 15 stycznia 2008r., I SA/Po 1057/07, LEX nr 468114, wyrok WSA w Łodzi z dnia 11 października 2007r., I SA/Łd 587/07, LEX nr 390825 czy wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 19 marca 2009r., I SA/Go 908/08, LEX nr 500828). Organy prawidłowo dopuściły materiał dowodowy zebrany w toku postępowania karno-skarbowego dotyczącego strony, protokołu z jego przesłuchań z 30 października 2014 r. 11 kwietnia 2016 r, oraz 27 października 2017 r., protokół kontroli z 31 października 2014 roku. Materiał ten w sposób wystarczający dla rozstrzygnięcia sprawy potwierdził losowy charakter gier urządzanych na spornym automacie oraz zaangażowanie skarżącego w proceder urządzania gier hazardowych poza kasynem gry tj. w należącym do niego lokalu znajdującym się w Ł. przy ul. A 2/[...] p. [...]. Pełnomocnik skarżącego reprezentujący go w toku postępowania nie zgłaszał wniosków dowodowych, poza przesłuchaniem strony i świadka na okoliczność zgodnego zamiaru towarzyszącego zawarciu umowy z 3 marca 2014 roku skutecznie obalających ustalenia organów podatkowych. W tym miejscu wskazać należy, że organ, na którym ciąży z mocy ustawy obowiązek ustalenia wszystkich okoliczności faktycznych, musi jednak, jako dysponent postępowania czuwać, aby prowadzone postępowanie realizowało swój cel, czyli doprowadziło do wydania rozstrzygnięcia. Stąd przeprowadzane dowody muszą mieć przymiot istotności dla rozstrzygnięcia i zakończenia tego postępowania merytorycznym orzeczeniem. Z tego powodu w ocenie sądu organ prawidłowo odmówił ponownego przesłuchania strony, a także przesłuchania świadka A. G. na okoliczność zgodnego zamiaru towarzyszącego stronom umowy z 3 marca 2014 roku, bowiem charakter działań i czynności faktycznie podejmowanych przez skarżącego w oparciu o jej zapisy wskazywał w sposób jednoznaczny na zaangażowanie skarżącego w proceder nielegalnego urządzania gir hazardowych. Z umowy dzierżawy powierzchni użytkowej z 3 marca 2014 roku, zeznań strony skarżącej z 27 października 2017 r. i 11 kwietnia 2016 r., protokołu kontroli wynika, że skarżący w prowadzonym barze "A" aktywnie uczestniczył w urządzaniu gier hazardowych poza kasynem gry. Zgodnie z treścią umowy dzierżawy powierzchni użytkowej z 3 marca 2014 r. S. W. wydzierżawił Kancelarii Prawa Finansowego "B", część powierzchni w lokalu, w którym prowadził własną działalność gospodarczą celem prowadzenia w tym miejscu działalności również przez Kancelarię. Kancelaria w pkt 4 umowy oświadczyła, że przedmiotem prowadzonej działalności na dzierżawionej od Wydzierżawiającego powierzchni będzie pośrednictwo pieniężne, w tym przekazy realizowane od i do brokera instrumentów finansowych działającego pod marką B.com. Pośrednictwo realizowane będzie za pomocą wolnostojącego kiosku z ekranem dotykowym oraz urządzenia do przyjmowania oraz wydawania banknotów i monet. Wydzierżawiający w pkt 5 umowy oświadczył, że zapoznał się z założeniami wewnętrznej procedury przeciwdziałania prania brudnych pieniędzy wdrożonej przez Kancelarię i zobowiązał się aktywnie uczestniczyć w jej egzekwowaniu. W szczególności w ramach tej procedury zobowiązał się do: - identyfikowania podejrzanych behawioralnych zachowań klientów kiosku, sprawdzania tożsamości takich podejrzanych klientów i raportowania ich tożsamości oraz transakcji przez nich dokonanych na specjalnych formularzach dostarczonych przez Kancelarię; - identyfikowania klientów realizujących transakcje powiązane o łącznej kwocie przewyższającej równowartość 1000 EUR, sprawdzania