III SA/Łd 61/22

Dnia 17 maja 2022 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Nowacki Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Kowalska Sędzia WSA Paweł Dańczak (spr.) po rozpoznaniu w dniu 17 maja 2022 roku na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi J. N. na postanowienie Rektora Politechniki [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji orzekającej o przyznaniu stypendium dla najlepszych doktorantów 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Odwoławczej Komisji Stypendialnej dla doktorantów Politechniki [...] z dnia [...] nr [...]; 2. zasądza od Rektora Politechniki [...] na rzecz skarżącego J. N. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Postanowieniem z [...] r. nr [...] Rektor Politechniki [...], działając na podstawie art. 159 § 1, art. 156 § 1 pkt 2, art. 157 § 1, art. 158 § 1, art. 123 i 124 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735 ze zm., dalej: k.p.a.) w zw. z art. 199 ust. 1 pkt 3, ust. 2, 4 i 5, art. 175, art. 181 ust. 1, 3, 4 i 6, art. 184, art. 186 ust. 1 oraz art. 207 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. z 2017 r. poz. 2183 ze zm.), a także art. 270 ust. 2 ustawy z dnia 3 lipca 2018 r. – Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz.U. z 2018 r. poz. 1669 ze zm.), art. 23 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz. U. z 2021 r. poz 478 ze zm.) oraz Regulaminu Pomocy Materialnej dla Studentów i Doktorantów Politechniki [...] z dnia 5 czerwca 2018 r. wraz z załącznikami i Podziału Roku Akademickiego 2018/19 w Politechnice [...], utrzymał w mocy postanowienie Odwoławczej Komisji Stypendialnej dla Doktorantów z [...] r. nr [...] wstrzymujące wykonanie decyzji [...] z [...] r. orzekającej o przyznaniu J.N. stypendium dla najlepszych doktorantów na czas odbywania 1 roku przedłużenia 4 roku studiów w roku akademickim 2018/19. Stan sprawy przedstawiał się następująco. Decyzją z [...] r. Odwoławcza Komisja Stypendialna dla Doktorantów Politechniki [...] przyznała J.N. stypendium dla najlepszych doktorantów na czas odbywania 1 roku przedłużenia 4 roku studiów w roku akademickim 2018/2019 w wysokości 950 zł miesięcznie. W decyzji wskazano, że skarżący uzyskał w rankingu 173,66 punktów. 20 czerwca 2019 r. stronie doręczono zawiadomienie z 14 czerwca 2019 r. Odwoławczej Komisji Stypendialnej Stypendialna dla Doktorantów Politechniki [...] o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z [...] r. Postanowieniem z [...] r. Odwoławcza Komisja Stypendialna dla Doktorantów Politechniki [...] wstrzymała wykonanie decyzji własnej z [...] r. o przyznaniu skarżącemu stypendium dla najlepszych doktorantów. J.N. wniósł następnie pismem datowanym na 21 lipca 2019 r. zażalenie na ww. postanowienie. Postanowieniem z [...] r. Odwoławcza Komisja Stypendialna dla Doktorantów Politechniki [...] utrzymała w mocy własne postanowienie z [...] r. o wstrzymaniu wykonania decyzji Odwoławczej Komisji Stypendialnej dla Doktorantów Politechniki [...] z [...] r. przyznającej stypendium dla najlepszych doktorantów. Na powyższe postanowienie J.N. