III SA/Łd 664/19

Dnia 13 listopada 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Ewa Alberciak, Sędziowie Sędzia NSA Teresa Rutkowska (spr.), Sędzia NSA Janusz Nowacki, , Protokolant specjalista Aneta Brzezińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 listopada 2019 roku sprawy ze skargi W. S. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 16 marca 2016 roku, sygn. akt III SA/Łd 1249/15 w sprawie ze skargi W.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień diagnosty do wykonywania badań technicznych pojazdów postanawia: odrzucić skargę o wznowienie postępowania. Wyrokiem z dnia 16 marca 2016 r. sygn. III SA/Łd 1249/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę W. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z [...] nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnienia do wykonywania badań technicznych pojazdów. Strona nie złożyła wniosku o sporządzenie uzasadnienia. Wyrok jest prawomocny od 16 kwietnia 2016 r. Wcześniej prawomocnym wyrokiem z dnia 5 lutego 2015 r. sygn. III SA/Łd 943/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w sprawie ze skargi W. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] w przedmiocie cofnięcia diagnoście uprawnień do wykonywania badań technicznych pojazdów uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta S. z dnia [...] W uzasadnieniu swojego wyroku Sąd wskazał, że Prezydent Miasta S. cofnął W. S. uprawnienie do wykonywania badań technicznych pojazdów po przeprowadzeniu kontroli w dniu 6 czerwca 2014 r. w Podstawowej Stacji Kontroli Pojazdów, w trakcie której stwierdzono, że badanie techniczne samochodu marki Polonez Caro zostało przeprowadzone w sposób nieprawidłowy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. utrzymało zaś tę decyzję w mocy podzielając ocenę organu I instancji. Wskazało też, że pomimo, iż na znajdującym się w aktach sprawy zaświadczeniu o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu znajduje się pieczątka innego diagnosty – M. L. z przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego przez organ I instancji jednoznacznie wynika, że przeglądu pojazdu dokonał W. S. Wprowadzając dane pojazdu do systemu komputerowego nie potrafił wprowadzić usterek istotnych i zakwalifikować badania jako negatywne. Poprawne dane do systemu wprowadził inny diagnosta, wezwany w tym celu M. L. W skardze oraz piśmie z 15 stycznia 2015 r. skarżący podkreślił, że nie przeprowadzał badania technicznego pojazdu marki Polonez Caro. Stacja Kontroli Pojazdów prowadzi elektroniczną ewidencję badań technicznych, z której dane na bieżąco są przekazywane do Centralnej Ewidencji Pojazdów. Podał, że nie był zatrudniony w Stacji Kontroli Pojazdów 006. W dniu 6 czerwca 2014r. prowadził zajęcia programowe w dziale spawalni Warsztatów Szkolnych ZSZ Nr [...]. Na prośbę właściciela przedmiotowego pojazdu, uskarżającego się na zły stan zdrowia, pod nieobecność diagnosty na SKP wykorzystując wyposażenie stacji sprawdził dane pojazdu, szczelność instalacji gazowej, stan zawieszenia, układ hamulcowy i części instalacji elektrycznej do sprawdzenia których niezbędne są urządzenia specjalistyczne. Stwierdził luz w układzie zawieszenia, zły stan układu hamulcowego i układu wydechowego – stwierdzone usterki odnotował na kartce papieru. Podkreślił, że nie był zatrudniony w SKP 006, badania techniczne pojazdów wykonywał bez wynagrodzenia za pracę, z wyjątkiem jednorazowego zatrudnieni na podstawie umowy zlecenia w okresie od dnia 22 lutego 2010 do dnia 25 lutego 2010r. Jak ustalił Sąd w sprawie III SA/Łd 943/14 w piśmie z dnia 3 lutego 2015r. Dyrektor ZSZ Nr [...] w S.