tożsamości klientów realizujących takie transakcje i raportowania tych tożsamości oraz charakteru transakcji na specjalnych formularzach dostarczonych przez Kancelarię; - dodatkowo weryfikowania wieku osób korzystających z kiosku, aby korzystały z niego wyłącznie osoby pełnoletnie. Wydzierżawiający oświadczył, że w realizowaniu ww. czynności związanych z egzekwowaniem wewnętrznej procedury przeciwdziałania praniu brudnych pieniędzy uczestniczyć będzie zarówno on, jak i cała obsługa lokalu, w którym Kancelaria umieści swój kiosk. Zgodnie z pkt 7b umowy wysokość czynszu strony ustaliły jako 40% procent od zrealizowanych przez urządzenie przekazów pieniężnych, zastrzegając, że w przypadku gdy czynsz w wysokości procentu od różnicy wpłat i wypłat do systemu C zrealizowanych w danym okresie rozliczeniowym przez urządzenie, to Wydzierżawiającemu w takim wypadku nie przysługuje prawo do wypowiedzenia niniejszej umowy w trybie określonym w pkt 2, ale przysługuje ono tylko jeżeli w bieżącym okresie rozliczeniowym różnica, od której liczony jest ów procent jest kwotą dodatnią. Jeżeli różnica ta jest kwotą ujemną, to rozliczenie nie następuje tak długo, jak długo pozostaje ona ujemna i choćby ten okres rozliczeniowy miał trwać nawet kilka miesięcy, to dopiero po jego rozliczeniu Wydzierżawiającemu przysługuje prawo rozwiązania niniejszej umowy w trybie pkt 2. Ponadto Wydzierżawiający zobowiązał się wystawić co miesiąc fakturę z kwotą brutto - taką jak ustalona powyżej- i przekazać ją przedstawicielowi Kancelarii lub przesłać bezpośrednio na adres Kancelarii. Wydzierżawiający oświadczył także, że witryna lokalu oraz w ogóle zewnętrzna jego część, nie zawiera materiałów reklamowych nawiązujących do projektu D lub produktu oferowanego w ramach współpracującej z Kancelarią instytucją C i zobowiązuje się do tego, aby w trakcie trwania niniejszej umowy materiały takie nie były umieszczane. W swoich zeznaniach z 27 października 2017r. strona zaprzeczyła, że realizowała większość z czynności przewidzianych w procedurze przeciwdziałania praniu brudnych pieniędzy, potwierdziła jednak, że weryfikowała wiek osób grających na automatach, oraz włączała i wyłączała automaty. W dniu 11 kwietnia 2016 roku skarżący zeznał, że prowadzi bar czynny 7dni w tygodniu, w godz. od 6 do ostatniego klienta. Oświadczył także, że sam nie wypłacał pieniędzy z wygranych. Nieraz zwracali się do niego klienci z prośbą o wypłatę pieniędzy i wtedy on dawał numer telefonu do osoby, która zajmowała się urządzeniami. Podobnie kiedy urządzenia się zawieszały i klienci zgłaszali mu problem wówczas to on dzwonił do serwisanta. W ocenie sądu w rozstrzyganej sprawie w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy organy prawidłowo przyjęły uprawniony wniosek, że skarżącego uznać można za urządzającego gry na automatach. Słusznie organy wskazały, że z treści umowy wynika, że skarżący wydzierżawiając swój lokal osiągał korzyści nie tyle z faktu dzierżawy jego powierzchni, ile z faktu urządzania w nim gier. W treści umowy w ogóle nie wskazano bowiem wielkości wynajmowanej powierzchni lokalu, a czynsz dzierżawny nie był w żaden sposób uzależniony od wielkości wynajętej powierzchni, ale określony był w wysokości 40% od przychodów z automatów czyli różnicy pomiędzy wpłatami, a wypłatami z automatu. Zeznania strony potwierdzają, że to od strony zależało czy urządzenie działało zgodnie z zamiarem stron umowy. Skarżący w istocie nadzorował bowiem stan automatów, prawidłowość ich funkcjonowania, wiek