III SA/Łd 70/18

Dnia 2 lutego 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska po rozpoznaniu w dniu 2 lutego 2018 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku R.K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi R.K. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. D.Cz. R.K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. W skardze wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Skarżący powołał się na swoją trudną sytuację osobistą związaną z wydatkami na leczenie i podniósł, że nie jest w stanie pokryć zobowiązania wynikającego z decyzji w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007 rok wraz z odsetkami. Skarżący wyjaśnił, że dokonywanie potrąceń z posiadanej emerytury spowoduje powstanie znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków w postaci m.in. braku możliwości zaspokojenia swoich podstawowych potrzeb życiowych, poniesienia wydatków związanych z leczeniem ani także podjęcia próby poprawy swojego stanu zdrowia w przyszłości celem uregulowania ciążących na skarżącej zobowiązań, co będzie skutkowało brakiem możliwości zaspokojenia wierzyciela. Skarżący wskazał, że jest osobą starą i schorowaną ma 88 lat, utrzymuje się jedynie z emerytury. Nie ma żadnych wartościowych składników majątku, mieszka w domu należącym do syna, w jednym pokoju. Jest osobą upośledzoną ruchowa – noga złamana w biodrze wymusza poruszanie się o balkonie. W zeznaniu podatkowym za rok 2016 dochód wynosił 25.676,88 zł, a w dniu 20 grudnia 2017 r. otrzymał informację, że od stycznia 2018 r. organ będzie dokonywać potrąceń emerytury. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 t.j. ze zm.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W myśl natomiast § 3 tego przepisu, po przekazaniu skargi sąd może, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Wydając orzeczenie w omawianym przedmiocie sąd powinien swoje rozstrzygnięcie oprzeć o ocenę zarówno wniosku skarżącego, jak i materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy, w aspekcie wystąpienia bądź też niewystąpienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Jednakże wykazanie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie skarżącej (por. np. post. NSA z dnia 6 listopada 2009 r., sygn. akt II OZ 975/09; z dnia 25 sierpnia 2011r., sygn. akt II OZ 692/11; z dnia 8 kwietnia 2012 r., sygn. akt II GZ 132/12; z dnia 31 lipca 2013 r. sygn. akt II OSK 1651/13, www.orzeczenia.nsa.gov.pl ). Rozpatrując wniosek skarżącego należy wyjaśnić, że przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej mogą być jedynie takie akty lub czynności, które bezpośrednio nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania (por. postanowienie NSA z dnia 8 stycznia 2015 r., II OZ 1376/14, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl ). Instytucja tymczasowej ochrony sądowej odnosi się do aktów posiadających przymiot wykonalności, a więc takich, które nakładają na adresata określone obowiązki bądź przyznają uprawnienia i mogą być realizowane dobrowolnie bądź przymusowo w drodze egzekucji. Charakteru takiego ze swej istoty nie mają decyzje odmowne, nienadające się do wykonania (por. postanowienie NSA z dnia 24 kwietnia 2014 r., II FZ 470/14). Odnosząc powyższe do rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że zaskarżone postanowienie nie nosi znamion wykonalności, bowiem nie przyznaje ono żadnych praw, jak również nie nakłada żadnych obowiązków. Tym samym nie jest możliwe wstrzymanie jego wykonania w oparciu o regulacje art. 61 § 3 p.p.s.a. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w żaden sposób nie wpłynęłoby na sytuację skarżącej. Wstrzymanie wykonalności postanowienia organu uznającego za nieuzasadnione zarzuty wniesione w toku postępowania egzekucyjnego w administracji, nie byłoby w żadnej mierze równoważne z tymczasowym uznaniem wniesionych zarzutów za zasadne bądź też zawieszeniem postępowania egzekucyjnego. Również w orzecznictwie wskazuje się, że postanowienie wydane w następstwie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym nie kreuje żadnych praw ani obowiązków, z uwagi na co niemożliwe jest wstrzymanie jego wykonania (por.: postanowienie NSA z dnia 2 grudnia 2013 r., II FZ 1128/13). Formułując wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia strona skarżąca utożsamia ewentualne wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia ze skutkami, które może wywołać wstrzymanie wykonalności decyzji nakładającej podlegający egzekucji obowiązek. Powyższe zapatrywanie jest jednak niewłaściwe, bowiem tymczasowe pozbawienie na potrzeby postępowania sądowoadministracyjnego przymiotu wykonalności ostatecznej decyzji może nastąpić jedynie w postępowaniu sądowoadministracyjnym mającym za przedmiot taką właśnie decyzję. Reasumując, zaskarżone postanowienie nie wywołuje więc bezpośrednich skutków w sferze praw czy obowiązków materialnoprawnych skarżącego. Tym samym uznać należy, że nie narusza żadnych praw skarżącego w postaci wyrządzenia znacznej szkody lub nieodwracalnych skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. i które stanowiłyby podstawę wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji. D.Cz.