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Wyrokiem z 22 lipca 2020 r. sygn. akt III SA/Łd 2/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uchylił zaskarżone postanowienie Odwoławczej Komisji Stypendialnej dla Doktorantów Politechniki [...] z powodu naruszenia przepisów dotyczących wyłączenia od rozstrzygania sprawy członków organu kolegialnego biorących udział w wydaniu postanowienia pierwszoinstancyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 8 lipca 2021 r. sygn. akt III OSK 3592/21 oddalił skargę kasacyjną wniesioną przez organ na ww. orzeczenie sądu I instancji. W następstwie ponownego rozpatrzenia sprawy Rektor Politechniki [...], wskazanym na wstępie postanowieniem z [...] r. utrzymał w mocy postanowienie Odwoławczej Komisji Stypendialnej dla Doktorantów Politechniki [...] z [...] r. Wydając przedmiotowe rozstrzygnięcie wyjaśniono jednocześnie, że w roku akademickim 2021/2022 w Politechnice [...] nie powołano komisji stypendialnej, ani odwoławczej komisji stypendialnej w trybie art. 86 ust. 3 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce, zatem uprawnionym do wydania zaskarżonego postanowienia był Rektor Politechniki [...]. Odnosząc się do sprawy, Rektor [...] powołał treść przepisów regulujących zasady przyznawania doktorantom pomocy materialnej, w szczególności art. 199 ust. 2 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym oraz wskazał powody, dla których uznał, że skarżącemu niezasadnie przyznano stypendium dla najlepszych doktorantów. W konsekwencji Rektor [...] stanął na stanowisku, że w sprawie istnieje prawdopodobieństwo, że decyzja przyznająca ww. stypendium została wydana z rażącym naruszeniem prawa, co miałoby uzasadniać wydanie postanowienia wstrzymującego jej wydanie. Skargę na postanowienie Rektora [...] z [...] r. wywiódł J.N., zarzucając jej: 1. błąd w ustaleniach faktycznych poprzez uznanie, że zaszło prawdopodobieństwo dotknięcia wadą rażącego naruszenia prawa; 2. naruszenie przepisów postępowania w postaci art. 159 § 1 w zw. z 156 § 1 KPA poprzez wydanie na jego podstawie decyzji/postanowienia w sytuacji, gdy nie zachodziła przesłanka uprawdopodobnienia rażącego naruszenia prawa; 3. wydanie decyzji z [...] r. i podtrzymanie jej decyzją z [...] r., zmieniającej wcześniejszą decyzję ostateczną, bez podstawy prawnej, ewentualnie z rażącym naruszeniem prawa poprzez nieuzyskanie wymaganej prawem zgody strony, która na podstawie decyzji pierwotnej nabyła prawo do stypendium, tj. zaistnienie przesłanki z art. 156 § 1 pkt 2 i 3 KPA, zwłaszcza w sytuacji, gdy bezpodstawnie stwierdzono nieważność decyzji z [...] r. 4. mające wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów postępowania w postaci art. 156 § 1 pkt 2 KPA i stwierdzenie na podstawie tego przepisu nieważności decyzji z [...] r. z uwagi na rzekome rażące naruszenie prawa, w sytuacji gdy decyzja z [...] r. została wydana zgodnie z prawem, a zatem tym bardziej bez rażącego naruszenia prawa, które to uchybienie ponadto stanowi o zaistnieniu przesłanki stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji w przedmiotowym zakresie z uwagi na wydanie jej w tym zakresie bez podstawy prawnej, ewentualnie z rażącym naruszeniem prawa; 5. naruszenie prawa materialnego w postaci art. 199 ust. 4 w zw. z art. 184 ust. 5 ustawy Prawo o Szkolnictwie Wyższym poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że ten ostatni przepis znajduje zastosowanie wobec doktorantów, w sytuacji gdy zgodnie z art. 199 ust. 4 przepisy winny być stosowane "odpowiednio" i w zakresie "przyznawania" stypendiów, zatem nie znajdują zastosowania wobec stypendiów przeznaczonych dla najlepszych doktorantów przesłanki negatywne tam wymienione, a jedynie tryb postępowania opisany w przepisach dotyczących studentów, zwłaszcza przy fakcie obowiązywania aktu szczegółowego w postaci Regulaminu Pomocy Materialnej dla Studentów i Doktorantów Politechniki [...]; 6. naruszenie prawa materialnego w postaci art. 199 ust. 4 w zw. z art. 184 ust. 5 ustawy Prawo o Szkolnictwie Wyższym poprzez jego niewłaściwą