III SA/Łd 722/24

Dnia 5 marca 2025 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Krzyżaniak, Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Krawczyk, Sędzia NSA Teresa Rutkowska (spr.), Protokolant st. asystent sędziego Anna Łuczyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 marca 2025 roku sprawy ze skargi Z.N. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 30 lipca 2024 roku nr BP.501.1377.2024.0993.OL14.597840 w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów transportu drogowego oddala skargę. Decyzją z 30 lipca 2024 r. nr BP.501.1377.2024.0993.OL14.597840 Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję Warmińsko-Mazurskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z 15 maja 2024 r. nr WITD.DI.0152.XIV0485.21.24 w przedmiocie nałożenia na Z.N. kary pieniężnej w wysokości 5.100 zł za naruszenie przepisów transportu drogowego. Jako podstawę wydania decyzji organ wskazał przepisy: art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 572), dalej: "k.p.a.", art. 4 pkt 22 lit. b, art. 92a ust. 1, ust. 3, ust. 7, art. 92b, art. 92c ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 728), dalej: "u.t.d.", Ip. 5.5, Ip. 5.7, Ip. 5.11, Ip. 6.3.8 załącznika nr 3 do u.t.d., art. 6 ust. 1, art. 7, art. 8 ust. 1 - 4 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L 102 z 11.04.2006), dalej: "rozporządzenie nr 561/2006", art. 32 ust. 1, ust. 3, art. 33 ust. 1, ust. 3, art. 34 ust. 6, ust. 7 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/1985 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (t. j. Dz. U. UE L 2014 60.1 ze zm.), dalej: "rozporządzenie nr 165/2014", art. 1, art. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2020/1054 z dnia 15 lipca 2020 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 w odniesieniu do minimalnych wymogów dotyczących maksymalnego dziennego i tygodniowego czasu prowadzenia pojazdu, minimalnych przerw oraz dziennego i tygodniowego okresu odpoczynku oraz zmieniające rozporządzenie (UE) nr 165/2014 w odniesieniu do określania położenia za pomocą tachografów, dalej: "rozporządzenie nr 2020/1054". W sprawie ustalono następujące okoliczności faktyczne i prawne: 5 kwietnia 2024 r. podczas kontroli drogowej zespołu pojazdów składającego się z ciągnika samochodowego marki Renault o nr rej. [...] oraz naczepy marki Schmitz o nr rej. [...], na drodze ekspresowej [...] inspektorzy Inspekcji Transportu Drogowego stwierdzili następujące naruszenia przepisów transportu drogowego: skrócenie wymaganego regularnego okresu odpoczynku dziennego, skrócenie wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego - zarówno w przypadku załogi jednoosobowej, jak i załogi kilkuosobowej, przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy, niespełnienie wymogu ręcznego wprowadzenia danych na wykresówkę lub kartę kierowcy - za każdy wpis. Dopuszczalna masa całkowita kontrolowanego zespołu pojazdów przekraczała 3,5 tony. Kontrolowanym zespołem pojazdów kierowca R.B. wykonywał krajowy transport drogowy rzeczy w imieniu przedsiębiorcy Z.N. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą: Z.N. Podczas kontroli kierowca okazał wypis z licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy udzielonej ww. przedsiębiorcy. Przebieg kontroli opisano w protokole kontroli z 5 kwietnia 2024 r. nr [...]. Po przeprowadzeniu postępowania decyzją z 15 maja 2024 r. nr[...] Warmińsko-Mazurski Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na Z.N. karę pieniężną w wysokości 5.100 zł. Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiły ww. naruszenia określone w załączniku nr 3 do ustawy: 1) lp. 5.5.1 - skrócenie wymaganego regularnego okresu odpoczynku dziennego o czas do 1 godziny, sankcjonowane karą w wysokości 100 zł; 2) lp. 5.7.1 - skrócenie wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego - zarówno w przypadku załogi jednoosobowej, jak i załogi kilkuosobowej o czas do 1 godziny, sankcjonowane karą w wysokości 150 zł, 3) lp. 5.7.2 - skrócenie wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego - zarówno w przypadku załogi jednoosobowej, jak i załogi kilkuosobowej o czas powyżej 1 godziny do 2 godzin, sankcjonowane karą w wysokości 350 zł, 4) lp. 5.7.3 - skrócenie wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego - zarówno w przypadku załogi jednoosobowej, jak i załogi kilkuosobowej za każdą rozpoczętą godzinę powyżej 2 godzin, sankcjonowane karą w wysokości 2200 zł; 5) lp. 5.11.1 - przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy o czas do mniej niż 30 minut, sankcjonowane karą w wysokości 100 zł; 6) lp. 6.3.8 - niespełnienie wymogu ręcznego wprowadzenia danych na wykresówkę lub kartę kierowcy, sankcjonowane karą w wysokości 1950 zł. W odwołaniu od powyższej decyzji strona podniosła zarzuty naruszenia: - art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. poprzez przypisanie przewoźnikowi odpowiedzialności za naruszenia, za które wyłączną odpowiedzialność ponosi kierowca i na którego zachowanie przedsiębiorca nie miał wpływu i którym nie mógł zapobiec; - art. 189a § 2 pkt 1 -3, art. 189d, art. 189e, art. 189f k.p.a. poprzez niezastosowanie do kary pieniężnej przewidzianej w ustawie o transporcie drogowym, które to przepisy regulują zasady nakładania kar pieniężnych i powinny znaleźć zastosowanie do kar pieniężnych nakładanych przez organy na podstawie ustawy o transporcie drogowym, a które to przepisy pozwalają miarkować kary i od nich odstępować lub poprzestać na pouczeniu. W uzasadnieniu odwołania skarżący wyjaśnił, że trasy przewozów w okresie objętym kontrolą były tak zaplanowane, aby nie pozwolić na jakiekolwiek naruszenia, a przewoźnik nie miał wpływu na zachowanie kierowcy i nie mógł go przewidzieć. W związku z tym do ujawnionych naruszeń winien mieć zastosowanie art. 92c ust 1 pkt 1 u.t.d. Przewoźnik dochował należytej staranności w realizacji czynności związanych z przewozem i nie miał wpływu na stwierdzone w trakcie kontroli naruszenia. Wyłączną odpowiedzialność za ujawnione naruszenia ponosi kontrolowany kierowca, który działał bez żadnej wiedzy i winy przewoźnika. Odwołujący zaznaczył ponadto, że w jego przedsiębiorstwie wdrożone są procedury, które powinny zapobiegać postawaniu naruszeń prawa. W związku z ujawnionymi naruszeniami przedsiębiorca zakończył współpracę z kontrolowanym kierowcą, została wyznaczona osoba do nadzoru oraz analizy planowanych i wykonywanych tras przejazdu na podstawie danych geolokalizacyjnych oraz dostępnych map elektronicznych, została wprowadzona procedura zgłaszania nieprawidłowości, prowadzone jest szkolenie dla kierowców z zakresu przepisów obowiązujących przy wykonywaniu transportu drogowego. Zdaniem odwołującego za odstąpieniem od nałożenia kary za przedmiotowe naruszenia przemawia