III SA/Łd 76/19

Dnia 9 maja 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Rutkowska, Sędziowie Asesor WSA Małgorzata Kowalska, , Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska (spr.), Protokolant Sekretarz sądowy Renata Tomaszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 maja 2019 roku sprawy ze skargi W. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej dotyczącej umorzenia postępowania oddala skargę. Decyzją z dnia [...], nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. po rozpatrzeniu wniosku W.S. o ponowne rozpatrzenie sprawy, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 oraz art. 156 § 1 pkt 2, art. 157 § 1, art. 158 § 1 oraz art. 105 § 1 k.p.a. w zw. z art. 365 § 1 k.p.c., utrzymało w mocy własną decyzję z dnia [...], w przedmiocie stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Starosty [...] z dnia [...], znak [...] o umorzeniu z urzędu postępowania w sprawie zapłaty przez W.S. kosztów za usunięcie, przechowywanie, oszacowanie, sprzedaż lub zniszczenie pojazdu marki FIAT 126p zarejestrowanego za numerem rejestracyjnym [...]. W sprawie ustalono następujące okoliczności faktyczne i prawne. Decyzją z dnia [...] , znak [...] Starosta Z. umorzył z urzędu postępowanie w sprawie zapłaty przez W.S. kosztów za usunięcie, przechowywanie, oszacowanie, sprzedaż lub zniszczenie pojazdu marki FIAT 126p zarejestrowanego za numerem rejestracyjnym [...]. Decyzja jest ostateczna. Decyzją z dnia [...] r., znak [...] Starosta Z. ustalił W.S. koszty w wysokości 36 796,08 zł z tytułu usunięcia, przechowywania, oszacowania, sprzedaży lub zniszczenia pojazdu marki FIAT 126p zarejestrowanego za numerem rejestracyjnym [...], którego był właścicielem w dniu wydania dyspozycji usunięcia przedmiotowego pojazdu. Decyzja została doręczona stronie w dniu 12 kwietnia 2017 r. W dniu 27 września 2017 r. (data wpływu wniosku do organu) W.S. złożył wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty Z. z dnia [...] o ustaleniu kosztów z tytułu usunięcia, przechowywania, oszacowania, sprzedaży lub zniszczenia przedmiotowego pojazdu. Decyzją z dnia [...], nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. działając w oparciu o treść art. 156 § 1 pkt 3, art. 157 § 1 i art. 158 § 1 k.p.a. stwierdziło nieważność decyzji Starosty Z. z dnia [...] r. Zawiadomieniem z dnia 19 stycznia 2018 r. Starosta Z. wszczął postępowanie w sprawie uchylenia ostatecznej decyzji Starosty Z. z dnia [...] o umorzeniu z urzędu postępowania w sprawie zapłaty przez W.S. kosztów za usunięcie, przechowywanie, oszacowanie, sprzedaż lub zniszczenie pojazdu marki FIAT 126p zarejestrowanego za numerem rejestracyjnym [...]. Decyzją z dnia [...] r. Starosta Z. na podstawie art. 154 § 1 i 2 k.p.a. uchylił własną decyzję z dnia [...] (o umorzeniu z urzędu zapłaty kosztów za usunięcie, przechowywanie, oszacowanie sprzedaż lub zniszczenie przedmiotowego pojazdu. Od powyższej decyzji W.S. złożył odwołanie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. zawiadomieniem z dnia [...] wydanym na podstawie art. 157 § 1 i 2 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 365 § 1 k.p.c., wszczęło z urzędu postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty Z. z dnia [...] r. Decyzją z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. z urzędu stwierdziło nieważność ostatecznej decyzji Starosty Z. z dnia [...] r. o umorzeniu z urzędu postępowania w sprawie zapłaty przez W.S. kosztów za usunięcie, przechowywanie, oszacowanie, sprzedaż lub zniszczenie ww. pojazdu. Od powyższej decyzji W.S. złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] r. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów postępowania, tj. - art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez błędne zastosowanie i stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji Starosty Z. uznając, że została wydana z rażącym naruszeniem prawa w sytuacji, kiedy organ wydający decyzję nie dopuścił się kwalifikowanego naruszenia prawa o ile można uznać, ze do naruszenia prawa w ogóle w niniejszej sprawie doszło. Z rażącym naruszeniem prawa mamy do czynienia wyłącznie w sytuacji, kiedy owo naruszenie jest oczywiste i bezsprzeczne, widoczne "gołym okiem" i dla stwierdzenia nie wymaga przeprowadzenia analizy prawnej lub wykładni przepisów prawa. W niniejszej sprawie dochodzi, co najmniej do konieczności zestawienia oraz wykładni dwóch przepisów - art. 365 § 1 k.p.c. , na który powołuje się Samorządowe Kolegium Odwoławcze z art. 7 k.p.a. ustanawiającego - zasadę prawdy obiektywnej, którą mają obowiązek kierować się organy administracji, a której brak jest w przepisach regulujących postępowanie cywilne. Sam fakt, że konieczne jest przeprowadzenie wykładni, zestawienia i interpretacji powyższych dwóch norm, celem określenia ich wzajemnych relacji świadczy o tym, że w niniejszej sprawie nie wystąpiło rażące naruszenie prawa i nie istniały podstawy prawne do wydania zaskarżonej decyzji; - art. 7 k.p.a. poprzez dokonanie nieprawdziwych ustaleń faktycznych z pominięciem dowodów i dokumentów przedłożonych przez stronę, tj. bez dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego koniecznego do załatwienia przedmiotowej sprawy; - art. 8 k.p.a. poprzez działalność organu administracji publicznej sprzeczną z obowiązkiem prowadzenia postępowania w taki sposób, aby pogłębiać zaufanie obywateli do organów Państwa. Działalność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w niniejszej sprawie przynosi niewątpliwie szkody dla Państwa, ponieważ przez nieetyczne, lekceważące zachowania obywatele tracą zaufanie do organów administracji, co stoi w sprzeczności z przywołanym przepisem. W oparciu o postawione zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i o umorzenie postępowania pierwszej instancji. Decyzją z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy własną decyzję z dnia [...] r. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 156 § 1 k.p.a., organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która: 1) wydana został z naruszeniem przepisów o właściwości; 2) wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa; 3) dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną albo sprawy, którą załatwiono milcząco; 4) została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie; 5) była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały; 6) w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą; 7) zawiera wadę powodująca jej nieważność z mocy prawa. W myśl art. 156 § 2 k.p.a. nie stwierdza się nieważności decyzji z przyczyn wymienionych w § 1 pkt 1, 3, 4 i 7, jeżeli od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia upłynęło dziesięć lat a także gdy decyzja wywołała nieodwracalne skutki prawne. Stosownie do treści art. 157 § 1 k.p.a., właściwy do stwierdzenia nieważności decyzji w przypadkach wymienionych w art. 156 jest organ wyższego stopnia, a gdy decyzja wydana została przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze- ten organ. Zgodnie natomiast z art. 157 § 2 k.p.a., postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Rozstrzygnięcie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji następuje w drodze decyzji. Przepisów o milczącym załatwieniu sprawy nie stosuje się. Jeżeli nie można stwierdzić nieważności decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 156 § 2, organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie stwierdził nieważności decyzji (art. 158 § 2 k.p.a.). Zgodnie natomiast z art. 105 § 1 k.p.a., gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. Stosownie zaś do treści art. 365 § 1 k.p.c., orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy oraz inne organy państwowe i organy administracji publicznej, a w wypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. W rozpoznawanej sprawie decyzją z dnia [...] r. Starosta Z. umorzył z urzędu postępowanie w sprawie zapłaty przez W.S. kosztów za usunięcie, przechowywanie, oszacowanie, sprzedaż lub zniszczenie ww. pojazdu pomimo istniejącego już wówczas prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego w Zgierzu z dnia 2 listopada 2015r. (sygn. akt. I Ns 1695/15) rozstrzygającego kwestie własności pojazdu. Decyzja ta wobec niezłożenia odwołania, stała się ostateczna. Następnie Starosta Z. decyzją z dnia [...] r. orzekł o obowiązku zapłaty przez skarżącego kosztów za usunięcie, przechowywanie, oszacowanie, sprzedaż lub zniszczenie ww. pojazdu. Po rozpatrzeniu wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją z dnia [...] r. stwierdziło nieważność decyzji Starosty Z. z dnia [...]r. Decyzją z dnia [...] r. Starosta Z. uchylił na podstawie art. 154 § 1 K.p.a. własną, decyzję z dnia [...] r. o umorzeniu z urzędu zapłaty kosztów za usunięcie, przechowywanie, oszacowanie sprzedaż lub zniszczenie ww. pojazdu. Od powyższej decyzji skarżący złożył odwołanie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. na podstawie art. 157 § 1 i 2 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 365 § 1 k.p.c., wszczęło z urzędu postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty Z. z dnia [...] r. Decyzją z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. stwierdziło nieważność ostatecznej decyzji Starosty Z. z dnia [...]r. Od powyższej decyzji pełnomocnik strony złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Przedmiotem niniejszego postępowania jest więc ponowne rozpatrzenie sprawy dotyczącej "legalności" ostatecznej decyzji Starosty Z. z dnia [...] r. o umarzeniu z urzędu postępowania w sprawie zapłaty przez skarżącego kosztów za usunięcie, przechowywanie, oszacowanie, sprzedaż lub zniszczenie ww. pojazdu. Kolegium wyjaśniło, że zaskarżona decyzja zapadła w postępowaniu nieważnościowym, a celem tego postępowania nie jest ponowne merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy w jej całokształcie, lecz przeprowadzenie weryfikacji ostatecznej decyzji z jednego tylko punktu widzenia, tj. czy badana decyzja jest dotknięta jedną z wad, o których mowa w art. 156 k.p.a. Organ bada jedynie, czy w odniesieniu do określonej decyzji zaistniały przesłanki, o których mowa w art. 156 § 1 k.p.a., a więc kwalifikowane wady tkwiące w samej decyzji, a nie w prowadzonym przed jej wydaniem postępowaniu administracyjnym. Ponadto w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji przedmiotem rozstrzygnięcia jest kwestionowana decyzja według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dniu jej wydania, co oznacza, że organ prowadzący postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji, nie prowadzi dodatkowego postępowania dowodowego w celu ustalenia stanu faktycznego, na podstawie którego została wydana kwestionowana decyzja. Odnosząc się do przesłanki rażącego naruszenia prawa, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a organ wyjaśnił, że powyższej przesłanki nie można utożsamiać z każdym naruszeniem prawa lub jego uchybieniem. Naruszenie