- M. J. - wyjaśniła, że Stacja Diagnostyczna jest częścią warsztatów szkolnych ZSZ Nr [...] w S. wpisanego do rejestru przedsiębiorców prowadzących stacje kontroli pojazdów. W wykazie uprawnionych diagnostów wymieniono W. S. Uchylając zaskarżone decyzje Sąd nakazał prawidłowe przeprowadzenie postępowania dowodowego. Sąd wskazał, że dopiero po prawidłowym przeprowadzeniu postępowania dowodowego i zebraniu całego materiału dowodowego organ będzie mógł go rozpatrzyć i ocenić czy okoliczność stanowiąca przesłankę pozbawienia skarżącego uprawnień do wykonywania badań technicznych pojazdów określona w art. 84 ust. 3 pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym została udowodniona. W dniu 18 lipca 2019 r. W. S. wniósł o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 16 marca 2016 r. sygn. III SA/Łd 1249/15. Skarżący wniósł o zmianę powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi przez uchylenie decyzji: Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...][...] utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta Miasta S. z dnia [...][...] o cofnięciu skarżącemu uprawnienia [...] do wykonywania badań technicznych pojazdów, zasądzenie na rzecz skarżącego od Samorządowego Kolegium Odwoławczego zwrotu kosztów procesu według norm przepisanych. Skarżący wniósł także o dopuszczenie dowodu z dokumentów tj.: 1. pisma z dnia 15 maja 2019 r. wraz z załącznikami na okoliczność dowiedzenia się skarżącego o zezwoleniu nr [...] Prezydenta Miasta S. z dnia [...] upoważniającym ZSZ nr [...] Warsztaty Szkolne w S. do wykonywania badań technicznych jako podstawowa stacja kontroli pojazdów w dniu 15 maja 2019 r., 2. aktu mianowania na okoliczność braku zatrudnienia skarżącego w funkcji diagnosty przez Zespół Szkół Zawodowych nr [...] im. chor.[...] w S. 3. świadectwa pracy skarżącego na okoliczność braku zatrudnienia skarżącego w funkcji diagnosty przez Zespół Szkół Zawodowych nr im. chor. [...] w S. 4. pismo Dyrektora ZSZ nr [...] na okoliczność niezatrudniania skarżącego na stanowisku uprawnionego diagnosty, W uzasadnieniu skarżący wskazał, że rozstrzygnięcie WSA zostało oparte na niepełnym materiale dowodowym, bowiem w aktach postępowania sądowoadministracyjnego nie było dowodów takich jak umowa o pracę skarżącego, aktu mianowania oraz zezwolenia nr [...] Prezydenta Miasta S. z dnia 2 stycznia 2003 r. upoważniające ZSZ nr [...] Warsztaty Szkolne w S. do wykonywania badań technicznych jako podstawowa stacja kontroli pojazdów. Z powyższych dowodów jednoznacznie wynika, iż skarżący nie był uprawnionym diagnostą zatrudnionym przez stację diagnostyczną. Skarżący o zezwoleniu nr [...] Prezydenta Miasta S. z dnia 2 stycznia 2003 r. upoważniającym ZSZ nr[...] Warsztaty Szkolne w S. do wykonywania badań technicznych jako podstawowa stacja kontroli pojazdów dowiedział się w dniu 15 maja 2019 r. Analiza powyższego zezwolenia wskazuje, iż skarżący był skierowany do pracy w powyższej stacji diagnostycznej jednakże w konsekwencji nie został zatrudniony na stanowisku uprawnionego diagnosty. Strona odwołała się do treści art. 273 § 2 p.p.s.a. zgodnie, z którym można żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, o z których strono nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. W ocenie skarżącego w przeprowadzonym postępowaniu sądowoadministracyjnym nie ustalono podstawowej kwestii dotyczącej okoliczności czy skarżący był zatrudniony przez Zespół Szkół Zawodowych nr [...] im. [...] w S. na stanowisku uprawnionego diagnosty. Z przedłożonych dokumentów tj. aktu mianowania oraz świadectwa pracy skarżący był zatrudniony przez Zespół Szkół Zawodowych nr [...] im. [...] w S. na stanowisku nauczyciel praktycznej nauki zawodu. Skarżący wskazał, że nigdy nie został zatrudniony przez Zespół Szkół Zawodowych nr [...] im. [...] w S. na stanowisku uprawnionego diagnosty. Sam fakt zatrudnienia skarżącego przez Zespół Szkół Zawodowych nr [...] im. chor. [...] w S na stanowisku nauczyciela i posiadanie przez skarżącego uprawnienia diagnosty nie powodował z automatu, iż skarżący był zatrudniony na stanowisku uprawnionego diagnosty. Skarżący jak wynika z przedłożonych dokumentów, które nie zostały powołane w wcześniejszym postępowaniu był zatrudniony na stanowisko