regulacja Kodeksu postępowania administracyjnego dotycząca administracyjnych kar pieniężnych, która w ocenie strony powinna znaleźć zastosowanie w sprawie. W oparciu o powyższe zarzuty odwołujący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Wskazaną na wstępie decyzją z 30 lipca 2024 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy organ wskazał na przepisy mające zastosowanie w sprawie i odniósł się do stwierdzonych w trakcie kontroli naruszeń. Odnośnie do naruszenia z lp. 5.5 załącznika nr 3 do u.t.d. organ wskazał, że przepis ten sankcjonuje karą pieniężną skrócenie wymaganego regularnego okresu odpoczynku dziennego: o czas do 1 godziny karą pieniężną w wysokości 100 zł, o czas powyżej 1 godziny do 2 godzin i 30 minut karą pieniężną w wysokości 200 zł, za każdą rozpoczętą godzinę powyżej 2 godzin i 30 minut karą pieniężną w wysokości 350 zł. Zdaniem organu, na podstawie danych cyfrowych pobranych z karty kierowcy oraz protokołu kontroli zostało udowodnione, że kierowca R.B. o godzinie 21:15 21 marca 2024 r. rozpoczął nowy 24-godzinny okres rozliczeniowy w ciągu którego powinien odebrać minimum 11 godzin nieprzerwanego odpoczynku. Kierowca odebrał jedynie 10 godzin i 11 minut nieprzerwanego odpoczynku w okresie od godziny 9:54 22 marca 2024 r. do godziny 20:05 22 marca 2024 r. Oznacza to, iż kierowca skrócił regularny dzienny czas odpoczynku o 49 minut. Mając powyższe na uwadze organ odwoławczy nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 100 zł za naruszenie polegające na skróceniu wymaganego regularnego okresu odpoczynku dziennego. W zakresie naruszenia lp. 5.7 załącznika do u.t.d. organ wyjaśnił, że wskazany przepis sankcjonuje skrócenie wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego - zarówno w przypadku załogi jednoosobowej, jak i załogi kilkuosobowej: - o czas do 1 godziny karą pieniężną w wysokości 150 zł, o czas powyżej 1 godziny do 2 godzin karą pieniężną w wysokości 350 zł, za każdą rozpoczętą godzinę powyżej 2 godzin karą pieniężną w wysokości 550 zł. Na podstawie danych cyfrowych pobranych z karty kierowcy oraz protokołu kontroli zostało udowodnione, że kierowca R.B.: o godzinie 21:22 17 marca 2024 r. rozpoczął nowy 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego powinien odebrać minimum 9 godzin nieprzerwanego odpoczynku. Kierowca odebrał jedynie 8 godzin i 11 minut nieprzerwanego odpoczynku w okresie od godziny 13:11 18 marca 2024 r. do godziny 21:22 18 marca 2024 r. Oznacza to, iż kierowca skrócił skrócony dzienny czas odpoczynku o 49 minut. Kara za naruszenie wynosi 150 zł. o godzinie 2:57 19 marca 2024 r. rozpoczął nowy 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego powinien odebrać minimum 9 godzin nieprzerwanego odpoczynku. Kierowca odebrał jedynie 8 godzin i 48 minut nieprzerwanego odpoczynku w okresie od godziny 18:09 19 marca 2024 r. do godziny 2:57 20 marca 2024 r. Oznacza to, iż kierowca skrócił skrócony dzienny czas odpoczynku o 12 minut. Kara za naruszenie wynosi 150 zł. o godzinie 17:25 26 marca 2024 r. rozpoczął nowy 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego powinien odebrać minimum 9 godzin nieprzerwanego odpoczynku. Kierowca odebrał jedynie 7 godzin i 57 minut nieprzerwanego odpoczynku w okresie od godziny 9:28 27 marca 2024 r. do godziny 17:25 27 marca 2024 r. Oznacza to, iż kierowca skrócił skrócony dzienny czas odpoczynku o 1 godzinę i 3 minuty. Kara za naruszenie wynosi 350 zł. o godzinie 19:17 27 marca 2024 r. rozpoczął nowy 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego powinien odebrać minimum 9 godzin nieprzerwanego odpoczynku. Kierowca odebrał jedynie 3 godziny nieprzerwanego odpoczynku w okresie od godziny 16:17 28 marca 2024 r. do godziny 19:17 28 marca 2024 r. Oznacza to, iż kierowca skrócił skrócony dzienny czas odpoczynku o 6 godzin. Kara za naruszenie wynosi 2.200 zł. W związku z powyższym organ odwoławczy nałożył na stronę karę pieniężną w łącznej wysokości 2.850 zł za naruszenie polegające na skróceniu wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego - zarówno w przypadku załogi jednoosobowej, jak i załogi kilkuosobowej. Odnosząc się do naruszenia lp. 5.11 załącznika nr 3 do u.t.d. Ip. 5.11 załącznika nr 3 do u.t.d. organ wskazał, że przepis ten sankcjonuje przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy o czas do mniej niż 30 minut karą pieniężną w wysokości 100 zł, o czas od 30 minut do mniej niż 1 godzina i 30 minut karą pieniężną w wysokości 250 zł, za każde rozpoczęte 30 minut od 1 godziny i 30 minut karą pieniężną w wysokości 350 zł. W oparciu o dane cyfrowe pobrane z karty kierowcy oraz protokołu kontroli zostało udowodnione, że kierowca R.B.: 26 marca 2024 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez przerwy o 3 minuty. Kierowca prowadził pojazd przez 4 godziny i 33 minuty od godziny 17:25 26 marca 2024 r. do godziny 21:58 26 marca 2024 r. Kara za powyższe wynosi 100 zł. 2 kwietnia 2024 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez przerwy o 1 minutę. Kierowca prowadził pojazd przez 4 godziny i 31 minut od godziny 15:33 do godziny 20:58 2 kwietnia 2024 r. Kara za powyższe wynosi 100 zł. Biorąc powyższe pod uwagę organ odwoławczy nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 200 zł za naruszenie polegające na przekroczeniu maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy. W zakresie naruszenia 6.3.8 załącznika nr 3 do u.t.d. organ odwoławczy wyjaśnił, że przepis ten sankcjonuje niespełnienie wymogu ręcznego wprowadzenia danych na wykresówkę lub kartę kierowcy karą pieniężną w wysokości 50 zł za każdy wpis. Dane cyfrowe pobrane z karty kierowcy oraz protokół kontroli drogowej wskazują, że kierowca R.B. wykonując przewozy drogowe w imieniu strony nie wprowadzał manualnie na kartę kierowcy danych dotyczących symbolu państwa rozpoczęcia lub zakończenia dziennego okresu pracy oraz danych dotyczących aktywności gdy karta kierowcy nie była załogowana. Analiza danych cyfrowych pobranych z karty kierowcy wykazała, że kierowca R.B. 35 razy nie wprowadził na kartę kierowcy danych dotyczących symbolu kraju rozpoczęcia lub zakończenia dziennego okresu pracy. Ponadto analiza danych cyfrowych wykazała, że kierowca R.B. 4 razy nie wprowadzał na kartę kierowcy danych dotyczących aktywności kierowcy gdy karta nie była załogowana do tachografu. Organ odwoławczy podkreślił, że za brak wprowadzania na kartę kierowcy manualnie danych dokumentujących kraj rozpoczęcia lub zakończenia przewozu oraz danych dotyczących aktywności kierowcy gdy karta kierowcy nie jest zalogowana odpowiedzialność ponosi przedsiębiorca w którego imieniu kierowca wykonuje przewozy drogowe. Odpowiedzialność przedsiębiorcy związana jest z nieprawidłowym nadzorem nad kierowcą, który w imieniu przedsiębiorcy wykonuje