przepisów postępowania lub prawa materialnego, nawet mające istotny wpływ na wynik sprawy, nie może być podstawą stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej w postępowaniu nadzwyczajnym, jeżeli nie ma cech rażącego naruszenia prawa. Kwalifikowana wadliwość ma miejsce, gdy istnieje podstawa prawna do wydania aktu, a rozstrzygnięcie zawarte w tymże akcie pozostaje w oczywistej sprzeczności z przepisami prawa, na podstawie których akt został wydany, lub które uprawniały organ do wydania rozstrzygnięcia. O rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz skutki, które wywołuje decyzja. Oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. Przez rażące naruszenie prawa rozumie się sytuację, gdy istnieje podstawa prawna do wydania aktu, a rozstrzygnięcie zawarte w tym że akcie pozostaje w oczywistej sprzeczności z przepisami prawa, na podstawie których akt został wydany, lub które uprawniały organ do wydania rozstrzygnięcia. Nie chodzi przy tym o błędy w wykładni prawa, ale o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny. Rażące naruszenie prawa musi przy tym tkwić w samym akcie od chwili jego wydania, a więc treść decyzji, czy postanowienia musi pozostawać w oczywistej sprzeczności ze stanem prawnym istniejącym w dniu jej wydania. Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności - gospodarcze lub społeczne skutki naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa. Zdaniem organu odwoławczego Starosta Z. podejmując decyzję o umorzeniu postępowania, nie wskazał w rzeczywistości żadnych podstaw przemawiających za jego formalnym zakończeniem w trybie art. 105 § 1 k.p.a., a wydając kolejną decyzję określającą obowiązek zapłaty przez skarżącego kosztów za usunięcie, przechowywanie, oszacowanie, sprzedaż lub zniszczenie ww. pojazdu organ I instancji nie znalazł już uzasadnienia dla uprzednio zastosowanego art. 105 § 1 k.p.a. ze względu na brak podstaw do obligatoryjnego umorzenia postępowania. Z bezprzedmiotowością postępowania mamy do czynienia wtedy, gdy brak jest podstaw prawnych lub faktycznych do prowadzenia postępowania administracyjnego i do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, a więc brak jest sprawy administracyjnej, mogącej być przedmiotem postępowania. W niniejszej sprawie zarówno w dacie wydania decyzji z dnia [...] rorgan I instancji dysponował prawomocnym postanowieniem z dnia 2 listopada 2015 r., sygn. akt. I Ns 1695/15 Sądu Rejonowego w Zgierzu rozstrzygającym kwestię własności pojazdu. Zgodnie natomiast z treścią art. 365 § 1 k.p.c., orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy oraz inne organy państwowe i organy administracji publicznej. Oznacza to, że również organy administracji publicznej w niniejszej sprawie są związane ww. postanowieniem orzekającym przepadek samochodu będącego dotychczas własnością W.S. Zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w ustalonym stanie faktycznym i prawnym zaistniała przesłanka stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] r., jako rażąco naruszającej art. 105 § 1 k.p.a. w zw. z art. 365 § 1 k.p.c., o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Starosta Z. pomimo bowiem istniejącego w dacie wydania decyzji prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego w Zgierzu z dnia 2 listopada 2015r. sygn. akt. I Ns 1695/15 rozstrzygającego kwestię własności pojazdu, umorzył z urzędu prowadzone postępowanie jako bezprzedmiotowe. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi pełnomocnik skarżącego podtrzymał w całości zarzuty naruszenia przepisów postępowania przedstawione we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, tj. - art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez błędne zastosowanie i uznanie, że decyzja Starosty Z. została wydana z rażącym naruszeniem prawa w sytuacji, kiedy organ wydający decyzję nie dopuścił się kwalifikowanego naruszenia prawa o ile można uznać, że do naruszenia prawa w ogóle w niniejszej sprawie doszło. Z rażącym naruszeniem prawa mamy do czynienia wyłącznie w sytuacji, kiedy owo naruszenie jest oczywiste i bezsprzeczne, widoczne "gołym okiem" i dla swojego stwierdzenia nie wymaga przeprowadzenia analizy prawnej lub wykładni przepisów prawa. W niniejszej sprawie zachodzi, co najmniej konieczność zestawienia oraz wykładni dwóch przepisów art. 365 § 1 k.p.c. z art. 7 k.p.a. Sam natomiast fakt, że konieczne jest przeprowadzenie wykładni, zestawienia i interpretacji powyższych dwóch norm, celem określenia ich wzajemnych relacji świadczy o tym, że nie miało miejsca rażące naruszenie prawa i nie było podstaw prawnych do wydania zaskarżonej decyzji; - art. 7 k.p.a., poprzez dokonanie nieprawdziwych ustaleń faktycznych, z pominięciem dowodów i dokumentów przedłożonych przez stronę postępowania, bez dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego koniecznego do załatwienia przedmiotowej sprawy; - art. 8 k.p.a., poprzez nieprowadzenie postępowania w taki sposób, aby pogłębić zaufanie obywateli do organów Państwa. Działalność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w niniejszej sprawie przynosi niewątpliwie szkody dla Państwa, ponieważ przez nieetyczne, lekceważące zachowania obywatele tracą zaufanie do organów administracji, co stoi w sprzeczności z przywołanym przepisem. Pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] r. i umorzenie postępowania administracyjnego w całości, jako bezpodstawnego na podstawie art. 145 § 3 p.p.s.a. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie, wniosło o jej oddalenie. W dniu 12 lutego 2019 r. do akt sprawy wpłynęło pismo procesowe pełnomocnika skarżącego z dnia 6 lutego 2019 r. zawierające wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z dnia 27 lutego 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W dniu 8 maja 2019 r. do akt sprawy wpłynęło pismo procesowe pełnomocnika skarżącego zatytułowane "Stanowisko pełnomocnika skarżącego", w którym pełnomocnik zaakcentował, że przedstawia ono argumentację opartą na zasadach słuszności i poczuciu sprawiedliwości społecznej. Podkreślił w tym kontekście, że skarżący jest osobą starszą, uczciwą i prostolinijną, nieposiadającą wykształcenia prawnego i nieznającą przepisów prawa, które w chwili obecnej są wykorzystywane przeciwko niemu. Pełnomocnik podkreślił, że skarżący w toku postepowania wykazał, że sporny pojazd został sprzedany 11 lat temu i w okresie którego dotyczy przedmiotowa sprawa nie był już jego właścicielem. Reasumując pełnomocnik stwierdził, że decyzja Starosty Z. o umorzeniu postępowania względem skarżącego nie jest dotknięta wadą nieważności, w konsekwencji słusznym i sprawiedliwym jest uwzględnienie niniejszej skargi. Wojewódzki Sad Administracyjny Łodzi zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 2107 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2018r., poz. 1302 ze zm.), dalej p.p.s.a., który stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 p.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Przeprowadzona przez Sąd w rozpoznawanej sprawie kontrola we wskazanym wyżej aspekcie nie wykazała, aby zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] r. jak i poprzedzająca ją decyzja tego organu z dnia [...] r. w przedmiocie stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Starosty Z. z dnia [...] r., znak [...] o umorzeniu z urzędu postępowania w sprawie zapłaty przez W.S. kosztów za usunięcie, przechowywanie, oszacowanie, sprzedaż lub zniszczenie pojazdu marki FIAT 126p zarejestrowanego za numerem rejestracyjnym [...]. Przechodząc do rozważań merytorycznych należy podkreślić, że zgodnie z art. 156 § 1 k.p.a., organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która: 1) wydana został z naruszeniem przepisów o właściwości; 2) wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa; 3) dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną albo sprawy, którą załatwiono milcząco; 4) została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie; 5) była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały; 6) w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą; 7) zawiera wadę powodująca jej nieważność z mocy prawa. W myśl art. 156 § 2 k.p.a. nie stwierdza się nieważności decyzji z przyczyn wymienionych w § 1 pkt 1, 3, 4 i 7, jeżeli od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia upłynęło dziesięć lat a także gdy decyzja wywołała nieodwracalne skutki prawne. Stosownie do treści art. 157 § 1 k.p.a., właściwy do stwierdzenia nieważności decyzji w przypadkach wymienionych w art. 156 jest organ wyższego stopnia, a gdy decyzja wydana została przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze - ten organ. Zgodnie natomiast z art. 105 § 1 k.p.a., gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. Bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego, o której stanowi art. 105 § 1 k.p.a., oznacza, że brak jest któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego, a wobec tego nie można wydać decyzji załatwiającej sprawę przez rozstrzygnięcie jej co do istoty (zob. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2016 r., str. 491). Przesłanka bezprzedmiotowości występuje, gdy brak jest podstaw prawnych do merytorycznego rozstrzygnięcia danej sprawy w ogóle, bądź nie było podstaw do jej rozpoznania w drodze postępowania administracyjnego (zob. wyrok NSA z dnia 24 kwietnia 2003 r., sygn. akt III SA 2225/01, LEX nr 82196). Przy czym bezprzedmiotowość postępowania może wynikać z istnienia przesłanki podmiotowej bądź też przesłanki przedmiotowej w prowadzonym postępowaniu. W szczególności, gdy w znaczeniu prawnym brakuje przedmiotu postępowania, można mówić o braku przesłanki przedmiotowej do merytorycznego rozstrzygnięcia. Podobnie jest w przypadku braku przesłanki podmiotowej, a więc w sytuacji braku strony postępowania mającej interes prawny w uzyskaniu rozstrzygnięcia. W okolicznościach niniejszej sprawy Starosta Z. mocą decyzji z dnia [...] r., znak [...] umorzył z urzędu postępowania w sprawie zapłaty przez W.S. kosztów za usunięcie, przechowywanie, oszacowanie, sprzedaż lub zniszczenie pojazdu marki FIAT 126p zarejestrowanego za numerem rejestracyjnym [...]