III SA/Łd 680/12

Dnia 28 czerwca 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Nowacki Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski (spr.) Protokolant sekr. sąd. Dominika Ratajczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 czerwca 2013 roku sprawy ze skargi B. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji o skierowaniu na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji w części utrzymującej w mocy decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] nr [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta P. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie skierowania B. D. na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w zakresie określenia terminu poddania się kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji; 2. stwierdza nieważność decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] nr [...] w części odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta P. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie skierowania B. D. na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w zakresie określenia terminu poddania się kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji; 3. oddala skargę w pozostałym zakresie; 4. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. na rzecz B. D. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. decyzją z dnia [...] nr [...] odmówiło uwzględnienia wniosku B.D. o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta P. znak: [...]z dnia [...]. w przedmiocie skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji. W uzasadnieniu decyzji wyjaśniono, że B.D. wystąpił o stwierdzenie nieważności w/w decyzji Prezydenta Miasta P. ze względu na jej wydanie w oparciu o błędną ewidencję KWP w Ł. Wniosek KWP w Ł. z dnia [...] zawiera 4 pozycje. W czwartym punkcie tego wniosku wskazano, zdaniem strony, nieprawidłowy wpis 14 punktów za wykroczenie z dnia [...]. Wniosek komendanta nie jest poparty prawomocnym orzeczeniem. Wnioskodawca podniósł, że wyrok Sądu Rejonowego w L., sygn. akt [...] nie został mu doręczony, a tym samym nie uprawomocnił się. Poza tym decyzja narusza ustawę o nazewnictwie miejscowości. We wniosku widnieje wpis nazwy miejscowości popełnienia wykroczenia, to jest [...], której nie ma na terenie Rzeczypospolitej Polskiej. Starosta nie posiada nadto w aktach sprawy prawomocnego wyroku na poparcie tego wniosku. W ocenie wnioskodawcy decyzja jest wydana bez podstawy prawnej i z rażącym naruszeniem prawa – art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Kolejną podstawę stwierdzenia nieważności w/w decyzji B.D. upatruje w tym, że nie było możliwe zdawania egzaminu kontrolnego do wyznaczonej w decyzji daty, ponieważ przez cały czas przebywał na zwolnieniu lekarskim. Nie miał zgody na prowadzenie samochodu. W tej kwestii wskazał na przesłankę z art. 156 § 1 pkt 6 k.p.a. Samorządowe Kolegium Odwoławcze odmawiając stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta miasta P. z dnia [...]. znak: [...] uznało zarzuty podniesione przez B.D. za bezzasadne. B.D. w dniu [...]. zwrócił się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, podtrzymując zarzuty zgłoszone we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta P. z dnia [...] w przedmiocie skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. decyzją z dnia [...] nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...]. znak: [...]. Uzasadniając wydane orzeczenie wyjaśniło, ze skarżący wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji organu I instancji z dnia [...]. oparł na dwóch przesłankach wyrażonych w art. 156 § 1 pkt 2 i 6 k.p.a. Zgodnie z art. 156 § 1 K.p.a. stwierdza się nieważność decyzji, która m.in.: wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa ( pkt 2), w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą ( pkt 6). Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem orzecznictwa, wydanie decyzji bez podstawy prawnej ( pkt 2) oznacza, że albo nie ma przepisu prawnego, który umocowuje administrację publiczną do działania, albo też przepis jest ale nie spełnia wymagań działania tej administracji, polegającego na wydawaniu decyzji administracyjnych rozumianych jako indywidualne akty administracyjne zewnętrzne. Rażące naruszenie prawa zachodzi natomiast wtedy , gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej sprzeczności z przepisami prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że decyzja taka nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Natomiast przesłanka, o której mowa w pkt 6 występuje, gdy karą jest zagrożony nie sam fakt podjęcia rozstrzygnięcia, ale przystąpienie do jego realizacji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że w związku z przekroczeniem przez skarżącego w okresie od 13 maja 2007 r. do 25 września 2007 r. limitu 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego, Komendant Wojewódzki Policji w Ł. wnioskiem z dnia [...], na podstawie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym – wystąpił o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w/w do kierowania pojazdami w ramach posiadanych uprawnień. Prezydent Miasta P., uwzględniając ten wniosek, decyzją z dnia 8 września 2008 r. skierował B.D. na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w terminie do dnia 8 października 2008 r. Decyzja ta jest ostateczna. Następnie uwzględniając wniosek strony organ I instancji decyzją z dnia [...], zmienił za zgodą strony, decyzję z dnia [...]. w części dotyczącej wyznaczenia terminu do poddania się egzaminowi sprawdzającemu w ten sposób, że zamiast terminu 8 października 2008 r. wpisano termin 10 lutego 2009 r. Naczelnik wydziału Ruchu Drogowego Komendy Wojewódzkiej Policji w Ł. w piśmie z dnia [...]. wyjaśnił, że wniosek Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z dnia [...] jest nadal aktualny, gdyż wyrok sądu stanowiący podstawę naliczenia punktów jest prawomocny od dnia 9 kwietnia 2008 r. Tym samym przypisane punkty są ostateczne. B.D. w dniu 30 grudnia 2008 r. wniósł o wznowienie postępowania zakończonego w/w decyzją organu I instancji z dnia [...]. Prezydent Miasta decyzją z dnia [...]. odmówił wznowienia postępowania zakończonego w/w decyzją tego organu z dnia [...]. Kolegium Odwoławcze nie uwzględniło odwołania B.D. od decyzji z dnia [...]. i decyzją z dnia [...]. utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. Decyzja organu odwoławczego nie została zaskarżona przez stronę do sądu administracyjnego. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, skarżący podniósł, że drugi wniosek o wznowienie postępowania o skierowaniu na egzamin kontrolny prawa jazdy złożył dnia [...], " którego podstawą był kolejny ujawniony dowód , że wyrok nakazowy pozostaje nieprawomocny". Wniosek ten został przekazany do kolegium w dniu [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. wyjaśniło, że wniosek skarżącego, o którym mowa nie dotyczył skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji lecz zatrzymania prawa jazdy kategorii ABT. Decyzją znak: [...] z dnia [...] kolegium po wznowieniu postępowania zakończonego ostateczną decyzją SKO z dnia [...] znak: [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia [...]. znak: [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy – odmówiło uchylenia decyzji SKO w P. z dnia [...]. znak: [...]. Decyzja SKO z dnia [...]. została utrzymana w mocy ( decyzja znak: [...] z dnia [...].). Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. uznało za błędne stanowisko skarżącego, że decyzja organu I instancji z dnia [...]. w przedmiocie skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji została wydana bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa, jak również, że jej wykonanie wywołałoby czyn zagrożony karą. Kwestionowaną decyzją organu I instancji z dnia [...]. skarżący został skierowany na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w trybie określonym w art. 114 ust. 1 lit. b ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym ( Dz.U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji podlega, na wniosek komendanta wojewódzkiego Policji, posiadająca uprawnienia do kierowani pojazdami osoba, która otrzymała ponad 24 punkty na podstawie art. 130 ust. 1 tej ustawy. Art. 130 ust. 1 odsyła do prowadzonej przez policję ewidencji, do której wpisuje się naruszających przepisy ruchu drogowego kierowców, przypisując im za poszczególne naruszenia punkty w skali od 0 do 10. Z wniosku Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. wynika, iż B.D. w okresie od 13 maja do 25 września 2007 r. przekroczył limit 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego, w tym 14 punktów karnych przypisano za wykroczenie z dnia 25 września 2007. We wniosku komendanta wojewódzkiego policji faktycznie podano nazwę miejscowości [...]