nauczyciela. Posiadanie dodatkowych uprawnień przez skarżącego nie może determinować jego obowiązków u pracodawcy w sytuacji gdy nie są one objęte umową o pracę i nie wchodzą w zakres jego obowiązków. Podkreślono, że przepis art. 84 ust. 1 ustawy prawo o ruchu drogowym w sposób jednoznaczny stanowi, że badanie techniczne pojazdów wykonuje zatrudniony w stacji kontroli pojazdów uprawniony diagnosta. Tymczasem organ dokonując kontroli - stosownie do art. 83b ust. 2 pkt 1 – powinien zbadać czy skarżący jest zatrudniony na stanowisku diagnosty a następnie po ustaleniu pozytywnym przystąpić do kontroli. W sytuacji gdyby organ stwierdził, iż skarżący nie jest zatrudniony na stanowisku diagnosty powinien odstąpić od kontroli i ustalić osoby które są zatrudnione na stanowisku diagnosty. Skarżący zaznaczył, że w dniu 6 czerwca 2014 r. skarżący nie wykonywał żadnych badań diagnostycznych, lecz wyłącznie z grzeczności sprawdził stan techniczny pojazdu. Ponadto skarżący nie mógł przeprowadzić takich badań albowiem nie był zatrudniony przez stacje diagnostyczną na stanowisku uprawnionego diagnosty. Jak wynika z ustalonego stanu faktycznego skarżący w dniu 6 czerwca 2014 r. prowadził z uczniami zajęcia z zakresu spawania w pomieszczeniu odrębnym od stacji diagnostycznej. W dniu 6 czerwca 2014 r. skarżący nie mógł wykonywać żadnych usług diagnostycznych, albowiem pracował jako nauczyciel z uczniami świadcząc pracę zgodnie z zawartą umową. Powyższe powoduje, iż gdyby w/w dowody tj. akt mianowania oraz zezwolenie nr [...] Prezydenta Miasta S. z dnia [...] były powołane w postępowaniu przed WSA w Łodzi powyższe wpłynęło by na rozstrzygnięcie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Skarżący podniósł, że skarga o wznowienie postępowania opiera się na ustawowych przesłankach wznowienia i wniesiona została w terminie. Skarżący wskazał, że po otrzymaniu pisma z dnia 15 maja 2019 r. dowiedział się o zezwoleniu nr [...] Prezydenta Miasta S. z dnia [...] [...]. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie o jej oddalenie. Organ podkreślił, że dołączone przez skarżącego do wniesionej skargi dowody były znane i uwzględnione w prowadzonych przez organ I i II instancji postępowaniach administracyjnych, co wynika z załączonych akt sprawy [ m. in. zeznania świadków, pismo strony skarżącej z dnia 1.06.2015 roku, uzasadnienie decyzji organu I instancji (teczka akt organu I instancji). Skarżący wskazał, że skarga o wznowienie została złożona w terminie bowiem dopiero po otrzymaniu pisma z dnia 15 maja 2019 r. dowiedział się o zezwoleniu nr [...] Prezydenta Miasta S. z dnia 2 stycznia 2003 roku , z którego to pisma wynika, że nie był zatrudniony w stacji kontroli pojazdów. SKO wskazało, że już z odpowiedzi udzielonej przez skarżącego z dnia 1 czerwca 2015 r. na pismo Urzędu Miasta S. znak:[...] ( akta organu I instancji k. nr 35) wynika, że okoliczności te były mu znane. Powyższe stwierdzenia znajdują się także w uzasadnieniu decyzji Prezydenta Miasta S. z dnia 30.09.2015 r. Ponadto ze znajdującego się w aktach sprawy organu I instancji pisma Dyrektora Zespołu Szkół Zawodowych nr [...] w S. skierowanego do skarżącego w dniu 1 marca 2018r. wynika, że najpóźniej wówczas o dowiedział się faktach, które jego zdaniem stanowią przesłankę wznowienia postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 16 marca 2016 r. sygn. III SA/Łd 1249/15. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga o wznowienie postępowania podlegała odrzuceniu. Zgodnie z art. 270 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., w przypadkach przewidzianych w dziale niniejszym można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem. Zarówno w doktrynie, jak i orzecznictwie, nie budzi wątpliwości, że wznowienie postępowania jest nadzwyczajnym środkiem prawnym służącym od prawomocnych orzeczeń sądów administracyjnych, który umożliwia ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy co do istoty. Wniesienie skargi o wznowienie postępowania powoduje uruchomienie dwufazowego postępowania, mającego na celu zbadanie jego dopuszczalności, a następnie, w razie pozytywnego zakończenia pierwszego etapu – zbadanie jego zasadności. Do ogólnych warunków dopuszczalności wznowienia postępowania zalicza się: istnienie orzeczenia sądu, od którego została wniesiona skarga o wznowienie postępowania; prawomocność tego orzeczenia oraz to, że orzeczenie takie musi kończyć postępowanie w sprawie (por. np. postanowienie NSA z 16 listopada 2005 r., I OZ 299/05). Wznowić postępowanie można jedynie w sytuacjach, gdy zachodzą oznaczone w przepisach ustawy (od art. 271 do art. 273 p.p.s.a.) przyczyny wznowienia, a także gdy został zachowany termin do złożenia skargi o wznowienie postępowania określony w art. 277 i art. 278 p.p.s.a., a w wypadku podstaw wznowienia określonych w art. 272 § 1 i 3 p.p.s.a. – termin określony w art. 272 § 2 p.p.s.a. Postępowanie wznowieniowe składa się z dwóch etapów, co wyraźnie wynika z art. 280 § 1 p.p.s.a. Stosownie do tego przepisu sąd bada na posiedzeniu niejawnym czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd skargę odrzuca. Pierwszy etap sprowadza się więc do badania na posiedzeniu niejawnym, czy skarga o wznowienie wniesiona jest w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. Na tym etapie nie chodzi o badanie, czy rzeczywiście przyczyny wznowienia istnieją, ale czy skarżący wskazał w skardze podstawę wznowienia i czy wskazana przez niego podstawa odpowiada jednej z podanych w ustawie przyczyn uzasadniających żądanie wznowienia. Wskazanie podstaw wznowienia i ich uzasadnienie jest elementem obligatoryjnym, którego brak powoduje, że skarga o wznowienie nie może być przez sąd rozpoznana merytorycznie i podlega odrzuceniu (por. postanowienie NSA z 27 maja 2008 r., I OZ 347/08). W rozpoznawanej sprawie pełnomocnik skarżącego wskazał jedną z przyczyn restytucyjnych wskazanych w art. 273 § 2 p.p.s.a., zgodnie, z którym można żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Zasadą jest, że wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego uzasadniają tylko te przesłanki, które są następstwem zdarzeń powstałych w samym postępowaniu sądowym, nie zaś postępowaniu administracyjnym. Jak wskazuje doktryna, ze względu na treść powołanego wyżej przepisu art. 273 § 2 p.p.s.a., podstawą wznowienia postępowania mogą być tylko takie okoliczności faktyczne lub środki dowodowe, które istniały już przed zakończeniem sprawy sądowoadministracyjnej, w której ma nastąpić wznowienie postępowania. Ze sformułowania art. 273 § 2 wynika bowiem, że "wykrycie" odnosi się do okoliczności faktycznych lub środków dowodowych nieujawnionych w poprzednim postępowaniu z tego powodu, że nie były znane stronom. Środek dowodowy, który powstał po uprawomocnieniu się wyroku, nie stanowi podstawy wznowienia postępowania (por. K. Wojciechowska w: red. R. Hauser, M. Wierzbowski, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2017 r., s. 1200, H. Knysiak-Sudyka w Komentarzu do art. 273 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi red. T.Woś, program LEX). Powyższy pogląd znalazł akceptację w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w którym wyrażono, że w przepisie art. 273 § 2 p.p.s.a. chodzi o fakty lub inne dowody dotyczące decyzji administracyjnej lub innego aktu administracyjnego, które istniały w dniu wydania decyzji lub aktu, ale strona nie mogła się na nie powołać z powodów od niej niezależnych. Nowymi okolicznościami (środkami dowodowymi) są tylko takie, które nie były znane rozstrzygającym sprawę organom w dacie podejmowania końcowego rozstrzygnięcia chociaż obiektywnie wtedy istniały, a strona nie miała jakichkolwiek możliwości ich procesowego wykorzystania. Środki dowodowe powstałe po wydaniu prawomocnego orzeczenia w sprawie nie stanowią postawy do wznowienia postępowania (por. wyroki: z 25 kwietnia 2013 r. II FSK 