. Jak wynika z uzasadnienia tej decyzji podstawą rozstrzygnięcia był fakt uznania, że skarżący W.S. nie był właścicielem spornego pojazdu. Analiza akt sprawy prowadzi do wniosku, że Starosta podejmując powyższe rozstrzygnięcie był w posiadaniu prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego w Zgierzu z dnia 2 listopada 2015r. (sygn. akt. I Ns 1695/15) rozstrzygającego kwestię własności/przepadku pojazdu. Godzi się również podkreślić, że od powyższego postanowienia Sądu Rejonowego w Zgierzu z dnia 2 listopada 2015 r. skarżący złożył "zażalenie". Sąd Okręgowy w Łodzi III Wydział Cywilny Odwoławczy Postanowieniem z dnia 2 marca 2016 r. sygn. akt III Ca 199/16 oddalił apelację W.S. Postanowienie Sądu Rejonowego w Zgierzu z dnia 2 listopada 2015 r. uprawomocniło się w dniu 2 marca 2016 r. Stosownie do treści art. 365 § 1 k.p.c., orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy oraz inne organy państwowe i organy administracji publicznej, a w wypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. W rozpoznawanej sprawie decyzją z dnia [...] r. Starosta Z. umorzył z urzędu postępowanie w sprawie zapłaty przez W.S. kosztów za usunięcie, przechowywanie, oszacowanie, sprzedaż lub zniszczenie ww. pojazdu pomimo istniejącego już wówczas prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego w Zgierzu z dnia 2 listopada 2015r. (sygn. akt. I Ns 1695/15) rozstrzygającego kwestie własności/przepadku pojazdu. Decyzja ta wobec niezłożenia odwołania, stała się ostateczna. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. zawiadomieniem z dnia [...] r. wydanym na podstawie art. 157 § 1 i 2 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 365 § 1 k.p.c., wszczęło z urzędu postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty Z. z dnia [...] r. Decyzją z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. stwierdziło nieważność ostatecznej decyzji Starosty Z. z dnia [...] r. Po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję z dnia [...] r. W uzasadnieniu organ stwierdził, że decyzja zapadła w postępowaniu nieważnościowym, a celem tego postępowania nie jest ponowne merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy w jej całokształcie, lecz przeprowadzenie weryfikacji ostatecznej decyzji z jednego tylko punktu widzenia, tj. czy badana decyzja jest dotknięta jedną z wad, o których mowa w art. 156 k.p.a. Organ bada jedynie, czy w odniesieniu do określonej decyzji zaistniały przesłanki, o których mowa w art. 156 § 1 k.p.a., a więc kwalifikowane wady tkwiące w samej decyzji, a nie w prowadzonym przed jej wydaniem postępowaniu administracyjnym. Ponadto w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji przedmiotem rozstrzygnięcia jest kwestionowana decyzja według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dniu jej wydania, co oznacza, że organ prowadzący postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji, nie prowadzi dodatkowego postępowania dowodowego w celu ustalenia stanu faktycznego, na podstawie którego została wydana kwestionowana decyzja. Odnosząc się do przesłanki rażącego naruszenia prawa, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a organ wyjaśnił, że powyżej przesłanki nie można utożsamiać z każdym naruszeniem prawa lub jego uchybieniem. Kwalifikowana wadliwość ma miejsce, gdy istnieje podstawa prawna do wydania aktu, a rozstrzygnięcie zawarte w tym że akcie pozostaje w oczywistej sprzeczności z przepisami prawa, na podstawie których akt został wydany, lub które uprawniały organ do wydania rozstrzygnięcia. O rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz skutki, które wywołuje decyzja. Rażące naruszenie prawa musi przy tym tkwić w samym akcie od chwili jego wydania, a więc treść decyzji, czy postanowienia musi pozostawać w oczywistej sprzeczności ze stanem prawnym istniejącym w dniu jej wydania. Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności - gospodarcze lub społeczne skutki naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa. Zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w ustalonym stanie faktycznym i prawnym zaistniała przesłanka stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] r., jako rażąco naruszającej art. 105 § 1 k.p.a. w zw. z art. 365 § 1 k.p.c. - o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Starosta Z. pomimo bowiem istniejącego w dacie wydania decyzji prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego w Zgierzu z dnia 2 listopada 2015r. sygn. akt. I Ns 1695/15 rozstrzygającego kwestię własności pojazdu, umorzył z urzędu prowadzone wobec W.S. postępowanie jako bezprzedmiotowe. W ocenie składu orzekającego w przedmiotowej sprawie stanowisko Kolegium jest uzasadnione i znajduje oparcie zarówno w przepisach prawa jak i w orzecznictwie sądów administracyjnych(por. wyrok NSA z dnia 20 kwietnia 2018 r. w sprawie I OSK 2470/17, z dnia 15 lipca 2016 r.. w sprawie I OSK 2428/14 wyrok WSA w Łodzi z dnia 10 października 2017 r. w sprawie III SA/Łd 500/17 ) . Spór w niniejszej sprawie dotyczy kwestii przesądzenia własności/utraty prawa własności/przepadku pojazdu Fiat 126p nr rej. [...], co ma bezpośredni wpływ na ustalenie osoby będącej stroną postępowania w sprawie zapłaty kosztów za usunięcie, przechowywanie, oszacowanie, sprzedaż lub zniszczenie ww. pojazdu. Na wstępie należy wskazać, że do dnia wejścia w życie ustawy zmieniającej, ustawę z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym tj. do 3 września 2010 r., kwestie usuwania, przemieszczania i blokowania pojazdów regulował art. 130a ust. 1 - 11 p.r.d. Zgodnie z art. 130a ust. 10 p.r.d. - w brzmieniu sprzed powyższej nowelizacji - pojazd usunięty w trybie określonym w art. 130a ust. 1 i 2 p.r.d. nieodebrany przez uprawnioną osobę w terminie 6 miesięcy od dnia jego usunięcia z drogi, uznawany był za porzucony z zamiarem wyzbycia się. Pojazd ten przechodził na rzecz Skarbu Państwa z mocy ustawy z upływem wskazanego 6-miesięcznego okresu. Szczegółowo tryb postępowania w sprawie przejścia z mocy ustawy porzuconych pojazdów na rzecz Skarbu Państwa regulowało rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 października 2007 r. w sprawie usuwania pojazdów (Dz.U. Nr 191, poz. 1377 ze