transport drogowy. Mając powyższe na uwadze organ II instancji nałożył na stronę karę pieniężną w łącznej wysokości 1.950 zł (39 x 50 złotych) za naruszenie polegające na niespełnieniu wymogu ręcznego wprowadzania danych na wykresówkę lub kartę kierowcy. Organ odwoławczy stwierdził następnie, że w przedmiotowej sprawie nie zaistniały okoliczności do odstąpienia od ukarania przedsiębiorcy za ujawnione naruszenia. Okoliczność, że przedmiotowych naruszeń dopuścił się kontrolowany kierowca, a nie przedsiębiorca nie może być potraktowane jako okoliczność uwalniająca przedsiębiorcę od odpowiedzialności. Z dokumentów przewozowych okazanych w trakcie kontroli wynika, że przedsiębiorca Z.N. prowadzący działalność gospodarczą pod firmą Z.N. był podmiotem wykonującym przewozy pojazdem marki Renault o nr rej. [...] w okresie objętym kontrolą. Kierowca R.B. był jedynie pracownikiem przedsiębiorcy wykonującym w zastępstwie i na rachunek przedsiębiorcy przewozy drogowe. Odpowiedzialność przedsiębiorcy opisana w art. 92a ust. 1 u.t.d jest odpowiedzialnością obiektywną i powstaje w wyniku ziszczenia się zdarzenia. Tym samym przedsiębiorca nie może się od niej uwolnić poprzez twierdzenie, że to kierowca samowolnie bez zgody przedsiębiorcy podjął decyzje o niestosowaniu się do przepisów regulujących czas pracy kierowców i obowiązkowe odpoczynki. Przedsiębiorca, przyjmując do pracy kierowcę, bierze na siebie odpowiedzialność za wykonywaną przez niego pracę, a tym samym powinien wprowadzić takie rozwiązania i organizację pracy, by kierowca do wykonania powierzonego zadania miał wystarczający czas i tym samym nie musiał dopuszczać się naruszeń czasu pracy i obowiązkowych odpoczynków. Odnosząc się do zarzutów strony Główny Inspektor Transportu Drogowego wyjaśnił, że art. 189f k.p.a., który reguluje przesłanki odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej oraz udzielenia pouczenia ma zastosowanie tylko w sytuacji, gdy dana kwestia nie została określona w prawie materialnym stanowiącym podstawę nałożenia kary. Prawodawca w art. 92c u.t.d. określił przesłanki egzoneracyjne, których zaistnienie powoduje uwolnienie od odpowiedzialności za naruszenia określone w ustawie o transporcie drogowym, a tym samym, do postępowań prowadzonych na podstawie ustawy o transporcie drogowym nie ma zastosowania art. 189f k.p.a. Organ odwoławczy stwierdził następnie, że nie znalazł podstaw do zastosowania art. 92 b u.t.d. Strona nie wykazała bowiem, aby organizacja i wykonywanie przewozów drogowych odbywała się w sposób wykluczający naruszenie przepisów z zakresu norm czasu pracy. Po pierwsze przedsiębiorca nie przedstawił w postępowaniu dokumentów takich jak zlecenia przewozowe, listy przewozowe itp., z których wynikałoby jednoznacznie, że przedsiębiorca podejmował się wykonywania takich zadań przewozowych, których realizacja nie pociągała za sobą naruszenia przez kierowcę przepisów rozporządzenia nr 561/2006. W odwołaniu strona ograniczyła się do wyjaśnienia, że zapewniła kierowcy odpowiednie szkolenia z czasu prowadzenia pojazdów w momencie zatrudnienia. Stwierdzenie, że zaistniały przesłanki uzasadniające odstąpienie od ukarania przedsiębiorcy wymaga wykazania przez stronę, że właściwie planowała poszczególne zadania przewozowe, tak żeby możliwe było ich wykonanie bez naruszenia norm czasu pracy oraz że podejmowała wystarczające środki mające na celu dyscyplinowanie kierowców, w tym sprawowała bieżący nadzór nad działaniem kierowców oraz bieżąco kontroluje ich cały czas pracy. Główny Inspektor Transportu Drogowego zaznaczył, że naruszenia stwierdzone podczas kontroli faktycznie miały miejsce, wobec czego kara nałożona przez organ jest w pełni uzasadniona. Art. 92 c u.t.d. nie ma zastosowania do błędnych zachowań kierowcy. W przypadku podmiotów prowadzących działalność gospodarczą, działanie osób przy pomocy których ww. podmioty prowadzą działalność gospodarczą jest działaniem tychże podmiotów. Jeżeli zatem kierowca w ramach swoich obowiązków pracowniczych lub umownych dopuścił się naruszeń przepisów prawa, to podmiot będący dla tego kierowcy pracodawcą bądź zleceniobiorcą ponosi odpowiedzialność administracyjną zgodnie z przepisami załącznika nr 3 do u.t.d. Okoliczności, które mogą spowodować zwolnienie się z wyżej opisanej odpowiedzialności muszą mieć charakter czysto zewnętrzny, wyodrębniony od działania przedsiębiorcy. Brak wpływu przedsiębiorący na powstałe naruszenia zachodziłby w przypadku, gdy przekroczenie okresów jazdy, skracanie okresów odpoczynku itp. byłoby związane z okolicznościami mającymi charakter siły wyższej bądź zdarzeniami o charakterze nagłym nietypowymi z punktu widzenia zdarzeń zwykle zachodzących na drodze. Organ podzielił również argumentację zawartą w uzasadnieniu wyroku NSA z 13 sierpnia 2020 r. sygn. akt II GSK 278/18, w którym wskazano, że ciężar udowodnienia okoliczności egzoneracyjnych wymienionych w art. 92c u.t.d. spoczywa każdorazowo na podmiocie wykonującym przewóz drogowy, który musi wykazać, a nie bez dowodów jedynie wskazać, że nie miał wpływu na powstałe naruszenia przepisów transportu drogowego. Z.N. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na powyższą decyzję organu II instancji. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: 1. przepisów prawa materialnego, tj.: 1.1. art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. poprzez przypisanie przewoźnikowi odpowiedzialności za naruszenia, za które wyłączną odpowiedzialność ponosi kierowca i na które przewoźnik nie miał wpływu i którym nie mógł zapobiec i nie mógł przewidzieć. Przewoźnik tak zaplanował trasy, że przewóz mógł zostać wykonany bez jakichkolwiek naruszeń prawa; 2. przepisów postępowania mające istotny wpływ na treść zaskarżonej decyzji, tj.: 2.1. art. 189a § 2 pkt 1-3 k.p.a., art. 189d k.p.a. oraz art. 189f k.p.a. poprzez niezastosowanie do kary pieniężnej przewidzianej w u.t.d. przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego dotyczącego administracyjnych kar pieniężnych (dział IVa), które regulują zasady nakładania kar pieniężnych i powinny znaleźć zastosowanie do kar nakładanych przez organy na podstawie ustawy u.t.d., a które to przepisy pozwalają miarkować kary i od nich odstępować lub poprzestać na pouczeniu i które to przepisy zostały przez organy pominięte, pomimo że kary pieniężne w ustawie u.t.d. zostały uregulowane w sposób częściowy, nieuwzględniający jednak wszystkich kwestii wymienionych w pkt 1-6 art. 189a § 2 k.p.a., przez co koniecznym jest w przypadku przepisów u.t.d. odwołanie się do uregulowań działu IVa k.p.a.; 2.2. art. 189f § 1 k.p.a. poprzez nieodstąpienie od nałożenia kary i niepoprzestanie na pouczeniu w sytuacji, gdy waga stwierdzonych naruszeń jest znikoma, a kara pieniężna w wysokości 5.100 zł za zarzucone naruszenia