III SA/Łd 52/13

Dnia 27 września 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Alberciak, Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska (spr.), Sędzia NSA Janusz Nowacki, , Protokolant Sekretarz sądowy – Dorota Czubak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 września 2013 roku sprawy ze skargi Z. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia licencji na wykonanie transportu drogowego taksówką. 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] nr [...]; 2. przyznaje adwokatowi J. M. prowadzącemu Kancelarię Adwokacką w Ł. przy ul. [...], kwotę 295,20 ( dwieście dziewięćdziesiąt pięć 20/100) złotych obejmującą podatek od towarów i usług tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu skarżącemu i nakazuje wypłacić powyższą kwotę adwokatowi J. M. z funduszu Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Decyzją z dnia [...], nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. po rozpatrzeniu odwołania, wniesionego przez Z.K. od decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...], nr [...] w sprawie odmowy udzielenia licencji na wykonywanie transportu drogowego, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 roku o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jedn. Dz.U z 2001r., Nr 79, poz. 856 ze zm.) i art. 7 ust. 1, art. 15 ust. 5 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2088 ze zm.) utrzymało zaskarżoną decyzję organu I instancji w mocy. W uzasadnieniu decyzji organ podniósł, iż na podstawie analizy zgromadzonego w sprawie materiału ustalono następujący stan faktyczny: W dniu 4 września 1998 roku Prezydent Miasta Ł. udzielił Z.K. zezwolenia nr [...] na wykonywanie krajowego zarobkowego przewozu osób taksówką osobową na pojazd marki POLONEZ CARO nr rej. [...]. W dniu 27 lutego 2002 roku zostało natomiast wszczęte postępowanie zmierzające do ustalenia, czy Z.K. spełnia nadal wymagania uprawniające do udzielenia licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką, kierując jednocześnie do skarżącego wezwanie do przedstawienia w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania: kopii dowodu rejestracyjnego pojazdu marki POLONEZ CARO nr rej. [...] z aktualnym przeglądem technicznym oraz świadectwa legalizacji urządzenia pomiarowo-kontrolnego z aktualną datą ważności. Wezwanie to, wysłane ponownie w dniu 20 marca 2002 roku zostało zwrócone przez Pocztę Polską z adnotacją "Adresata nie zastałem", "Awizowano dnia"(...), "Awizowano powtórnie dnia"(...), "Zwrot nie podjęto w terminie". Decyzją z dnia [...], nr [...] Prezydent Miasta Ł. cofnął Z.K. zezwolenie nr [...] na wykonywanie krajowego zarobkowego przewozu osób taksówką osobową i zobowiązał stronę do zwrotu zezwolenia. W dniu 1 lipca 2003 roku do Wydziału Praw Jazdy i Rejestracji Pojazdów Urzędu Miasta Ł. wpłynął wniosek skarżącego (data stempla pocztowego 30 czerwca 2003 roku), dotyczący udzielenia licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką osobową dla przedsiębiorców wykonujących działalność w przedmiotowym zakresie na podstawie zezwolenia na wykonywanie krajowego zarobkowego przewozu osób taksówką osobową. Decyzją z dnia [...], nr [...] Prezydent Miasta Ł. umorzył postępowanie w sprawie wniosku o udzielenie licencji. Decyzja ta została doręczona stronie w dniu 27 sierpnia 2003 roku w trybie art. 44 k.p.a. W dniu 12 lutego 2004 roku do Wydziału Praw Jazdy i Rejestracji Pojazdów Urzędu Miasta Ł. wpłynął kolejny wniosek Z.K. o udzielenie licencji dla przedsiębiorców prowadzących działalność na podstawie zezwolenia na wykonywanie krajowego zarobkowego przewozu osób. Mając zatem na uwadze przedstawione okoliczności faktyczne organ odwoławczy podtrzymując argumentację zaprezentowaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...], nr [...] podkreślił, iż skoro decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta Ł. cofnął Z.K. zezwolenie nr [...] na wykonywanie krajowego zarobkowego przewozu osób taksówką osobową, a odwołanie od powyższej decyzji nie zostało skutecznie wniesione, to złożenie w dniu 12 lutego 2004 roku