. W wyroku sądu figuruje natomiast nazwa [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w wyroku z dnia 10 marca 2010 r., sygn. akt III SA/Łd 2/10 ( oddalającym skargę na decyzję SKO znak: [...] z dnia [...].) wskazał, że rzeczywiście powstały wątpliwości dot. nazwy miejscowości, w której popełniono wykroczenie z dnia 25 września 2007 r. Jednak, wbrew odmiennemu twierdzeniu skarżącego, fakt jego popełnienia został stwierdzony prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w L. z dnia [...], sygn. akt [...]. Na jego też podstawie przypisano skarżącemu 14 punktów w ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Dopóki w obrocie prawnym pozostaje to orzeczenie Sądu dopóty wywiera ono skutki prawne. Tym samym wniosek komendanta z dnia [...]. obejmował niewątpliwie punkty ostateczne za to wykroczenie. Jak zaznaczył WSA w Łodzi w powołanym wyżej wyroku z dnia 10 marca 2010 r. : " zarówno decyzja wydana na podstawie art. 138 ust. 1 jak i decyzja wydana na podstawie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b Prawa o ruchu drogowym mają charakter decyzji związanej: jeżeli uprawniony organ stwierdzi określony stan rzeczy obowiązany jest wydać przewidziane prawem rozstrzygnięcie. Przekroczenie w ciągu roku przez kierującego limitu 24 punktów z powodu naruszenia przepisów ruchu drogowego, wywołuje dla niego dwojaki skutek: po pierwsze zatrzymanie prawa jazdy; po drugie skierowanie na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji. Starosta ustalając stan faktyczny, jakim jest przekroczenie przepisów ruchu drogowego, ustaleń tych dokonuje na podstawie dokumentu urzędowego jakim jest sformalizowana informacja nadesłana przez komendanta wojewódzkiego Policji". Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wyjaśniło, że zakreślony decyzją organu I instancji z dnia [...]. termin egzaminu kontrolnego został zmieniony na wniosek strony z dnia 8 października 2008 r. na dzień 10 lutego 2009 r. ze względu na stan zdrowia wnioskodawcy. Z przedstawionych zaświadczeń lekarskich wynika, że B.D. był niezdolny do pracy od 6 września 2008 r. do 17 października 2008 r. Na dzień 25 listopada 2008 r. miał wyznaczoną operację ręki, co wiązało się z późniejsza rehabilitacją. Nie można zatem zgodzić się z zarzutem, iż miał poddać się egzaminowi w okresie przebywania na zwolnieniu lekarskim. Nie bez znaczenia jest i to, iż decyzję o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami z uwagi na niepoddanie się egzaminowi w wymaganym trybie starosta podjął dopiero w dniu [...]. W konsekwencji nie sposób przyjąć, ze poddanie się kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji w trybie przewidzianym ustawą Prawo o ruchu drogowym wywołałoby jakikolwiek czyn zagrożony karą. Dlatego też w sprawie nie zaszła okoliczność, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 6 k.p.a. B.D. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...]., wyjaśniając że składa skargę " z ostrożności formalnej" występując w imieniu wymienionego w decyzji B.D., nie mając stosownego pełnomocnictwa. W uzasadnieniu skargi podniósł, że nazwisko D. pochodzi z języka niemieckiego i nie może być odmieniane. Nadmienił ponadto, że skierowanie na egzamin kontrolny wobec B.D. bezpośrednio wywołał wyrok nakazowy Sądu Rejonowego w L. z dnia [...]., sygn. akt [...], który dopisywał 14 punktów drogowych i również został uprawomocniony 9 kwietnia 2008 r. zarządzeniem z dnia [...]. na osobę B.D., a nie mnie. Wyrok nakazowy wskazuje, ze obwiniony miał się dopuścić 25 września 2007 r. o godzinie 11.40 wykroczeń na drodze poza obszarem Rzeczypospolitej Polskiej w miejscowości [...], co zostało potwierdzone przez Departament Administracji Publicznej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji, jak również przez Główny Urząd Statystyczny. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, powołując się na argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na częściowe uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kognicja Sądu jest zatem ograniczona do oceny legalności kwestionowanego skargą aktu lub czynności organów administracji publicznej. W myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( tekst jedn. Dz.U. 2012.270 – dalej: p.p.s.a.) sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. W pierwszej kolejności zauważyć należy, że kwestionowana w sprawie niniejszej decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...]. została wydana w postępowaniu nadzwyczajnym o stwierdzenie nieważności, co nie pozostaje bez wpływu na sposób oceny zawartego w niej rozstrzygnięcia. Decyzje wydane w postępowaniu nadzwyczajnym nieważnościowym mają inny przedmiot niż decyzje wydane w postępowaniu zwykłym, co ma wpływ na zakres sądowej kontroli. Rozstrzygając w postępowaniu zwykłym organ ma obowiązek rozpoznać sprawę w jej całokształcie, tj. zebrać wyczerpujący materiał dowodowy i wszechstronnie go ocenić, jak tego wymagają regulacje art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. W tym postępowaniu organ powinien też wszechstronnie ustosunkować się do stanowisk stron o ile dotyczą kwestii istotnych dla rozstrzygnięcia z punktu widzenia jego podstaw prawnych. Natomiast rozstrzygając w postępowaniu nadzwyczajnym nieważnościowym ocena organu jest ograniczona i polega na analizie, czy zachodzą przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 § 1 k.p.a. Nie rozpoznaje się wówczas sprawy w jej całokształcie, nie orzeka co do istoty sprawy w jej podstawowym przedmiocie, bowiem postępowanie nadzwyczajne nie stanowi kontynuacji postępowania zwykłego, ale rodzaj sprawowanego nad nim nadzoru. W postępowaniu nieważnościowym organ orzeka wyłącznie co do nieważności decyzji albo jej niezgodności z prawem, zaś nie jest władny rozstrzygać o jakichkolwiek innych kwestiach dotyczących istoty sprawy (por. B. Adamiak, J. Borkowski "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz", wydanie 8, s. 727, teza 8 do art. 156 k.p.a. oraz wyrok NSA z 30 marca 2011 r., II OSK 523/10, wyroki WSA w Warszawie z 10 maja 2011 r., VII SA/Wa 2525/10 oraz z 6 maja 2011 r., I SA/Wa 2321/10, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Powyższe uwagi znajdują odpowiednie zastosowanie w postępowaniu przed sądem administracyjnym, który kontrolując decyzję kończącą postępowanie zwykłe bada, czy organ wszechstronnie rozpoznał sprawę, w tym bez naruszenia (zwykłego lub kwalifikowanego) jakichkolwiek przepisów stanowiących podstawę prawną rozstrzygnięcia. Natomiast kontrolując decyzję kończącą postępowanie nadzwyczajne nieważnościowe sąd ocenia czy organ prawidłowo uznał wystąpienie lub niewystąpienie przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a., w tym czy ewentualne stwierdzone przez organ naruszenia prawa mają charakter naruszeń zwykłych nieskutkujących stwierdzeniem nieważności decyzji czy naruszeń kwalifikowanych zobowiązujących do eliminacji decyzji z obrotu prawnego na podstawie art. 156 § 1 k.p.a. Zgodnie z art. 156 § 1 k.p.a. - organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która: 1) wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości, 2) wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa, 3) dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, 4) została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie, 5) była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały, 6) w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą, 7) zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa. § 2. Nie stwierdza się nieważności decyzji z przyczyn wymienionych w § 1 pkt 1, 3, 4 i 7, jeżeli od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia upłynęło dziesięć lat, a także gdy decyzja wywołała nieodwracalne skutki prawne. W ocenie Sądu decyzja Prezydenta Miasta P. z dnia [...]., znak [...] o skierowaniu B.D. na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji została wydana bez podstawy prawnej w części określającej termin do poddaniu się sprawdzeniu kwalifikacji. Także decyzja tego organu z dnia [...]