w okolicznościach, w jakich do nich doszło i ich wagi jawi się jako nieproporcjonalna. W uzasadnieniu skargi skarżący powtórzył argumentację zawartą w odwołaniu. Ponownie podkreślił, że kontrolowane w niniejszej sprawie przewozy były tak zaplanowane, że nie powinno dojść do żadnych naruszeń dotyczących norm czasu pracy. Przewoźnik dochował należytej staranności w realizacji czynności związanych z przewozem i zaplanował trasy tak, by nie pozwolić na jakiekolwiek naruszenia w tym zakresie. Wyłączną odpowiedzialność w przedmiotowej sprawie ponosi kierowca. Przewoźnik nie miał wpływu na zachowanie kierowcy i nie mógł go przewidzieć. W związku z tym zastosowanie w przedmiotowym postępowaniu powinien znaleźć art. 92c ust 1 pkt 1 u.t.d. Skarżący zaznaczył jednocześnie, że zarówno on, jak i współpracujący z nim kierowca posiadają wiedzę o przepisach prawnych dotyczących czasu pracy kierowcy oraz konsekwencjach związanych z ich naruszeniem, uczestniczą w szkoleniach. W przedsiębiorstwie przewoźnika wdrożone są procedury, które powinny zapobiegać powstaniu naruszeń prawa. W ocenie przewoźnika obowiązujące w firmie w chwili kontroli procedury już powinny zapewnić przestrzeganie wszystkich regulacji dotyczących wykonywania działalności transportowej. W związku z ujawnionymi w toku kontroli naruszeniami przewoźnik jest na etapie opracowywania jeszcze bardziej rygorystycznej procedury przestrzegania przepisów w prowadzonym przedsiębiorstwie. W ocenie skarżącego za odstąpieniem od nałożenia kary za powyższe naruszenia przemawia regulacja k.p.a. dotycząca administracyjnych kar pieniężnych, która w ocenie strony powinna znaleźć zastosowanie w sprawie. W tym zakresie skarżący powołał się na uchwałę NSA z 9 czerwca 2022 r., sygn. akt III OPS 1/21. Ponadto skarżący zwrócił uwagę na art. 189f § 2 pkt 1 k.p.a., który stanowi, że w przypadkach innych niż wymienione w § 1, jeżeli pozwoli to na spełnienie celów, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna, organ administracji publicznej, w drodze postanowienia, może wyznaczyć stronie termin do przedstawienia dowodów potwierdzających usunięcie naruszenia prawa oraz art. 189f § 3 k.p.a. stanowiący, że organ administracji publicznej w przypadkach, o których mowa w § 2, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli strona przedstawiła dowody, potwierdzające wykonanie postanowienia. W postępowaniu administracyjnym strona opisała wprowadzony plan naprawczy, a także przedstawiła dowody potwierdzające jego wprowadzenie. Skarżący podkreślił, że uregulowania z art. 92 c u.t.d. nie są zbieżne z art. 189 f k.p.a. Art. 189 f kpa stanowić może uzupełnienie regulacji wskazanych w art. 92c ustawy o transporcie drogowym. W ustawie o transporcie drogowym zawarte zostały okoliczności wyłączające odpowiedzialność, których zajście powinno spowodować umorzenie wszczętego postępowania, a jeżeli nie zostało ono wszczęte, to jego nie wszczynanie. U.t.d nie zawiera natomiast przepisów pozwalających na odstępowanie od kary, tj. jednoczesne stwierdzenie naruszenia, odpowiedzialności za nie, ale zaniechanie ukarania. Z tego względu uzasadnione jest by w sprawie znalazły zastosowanie przepisy k.p.a. dotyczące kar pieniężnych, w szczególności te pozwalające na odstępowanie od nakładania kar, bowiem u.t.d. nie zawiera regulacji w tym zakresie. W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i umorzenie postępowania administracyjnego w całości, ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji organu II instancji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Ponadto wniósł o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania . W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej, a stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1267) kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 § p.p.s.a., który stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 p.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. W razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję oraz przyczyny wzruszenia aktów organów administracji, w rozpoznawanej sprawie sąd nie stwierdził naruszenia przepisów prawa procesowego ani przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Przedmiotem kontroli sądu w niniejszej sprawie była decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z 30 lipca 2024 r. utrzymująca w mocy decyzję Warmińsko-Mazurskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z 15 maja 2024 r. w przedmiocie nałożenia na przedsiębiorcę Z.N. kary pieniężnej w wysokości 5.100 zł za naruszenie przepisów transportu drogowego. Materialnoprawną podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tj. Dz. U. z 2024 r. poz. 728 ze zm.) - dalej: "u.t.d." lub "ustawa", która w art. 92a ust. 1 przewiduje odpowiedzialność podmiotu wykonującego przewóz drogowy za naruszenie przepisów ustalających warunki i obowiązki tego przewozu, określając jednocześnie granice wysokości kary za naruszenia w tym zakresie. Zgodnie z tą regulacją, podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 zł do 12 000 zł za każde naruszenie, z tym że przedsiębiorca prowadzący pośrednictwo przy przewozie osób z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 5000 złotych do 1 000 000 złotych za każde naruszenie. Stosownie do art. 4 pkt 22 u.t.d. odpowiedzialność z art. 92a ust. 1 u.t.d. dotyczy naruszenia obowiązków lub warunków wynikających zarówno z ustawy, jak i podanych w tym przepisie aktów, w tym m.in. z przepisów rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz.Urz.UE L 102.1 z 11.04.2006), dalej: "rozporządzenie nr 561/2006", a także z przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz.Urz. UE L 60.1 z 28.02.2014 r.), dalej: "rozporządzenie nr 165/2014". W myśl art. 92a ust. 3 u.t.d. suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej, nie może przekroczyć kwoty 12 000 zł. Art. 92a ust. 7 u.t.d. stanowi, że wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403: 1) popełnionych przez podmiot wykonujący przewóz drogowy określa lp. 1-9, 2) popełnionych przez przewoźnika drogowego w związku z wykonywaniem transportu drogowego określa lp. 10 – załącznika nr 3 do ustawy. Określone w tym załączniku kary pieniężne zostały ustalone w sposób sztywny, co powoduje, że kara nie może być nałożona w innej wysokości niż podana w załączniku. Odpowiedzialność przewidziana w art. 92a ust. 1 u.t.d. ma charakter obiektywny, jest niezależna od winy podmiotu wykonującego transport drogowy i dla jej ustalenia wystarczające jest stwierdzenie samego faktu naruszenia obowiązków i warunków przewozu drogowego. Określona w tym przepisie kara nie jest konsekwencją dopuszczenia się czynu zabronionego, lecz jest następstwem zaistnienia stanu niezgodnego z prawem. Istotą kary, o której mowa w art. 92a ust. 1 