osób grających, umożliwiał także wypłatę wygranych przekazując numer telefonu do osoby dokonującej tych wypłat. W oparciu o zgromadzony materiał dowodowy organy wyciągnęły prawidłowe, logiczne i zgodne z doświadczeniem życiowym wnioski, iż skarżący w sposób aktywny uczestniczył w procederze urządzania gier na automatach poza kasynem gry i osiąganych z tego tytułu zyskach. Z tych względów za chybiony uznać należy zarzut naruszenia art. 191 O.p. Przeprowadzone eksperymenty – gry próbne na urządzeniach znajdujących się w lokalu skarżącego, szczegółowo opisane w protokole kontroli z 15 grudnia 2014 r. wykazały, że aby uruchomić grę należało wprowadzić do urządzeń środki pieniężne. Gra na urządzeniach zawierała element losowości. Grający nie miał wpływu na wynik gier, a jego zdolność percepcji i sprawność nie dawały gwarancji wpłynięcia w pożądany sposób na wynik gry, o odpowiedniej konfiguracji bębnów decydował mechanizm urządzenia, a nie działanie gracza. w trakcie prowadzonych gier pojawiły się układy wygrywające, wówczas urządzenie wypłacało pieniądze. W tym miejscu zaznaczyć należy, że właściwy organ celny prowadząc postępowanie w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o grach hazardowych był uprawniony do czynienia ustaleń, co do charakteru danej gry. Wynikało to z regulacji zawartej w ustawie z dnia 27 sierpnia 2009r. o Służbie Celnej (Dz. U. Nr 168, poz. 1323 ze zm.). (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 listopada 2015 r., II GSK 183/14 ,wyrok NSA z 2 grudnia 2015 r. w sprawie II GSK 397/14). Wskazać także należy, że dowód w postaci eksperymentu tak jak wszystkie inne dowody w postępowaniu, podlegał swobodnej ocenie, z uwzględnieniem zasad logiki i doświadczenia życiowego (art. 191 O.p.), a wyciągnięte na jego podstawie wnioski organów dotyczące komercyjnego oraz losowego charakteru gier prowadzonych na spornym urządzeniu uznać należy za logiczne i prawidłowe. Wobec powyższego w oparciu o posiadany materiał dowodowy prawidłowo w ocenie sądu organy uznały, że znajdujące się w lokalu skarżącego urządzenie stanowiło automat w rozumieniu z art. 2 ust. 3 u.g.h. Zgodnie z art. 2 ust.1 u.g.h. grami losowymi są gry o wygrane pieniężne lub rzeczowe, których wynik w szczególności zależy od przypadku, a warunki gry określa regulamin. Zgodnie z art. 2 ust. 3 u.g.h., grami na automatach są gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych, o wygrane pieniężne lub rzeczowe, w których gra zawiera element losowości. W sprawie nie jest także sporne, że zatrzymane w lokalu skarżącego urządzenie nie posiadało poświadczeń rejestracji wydanych przez właściwego naczelnika urzędu celnego, zgodnie z art. 23a u.g.h., kontrolowany lokal nie był kasynem gry, a skarżący nie posiadał stosownego zezwolenia – koncesji, zgodnie z wymogami art. 3 u.g.h. Za niezasadny uznać należy także zarzut błędnej wykładni art. 89 ust. 1 pkt 2 oraz art. 89 ust. 2 pkt 2 u.g.h polegającej na przyjęciu, że urządzającym gry w rozumieniu tego przepisu jest podmiot wynajmujący lokal, do którego wstawiono urządzenia do gier. Przepis art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. stanowi, że karze pieniężnej podlega urządzający gry na automatach poza kasynem gry. Przepisy u.g.h. nie definiują pojęcia "urządzanie gier". W orzecznictwie sądów administracyjnych za utrwalone uznać należy stanowisko, zgodnie z którym w tym zakresie, jak trafnie przyjęły organy, odwołać się należy do znaczenia słowa "urządzać" w języku potocznym. "Urządzić" to, m.in. zorganizować