1775/11, z 1 lutego 2018 r. II FSK 1918/17, z 18 grudnia 2015 r. II FSK 1721/15, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl ). W tej sprawie okolicznością, którą strona skarżąca wskazuje jako okoliczność mającą znaczenie dla rozstrzygnięcia jest oparcie się na niepełnym materiale dowodowym, bowiem w aktach postępowania sądowoadministracyjnego nie było dowodów takich jak: umowa o pracę skarżącego, aktu mianowania oraz zezwolenia nr [...] Prezydenta Miasta S. z dnia [...] upoważniające ZSZ nr [...] Warsztaty Szkolne w S. do wykonywania badań technicznych jako podstawowa stacja kontroli pojazdów. Strona jako datę powzięcia wiadomości o tych dokumentach wskazuje dzień 15 maja 2019 r., zatem w ocenie strony termin 3 -miesięczny na wniesienie skargi został zachowany. W ocenie Sądu okoliczność, którą strona skarżąca wykazuje jako okoliczność nieznaną jej i mającą znaczenie dla sprawy, była stronie już znana i była wskazywana w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 5 lutego 2015 r. sygn. III SA/Łd 943/14. Już wówczas skarżący podnosił bowiem, że nie był zatrudniony w Stacji Kontroli Pojazdów jako diagnosta, a jako nauczyciel praktycznej nauki zawodu. Od samego początku, co wynika wprost z uzasadnienia Sądu w sprawie III SA/Łd 943/14 było wiadome, że Stacja Diagnostyczna jest częścią warsztatów szkolnych Zespołu Szkół Zawodowych Nr [...] w S. wpisanego do rejestru przedsiębiorców prowadzących stacje kontroli pojazdów, a w wykazie diagnostów wymieniony jest skarżący. Nawet jeżeli wcześniej skarżący nie zdawał sobie sprawy, z tej okoliczności, co wydaje się mało prawdopodobne, to dowiedział się o niej z doręczonego mu uzasadnienia wyroku z dnia 5 lutego 2015 r. sygn. III SA/Łd 943/14. W myśl art. 276 zd. 1 p.p.s.a. do skargi o wznowienie postępowania stosuje się odpowiednio przepisy o postępowaniu przed sądem pierwszej instancji, jeżeli przepisy niniejszego działu nie stanowią inaczej. Stosownie natomiast do art. 277 p.p.s.a. skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzymiesięcznym. Termin ten liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą jest pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji - od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy. Początkową datą, od której biegnie termin wznowienia postępowania jest data powzięcia wiadomości o podstawie wznowienia przez enumeratywnie wymienione podmioty, czyli przez stronę, jej organ lub jej przedstawiciela ustawowego. Świadomość istnienia postawy wznowienia to ustalenie, że storna wiedziała lub powinna wiedzieć, że wykryte przez nią okoliczności faktyczne lub środki dowodowe mogę mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia. Trzymiesięczny termin, o jakim stanowi art. 277 ustawy p.p.s.a., jest terminem procesowym zawitym, strona może złożyć wniosek o jego przywrócenie. W ocenie Sądu skarga o wznowienie została wniesiona z uchybieniem 3-miesięcznego terminu, zatem wykluczone jest badanie jej zasadności. W rozpoznawanej sprawie okoliczności, na które powołuje się skarżący tj. że Warsztaty Szkolne w S. działały jako podstawowa stacja kontroli pojazdów, świadectwo pracy skarżącego były znane skarżącemu w prowadzonym postępowaniu administracyjnym. Zauważyć też trzeba, że skarżący wniósł o wznowienie postępowania administracyjnego, powołując te same okoliczności faktyczne i postępowanie to zakończyło się w dniu 4 października 2016 r. wydaniem decyzji o odmowie wznowienia z uwagi na uchybienie terminu do złożenia wniosku ( art. 149 § 3 k.p.a.). Okoliczności te wynikają również z uzasadnienia wyroku w sprawie III SA/Łd 943/14. Stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia skargi o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego stanowi przeszkodę do merytorycznego rozpoznania wskazanych podstaw wznowienia. Z powyższych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 281 p.p.s.a. orzekł o odrzuceniu skargi o wznowienie postępowania. d.j.