u.t.d., jest przymuszenie podmiotu wykonującego przewóz drogowy do respektowania wynikających z przepisów prawa nakazów i zakazów służących bezpieczeństwu powszechnemu, tj. zapewniania wykonywania transportu w sposób gwarantujący bezpieczeństwo na drogach, ochronę życia i zdrowia ludzkiego. Decyzja o nałożeniu kary ma charakter związany i w razie stwierdzenia naruszenia obowiązków lub warunków wykonywania przewozu drogowego organ, co do zasady, zobowiązany jest do ustalenia kary pieniężnej w wysokości określonej w załączniku i nałożenia jej w wysokości nie wyższej, niż wynikająca z art. 92a ust. 3-5 u.t.d. Natomiast odstąpienie od nałożenia kary i zwolnienie się przez wykonującego przewóz przewoźnika z odpowiedzialności możliwe jest jedynie w sytuacji wystąpienia okoliczności przewidzianych w art. 92b i art. 92c u.t.d. W ocenie sądu w rozpoznawanej sprawie organy obu instancji poczyniły prawidłowe ustalenia co do popełnienia przez skarżącego stwierdzonych w dniu kontroli drogowej naruszeń przepisów ustawy o transporcie drogowym określonych w lp. 5.5., lp. 5.7., lp. 5.11 oraz lp. 6.3.8. załącznika nr 3 do tej ustawy. Wątpliwości sądu nie budzi również wysokość kary ustalona za poszczególne naruszenia. Co istotne, skarżący nie kwestionuje ustaleń faktycznych organu, ani oceny prawnej stwierdzonych naruszeń dokonanej w zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do stwierdzonego w dniu kontroli naruszenia określonego w lp. 5.5 załącznika nr 3 do u.t.d. polegającego na skróceniu wymaganego regularnego okresu odpoczynku dziennego oraz naruszenia określonego w lp. 5.7 załącznika nr 3 do u.t.d. polegającego na skróceniu wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego, wskazać należy, że w myśl art. 4 lit. g rozporządzenia nr 561/2006 "regularny dzienny okres odpoczynku" oznacza nieprzerwany odpoczynek trwający co najmniej 11 godzin. Alternatywnie, regularny dzienny okres odpoczynku można wykorzystać w dwóch częściach, z których pierwsza musi nieprzerwanie trwać co najmniej 3 godziny, a druga co najmniej 9 godzin. Z kolei "skrócony dzienny okres odpoczynku" oznacza nieprzerwany odpoczynek trwający co najmniej 9 godzin, ale krócej niż 11 godzin. Zgodnie z art. 8 ust. 1-5 rozporządzenia nr 561/2006 kierowca korzysta z dziennego i tygodniowego okresu odpoczynku. W każdym 24-godzinnym okresie po upływie poprzedniego dziennego okresu odpoczynku lub tygodniowego okresu odpoczynku kierowca musi wykorzystać kolejny dzienny okres odpoczynku. Jeśli część dziennego okresu odpoczynku zawarta w 24-godzinnym okresie wynosi co najmniej 9 godzin, ale mniej niż 11 godzin, wówczas ten dzienny okres odpoczynku uznaje się za skrócony dzienny okres odpoczynku. Dzienny okres odpoczynku może zostać przedłużony do rozmiarów regularnego lub skróconego tygodniowego okresu odpoczynku. Kierowca może mieć najwyżej trzy skrócone dzienne okresy odpoczynku pomiędzy dwoma tygodniowymi okresami odpoczynku. Na zasadzie odstępstwa od przepisów art. 8 ust. 2, w ciągu 30 godzin od zakończenia dziennego lub tygodniowego okresu odpoczynku, kierowca należący do kilkuosobowej załogi musi skorzystać z kolejnego dziennego okresu odpoczynku trwającego co najmniej 9 godzin. Konsekwencją wyżej wskazanych regulacji jest treść lp. 5.5 oraz lp. 5.7 załącznika nr 3 do u.t.d. Pierwszy z wymienionych przepisów załącznika sankcjonuje skrócenie wymaganego regularnego okresu odpoczynku dziennego: 1) o czas do 1 godziny karą pieniężną w wysokości 100 zł, 2) o czas powyżej 1 godziny do 2 godzin i 30 minut karą pieniężną w wysokości 200 zł, 3) za każdą rozpoczętą godzinę powyżej 2 godzin i 30 minut karą pieniężną w wysokości 350 zł. Natomiast lp. 5.7 załącznika do u.t.d. sankcjonuje skrócenie wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego - zarówno w przypadku załogi jednoosobowej, jak i załogi kilkuosobowej: 1) o czas do 1 godziny karą pieniężną w wysokości 150 zł, 2) o czas powyżej 1 godziny do 2 godzin karą pieniężną w wysokości 350 zł, 3) za każdą rozpoczętą godzinę powyżej 2 godzin karą pieniężną w wysokości 550 zł. Zgromadzony materiał dowodowy w postaci protokołu kontroli drogowej oraz danych cyfrowych pobranych z karty kierowcy pojazdu zespołu pojazdów składającego się z ciągnika samochodowego marki Renault o nr rej. [...] oraz naczepy marki Schmitz o nr rej. [...] wykazał, że 21 marca 2024 r. o godzinie 21:15 kierowca R.B. rozpoczął nowy 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego powinien odebrać minimum 11 godzin nieprzerwanego odpoczynku. Kierowca odebrał jedynie 10 godzin i 11 minut nieprzerwanego odpoczynku. Oznacza to, iż kierowca skrócił regularny dzienny czas odpoczynku o 49 minut, co trafnie ustaliły organy orzekające w sprawie. Kara za wskazane naruszenie została wymierzona w prawidłowej wysokości 100 złotych, stosownie lp. 5.5 pkt 1 załącznika nr 3 do u. t.d. Ponadto, z materiału dowodowego sprawy w sposób bezsporny wynika, że kierowca R.B. 17 marca 2024 r. o godzinie 21:22 rozpoczął nowy 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego powinien odebrać minimum 9 godzin nieprzerwanego odpoczynku. Kierowca odebrał jedynie 8 godzin i 11 minut nieprzerwanego odpoczynku, co oznacza, że skrócił skrócony dzienny czas odpoczynku o 49 minut. Poza tym 19 marca 2024 r. o godzinie 2:57 kierowca rozpoczął nowy 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego powinien odebrać minimum 9 godzin nieprzerwanego odpoczynku. Kierowca odebrał jedynie 8 godzin i 48 minut nieprzerwanego odpoczynku, a tym samym skrócił skrócony dzienny czas odpoczynku o 12 minut. Kary za wymienione naruszenia wyniosły po 150 złotych zgodnie z treścią lp. 5.7 pkt 1 załącznika nr 3 do u.t.d. Skrócenie wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego nastąpiło również w następstwie rozpoczęcia 26 marca 2024 r. o godzinie 17:25 nowego 24-godzinnego okresu rozliczeniowego, w ciągu którego kierowca powinien odebrać minimum 9 godzin nieprzerwanego odpoczynku. Kierowca odebrał jedynie 7 godzin i 57 minut nieprzerwanego odpoczynku, skracając skrócony dzienny czas odpoczynku o 1 godzinę i 3 minuty. Kara za wymienione naruszenie została ustalona w prawidłowej wysokości 350 zł, stosownie do lp. 5.7 pkt 2 załącznika nr 3 do u.t.d. Protokół kontroli drogowej oraz dane cyfrowe pobrane z karty kierowcy wskazują również, że 27 marca 2024 r. o godzinie 19:17 R.B. rozpoczął nowy 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego powinien odebrać minimum 9 godzin nieprzerwanego odpoczynku. Kierowca odebrał jedynie 3 godziny nieprzerwanego odpoczynku, wobec czego skrócił skrócony dzienny czas odpoczynku o 6 godzin. Kara za wskazane naruszenie została wymierzona w poprawnej wysokości 2.200 zł, stosownie do lp. 5.7 pkt 3 załącznika nr 3 do u.t.d. Przechodząc następnie do naruszenia określonego