. Znak [...] zmieniająca decyzję z dnia [...] w zakresie wyznaczenia nowego terminu do poddania się sprawdzeniu kwalifikacji została wydana bez podstawy prawnej. Powyższe procedowanie organu wyczerpuje dyspozycje art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Skierowanie B.D. na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji do kierowania pojazdami nastąpiło na podstawie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy Prawo o ruchu drogowym. Przepis ten stanowi, że kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji podlega osoba posiadająca uprawnienie do kierowania pojazdem, skierowana decyzją starosty na wniosek komendanta wojewódzkiego Policji, w razie przekroczenia 24 punktów otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1 ww. ustawy. A zatem w jego treści mowa jest wyłącznie o skierowaniu kierowcy na kontrolne sprawdzanie jego kwalifikacji. Przepis ten, nie określa terminu sprawdzenia kwalifikacji ani też nie przyznaje organowi uprawnień do decydowania, w jakim czasie dana osoba zobowiązana jest poddać się stosownemu egzaminowi. Ponadto dopuszczalność określenia przez organ administracyjny terminu egzaminu nie wynika również z innych przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym. Z tego względu należy uznać, że w/w decyzje Prezydenta P. zostały wydane, w zakresie terminu, bez podstawny prawnej, co skutkuje stwierdzeniem nieważności wskazanych decyzji w części dotyczącej terminu. Zgodnie z zasadą wynikającą z art. 6 k.p.a. organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. Zatem treść decyzji administracyjnych zdeterminowana jest przepisami prawa administracyjnego materialnego i procesowego. Wszystkie elementy decyzji, zarówno jej rozstrzygnięcie, warunki i terminy oraz inne dodatkowe zastrzeżenia powinny mieć oparcie w przepisach ustawowych lub wykonawczych. Brak podstawy prawnej do ustalenia terminu wykonania nałożonego obowiązku oznacza, że decyzja w zakresie określającym taki termin została wydana bez podstawy prawnej, a to z kolei obliguje do wyeliminowania wskazanego rozstrzygnięcia w omawianej części z obrotu prawnego, zgodnie z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. ( v. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 listopada 2010 r., sygn. akt I OSK 190/10, system Informacji Prawnej Lex nr 745173). Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie dostrzegło powyższych uchybień w wymienionych wyżej decyzjach wydanych przez Prezydenta Miasta Piotrkowa T. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 15 grudnia 2011 r., sygn. akt I OSK 68/11 ( v. System Informacji Prawnej Lex nr 1149417) stwierdził, że decyzja organu administracji odmawiająca stwierdzenia nieważności decyzji dotkniętej jedną z wad określonych w art. 156 § 1 k.p.a. jest nieważna z przyczyny określonej w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Wojewódzki Sąd administracyjny w Łodzi, w tym składzie, podziela stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w powołanym wyroku. W związku z powyższym na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji w części utrzymującej w mocy decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...]. Nr [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta P. z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie skierowania B.D. na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w zakresie określenia terminu poddania się kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji. Ponadto na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 w zw. z art. 135 p.p.s.a. stwierdził nieważność decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...]. nr [...] w części odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta P. z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie skierowania B.D. na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w zakresie określenia terminu poddania się kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji. W pozostałej części Sąd skargę oddalił na podstawie art. 151 p.p.s.a., uznając że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. prawidłowo przyjęło, iż zgodnie z art. 114 ust. pkt 1 lit. b ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym ( Dz.U. z 2005 r. Nr 118, poz. 98 ze zm. – dalej: ustawa) kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji podlega, na wniosek