wykładnię i uznanie, że posiadanie tytułu doktora określonej kategorii nauk wyklucza przyznanie przedmiotowego stypendium utożsamiając przy tym błędnie pojęcia: uzyskania kwalifikacji III stopnia z ukończeniem studiów doktoranckich jednocześnie błędnie uznając, iż z zapisu ustawy jednoznacznie wynika, że świadczenia w postaci stypendium przysługują do momentu uzyskania przez nich tytułu zawodowego/naukowego. Ponadto organ błędnie zinterpretował, że ustawodawca nie przewidział możliwości przyznawania pomocy materialnej osobom posiadającym tytuł zawodowy/naukowy. W sytuacji, w której skarżący jest bezspornie doktorantem i nie ukończył wcześniej studiów doktoranckich, natomiast jego celem jest uzyskanie kolejnego tytułu doktora nauk z innej dziedziny, ten przepis bezspornie nie wyklucza skarżącego z grona beneficjentów stypendium dla najlepszych doktorantów, co więcej nie istnieją żadne inne przepisy, na podstawie których mógłby on zostać wykluczony. 7. naruszenie prawa materialnego w postaci art. 199 ust. 4 w zw. z art. 184 ust. 5 ustawy Prawo o Szkolnictwie Wyższym poprzez niewłaściwe zastosowanie ust. 8 pkt 9 rozdz. 1 Regulaminu Pomocy Materialnej dla Studentów i Doktorantów Politechniki [...] w sytuacji, gdy rzeczywisty stan faktyczny nie dawał podstaw do zastosowania tego przepisu i odmowę na jego podstawie przyznania stypendium, gdyż nie zaszło, a ponadto nie zostało przez organ stwierdzone "ukończenie studiów" i odbycie procesu edukacyjnego na uczelni, a jedynie zdobycie stopnia doktora, które to jednak nie jest przesłanką negatywną uzyskania przedmiotowego stypendium; 8. naruszenie art. 7a § 1 KPA poprzez rozstrzygnięcie wątpliwości i stwierdzonej przez organ niespójności w przepisach wewnętrznych uczelni i przepisach powszechnych na niekorzyść uczestnika postępowania; 9. mające wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów postępowania w postaci art. 107 § 3 KPA poprzez brak podania źródła opinii wydanej rzekomo przez Komisję Prawną Krajowej Rady Doktorantów, na którą powołuje się organ i na której również organ oparł swoją decyzję. Pozbawiło to skarżącego możliwości wypowiedzenia się na jej temat, czym organ naruszył również art. 9 KPA. Wymóg podania źródła jest tym bardziej zasadny, że opinia została podana w formie cytatu. Niestety brak podania źródła rodzi uzasadnione obawy, że treść zawarta w przytoczonym cytacie w ocenie Skarżącego mogła zostać "wyrwana" z kontekstu i nie odzwierciedlać stanu faktycznego będącego przedmiotem niniejszej sprawy. 10. naruszenie przepisów postępowania w postaci art. 107 § 3 KPA poprzez brak dostatecznego wyjaśnienia podstawy prawnej zaskarżonej decyzji, a w szczególności poprzez posłużenie się przez organ niezrozumiałą i błędną argumentacją wydaną rzekomo przez Komisję Prawną Krajowej Rady Doktorantów w celu uzasadnienia decyzji. Jak się okazało, opinia ta nie jest opinią Komisji Prawnej Krajowej Rady Doktorantów, lecz zdaniem odrębnym. 11. naruszenie art. 6, 7 i 8 § 1 KPA poprzez rozstrzygnięcie przez organ sprawy z oczywistym pominięciem przepisów prawa prowadzącym do nieważności decyzji, niepodjęcie czynności zmierzających do ustalenia stanu faktycznego mając na względzie słuszny interes obywateli oraz w sposób burzący zaufanie uczestnika postępowania do władzy publicznej z uwagi na kolejną zmianę podstaw decyzji względem słusznych zarzutów uczestnika postępowania, nie zmieniając jednocześnie w skutkach samej decyzji względem uczestnika. 