jakąś imprezę, jakieś przedsięwzięcie. Pojęcie "urządzanie" rozumiane jest jako synonim pojęć takich jak "utworzyć, uporządkować zagospodarować", "zorganizować, przedsięwziąć, zrobić" (Słownik poprawnej polszczyzny, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 1994). W tym kontekście "urządzanie gier" obejmuje niewątpliwie podejmowanie (aktywnych) działań, czynności dotyczących zorganizowania i prowadzenia przedsięwzięcia w zakresie gier hazardowych, eksploatacji automatów, w znaczeniu art. 2 ust. 3 i ust. 5 u.g.h. Urządzający gry w rozumieniu art. 89 ust. 1 u.g.h., to podmiot realizujący (wykonujący) te działania, czynności, organizujący komuś warunki umożliwiające udział w grze na automacie poza kasynem gry. Uznać należy, że w praktyce w odniesieniu do takiej działalności jak urządzanie gier na automatach obejmuje ono w szczególności aktywne zachowania polegające na zorganizowaniu i pozyskaniu odpowiedniego miejsca na zamontowanie urządzeń, przystosowania go do danego rodzaju działalności, nadzór i utrzymywanie automatów w stanie aktywności, umożliwiające ich sprawne funkcjonowanie, wypłacanie wygranych (w stosunku do automatów o jakich mowa w art. 2 ust. 3 u.g.h.), działania związane z obsługą urządzeń czy zatrudnieniem odpowiedniego przeszkolonego personelu, ale także umożliwienie dostępu do takiego miejsca nieograniczonej ilości graczy. Podmiot realizujący (wykonujący) takie działania, może być uznany za urządzającego gry w rozumieniu art. 89 ust. 1 u.g.h. Oczywiste pozostaje także, że przy realizacji zamierzenia - działalności w zakresie gier na automatach - dojść może do zaangażowania i współdziałania więcej niż jednego podmiotu. Sankcja z art. 89 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 89 ust. 2 pkt 2 u.g.h. może zostać nałożona na więcej niż jeden podmiot, w sytuacji gdy każdemu z nich można przypisać cechę "urządzającego gry" na tym samym automacie w tym samym miejscu i czasie. Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 9 listopada 2016 r., sygn. II GSK 2736/16, wynika to z szerokiego zakresu definicji podmiotu "urządzającego gry na automatach" jaką należy przyjąć na potrzeby tego rodzaju postępowań. Wykładnia tego pojęcia, umożliwiająca nakładanie kar administracyjnych na więcej niż jeden podmiot, jest niezbędna jeżeli system kontroli i skuteczność przewidzianych przez ustawodawcę sankcji ma mieć realny charakter. Chodzi o eliminowanie sytuacji obejścia lub nadużycia prawa przez podmioty uczestniczące w działalności hazardowej. Nie do pogodzenia z zasadą skuteczności stanowionego prawa byłaby taka wykładnia przepisów u.g.h., która w istocie pozostawiałaby bez kontroli i sankcji sytuacje tworzenia pozorów urządzania gier przez jeden podmiot, a więc też jego nominalnej odpowiedzialności, gdy w rzeczywistości gry na automacie urządzane byłyby również na rachunek innego podmiotu jako element wspólnego przedsięwzięcia. Właśnie z tego rodzaju wspólnym przedsięwzięciem mamy w ocenie sądu do czynienia w sprawie. Z ustalonego stanu faktycznego sprawy wynika jak trafnie przyjęły organy, że w istocie więcej niż jeden podmiot był zaangażowany w urządzanie gier i czerpanie z tego procederu korzyści. Kancelaria Prawa Finansowego B przyjęła na siebie rolę dostawcy automatów do gry. Z kolei skarżący wynajął lokal do którego automaty mogły być wstawione i z prowadzenia punktu gier czerpał dochody uzyskując wynagrodzenie za umożliwienie wstawienia automatów do swojego lokalu w wysokości 40% od przychodów