zm.), dalej rozporządzenie. Zgodnie z § 8 ust. 1 rozporządzenia o przejęciu na rzecz Skarbu Państwa orzekał naczelnik właściwego miejscowo urzędu skarbowego. Wyrokiem z dnia 3 czerwca 2008 r., P 4/06, Trybunał Konstytucyjny orzekł m.in., że art. 130a ust. 10 p.r.d. w zakresie, w jakim dopuszcza odjęcie prawa własności pojazdu bez prawomocnego orzeczenia sądu, jest niezgodny z art. 46, art. 21 ust. 1, art. 64 ust. 1 w zw. z art. 31 ust. 3 oraz z art. 64 ust. 3 Konstytucji RP, zaś art. 130a ust. 11 pkt 3 p.r.d. jest niezgodny z art. 64 ust. 3 Konstytucji. Trybunał jednocześnie odroczył utratę mocy obowiązującej tych przepisów o 12 miesięcy od chwili opublikowania wyroku, co nastąpiło w Dzienniku Ustaw z dnia 11 czerwca 2008 r., Nr 100, poz. 649. W następstwie tego wyroku TK ustawodawca wprowadził zmiany do art. 130a p.r.d., poprzez dodanie ustawą zmieniającą ustępów 10a – 10l. W p.r.d. w znowelizowanym brzmieniu zmieniono zasady orzekania o odejmowaniu własności w ten sposób, że obecnie przejście własności pojazdu usuniętego z drogi następuje na rzecz powiatu (poprzednio Skarbu Państwa) i nie z mocy prawa, lecz wymaga konstytutywnego postanowienia sądu orzekającego przepadek (art. 130a ust. 10 p.r.d. w znowelizowanym brzmieniu). Zatem od dnia [...] r. w stosunku do pojazdu usuniętego z drogi w przypadkach wymienionych w art. 130a ust. 1 lub 2 p.r.d. – starosta uzyskał uprawnienie do występowania do sądu o orzeczenie przepadku pojazdu, jeżeli prawidłowo powiadomiony właściciel lub osoba uprawniona nie odebrała pojazdu w terminie 3 miesięcy od dnia jego usunięcia. Wedle przepisów znowelizowanych, po orzeczeniu przepadku przez sąd, na podstawie art. 130a ust. 10h p.r.d., starosta w odrębnej decyzji obciąża dotychczasowego właściciela kosztami zagospodarowania pojazdu powstałymi od dnia wydania dyspozycji jego usunięcia. Z dniem 12 czerwca 2009 r., czyli z upływem terminu odroczenia utraty mocy obowiązującej art. 130a ust. 10 p.r.d., dotychczas właściwe organy administracyjne (właściwi naczelnicy urzędów skarbowych) utraciły kompetencję do wydawania decyzji o przejściu nieodebranych samochodów na rzecz Skarbu Państwa. Po nowelizacji p.r.d. o przepadku pojazdu na rzecz powiatu orzeka sąd powszechny na wniosek starosty. Tym samym, po tej dacie, postanowienie sądowe o przepadku stało się jedyną prawnie dopuszczalną formą odjęcia własności pojazdu. W niniejszej sprawie samochód stanowiący własność W.S. został usunięty z drogi w dniu 20 marca 2009 r. i zabezpieczony na parkingu strzeżonym w Z. O fakcie tym skarżący został zawiadomiony w dniu 31 marca 2009 r. pismem Komendy Powiatowej Policji w Z. z dnia 26 marca 2009 r. Pismo to zawierało pouczenie, że nieodebranie przedmiotowego pojazdu w terminie 6 miesięcy ze wskazanego parkingu spowoduje uznanie porzucenia pojazdu z zamiarem wyzbycia się i z mocy ustawy pojazd przejdzie na rzecz Skarbu Państwa. Zawiadomienie to pozostało bez żadnej reakcji ze strony skarżącego. Skarżący nie wykazał również żadnego zainteresowania sprawą po tym jak w dniu 3 grudnia 2010 r. otrzymał od Starosty Z. zawiadomienie z dnia 15 listopada 2010 r. o nieodebraniu spornego pojazdu z parkingu strzeżonego w Z. O przepadku samochodu skarżącego orzekł na wniosek Starosty Z. Sąd Rejonowy w Zgierzu postanowieniem z dnia 2 listopada 2015 r., które stało się prawomocne w dniu 2 marca 2016 r. W takich okolicznościach Starosta Z. zawiadomieniem z dnia 21 lipca 2016 r. wszczął postępowanie względem W.S. w przedmiocie zapłaty kosztów za usunięcie, przechowywanie, oszacowanie, sprzedaż lub zniszczenie pojazdu marki Fiat 126p zarejestrowanego za numerem rejestracyjnym [...]. W toku tego postępowania skarżący przedstawił fakturę VAT Nr [...] dotyczącą sprzedaży przedmiotowego samochodu w dniu 29 listopada 2008 r. W tym stanie rzeczy Starosta Z. decyzją z dnia [...] r. umorzył postępowanie w sprawie zapłaty przez W.S. kosztów za usunięcie, przechowywanie, oszacowanie, sprzedaż lub zniszczenie przedmiotowego pojazdu. W uzasadnieniu podniósł, że w związku z tym, że skarżący nie jest już właścicielem przedmiotowego pojazdu oraz nie był nim w dniu usunięcia pojazdu z drogi, a koszty związane z usunięciem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu powstałe od momentu wydania dyspozycji jego usunięcia do zakończenia postępowania ponosi osoba będąca właścicielem tego pojazdu, należało umorzyć postępowanie w sprawie ponieważ stało się ono bezprzedmiotowe. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. w zaskarżonej decyzji stwierdziło, że takie rozstrzygnięcie Starosty rażąco narusza art. 105 § 1 k.p.a. w zw. z art. 365 § 1 k.p.c. Starosta Z. pomimo bowiem istniejącego w dacie wydania decyzji prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego w Zgierzu z dnia 2 listopada 2015r. sygn. akt. I Ns 1695/15 rozstrzygającego kwestię własności pojazdu, umorzył z urzędu prowadzone postępowanie jako bezprzedmiotowe. Przedmiot sporu sprowadza się zatem do odmiennych stanowisk stron w zakresie ustalenia, kto był właścicielem ww. pojazdu w dniu wydania dyspozycji jego usunięcia tj. 20 marca 2009r. Skarżący zakwestionował bowiem prawidłowość twierdzenia zawartego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że osoba właściciela pojazdu w tej właśnie dacie wynika z postanowienia sądowego o przepadku pojazdu na rzecz Powiatu, jako dowód przedstawiając ww fakturę sprzedaży z dnia 29 listopada 2008 r. Słusznie jednak przyjął organ, że podnoszona