kolejnego wniosku o udzielenie licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką powoduje, że wniosek nie może zostać uwzględniony, gdyż nie upłynął okres 3 lat, o którym mowa w art. 15 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym, uprawniający do ponownego wydania licencji (uprawnienia). Na powyższą decyzję Z.K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę, w której podnosząc zarzut niezgodności zaskarżonej decyzji z prawem wskazał, że przedłożone w toku postępowania dokumenty w postaci licencji, dowodu rejestracyjnego oraz świadectwa legalizacji taksometru potwierdzają spełnienie wymogów warunkujących uzyskanie zezwolenia na wykonywanie krajowego zarobkowego przewozu osób taksówką osobową. Podkreślił, iż skoro na podstawie decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] zlikwidowano prowadzoną od ponad 23 lat działalność gospodarczą, to dlaczego nie poinformowano o tym fakcie urzędu skarbowego i innych urzędów państwowych. Równocześnie wraz ze skargą wniesioną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. [...], nr [...] w sprawie odmowy udzielenia licencji na wykonywanie transportu drogowego skarżący – Z.K. zaskarżył również postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...], nr [...] stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...], nr [...] w sprawie cofnięcia zezwolenia na wykonywanie krajowego zarobkowego przewozu osób taksówką (sygn. akt III SA/Łd 710/04) oraz postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...], nr [...] stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...], nr [...] w sprawie umorzenia postępowania o udzielenie licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką (sygn. akt III SA/Łd 711/04). Po rozpoznaniu skargi w sprawie o sygn. akt III SA/Łd 710/04 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 27 stycznia 2005 roku uchylił zaskarżone postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...], nr K.O. [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...], nr [...], zaś wyrokiem z dnia 27 stycznia 2005 roku, jaki zapadł w sprawie o sygn. akt III SA/Łd 711/04 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uchylił postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...], nr [...] w sprawie umorzenia postępowania o udzielenie licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką W niniejszej natomiast sprawie postanowieniem z dnia 27 stycznia 2005 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi działając na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zawiesił postępowanie sądowe, z uwagi na fakt, że rozstrzygnięcie niniejszej sprawy zależy od wyniku toczących się postępowań sądowoadministracyjnych, w sprawie o sygn. akt akt III SA/Łd 711/04 i III SA/Łd 710/04, a orzeczenia, jakie zapadły w sprawach wyżej wskazanych są nieprawomocne. Po rozpoznaniu skarg kasacyjnych Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. wniesionych od wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 27 stycznia 2005 roku, jakie zapadły w sprawie o sygn. akt III SA/Łd 710/04 i III SA/Łd 711/04 Naczelny Sąd Administracyjny wyrokami z dnia 28 lutego 2006 roku, sygn. akt I OSK 528/05 i I OSK 529/05 oddalił skargi kasacyjne. Postanowieniem z dnia 22 czerwca 2007 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi z uwagi na ustanie przyczyny zawieszenia podjął w niniejszej sprawie zawieszone postępowanie sądowe. Następnie postanowieniem z dnia 23 listopada 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 125 § 1 p.p.s.a. ponownie zawiesił postępowanie sądowoadministracyjne. Podczas analizy akt administracyjnych niniejszej sprawy ustalono, iż w wyniku ponownego rozpoznania sprawy decyzją z dnia [...], nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. uchyliło w całości zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...], nr [...] o cofnięciu zezwolenia na wykonywanie krajowego przewozu osobowego taksówką i umorzyło postępowanie w sprawie, a decyzją z dnia [...], nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. uchyliło decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...], nr [...] i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Na powyższe decyzje skarżący – Z.K. ponownie wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargi, po rozpoznaniu których wyrokami z dnia 7 lutego 2007 roku, (sygn. akt III SA/Łd 471/06 i III SA/Łd 472/06), Sąd orzekł o ich oddaleniu. Postanowieniami z dnia 7 maja 2007 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił skargi kasacyjne od powyższych wyroków, a orzeczenia, jakie zapadły w sprawach o sygn. akt III SA/Łd 471/06 i III SA/Łd 472/06 stały się prawomocne z dniem 24 kwietnia 2007 roku. Organ I instancji, któremu przekazano sprawę, postanowieniem z dnia [...], nr [...] działając na podstawie art. 98 § 1 i art. 101 k.p.a. zawiesił na wniosek strony postępowanie administracyjne w sprawie wniosku o udzielenie licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką z dnia 30 czerwca 2003 roku. Decyzją z dnia [...]. Prezydent Miasta Ł. na podstawie art. 98 § 2 w związku z art. 104 § 2 k.p.a. umorzył postępowanie administracyjne w sprawie wniosku skarżącego w sprawie udzielenia licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką z uwagi na niewystąpienie przez skarżącego z żądaniem podjęcia zawieszonego postępowania w terminie 3 lat od daty jego zawieszenia. W wyniku rozpoznania odwołania Z.K. od powyższej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. postanowieniem z dnia [...] nr [...] stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Z.K. kwestionując powyższe rozstrzygnięcie wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, który wyrokiem z dnia 1 grudnia 2010 r. sygn. akt III SA/Łd 414/10 uchylił powyższe postanowienie. W uzasadnieniu Sąd zarzucił organowi administracji naruszenie art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 k.p.a., bowiem nie ustalono rzeczywistej daty odbioru przez skarżącego decyzji dnia [...]. Ponownie rozpoznając sprawę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. postanowieniem z dnia [...]. nr [...] stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] Natomiast w wyniku rozpoznania skargi Z.K. na powyższe postanowienie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 26 stycznia 2012 r. sygn. akt III SA/Łd 966/11 ją oddalił. Wyrok ten jest prawomocny od dnia 27 kwietnia 2012 r. Postanowieniem z dnia 18 stycznia 2013 r. Sąd podjął zawieszone postępowanie. Sprawa toczy się obecnie pod sygn. akt III SA/Łd 52/13 (poprzednio III SA/Łd 443/07). Postanowieniem z dnia 22 marca 2013r. Sąd nie uwzględnił wniosku skarżącego o wyłączenie wskazanych sędziów od orzekania w sprawie o sygn. akt III SA/Łd 52/13. Postanowieniem z dnia 4 czerwca 2013r. w sprawie sygn. akt II GZ 258/13 NSA oddalił zażalenie skarżącego na powyższe postanowienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012r. poz 270 ze zm.), zwanej następnie "P.p.s.a." sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w treści ustawy. Kryterium wykonywanej przez te sądy kontroli wskazuje art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), stanowiąc, że jest ona sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zatem kontrola sądów polega na zbadaniu, czy kwestionowane rozstrzygnięcie nie uchybia przepisom prawa materialnego w sposób mający wpływ na wynik sprawy, przepisom prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania bądź przepisom prawa procesowego o możliwym istotnym wpływie na wynik sprawy. Sądy badają również, czy organ administracji publicznej nie dopuścił się uchybień skutkujących nieważnością decyzji (art. 145 § 1 pkt 1 i pkt 2 P.p.s.a.). Zgodnie z kolei z art. 134 § 1 P.p.s.a. sądy rozstrzygają w granicach danej sprawy, nie będąc związanymi zarzutami i wnioskami skargi, co oznacza, że oceniają legalność decyzji również z urzędu. Skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji naruszają prawo w takim stopniu, który uzasadnia wyeliminowanie ich z obrotu prawnego. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia w sprawie stanowił przepis art. 15 ust. 5 ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym (Dz.U. Nr 125 poz. 1371 ze zm.) Zgodnie z treścią tego przepisu, w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji, w przypadku cofnięcia licencji nie może być ona ponownie udzielona wcześniej niż po upływie 3 lat od dnia, w którym decyzja o cofnięciu stała się ostateczna. Z ustaleń organów wynikało, że skarżącemu cofnięto zezwolenie na wykonywanie krajowego zarobkowego przewozu osób taksówką osobową mocą ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta Ł. Znak [...] z dnia [...]. Tym samym wniosek skarżącego o wydanie licencji złożony w dniu 12 lutego 2004r. jako wniesiony przed upływem 3 lat od dnia cofnięcia mu zezwolenia na podstawie powyższej decyzji, w ocenie organu, nie mógł zostać uwzględniony. Wobec powyższego Prezydent Miasta Ł. decyzją Nr [...] z dnia [...]. odmówił skarżącemu udzielenia licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką, a Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzja nr [...] z dnia [...] utrzymało powyższą decyzję w mocy podzielając stanowisko i argumentację organu pierwszej instancji. Analiza akt sprawy prowadzi jednak do wniosku, że rozstrzygnięcie organów nie może pozostać w obrocie prawnym. Należy bowiem podnieść, że decyzja Prezydenta Miasta Ł. znak [...] z dnia [...]. będąca podstawą cofnięcia skarżącemu zezwolenia na wykonywanie krajowego zarobkowego przewozu osób taksówką osobową nie uzyskała przymiotu ostateczności. W konsekwencji bowiem prawomocnego uchylenia postanowienia Kolegium w sprawie stwierdzenia uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta Miasta Ł. Znak [...] z dnia [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją nr [...] z dnia [...] uchyliło decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] o cofnięciu zezwolenia nr [...] i umorzyło postępowanie w przedmiotowej sprawie. Z kolei WSA w Łodzi wyrokiem z dnia 7 lutego 2007r. w sprawie sygn. akt III SA/Łd 471/06 oddalił skargę skarżącego na powyższą decyzję Kolegium i wobec odrzucenia postanowieniem z dnia 7 maja 2007r. skargi kasacyjnej wniesionej od powyższego wyroku, orzeczenie Sądu z dnia 7 lutego 2007r., stało się prawomocne z dniem 24 kwietnia 2007r. Jak więc wynika z powyższych ustaleń w obrocie prawnym nie funkcjonuje decyzja o cofnięciu skarżącemu zezwolenia na wykonywanie krajowego zarobkowego przewozu osób taksówką osobową, co powoduje, że odpadła również przesłanka odmowy wydania licencji wynikająca z zastosowanego przez organy art. 15 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym. Dla przypomnienia przepis ten uniemożliwia wydania licencji wnioskodawcy, który wystąpił z takim wnioskiem przed upływem 3 lat od dnia, w którym decyzja o cofnięciu licencji stała się ostateczna. Skoro więc w przedmiotowej sprawie nie doszło do wydania ostatecznej decyzji o cofnięciu licencji tym samym zastosowanie przez organy art. 15 ust. 5 ustawy było nieuzasadnione. Uwadze Sądu nie uszło oczywiście, że organy rozpoznały wcześniejszy wniosek skarżącego o wydanie licencji ( data wpływu do organu 1 lipca 2003r.) zgodnie z zaleceniem SKO wynikającym z decyzji nr [...] z dnia [...], w której to decyzji stanowisko Kolegium było podyktowane właśnie ustaleniem, że Z.K. nie cofnięto licencji i nadal jest on w posiadaniu zezwolenia nr [...] na wykonywanie krajowego zarobkowego przewozu osób taksówką osobową. Powyższe nie ma jednak wpływu na ocenę legalności zaskarżonej decyzji będącej przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie, w której Sąd ocenia zgodność podjętego orzeczenia z przepisami prawa procesowego i materialnego będącego podstawą rozstrzygnięcia. Fakt rozpoznani wniosku z dnia 1 lipca 2003r. może być ewentualnie uwzględniony przy ponownym rozpoznawaniu niniejszej sprawy. Przy ponownym rozpoznawaniu sprawy organy uwzględnią powyższą ocenę i podejmą rozstrzygnięcie mając na uwadze ustalony stan faktyczny. Wobec powyższego Sąd działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w związku z art. 135 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O kosztach orzeczono stosownie do art. 250 P.p.s.a. U.K.