III SA/Łd 688/16

Dnia 16 listopada 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Ewa Cisowska-Sakrajda Sędzia NSA Janusz Nowacki (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski Protokolant specjalista Aneta Brzezińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 listopada 2016 roku sprawy ze skargi A. G. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego oddala skargę. Postanowieniem z dnia [...]. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] z dnia [...]. nr [...] w sprawie uznania zarzutów A. G. za nieuzasadnione oraz odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego. W sprawie ustalono następujący stan faktyczny: W dniu 2 lipca 2014r. Ubezpieczeniowy Fundusz Gwarancyjny wystawił na A. G. tytuł wykonawczy nr [...] z tytułu opłaty za niespełnienie obowiązku zawarcia umowy ubezpieczenie OC zgodnie z warunkami zawartymi w ustawie. Tytuł ten został przekazany do Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] w celu przeprowadzenia postępowania egzekucyjnego. Wymieniony tytuł został doręczony A. G. w dniu 3 września 2014r. zaś w dniu 10 września 2014r. wniósł on zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. W uzasadnieniu zarzutów skarżący podniósł, że posiadał samochód marki Ford Transit za który nie zapłacił ubezpieczenia OC za 2012r. lecz w piśmie z 30 listopada 2012r. Ubezpieczeniowy Fundusz Gwarancyjny poinformował, że odstępuje od dochodzonej opłaty. Zdaniem skarżącego U.F.G. zrezygnował z dochodzenia od niego opłaty. A. G. wniósł o zażądanie z U.F.G. akt sprawy [...] i przeprowadzenie postępowania dowodowego na okoliczność umorzenia postępowania w sprawie kwoty objętej tytułem wykonawczym. Dołączył także pismo Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego z 30 listopada 2012r. Naczelnik Urzędu Skarbowego [...] przekazał zarzuty A. G. do Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego w celu uzyskania stanowiska wierzyciela. Postanowieniem z dnia [...]. Zarząd Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego uznał zarzuty A. G. za niezasadne. W uzasadnieniu postanowienia podniesiono, że skarżący jest właścicielem samochodu marki Skoda nr rej. [...] i w okresie od 1 stycznia 2012r. do 29 marca 2012r. nie posiadał ubezpieczenia OC dotyczącego tego pojazdu. Mimo wezwania U.F.G. skarżący nie przedstawił dowodu, że samochodu w wymienionym okresie był ubezpieczony. Odnośnie pisma z 30 listopada 2012r., o którym mowa w zarzutach, to dotyczyło ono innej sprawy o numerze [...], która została zakończona z uwagi na błędny numer rejestracyjny i rodzaj pojazdu. Pismo to nie ma żadnego znaczenia w sprawie, której dotyczą zarzuty. Na wymienione postanowienie A. G. złożył zażalenie. Postanowieniem z dnia [...]. Rada Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego utrzymała w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu podzielono argumentację organu I instancji. W ocenie organu odwoławczego jest okolicznością niesporną, że A. G. nie miał ubezpieczenia OC w okresie od 1 stycznia 2012r. do 29 marca 2012r. W dniu 28 września 2015r. A. G. złożył w organie egzekucyjnym pismo, w którym podtrzymał swoje stanowisko, że pismem z dnia 30 listopada 2012r. Ubezpieczeniowy Fundusz Gwarancyjny odstąpił od dochodzenia opłaty oraz podniósł, że roszczenie uległo przedawnieniu. Postanowieniem z dnia [...] nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego [...], na podstawie art.17 § 1, art.34 § 1,4 i 5 w związku z art.33 § 1 pkt.1 ustawy z 17 czerwca 1966r. postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2014r. poz.1619 ze zm.), uznał zarzuty A. G. za nieuzasadnione i odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego. W uzasadnieniu podniesiono, że organ egzekucyjny jest związany stanowiskiem wierzyciela w przypadku zarzutów wymienionych w art.33 § 1 pkt.1-5 i 7 u.p.e.a. W niniejszej sprawie wierzyciel (Ubezpieczeniowy Fundusz Gwarancyjny) uznał zarzuty A. G. za niezasadne. W związku z czym organ egzekucyjny nie mógł uwzględnić zarzutów i umorzyć postępowania egzekucyjnego. Na wymienione postanowienie zażalenie wniósł A. G. podnosząc, że w okresie kiedy nie było ubezpieczenia OC samochód został mu ukradziony wraz z dokumentami i zapomniał o tym wcześniej powiedzieć. Postanowieniem z dnia [...]. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu wskazano, że A. G. podniósł zarzut nieistnienia obowiązku (art.33 § 1 pkt.1 u.p.e.a.) i wierzyciel uznał ten zarzut za niezasadny. Organ egzekucyjny jest związany stanowiskiem wierzyciela. W związku z czym zarzuty nie mogły zostać uwzględnione. Organ odwoławczy podkreślił, że przedmiotem zarzutów mogą być tylko te zarzuty, które zostały zgłoszone w terminie 7 dni od dnia doręczenia tytułu wykonawczego. Po upływie tego terminu zobowiązany nie może uzupełniać zarzutów o nowe podstawy faktyczne i prawne. Zarzuty takie są spóźnione, niedopuszczalne i nie podlegają rozpatrzeniu. Mając to na uwadze organ odwoławczy utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Na postanowienie organu odwoławczego A. G. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi podnosząc, że w okresie od 1 stycznia 2012r. do 29 marca 2012r. nie był w posiadaniu samochodu marki Skoda nr rej. [...] gdyż pojazd został mu ukradziony. Skarżący zgłosił to na Policję, która po kilku miesiącach odnalazła pojazd i mu go zwróciła. O fakcie kradzieży organ egzekucyjny został powiadomiony pismem z dnia 30 grudnia 2015r. lecz organ nie wyjaśnił na Policji czy samochód został rzeczywiście skradziony i czy zostało złożone zawiadomienie. W okresie kiedy samochód był ukradziony nie mógł wykupić ubezpieczenia OC. Organ egzekucyjny prowadził postępowanie chaotycznie, nieprzejrzyście i nieuporządkowanie. W pismach od organu egzekucyjnego i od wierzyciela podawano trzy różne tytuły wykonawcze które dotyczyły różnych samochodów. Wprowadziło to duży zamęt i zamieszanie. Skarżący sądził, że sprawa została już zakończona i odstąpiono do dochodzenia opłaty. Dopiero później uświadomił sobie, że samochód marki Skoda został mu ukradziony. W konkluzji A. G. wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji. Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wnosił o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku -Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Natomiast, w myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz.270 z późn. zm.), dalej p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonego aktu pod kątem jego zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Badając legalność zaskarżonego postanowienia sąd nie stwierdził naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego ani procesowego w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Podstawą prawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. Postępowanie egzekucyjne w administracji (Dz.U. z 2016r. poz.599 z późn. zm.) dalej u.p.e.a. Zgodnie z treścią art.33 § 1 wymienionej ustawy podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być: 1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku; 2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej; 3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4; 4) błąd co do osoby zobowiązanego; 5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym; 6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego; 7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1; 8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego; 9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny; 10) niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27, a w zagranicznym tytule wykonawczym - wymogów określonych w art. 102 ustawy o wzajemnej pomocy. W myśl art.34 § 1 u.p.e.a. zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10, a przy egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym - także na podstawie art. 33 § 1 pkt 8, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7, stanowisko wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążące. W przypadku, o którym mowa w art. 33 § 2, stanowiska wierzyciela nie wymaga się. Zgodnie z treścią art.34 § 2 u.p.e.a. na postanowienie w sprawie stanowiska wierzyciela przysługuje zażalenie. W myśl art.34 § 4 u.p.e.a. organ egzekucyjny, po otrzymaniu ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela lub postanowienia o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu, wydaje postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów, a jeżeli zarzuty są uzasadnione - o umorzeniu postępowania egzekucyjnego albo o zastosowaniu mniej uciążliwego środka egzekucyjnego. Z zebranego materiału dowodowego wynika, że w dniu 2 lipca 2014r. Ubezpieczony Fundusz Gwarancyjny wystawił na A. G.tytuł wykonawczy nr [...] z tytułu opłaty za niespełnienie obowiązku zawarcia umowy ubezpieczenia OC zgodnie z warunkami zawartymi w ustawie. Odpis tego tytułu został doręczony skarżącemu w dniu 3 września 2014r. zaś w dniu 10 września 2014r. zgłosił on pismo zawierające zarzuty. W piśmie tym A. G.podniósł, że posiadał samochód marki Ford Transit za który nie zapłacił ubezpieczenia OC za 2012r. lecz w piśmie z 30 listopada 2012r. Ubezpieczeniowy Fundusz Gwarancyjny poinformował, że odstępuje od dochodzonej opłaty. Zdaniem skarżącego U.F.G. zrezygnował z dochodzenia od niego opłaty. W istocie zgłoszono zarzut nieistnienia obowiązku objętego tytułem wykonawczym. W przedmiocie zgłoszonego zarzutu wypowiedział się wierzyciel. Postanowieniem z dnia [...]. Prezes Zarządu Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego uznał zarzuty za niezasadne zaś po złożeniu zażalenia przez A. G. postanowieniem z dnia [...] Rada Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego utrzymała w mocy zaskarżone postanowienie. Sąd w obecnym składzie podzielił stanowisko wierzyciela co do zgłoszonych zarzutów. Należy zaznaczyć, że obowiązek uiszczenia opłaty objętej tytułem wykonawczym z 2 lipca 2014r. powstał w związku z brakiem ubezpieczenia OC samochodu marki Skoda nr rej. [...] w okresie od 1 stycznia 2012r. do 29 marca 2012r. A. G. od 2005r. jest właścicielem tego pojazdu i samochód ten był objęty ubezpieczeniem OC od 23 października 2009r. do 22 października 2010r. oraz od 30 marca 2012r. do 29 marca 2013r. Brak jest natomiast umowy ubezpieczenia OC od 1 stycznia 2012r. do 29 marca 2012r. i w związku z tym powstał obowiązek zapłaty przez skarżącego opłaty o której mowa w art.88 ustawy z dnia 22 maja 2003r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych (Dz.U. z 2013r. poz.392 ze zm.). A. G. nie przedstawił dokumentu potwierdzającego zawarcie umowy ubezpieczenia OC w okresie od 1 stycznia 2012r. do 29 marca 2012r. Słusznie zatem uznano, że niezasadny jest zarzut skarżącego nieistnienia obowiązku objętego tytułem wykonawczym z 2 lipca 2014r. Odnośnie podnoszonej w zarzutach kwestii odstąpienia przez U.F.G. od dochodzenia opłaty to dotyczyło to innej sprawy o numerze [...]. W sprawie tej (tzn. [...]) w wezwaniu wpisano błędnie numer rejestracyjny [...] zamiast [...]. W związku z czym anulowano wezwanie i poinformowano o tym skarżącego w piśmie z 30 listopada 2012r. Kwestia ta została dokładnie wyjaśniona w uzasadnieniach postanowień obu instancji wydanych przez wierzyciela. Rezygnacja z dochodzenia opłaty odnosiła się zatem do sprawy o numerze [...] i nie dotyczyła obowiązku objętego tytułem wykonawczym nr [...]