komendanta wojewódzkiego Policji, posiadająca uprawnienia do kierowania pojazdami osoba, która otrzymała ponad 24 punkty na podstawie art. 130 ust. 1 ustawy. Skarżący przekroczył w okresie krótszym od jednego roku (tj. od dnia 13 maja 2007 r. do dnia 25 września 2007 r.) limit 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego, uzyskując łącznie 26 punktów. Okoliczność ta wynika wprost z dokumentu urzędowego - wniosku o sprawdzenie kwalifikacji wystawionego przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł.. z dnia [...], sporządzonego na podstawie art. 114 ust. 1 pkt. 1 lit. b) ustawy. Wniosek ten wskazuje zarówno daty w jakich skarżący naruszał przepisy ruchu drogowego, rodzaj naruszeń, jak i przypisaną tym naruszeniom odpowiednią liczbę punktów, określoną zgodnie z zasadami wynikającymi z przepisu art. 130 ust. 1 ustawy – Prawo o ruchu drogowym oraz załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U. z 2002 r., nr 236, poz. 1998). Jak prawidłowo wyjasniło SKO w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, powołując się na prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 10 marca 2010 r., sygn. akt III SA/Łd 2/10, zarzuty skarżącego dotyczące nieprawidłowej nazwy miejscowości podanej w wyroku sądu i ewidencji kierowców oraz niewłaściwej oceny zdarzenia z 25.09.2007r. nie miały dla rozstrzygnięcia sprawy żadnego znaczenia. Organy administracyjne jak i sądy administracyjne są związane prawomocnymi orzeczeniami sądów i nie są uprawnione do oceny czy prawomocne orzeczenie sądu jest prawidłowe. Zgodnie z art. 76 k.p.a. dokumenty urzędowe sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w ich zakresie działania stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Wprawdzie domniemanie prawdziwości informacji zawartych w dokumencie urzędowym można obalić ale nie oznacza to w żadnej mierze możliwości zakwestionowania w postępowaniu przed organem administracji prawidłowości prawomocnego orzeczenia sądu powszechnego. Rzeczą organu było jedynie, wobec podnoszonych zarzutów, sprawdzenie czy kwestionowany wpis jest ostateczny, a więc czy wyrok Sądu Rejonowego w L. jest prawomocny i czy nie został wzruszony w trybie nadzwyczajnym. Ustalenie, że wyrok karny skazujący jest prawomocny, a zatem wpis 14 punktów jest ostateczny, oznaczało, że Prezydent Miasta P. miał obowiązek wydania decyzji o skierowaniu skarżącego na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji. Z akt sprawy wynika jednoznacznie, że wyrok Sądu Rejonowego w L. uprawomocnił się w dniu 9 kwietnia 2008 r. ( k. 47- wyrok, k.141/1- informacja Sądu Rejonowego w L.). Ponadto w ocenie Sądu niezasadny jest podniesiony w skardze zarzut, że nazwisko " D." nie może być odmieniane, a w konsekwencji decyzja o skierowaniu na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji, a także decyzja zaskarżona nie dotyczą skarżącego B.D. zamieszkałego w P. przy ulicy A.. Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu postanowienia z dnia 12 czerwca 2013 r., sygn. akt I OZ 327/13 ( niepublikowane), oddalającego wniosek B.D. o sprostowanie postanowienia, stwierdził cyt: " wbrew stanowisku skarżącego w języku polskim obowiązuje zasada odmiany nazwisk przez przypadki, stosując zasady deklinacji rzeczowników. Ogólne zalecenie dotyczące odmiany nazwisk polskich i obcych jest takie, że jeśli tylko jest możliwe przyporządkowanie nazwiska jakiemuś wzorcowi odmiany, należy je odmieniać. Wybór odpowiedniego wzorca odmiany zależy głównie od: 1) płci właściciela, 2) jego narodowości, 3) zakończenia nazwiska. Zasada ta zawarta została chociażby w Wielkim Słowniku Ortograficznym PWN, wyd. II, 2006. Nazwisko skarżącego, zakończone na literę – a, odmienia się podobnie do rzeczowników rodzaju żeńskiego, zatem przyjmuje końcówkę – ie ( w celowniku) oraz – y ( w dopełniaczu)". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, w tym składzie, podziela stanowisko przedstawione w powołanym postanowieniu. Wobec powyższego przyjmuje, że zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. oraz decyzja Prezydenta Miasta P. o skierowaniu na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji dotyczą autora skargi B.D.. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. U.K.