w lp. 5.11 załącznika nr 3 do u.t.d., tj. przekroczenia maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy, po pierwsze wskazać należy, że zgodnie z art. 4 lit d rozporządzenia nr 561/2006 "przerwa" oznacza okres, w którym kierowca nie może prowadzić pojazdu ani wykonywać żadnej innej pracy, wykorzystywany wyłącznie do wypoczynku. Zgodnie z treścią art. 7 rozporządzenia nr 561/2006 po okresie prowadzenia pojazdu trwającym cztery i pół godziny kierowcy przysługuje ciągła przerwa trwająca co najmniej czterdzieści pięć minut, chyba że kierowca rozpoczyna okres odpoczynku. Przerwę tę może zastąpić przerwa długości co najmniej 15 minut, po której nastąpi przerwa długości co najmniej 30 minut, rozłożone w czasie w taki sposób, aby zachować zgodność z przepisami akapitu pierwszego. W przypadku pracy w załodze kilkuosobowej kierowca może wykorzystać przerwę trwającą 45 minut w pojeździe kierowanym przez innego kierowcę, pod warunkiem że kierowca, który ma przerwę, nie jest zaangażowany w pomoc kierowcy prowadzącemu pojazd. Konsekwencją powyższych regulacji jest treść Ip. 5.11 załącznika nr 3 do u.t.d., który sankcjonuje przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy: 1) o czas do mniej niż 30 minut karą pieniężną w wysokości 100 zł, 2) o czas od 30 minut do mniej niż 1 godzina i 30 minut karą pieniężną w wysokości 250 zł, 3) za każde rozpoczęte 30 minut od 1 godziny i 30 minut karą pieniężną w wysokości 350 zł. Analiza danych cyfrowych pobranych z karty kierowcy oraz protokołu kontroli wykazała, że kierowca R.B. przekroczył 26 marca 2024 r. maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez przerwy o 3 minuty. Kierowca prowadził pojazd w tym dniu przez 4 godziny i 33 minuty od godziny 17:25 do godziny 21:58. Ponadto 2 kwietnia 2024 r. kierowca przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez przerwy o 1 minutę. Kierowca prowadził pojazd w tym dniu przez 4 godziny i 31 minut od godziny 15:33 do godziny 20:58. Kara za powyższe naruszenia wyniosła po 100 zł, stosownie do lp. 5.11 pkt 1 załącznika nr 3 do u.t.d. Niewątpliwe w okolicznościach rozpoznawanej sprawy na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego prawidłowo stwierdzono również naruszenie określone w 6.3.8. załącznika nr 3 do u.t.d., polegające na niespełnieniu wymogu ręcznego wprowadzenia danych na kartę kierowcy. Obowiązek w tym zakresie wynika z treści art. 34 rozporządzenia nr 165/2014. W myśl art. 34 ust. 3 powyższego rozporządzenia jeżeli w wyniku oddalenia się od pojazdu kierowca nie jest w stanie używać tachografu zainstalowanego w pojeździe, to okresy, o których mowa w ust. 5 lit. b) ppkt (ii), (iii) oraz (iv): a) jeśli pojazd wyposażony jest w tachograf analogowy - wprowadza się na wykresówkę ręcznie, w drodze automatycznej rejestracji lub innym sposobem, czytelnie i nie brudząc wykresówki; lub b) jeśli pojazd wyposażony jest w tachograf cyfrowy - wprowadza się na kartę kierowcy przy użyciu urządzenia do manualnego wprowadzania danych, w jakie wyposażony jest tachograf. Państwa członkowskie nie nakładają na kierowców obowiązku przedkładania formularzy potwierdzających ich czynności w trakcie oddalenia się od pojazdu. Stosownie zaś do art. 34 ust. 7 rozporządzenia nr 165/2014 kierowca wprowadza w tachografie cyfrowym symbole państw, w których rozpoczyna i kończy dzienny okres pracy. Konsekwencją wyżej wskazanych przepisów jest treść Ip. 6.3.8 załącznika nr 3 do u.t.d., który sankcjonuje niespełnienie wymogu ręcznego wprowadzenia danych na wykresówkę lub kartę kierowcy karą pieniężną w wysokości 50 złotych - za każdy wpis. Ponadto zauważyć należy, że z art. 32 ust. 1 rozporządzenia nr 165/2014 wynika, iż przedsiębiorstwa transportowe oraz kierowcy mają obowiązek zapewniać poprawne działanie i właściwe użytkowanie tachografów i kart kierowcy. Zgodnie z art. 33 ust. 1 ww. rozporządzenia przedsiębiorstwa transportowe są odpowiedzialne za zapewnienie, by ich kierowcy byli właściwie wyszkoleni i poinstruowani w zakresie prawidłowego działania tachografów - zarówno cyfrowych, jak i analogowych, przeprowadzają regularne kontrole, by zapewnić właściwe użytkowanie tachografów przez swoich kierowców i nie udzielają kierowcom żadnych bezpośrednich ani pośrednich zachęt, które mogłyby skłaniać ich do niewłaściwego używania tachografów. Przedsiębiorstwa transportowe są odpowiedzialne za naruszenia niniejszego rozporządzenia popełnione przez swoich kierowców lub kierowców będących w ich dyspozycji (art. 33 ust. 3 rozporządzenia nr 165/2014). Zdaniem sądu w sprawie organy w prawidłowy sposób ustaliły, iż w okresie objętym kontrolą doszło do 4 przypadków naruszenia obowiązku ręcznego wprowadzenia danych dotyczących aktywności kierowcy na kartę kierowcy, gdy karta nie była zalogowana do tachografu. Naruszenia te miały miejsce od godziny 19:22 8 marca 2024 r. do godziny 21:18 10 marca 2024 r., od godziny 7:43 23 marca 2024 r. do godziny 00:29 25 marca 2024 r., od godziny 06:16 26 marca 2024 r. do godziny 10:05 26 marca 2024 r. oraz od godziny 9:48 27 marca 2024 r. do godziny 16:38 27 marca 2024 r. Ponadto analiza danych cyfrowych pobranych z karty kierowcy wykazała, że kierowca R.B. 35 razy nie wprowadził na kartę kierowcy danych dotyczących symbolu kraju rozpoczęcia lub zakończenia dziennego okresu pracy, gdy karta kierowcy nie była zalogowana. Stwierdzając 39 przypadków naruszenia Ip. 6.3.8 załącznika nr 3 do u.t.d. organ prawidłowo nałożył na stronę karę pieniężną w łącznej wysokości 1.950 zł. Sąd podzielił także stanowisko organów, że skarżący nie wykazał okoliczności uwalniających go od odpowiedzialności opisanych w art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. Zgodnie z powołanym przepisem nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1 pkt 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. Dla zastosowania art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. konieczne jest zatem łączne spełnienie dwóch przesłanek: brak wpływu przewoźnika na powstanie naruszenia oraz wystąpienie naruszenia wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. Okolicznościami, o których mowa w tym przepisie mogą być wyłącznie sytuacje ponadprzeciętne, wyjątkowe, odbiegające od standardowych stanów faktycznych, których doświadczony i profesjonalny podmiot wykonujący przewóz drogowy przy zachowaniu najwyższej staranności i przezorności nie był w stanie przewidzieć (por. wyroki NSA: z 9 stycznia 2024 r. sygn. akt II GSK 732/23; z 17 czerwca 2021 r., sygn. akt II GSK 1189/18; z 24 sierpnia 2021 r., sygn. akt II GSK 889/19, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, www.orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej: "CBOSA"). Ciężar udowodnienia okoliczności wymienionych w art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. spoczywa