wyżej okoliczność nie mogła mieć wpływu na wynik sprawy. Organ nie mógł bowiem czynić ustaleń sprzecznych z sentencją opisanego już wyżej prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego w Zgierzu z 2 listopada 2015 r. w której w pkt 1 Sąd orzekł o przepadku pojazdu osobowego marki Fiat 126p o numerze rejestracyjnym [...], będącego dotychczas własnością W.S., na rzecz Powiatu Z. Wprawdzie orzekając w sprawie przepadku samochodu na rzecz Powiatu Z. Sąd ustalił jego właściciela na datę orzekania tj. 2 listopada 2015 r. jednak ww. postanowienie przesądza także o tym, kto był właścicielem tego pojazdu 20 marca 2009 r. Skoro bowiem postanowienie o przepadku określa go jako ostatniego właściciela na dzień 2 listopada 2015 r., to tym samym nie ma podstaw do przyjęcia - jak chce tego skarżący – że pomiędzy tymi datami nastąpiła zmiana co do osoby właściciela. Takie ustalenie pozostawałoby w sprzeczności z treścią postanowienia Sądu Rejonowego. Godzi się w tym miejscu podkreślić, że od powyższego postanowienia Sądu Rejonowego w Zgierzu z dnia 2 listopada 2015 r. skarżący złożył "zażalenie", w którym w zasadzie jedynym argumentem był podnoszony przez niego fakt, że nie jest właścicielem spornego pojazdu. Sąd Okręgowy w Łodzi III Wydział Cywilny Odwoławczy Postanowieniem z dnia 2 marca 2016 r. sygn. akt III Ca 199/16 oddalając apelację W.S. w uzasadnieniu stwierdził, że "(...)podziela i przyjmuje za własny ustalony przez Sąd Rejonowy stan faktyczny. (...)Dowody przedstawione w tym postępowaniu nie potwierdzają zarzutu apelacji jakoby samochód marki Fiat 126p o nr rej. [...] nie był własnością W.S. Do apelacji również nie został dołączony żaden dokument potwierdzający fakt sprzedaży samochodu przez uczestnika" . Postanowienie Sądu Rejonowego w Zgierzu z dnia 2 listopada 2015 r. uprawomocniło się w dniu 2 marca 2016 r. Stosownie do treści art. 365 § 1 k.p.c., orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy oraz inne organy państwowe i organy administracji publicznej, a w wypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Moc wiążącą prawomocnego orzeczenia sądu należy rozważać w dwóch aspektach: pierwszy odnosi się do faktu istnienia prawomocnego orzeczenia, drugi zaś przejawia się w mocy wiążącej rozstrzygnięcia zawartego w treści orzeczenia. Prawomocne orzeczenie powoduje tę konsekwencję prawną, że nikt nie może negować faktu istnienia orzeczenia i jego określonej treści. Przepis art. 365 § 1 k.p.c. wywiera zatem określone skutki w sferze materialnoprawnej, gdyż jest przepisem prawa materialnego, który dotyczy także sądów administracyjnych (por. stanowisko NSA w wyroku z dnia 29 sierpnia 2017 r. sygn. akt II GSK 796/17, dostępnym jw.). Powołany przepis powinien być stosowany bezpośrednio także przez sądy administracyjne, bowiem m.in. tego typu sądy są adresatami normy zawartej w tym przepisie. Ratio legis art. 365 § 1 k.p.c. stanowi to, że przepis ten gwarantuje zachowanie spójności i logiki działania organów państwowych, zapobiegając funkcjonowaniu w obrocie prawnym rozstrzygnięć wzajemnie ze sobą sprzecznych, co byłoby nie do pogodzenia w całym systemie sprawowania władzy (por. wyroki NSA z dnia 1 grudnia 2010 r. sygn. akt II FSK 1054/08 i z dnia 13 maja 2015 r., sygn. akt II FSK 1116/14, powołane w wyroku NSA z dnia 29 sierpnia 2017 r. – orzeczenia dostępne jw.). W ślad za Sądem Najwyższym należy również podkreślić, że powołany przepis realizuje jedną z najistotniejszych gwarancji konstytucyjnych, jaką jest prawo do rozstrzygnięcia sprawy przez niezawisły sąd (art. 45 ust. 1 Konstytucji), która nie byłaby możliwa do osiągnięcia bez stabilności, pewności i niewzruszalności rozstrzygnięć sądowych; jest przy tym także jedną z gwarancji powagi wymiaru sprawiedliwości (por. wyrok SN z dnia 6 marca 2014 r. sygn. akt V CSK 203/13, Lex nr 1446456). Skutki prawomocności orzeczenia sądu powszechnego w postępowaniu administracyjnym w pełni akceptuje doktryna (B. Adamiak w: B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, C.H. Beck 2016, s. 373, nb 2 do art. 66). W doktrynie trafnie wskazuje się, że wszystkie postanowienia sądu cywilnego korzystają z mocy wiążącej na podstawie art. 365 k.p,c., (P. Grzegorczyk w: red. T. Ereciński, Kodeks postępowania cywilnego. Komentarz, LexisNexis 2012, t. II s. 143, uw. 11 i przywołane przez Komentatora postanowienia SN). Moc wiążąca prawomocnego orzeczenia może stanowić podstawę dla rozstrzygnięć prejudycjalnych przez sądy i inne organy państwowe (K. Piasecki w: Kodeks postępowania cywilnego. Komentarz do artykułów 1-366, C.H. Beck 2010, t. I, s. 1640, nb 12). W niniejszej sprawie, przy ustalaniu daty utraty prawa własności pojazdu przez skarżącego, nie można więc pominąć pozostawania w obrocie prawnym prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego w Zgierzu z dnia 2 listopada 2015 r. W postanowieniu tym Sąd Rejonowy wprost wskazał, że Powiat Z. przejmuje własność pojazdu, którego dotychczasowym właścicielem był W.S. Ta istotna okoliczność została potwierdzona przez rozpoznający apelację W.S. Sąd Okręgowy. Jeszcze raz należy podkreślić, że w okolicznościach przedmiotowej sprawy zacytowana powyżej treść uzasadnienia postanowienia Sądu Okręgowego z dnia 2 marca 2016 r. nie pozostawia wątpliwości, że Sąd ten odnosił się do, przedstawionego w pkt 1 sentencji postanowienia Sądu Rejonowego w Zgierzu z dnia 2 listopada 2015 r. stwierdzenia, że "dotychczasowym właścicielem był W.S.", tym samym przesądzając kwestie własności pojazdu, której nie uwzględnil Starosta Z. wydając decyzje z dnia [...] r. o umorzeniu postepowania jako bezprzedmiotowego, z uwagi na podmiotową przesłankę bezprzedmiotowości. Tymczasem zgodnie z art. 365 § 1 k.p.c. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, ale również inne sądy oraz inne organy państwowe oraz organy administracji publicznej. Za niezasadne należało zatem uznać zarzuty skargi odnoszące się do dokonanie nieprawdziwych ustaleń faktycznych, z pominięciem dowodów i dokumentów przedłożonych przez stronę postępowania, bez dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego koniecznego do załatwienia przedmiotowej sprawy. Jak już wyżej zaznaczono sprawa ta została prawomocnie przesądzona postanowieniem sądu powszechnego o przepadku auta, którego dotychczasowym właścicielem był W.S., na rzecz powiatu i żadne dodatkowe ustalenia nie były w sprawie konieczne, a wręcz podjęcie czynności zmierzających do odmiennych ustaleń godziłoby w powagę rzeczy osądzonej i stanowiłoby naruszenie art. 365 § 1 k.p.c. Treścią nakazu wynikającego z art. 365 § 1 k.p.c. jest powinność uwzględniania stanu prawnego wynikającego z utożsamianego z powagą rzeczy osądzonej prawomocnego rozstrzygnięcia sprawy co do istoty (por. wyrok SA w Warszawie z dnia 7 marca 2017 r., I ACa 1451/14). Tym samym Sąd i organy orzekające w niniejszej sprawie związane były stwierdzeniem, że skarżący utracił własność pojazdu dopiero z dniem uprawomocnienia się tego postanowienia. W konsekwencji zasadnie Kolegium uznało, że decyzja Starosty Z. umarzająca postępowania w przedmiocie zapłaty kosztów za usunięcie, przechowywanie, oszacowanie, sprzedaż lub zniszczenie pojazdu marki Fiat 126p zarejestrowanego za numerem rejestracyjnym [...], w stosunku do W.S., z powodu uznania, że nie jest i nie był stroną tego postępowania, wobec pozostającego w obrocie prawnym prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego w Zgierzu z dnia 2 listopada 2015 r., rażąco naruszała art. 105 § 1 k.p.a. i 365 § 1 k.p.c. Jeszcze raz należy podkreślić, że skarżący kwestionował przedmiotowe rozstrzygnięcie Sądu Rejonowego argumentując, że nie jest właścicielem spornego auta bowiem sprzedał je w 2008 r. Ostatecznie kwestie tę rozstrzygnął Sąd Okręgowy oddalając apelację skarżącego. Wobec powyższego za nieuzasadniony Sąd uznał również zarzut naruszenia art. 8 k.p.a i art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Na zakończenie odnosząc się do argumentacji pełnomocnika zawartej w piśmie procesowym z dnia 8 maja 2019 r. Sąd wyjaśnia, że jak podniesiono wyżej, na podstawie art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 cytowanego przepisu stanowi, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli przepisy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przez organy administracji publicznej przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność zastosowania wykładni tych przepisów. Sąd nie jest zatem władny oceniać takich okoliczności jak pokrzywdzenie strony decyzją, czy decyzja wiąże się z negatywnymi skutkami dla strony, czy narusza zasady współżycia społecznego i im podobnych. Sąd związany jest normą prawną odzwierciedlającą wolę ustawodawcy, wyrażoną w treści odpowiedniego przepisu prawa. W konsekwencji sąd administracyjny nie ocenia rozstrzygnięcia organu pod kątem jego słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego, ale w zakresie dokonywanej kontroli zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy Kontrola sądu nie obejmuje również oceny wypełniania przez organy administracji tzw. pozasystemowych kryteriów słusznościowych, w szczególności kierowania się zasadami współżycia społecznego, ani kryteriów celowościowych, (vide: wyrok NSA z dnia 25 września 2009 r., w sprawie I OSK 1403/08, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Sąd Administracyjny jest więc sądem rozstrzygającym jedynie o legalności przedstawionych im do kontroli aktów organów administracji publicznej Oceniając zatem wyłącznie pod takim kątem zaskarżoną decyzję i poprzedzająca ją decyzję Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie stwierdził, że nie są one obarczone wadami, skutkującymi koniecznością wyeliminowania ich z obrotu prawnego. Kontrolowaną decyzję wydano bowiem w poprawnie przeprowadzonym postępowaniu administracyjnym i zastosowano przepisy prawa materialnego zgodne z przedmiotem sprawy. Na marginesie sprawy Sąd stwierdza, że abstrahując od legalności działania Starosty Z. dotyczącego prowadzenia postępowania w sprawie zmiany decyzji ostatecznej z dnia [...] r. w trybie art. 154 § 1 i § 2 K.p.a., sprawa ta, jak wynika z akt sprawy, została zakończona ostateczną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] r. nr [...]. W tym kontekście, mając na uwadze ustalony w sprawie stan faktyczny i prawny, należy tylko zaakcentować, że zgodnie z poglądami doktryny przewidziane w kodeksie postepowania administracyjnego i w przepisach szczególnych nadzwyczajne tryby postępowania administracyjnego są oparte na zasadzie niekonkurencyjności, polegającej na tym, że ich rolą jest usuwanie wyłącznie określonych wad decyzji. Tryby te nie mogą być stosowane zamiennie. Pierwszeństwo ma przy tym tryb najdalej idący, tzn. prowadzący do usunięcia skutków wydania wadliwej decyzji ex tunc – od chwili jej wejścia do obrotu prawnego – a więc tryb stwierdzenia nieważności decyzji. Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił. D.Cz.