z automatów. Bez lokalu, do którego mogły być wstawione automaty urządzanie tych gier nie byłoby możliwe. Dokonując oceny zaangażowania skarżącego w proceder urządzania gier hazardowych organy nie poprzestały tylko na ustaleniach dotyczących sposobu określenia wysokości czynszu za wynajem powierzchni w jego lokalu, ale uwzględniły wszelkie wynikające ze zgromadzonego materiału dowodowego okoliczności wskazujące na aktywny udział skarżącego w prowadzonym przedsięwzięciu. Trafna jest w ocenie sądu dokonana przez organy w niniejszym postępowaniu analiza zeznań strony, z których wynika, że poza udostępnieniem powierzchni lokalu, strona otwierała i zamykała lokal, prowadziła go 7 dni w tygodniu od godziny 6 do ostatniego klienta, kontrolowała wiek graczy aby uniemożliwić korzystanie z urządzenia młodocianym graczom, nadzorowała stan automatów, prawidłowość ich funkcjonowania, w razie awarii dzwoniła bowiem po serwisanta, który obecny był w lokalu w trakcie czynności kontrolnych. Skarżący umożliwiał także wypłatę wygranych przekazując numer telefonu do osoby dokonującej tych wypłat. Takie czynności na pewno nie są typowymi obowiązkami podmiotu wydzierżawiającego powierzchnię, dlatego biorąc pod uwagę całokształt materiału dowodowego należy uznać, że w istocie umowa z 3 marca 2014 roku była to umowa o wstawienie automatu, choć została nazwana umową dzierżawy powierzchni użytkowej. O tym, jaki charakter ma umowa decyduje nie jej tytuł, ale jej treść i skutki jakie rzeczywiście wywołuje lub ma wywołać. W niniejszej sprawie to skarżący umożliwiał nieograniczonej liczbie klientów dostęp do urządzenia i to on decydował o godzinie otwarcia i zamknięcia lokalu. Wynagrodzenie, jakie skarżący uzyskiwał, nazwane w umowie "czynszem" było powiązane z dochodami, jakie urządzenie przynosiło, a więc z ilością grających, a nie z wielkością powierzchni jaką zajmowało. Tym samym w ocenie sądu organy prawidłowo przyjęły, że skarżący stwarzał techniczne, i organizacyjne warunki umożliwiające sprawne i niezakłócone funkcjonowanie urządzeń oraz ich używanie do celów związanych z komercyjnym procesem organizowania gier hazardowych. W tej sytuacji skarżący nie może być uznany jedynie za wynajmującego lokal na rzecz podmiotu urządzającego gry, ale za animatora gier zainteresowanego ich wynikami i motywowanego sposobem ustalenia wysokości czynszu. Fakt podziału przychodu jest charakterystyczny dla osób współorganizujących działalność, a nie związanych jedynie umową dzierżawy powierzchni lokalowej (por. wyrok NSA z 13 kwietnia 2018 r., sygn. akt II GSK 429/18, wyrok NSA z 24 maja 2018 r. sygn.. akt II GSK 257/18, dostępne w CBOSA). Wykonywane przez skarżącego obowiązki (w zakresie pieczy nad urządzeniami zapewniającej ich niezakłócone funkcjonowanie, oraz związane z umożliwianiem wypłaty wygranych, podobnie jak obowiązek obserwacji i nadzoru nad klientami korzystającymi z urządzenia aby móc wychwycić młodociany wiek graczy) wykraczały poza typowe obowiązki wydzierżawiającego część lokalu. Były to czynności ściśle powiązane z działalnością dzierżawcy, a nie prowadzeniem działalności gastronomicznej przez stronę. W ocenie sądu organy prawidłowo nie dały wiary twierdzeniom skarżącego co do tego, że jedynie wynajmował powierzchnię swojego baru Kancelarii Prawa Finansowego, bowiem przeczą temu wskazane powyżej zapisy umowy, zeznania strony i ustalenia poczynione w toku kontroli potwierdzające faktyczne zaangażowanie strony w udostępnianie i obsługę automatów. Dlatego w stanie