każdorazowo na podmiocie wykonującym przewóz drogowy, bowiem to on musi wykazać, że nie miał wpływu na powstałe naruszenie, przy czym brak takiego wpływu musi istnieć realnie. Nie jest więc wystarczające jedynie zakwestionowanie swojej odpowiedzialności. W celu wykazania, że przedsiębiorca nie miał wpływu na powstanie naruszenia oraz, że naruszenie nastąpiło na skutek zdarzeń i okoliczności, których nie mógł przewidzieć, podmiot ten musi podać konkretne okoliczności, które będą w tym zakresie rozważone przez organ. Okoliczności te muszą być wsparte dowodami przedstawionymi lub co najmniej wskazanymi przez przedsiębiorcę. W niniejszej sprawie skarżący nie przedstawił żadnych dowodów, które wskazywałby na zaistnienie w sprawie okoliczności, o których mowa w art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. Argumentacja w tym zakresie przedstawiona w odwołaniu oraz skardze do sądu administracyjnego nie zasługuje na uwzględnienie. Przed wszystkim nie można zgodzić się ze skarżącym, że wyłączną odpowiedzialność za ujawnione naruszenia ponosi kontrolowany kierowca, który działał bez wiedzy i winy przewoźnika. Za działalność przedsiębiorstwa wykonującego transport drogowy zawsze ponosi odpowiedzialność to przedsiębiorstwo, na nim spoczywa ciężar odpowiedzialności za ewentualne skutki działań osób, którymi w wykonywaniu działalności gospodarczej się posługuje (por. wyrok NSA z 6 lipca 2011 r., sygn. akt II GSK 716/10, LEX nr 920618). Zatem nawet jeśli przekroczeń czasu pracy i nierejestrowania swoich okresów aktywności dokonał pracujący u skarżącego kierowca bez jego zgody i wiedzy, to przedsiębiorca ponosi odpowiedzialność za osoby, którymi posługuje się przy wykonywaniu swojej działalności. Przedsiębiorca prowadzący przedsiębiorstwo transportowe ma obowiązek takiego zorganizowania działalności prowadzonego przez siebie przedsiębiorstwa, aby kierowcy mogli przestrzegać przepisów o czasie pracy i innych przepisów o transporcie drogowym. Wyrazem tego obowiązku jest m.in. art. 10 ust. 2 i ust. 3 zdanie 1 rozporządzenia nr 561/2006, który nakłada na przedsiębiorstwo transportowe obowiązek organizowania pracy kierowcom w taki sposób, aby kierowcy mogli przestrzegać przepisów rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 oraz przepisów rozdziału II rozporządzenia. Przedsiębiorstwo transportowe wydaje odpowiednie polecenia kierowcy i przeprowadza regularne kontrole przestrzegania przepisów rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 oraz przepisów rozdziału II rozporządzenia nr 561/2006 (art. 10 ust. 2 rozporządzenia). W myśl art. 10 ust. 3 powołanego rozporządzenia przedsiębiorstwo transportowe odpowiada za naruszenia przepisów, których dopuszczają się kierowcy tego przedsiębiorstwa, nawet jeśli naruszenie takie miało miejsce na terytorium innego Państwa Członkowskiego lub w państwie trzecim. Regulacje zawarte w ustawie o transporcie drogowym zmierzają do wymuszenia takiej organizacji pracy przedsiębiorstwa wykonującego transport drogowy, ażeby działalność ta odbywała się w sposób bezpieczny, bez zagrożenia życia, zdrowia i mienia innych osób. Sprawą przedsiębiorcy (przewoźnika) jest zawarcie takich umów i przyjęcie takich organizacyjnych rozwiązań, które będą dyscyplinować osoby wykonujące na jego rzecz usługi kierowania pojazdem. Obowiązkiem przedsiębiorcy jest nadzór nad odpowiednimi zachowaniami swoich pracowników. Brak zastosowania właściwych rozwiązań obciąża przedsiębiorcę. Nadto odpowiedzialność przedsiębiorcy jest odpowiedzialnością obiektywną, dlatego do uwolnienia się od niej nie wystarczy powołanie się na zawinione działanie kierowcy jak wykazywane w niniejszej sprawie. Przedsiębiorca ponosi bowiem odpowiedzialność za działania i zaniechania własne jak i kierowcy, nawet jeśli te wynikają z obowiązków umownych (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 czerwca 2024 r., sygn. akt II GSK 113/21, dostępny w CBOSA). W dyspozycji art. 92c u.t.d nie mieszczą się natomiast kwestie właściwego doboru pracowników (ryzyko osobowe). Argumentacja skarżącego, iż właściwie zaplanował trasy przewozów, nie miał wpływu na zachowanie kierowcy oraz wdrożył w przedsiębiorstwie procedury mające na celu zapobieganie naruszeniom prawa przez kierowców wykonujących przewozy nie świadczy o wystąpieniu w sprawie okoliczności nadzwyczajnych, których podmiot prowadzący działalność transportową nie mógł przewidzieć i na które nie miał wpływu. Wręcz przeciwnie argumentacja ta wskazuje na podjęcie przez przedsiębiorcę działań rutynowych zabezpieczających przed dokonywaniem w przyszłości naruszeń prawa przez zatrudnianych kierowców, które podjęte zostały w większości na skutek stwierdzonych w toku kontroli nieprawidłowości. Do zwykłych obowiązków przedsiębiorcy należy właściwy dobór osób współpracujących z nim, zachowanie należytej staranności, wprowadzenie właściwego systemu motywacyjnego, szkoleniowego, czy innego rodzaju środków dyscyplinujących, tak aby nie dochodziło do naruszeń przepisów ustawy. Skarżący nie wykazał okoliczności wyłączających jego odpowiedzialność opisanych w art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. Do naruszeń prawa doszło w okolicznościach, które zależały od przedsiębiorcy lub które powinien przewidzieć jako profesjonalny podmiot wykonujący przewóz drogowy. Starannie prowadząc działalność oraz nadzorując zatrudnione osoby przewoźnik mógł zapewnić wykonanie kontrolowanych przewozów w sposób nienaruszający przepisów prawa. Trafnie organy oceniły również, że w rozpoznawanej sprawie brak podstaw do zastosowania art. 92b ust.1 u.t.d. Zgodnie z powołanym przepisem nie nakłada się kary pieniężnej za naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku, jeżeli podmiot wykonujący przewóz zapewnił: właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającą przestrzeganie przez kierowców przepisów rozporządzenia nr 561/2006, rozporządzenia nr 3821/85, Umowy AETR, ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców, a także prawidłowe zasady wynagradzania, niezawierające składników wynagrodzenia lub premii zachęcających do naruszania przepisów rozporządzenia, o którym mowa w pkt 1 lit. a, lub do działań zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego. Strona w toku postępowania nie wykazała okoliczności mogących zwolnić ją z tej odpowiedzialności, podczas gdy to na przedsiębiorcy spoczywał ciężar udowodnienia, że dołożył należytej staranności organizując zakwestionowane przewozy w sposób umożliwiający przestrzeganie przepisów dotyczących czasu pracy kierowców. Skarżący nie przedstawił żadnych dokumentów potwierdzających, że podejmował się wykonywania zadań przewozowych, których realizacja nie wiązałaby się z naruszeniem norm z zakresu czasu pracy kierowców. Nie wykazał również, że