12. naruszenie przepisu art. 35 § 3 KPA poprzez przewlekłe rozpatrywanie sprawy, co potwierdza przedstawiona w uzasadnieniu chronologia wydarzeń. Na przewlekłość postępowania kluczowy wpływ mają popełniane przez organ błędy formalne, powodując, że postępowanie przeciąga się w czasie i jest nieefektywne. W obszernym uzasadnieniu skarżący rozwinął powyższe zarzuty skargi. Na tej podstawie skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonego postanowienia oraz zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania niezbędnych do dochodzenia praw. Do skargi skarżący załączył opinię prawną z 8 kwietnia 2017 r., sporządzoną przez P.S. – Przewodniczącego Komisji Prawnej Krajowej Reprezentacji Doktorantów, w przedmiocie dopuszczalności korzystania przez uczestnika studiów doktoranckich ze świadczeń pomocy materialnej w sytuacji posiadania przezeń stopnia naukowego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, nie podzielając podniesionych w niej zarzutów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje. Na wstępie zaznaczyć należy, że Sąd rozpoznał sprawę na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w składzie trzech sędziów, na podstawie art. 119 pkt 2 oraz art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm., dalej: p.p.s.a.), zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Wskazać należy, że skarżący wniósł w skardze o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. Jednocześnie Rektor [...] w odpowiedzi na skargę wskazał, iż nie wnosi o przeprowadzenie rozprawy, co w całości wypełniało przesłankę rozpoznania sprawy zgodnie z wnioskiem skarżącego. Przechodząc do meritum, wskazać trzeba, że skarga zasługiwała na uwzględnienie, aczkolwiek z innych przyczyn niż wynikające z zarzutów skargi. Skarżący bowiem skoncentrował się w jej treści przede wszystkim na kwestionowaniu decyzji Rektora P[...] z [...] r. utrzymującej w mocy decyzję Odwoławczej Komisji Stypendialnej dla Doktorantów z [...] r. stwierdzającej nieważność ostatecznej decyzji ww. organu z [...] r. o przyznaniu skarżącemu stypendium dla najlepszych doktorantów. Skarżący nie zawarł natomiast zarzutów, które wprost podważałyby legalność kontrolowanego w niniejszej sprawie postanowienia Rektora P[...] z [...] r. w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji o przyznaniu ww. świadczenia. Okoliczność ta nie stanowiła jednak przeszkody w rozpoznaniu sprawy, bowiem zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Podstawę prawną kontrolowanych w sprawie rozstrzygnięć stanowił art. 159 k.p.a., który w § 1 przewiduje, że organ administracji publicznej, właściwy w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, wstrzyma z urzędu lub na żądanie strony wykonanie decyzji, jeżeli zachodzi prawdopodobieństwo, że jest ona dotknięta jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1. W myśl § 2 powołanego przepisu na postanowienie o wstrzymaniu wykonania decyzji służy stronie zażalenie. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przesłanki wstrzymania wykonania decyzji w oparciu o wskazany wyżej art. 159 k.p.a. interpretuje się w sposób niejednorodny. W jednym z prezentowanych w judykaturze ujęć wskazuje się, że wstrzymując decyzję, na podstawie ww. przepisu, organ nie musi mieć pewności co do istnienia kwalifikowanego naruszenia prawa, wystarczy, gdy w powyższym zakresie poweźmie uzasadnione przypuszczenie. Dla wstrzymania wykonania decyzji niezbędne jest więc jedynie wykazanie samego prawdopodobieństwa, że decyzja jest obarczona jedną z wad nieważności. Ustawodawca nie wymaga wszak dla zastosowania art. 159 § 1 k.p.a. ani udowodnienia nieważności, ani nawet uprawdopodobnienia przez organ istnienia jednej z przesłanek