faktycznym sprawy każdy z podmiotów tj. zarówno właściciel automatów jak i skarżący, może być uznamy za urządzającego gry w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., na co wskazywał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 9 listopada 2016 r. sygn.. akt II GSK 2736/16 z 14 grudnia 2017 r. sygn.. akt II GSK 2323/17 (dostępne w CBOSA ). Dodać należy, że w lokalu, w którym skarżący prowadzi swoją działalność gospodarczą przeprowadzone zostały także inne kontrole podczas, których ujawnione zostały automaty do gier hazardowych. W dniu 12.12.2014 r. przeprowadzono kontrolę, w wyniku której ujawniono i zabezpieczono trzy automaty do gier. Kolejna kontrola przeprowadzona w dniu 21.07.2015 r., także doprowadziła do zatrzymania trzech automatów do gier. W wyniku czynności kontrolnych przeprowadzonych w dniu 22.09.2017 r. ujawniono i zabezpieczono dwa następne automaty do gier. Strona nie posiadając ani koncesji, ani zezwolenia na urządzanie i prowadzenie gier na automatach, pomimo bezsprzecznie posiadanej już po pierwszej kontroli wiedzy, że działalność w zakresie gier hazardowych podlega ścisłej kontroli państwa (działalność koncesjonowana) nadal włączała się w prowadzenie gier hazardowych w swoim lokalu i udostępniała powierzchnię w celu zainstalowania na niej automatów i prowadzenia działalności polegającej na organizowaniu i urządzaniu gier hazardowych z naruszeniem przepisów prawa. Wbrew zarzutom skargi, materiał dowodowy niniejszej sprawy został zgromadzony i oceniony z zachowaniem reguł określonych w art. 122, art. 187 § 1 i 2 oraz art. 191 O.p., tj. w sposób wszechstronny i kompletny. Ocena okoliczności sprawy została dokonana na podstawie całokształtu materiału dowodowego. Zdaniem sądu jest ona prawidłowa, logiczna i zgodna z doświadczeniem życiowym, zaś wywody – konsekwentne, jasne i zrozumiałe, co z kolei wyklucza zasadność zarzutu naruszenia art. 191 O.p. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia także wymogi określone w art. 210 § 4 O.p. W uzasadnieniu skarżonej decyzji przedstawiono stan faktyczny sprawy oraz mające zastosowanie w sprawie przepisy prawne, dokonano ich wykładni oraz przytoczono znajdujące w sprawie zastosowanie orzecznictwo sądowe. Organ w sposób szczegółowy uzasadnił okoliczność urządzania przez skarżącego gier hazardowych w należącym do niego lokalu, oraz okoliczności wskazujące na wypełnienie przez zakwestionowany automat definicji z art. 2 ust 3 u.g.h. Odwołał się przy tym do materiału dowodowego sprawy, przytoczył najistotniejsze z punktu widzenia niniejszej sprawy fragmenty zeznań strony, ustalenia z postępowania kontrolnego, treść mających zastosowanie w sprawie przepisów prawnych oraz argumenty przemawiające za zastosowaniem tych przepisów w sprawie. Organ odniósł się również do podnoszonych w odwołaniu zarzutów, dokonując ich analizy i przedstawiając własne stanowisko wraz z adekwatną argumentacją. Końcowo wskazać jeszcze należy, że obowiązujące przepisy prawa nie zakazują dzierżawy powierzchni posiadanego przez skarżącego lokalu zatem nie można mówić o zawarciu przez niego umowy zakazanej przez prawo, tym samym, nie sposób zgodzić się z zarzutem naruszenia art. 58 § 1 i § 2 K. c. Zawarta przez stronę umowa jest jednym z elementów stanu faktycznego, którego całościowa analiza wskazuje, że skarżący był osobą współrządzącą gry na automatach poza kasynem gry. Z tych względów, uznając skargę za niezasadną, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) – sąd skargę oddalił. dc