podejmował wystarczające środki mające na celu dyscyplinowanie kierowców w zakresie przestrzegania ww. norm. W toku postępowania administracyjnego poprzedzającego wydanie zaskarżonej decyzji strona wskazała jedynie, że zapewniła kontrolowanemu kierowcy odpowiednie szkolenia z czasu prowadzenia pojazdów w momencie zatrudnienia. Dodatkowo na skutek ujawnienia nieprawidłowości w toku kontroli drogowej została wyznaczona osoba do nadzoru oraz analizy planowanych i wykonywanych tras przejazdu, została wprowadzona procedura zgłaszania nieprawidłowości oraz prowadzone jest szkolenie dla kierowców z zakresu przepisów obowiązujących przy wykonywaniu transportu drogowego. Powyższe gołosłowne twierdzenia strony, w tym dotyczące działań następczych po ujawnieniu naruszeń stwierdzonych protokołem kontroli, nie mogą stanowić podstawy do zwolnienia z odpowiedzialności w oparciu o art. 92b ust. 1 u.t.d. Powołane przez stronę w skardze przepisy art. 189a § 2 pkt 1-3 k.p.a., art. 189d k.p.a. oraz art. 189f k.p.a., odnoszące się do zakresu stosowania działu IVa k.p.a., dyrektyw wymiaru administracyjnej kary pieniężnej oraz przesłanek odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestania na pouczeniu, nie mają w sprawie zastosowania. Kwestia przesłanek wymiaru kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym, jak i odstąpienia od jej nałożenia zostały kompleksowo uregulowane w przepisach art. 92a – art. 92c ustawy o transporcie drogowym, co skutkuje wyłączeniem powołanych przez stronę przepisów Kodeksu postepowania administracyjnego. Zgodnie bowiem z art. 189a § 2 k.p.a., w przypadku uregulowania w przepisach odrębnych: 1) przesłanek wymiaru administracyjnej kary pieniężnej, 2) odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej lub udzielenia pouczenia, 3) terminów przedawnienia nakładania administracyjnej kary pieniężnej, 4) terminów przedawnienia egzekucji administracyjnej kary pieniężnej, 5) odsetek od zaległej administracyjnej kary pieniężnej, 6) udzielania ulg w wykonaniu administracyjnej kary pieniężnej - przepisów działu IVa k.p.a. w tym zakresie nie stosuje się. Oznacza to, że uregulowanie w przepisach odrębnych zagadnień określonych w art. 189a § 2 k.p.a. powoduje, że przepisy działu IVa k.p.a. w tym zakresie nie mają zastosowania, przy czym dotyczy to również sytuacji, gdy zagadnienia te zostaną uregulowane w odmienny sposób. Zakres normowania w przepisach odrębnych nie musi bowiem pokrywać się z zakresem normowania w przepisach wskazanego działu k.p.a. Jeżeli zakres normowania zagadnienia prawnego określonego w 189a § 2 k.p.a w przepisach odrębnych jest węższy lub szerszy od zakresu normowania tego samego zagadnienia w przepisach działu IVa k.p.a. lub przepisy odrębne regulują je w sposób identyczny, podobny lub zbliżony albo odmienny, to dany przepis działu IVa k.p.a. nie ma zastosowania (por. A. Wróbel, Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego, LEX/el. 2023). Wobec powyższego przepisy działu IVa k.p.a. mają zastosowanie jedynie wówczas, gdy dana kwestia w przepisach odrębnych w ogóle nie została uregulowana. Taka sytuacja w niniejszej sprawie natomiast nie występuje. W związku z powyższym argumentacja strony wskazująca na niezbadane przez organ przesłanek z art. 189f k.p.a. oraz niezastosowania instytucji odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej i poprzestania na pouczeniu nie zasługuje na uwzględnienie. W niniejszej sprawie mamy do czynienia z przepisami odrębnymi, regulującymi kwestie odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej lub udzielenia pouczenia. tj. art. 92b i art. 92 c u.t.d. Brak użycia w tych przepisach zwrotów "odstąpienie od wymierzenia kary" i "udzielenie pouczenia", użytych w art. 189f § 1 i 3 k.p.a. nie zmienia faktu, że art. 92b i art. 92c u.t.d. wywołują te same konsekwencje, co zastosowanie instytucji odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej, o której mowa w art. 189a § 2 pkt 2 w zw. z art. 189f § 1 i 3 k.p.a. W następstwie zastosowania art. 92b i art. 92c ust. 1 u.t.d. w sytuacji zaistnienia naruszenia sankcjonowanego administracyjną karą pieniężną oraz zaktualizowania się jednej z określonych nim przesłanek wyłączenia odpowiedzialności przewoźnika drogowego, na przewoźnika nie zostanie nałożona kara pieniężna. Art. 92c ust. 1 u.t.d. stanowi bowiem, że nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia przedmiotowej kary, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, zaś art. 92b ust. 1 u.t.d. - nie nakłada się kary pieniężnej. W przypadku określonym w art. 92b i art. 92c ust. 1 u.t.d. oraz art. 189f § 1 i 3 k.p.a warunkiem zastosowania wskazanych przepisów jest uprzednie ustalenie, że do czynu penalizowanego administracyjną karą pieniężną doszło. Sąd podziela zatem prezentowane w orzecznictwie stanowisko, że stosowanie art. 92b i art. 92c u.t.d. ma w istocie rzeczy ten sam skutek, co zastosowanie instytucji odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej, o której mowa w art. 189a § 2 pkt 2 w zw. z art. 189f k.p.a., albowiem za zaistniałe i ujawnione naruszenie prawa, kara ta nie jest nakładana (por. wyroki NSA: z 28 września 2021 r. sygn. II GSK 717/21 oraz z 9 stycznia 2024 r. sygn. akt II GSK 732/23, wyrok WSA w Białymstoku z 12 lutego 2025 r. sygn. akt II SA/Bk 718/24, dostępne w CBOSA). W związku z powyższym stwierdzić należy, że wskazana wyżej kwestia odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów transportu drogowego lub udzielenia pouczenia została uregulowana w przepisach odrębnych, co oznacza, że stosownie do art. 189a § 2 pkt 2 k.p.a. w rozpoznawanej sprawie nie ma zastosowania art. 189f k.p.a. zawarty w dziale IVa k.p.a. regulujący przesłanki odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej. Zauważyć również należy, że w powołanej w skardze uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 czerwca 2022 r. sygn. III OPS 1/21 przedstawione zostało stanowisko w przedmiocie relacji pomiędzy przepisami ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminie regulującymi wymierzenie kary pieniężnej za naruszenie przepisów tej ustawy a przepisem art. 189f k.p.a. Wskazana uchwała NSA nie ma zastosowania w drodze analogii do przepisów prawa materialnego zawartych w ustawie o transporcie drogowym, której normy zawierają odrębną regulację wyłączającą stosowanie działu IVa k.p.a. Podsumowując, sąd nie dopatrzył się wskazanych przez stronę skarżącą naruszeń prawa procesowego i materialnego w stopniu uzasadniającym uchylenie zakwestionowanej decyzji. Ponadto, działając z urzędu na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd nie stwierdził także wystąpienia innych naruszeń prawa. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 p.p.s.a. sąd oddalił skargę w niniejszej sprawie. d.j.