stypizowanych w art. 156 k.p.a. Wystarczy zatem samo wykazanie istnienia szansy zaistnienia pewnego zdarzenia, w danym przypadku wystąpienia okoliczności zawartych w hipotezie normy prawnej, stanowiącej podstawę podjęcia rozstrzygnięcia w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji. Organ administracji publicznej nie ma nawet obowiązku wykazania stopnia tego prawdopodobieństwa, jak również nie musi mieć pewności, że decyzja dotknięta jest kwalifikowaną wadą nieważności (por. m.in. wyrok WSA w Warszawie z 19 czerwca 2019 r. VII SA/Wa 176/19; wyrok WSA w Warszawie z 18 lipca 2019 r. VII SA/Wa 238/19; wyrok NSA z 17 stycznia 2020 r. I OSK 1486/18, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Nie negując powyższego stanowiska, Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie uważa jednak, podzielając pogląd wyrażany w doktrynie oraz innych niż ww. orzeczeniach, że dla wstrzymania wykonania decyzji w trybie art. 159 k.p.a. niezbędne jest nie tylko wspomniane wyżej prawdopodobieństwo, że określona decyzja dotknięta jest którąś z wad nieważności, o jakich mowa w art. 156 § 1 k.p.a., ale nadto wada taka powinna mieć pewne cechy oczywistości, aby wstrzymanie wykonania decyzji w trybie art. 159 § 1 k.p.a. stanowiło ostateczny środek tymczasowej ochrony oparty na udokumentowanych i wiarygodnych materiałach dowodowych. Zbyt szybkie i pochopne korzystanie z instytucji wstrzymania wykonania decyzji może bowiem stanowić naruszenie zasady ogólnej trwałości decyzji ostatecznych (por. wyrok NSA z 26 maja 2020 r. II OSK 2155/19; wyrok WSA w Warszawie z 28 grudnia 2017 r. IV SA/Wa 1897/17; wyrok WSA w Warszawie z 19 kwietnia 2018 r. VII SA/Wa 1240/17, https://orzeczenia.nsa.gov.pl; zob. także W. Chróścielewski, w: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, red. Z. Kmieciak, W. Chróścielewski, Warszawa 2019, s. 886). Tymczasem w rozpoznawanej sprawie, w ocenie Sądu, od samego jej początku nie można było mówić o oczywistości zarzucanej przez organ kwalifikowanej wady prawnej decyzji w postaci wydania jej z rażącym naruszeniem prawa. Przypomnieć bowiem należy, że dla oceny zaistnienia tego rodzaju uchybienia konieczne jest stwierdzenie, że treść danego rozstrzygnięcia pozostaje w wyraźnej sprzeczności z przepisami prawa, tzn. gdy wynika to z ich prostego zestawienia i nie stanowi konsekwencji błędu w wykładni prawa, lecz świadczy w sposób jasny i niedwuznaczny o przekroczeniu prawa. Rażąco wszak może być naruszony tylko przepis niebudzący wątpliwości interpretacyjnych, a więc taki, który nie dopuszcza możliwości rozbieżnych jego wykładni (zob. m.in. wyrok NSA z 8 marca 2012 r. I OSK 363/11; wyrok NSA z 6 lutego 1995 r. II SA 1531/94; wyrok NSA z 18 czerwca 1997 r. III SA 422/96; wyrok NSA z 29 listopada 1997 r. III SA 1134/96, wyrok NSA z 6 lutego 2006 r. I FSK 439/05; wyrok WSA w Gdańsku z 8 grudnia 2021 r, II SA/Gd 478/21 – https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Oprócz tego decyzja, wobec której stawia się zarzut wydania z rażącym naruszeniem prawa powinna wywoływać skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności. Chodzi o takie skutki gospodarcze lub społeczne, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie rozstrzygnięcia jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa (por. m.in. wyrok NSA z 12 kwietnia 2022 r. II OSK 1256/19). W niniejszym przypadku powyższe przesłanki dotyczącego rażącego naruszenia prawa nie zachodziły, czemu Sąd dał wyraz w orzeczeniu z 17 maja 2022 r. III SA/Łd 60/22, przy czym istotne jest, iż organ nie mógł ich podnosić niejako