. Zarzut skarżącego w tym zakresie nie jest zasadny. Należy zaznaczyć, że stanowisko wierzyciela w zakresie zarzutów, o których mowa w art.33 § 1 pkt.1 u.p.e.a. jest wiążące dla organu egzekucyjnego. W sytuacji zatem gdy wierzyciel – Ubezpieczeniowy Fundusz Gwarancyjny uznał zarzuty A. G. za niezasadne to organ egzekucyjny był związany tym stanowiskiem i słusznie uznał te zarzuty za nieuzasadnione. Odnośnie zarzutu przedawnienia oraz zarzutu, że samochód marki Skoda nr rej. [...] został skradziony skarżącemu w okresie od 1 stycznia 2012r. do 29 marca 2012r. to kwestie te pozostają poza zakresem rozważań organu egzekucyjnego oraz sądu w niniejszej sprawie. Zarzuty te zostały bowiem zgłoszone po upływie siedmiodniowego terminu do zgłoszenia zarzutów. W orzecznictwie sądów administracyjny jest powszechnie przyjęty pogląd, że postępowanie w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym może toczyć się jedynie w ramach nakreślonych przez zgłaszającego te zarzuty w terminie otwartym na ich zgłoszenie. Zobowiązanemu przysługuje prawo do zgłoszenia zarzutów w terminie 7 dni od dnia doręczenia tytułu i w tym terminie ma on obowiązek zgłoszenia wszystkich podstaw zarzutów. Po upływie tego terminu nie można uzupełniać zarzutów powołując nowe podstawy faktyczne i prawne. Stanowiłoby to bowiem obejście przepisów o terminie do zgłoszenia zarzutów oraz przerzucałoby konieczność rozpoznawania nowego zarzutu po raz pierwszy albo przez organ egzekucyjny albo przez sąd administracyjny. Pogląd taki wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z 17 września 2012r. w spr. II FSK 2267/10, z 1 września 2011r. w spr. II FSK 407/10, z 20 lutego 2014r. w spr. II OSK 2258/12 i z 14 września 2007r. w spr. I OSK 522/07 oraz WSA w wyroku z 4 listopada 2015r. w spr., I SA/Gl 648/15. Sąd w obecnym składzie podzielił pogląd wyrażony w wymienionych orzeczeniach. W niniejszej sprawie A. G. w wymaganym siedmiodniowym terminie podniósł jedynie zarzut nieistnienia obowiązku objętego tytułem wykonawczym gdyż, jego zdaniem, Ubezpieczeniowy Fundusz Gwarancyjny odstąpił pod dochodzenia opłaty. W zakresie tego zarzutu wierzyciel zajął swoje stanowisko. Kwestię przedawnienia skarżący podniósł po raz pierwszy dopiero w piśmie z 28 września 2015r. czyli po upływie prawie trzynastu miesięcy od dnia doręczenia tytułu wykonawczego zaś fakt kradzieży mu pojazdu podniósł jeszcze później bo w zażaleniu z 30 grudnia 2015r. na postanowienie organu egzekucyjnego I instancji. Nowe podstawy zarzutów zgłoszono zatem po upływie siedmiodniowego terminu, o którym mowa w art.27 § 1 pkt.9 u.p.e.a. Po upływie tego terminu niedopuszczalne jest uzupełnianie zarzutów o nowe podstawy faktyczne i prawne. W dniu 3 września 2014r. A. G.doręczono tytuł wykonawczy i wiedział on jakiej sprawy od dotyczy a jeżeli miał jakieś wątpliwości to to mógł to wyjaśnić kontaktując się z wierzycielem. Miał zatem możliwość zgłoszenia w wymaganym terminie wszystkich podstaw faktycznych i prawnych zarzutów gdyby prowadził swojej sprawy z należytą starannością. Podnoszony obecnie zarzut rzekomo chaotycznego i nieuporządkowanego prowadzenia postępowania przez organy co wywołało u niego zamęt i zamieszanie, nie znajduje nawet częściowego potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym. Wspomnieć tylko należy, że w postępowaniu egzekucyjnym nie istnieje instytucja przywrócenia terminu do zgłoszenia nowych podstaw faktycznych i prawnych zarzutów. Z uwagi na to, że skarżący uzupełnił zarzuty o nowe podstawy faktyczne i prawne już po upływie wymaganego terminu to pozostają one poza zakresem rozważań organu egzekucyjnego i sądu w niniejszej sprawie. Reasumując sąd uznał, że skarga nie jest zasadna. Rozpoznając sprawę sąd nie stwierdził naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego, bądź przepisów postępowania administracyjnego mogących mieć wpływ na wynik sprawy. Z tych wszystkich względów, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd oddalił skargę A. G.. e.o.