od początku sprawy. Przypomnieć bowiem trzeba, że materialnoprawną podstawę decyzji, której nieważności dopatrywał się organ, stanowiły przepisy wymagające już z woli samego ustawodawcy stosowania z uwzględnieniem licznych zabiegów wykładni, co w świetle wcześniejszych rozważań podważać musiało ewentualność zarzutu ich rażącego naruszenia. Istotny dla sprawy art. 199 ust. 4 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym odsyłał bowiem w przypadku świadczeń pomocy materialnej przysługujących doktorantom do odpowiedniego stosowania przepisów o pomocy materialnej dla studentów. Już na pierwszy rzut oka nie można więc mówić o rażącym naruszeniu prawa, bowiem nie mamy do czynienia z przepisami dającymi się stosować w ich bezpośrednim i jednoznacznym brzmieniu. Dla ich należytego odkodowania konieczne było wszak sięgnięcie do innego zakresu odniesienia i to w dodatku nie poprzez zastosowanie wprost przepisów z zakresu pomocy materialnej dla studentów w stosunku do doktorantów, lecz do stosowania odpowiedniego, a więc zakładającego także modyfikacje przepisów z drugiego zakresu odniesienia, czy wręcz niestosowanie niektórych z tych unormować, jeśli nie są one adekwatne do sytuacji prawnej i faktycznej, w jakiej znajduje się doktorant. Ponadto wskazać trzeba, że w niniejszym przypadku nie mamy też do czynienia z przepisami, które nie rodziłyby żadnych wątpliwości interpretacyjnych, skoro nawet sam organ odwołuje się w swojej decyzji, na potrzeby wyjaśnienia przyjętego ich rozumienia, do opinii prawnej Krajowej Reprezentacji Doktorantów, a więc dokumentu, który niejako ze swej natury powstaje wówczas, gdy treść przepisu (przepisów) rodzi niejasności co do właściwego stosowania w praktyce. Powyższe świadczy zatem o pierwotnym braku prawdopodobieństwa, że decyzja, której wykonanie wstrzymano zaskarżonym postanowieniem, dotknięta była wadą nieważności, jaką zarzucał jej organ administracji. Organ wydał więc to postanowienie przedwcześnie, bez należytego rozważania wszystkich niezbędnych ku temu okoliczności, czym naruszył przepisy postępowania w stopniu nie tylko mogącym, ale wprost mającym wpływ na sposób rozstrzygnięcia sprawy. Sąd za bezprzedmiotowe uznał odnoszenie się do zarzutów skargi, które dotyczyły decyzji Rektora [...] z [...] r. utrzymującej w mocy decyzję Odwoławczej Komisji Stypendialnej dla Doktorantów z [...] r. stwierdzającej nieważność ostatecznej decyzji ww. organu z [...] r. o przyznaniu skarżącemu stypendium dla najlepszych doktorantów. Podnoszone w tym zakresie kwestie nie miały bezpośredniego wpływu na kontrolę legalności aktów objętych niniejszym postępowaniem. Ponadto szeroką argumentację prawną i faktyczną w tym zakresie Sąd zawarł w wyroku z 17 maja 2022 r. III SA/Łd 60/22, w którym kontrolą objęto właśnie ww. decyzję Rektora [...] z [...] r. Odnosząc się natomiast do zarzutów skargi związanych z przewlekłym procedowaniem przez organy stypendialne Politechniki [...], należy zauważyć, że kwestia ta nie mogła być przedmiotem rozpoznania w toku niniejszego postępowania, ponieważ kwestia bezczynności i przewlekłości postępowania podlega badaniu w postępowaniu sądowym inicjowanym odrębną skargą kwestionującą wyłącznie terminowość działania organu administracji w danej sprawie. Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak w punkcie 1 sentencji, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., zgodnie z którym uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie sąd uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a., na które złożył się wpis od skargi w kwocie 200 zł. is