III SA/Łd 760/12

Dnia 10 stycznia 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Alberciak, Sędziowie Sędzia NSA Irena Krzemieniewska, Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski (spr.), , Protokolant Pomocnik sekretarza – Bartosz Adamus, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 stycznia 2013 roku sprawy ze skargi Z. S. na decyzję Wojewoda [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych 1. oddala skargę; 2. przyznaje i nakazuje wypłacić z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi adwokatowi E. S. – C., prowadzącej Kancelarię Adwokacką w Ł. przy ul. P [...], kwotę 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć 20/100) złotych obejmującą podatek od towarów i usług, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu. Decyzją z dnia [...] nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2000 r., nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) oraz art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 10 ust. 4 pkt 2, ust. 7 pkt 2, art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a i c, ust. 2 pkt 3, art. 104 ust. 1 pkt 1 lit. a i c, art. 107 ust 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2008 r. nr 69, poz. 415 z późn. zm.) Wojewoda Ł. utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] nr [...] orzekającą o uznaniu Z.S. za osobę bezrobotną od dnia rejestracji, tj. od dnia [...] i braku prawa do zasiłku dla bezrobotnego, z uwagi na niespełnienie przesłanek warunkujących nabycie prawa do zasiłku, określonych w ustawie o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. W odwołaniu od decyzji organu I instancji Z.S. zakwestionował zasadność rozstrzygnięcia i wniósł o przyznanie prawa do zasiłku, jednocześnie załączając dwa zaświadczenia z dnia 30 maja 2012 r. wydane przez firmę A. oraz zaświadczenie o wypłaconych zasiłkach/świadczeniach za okres po ustaniu ubezpieczenia z dnia 31 maja 2012 r. W dniu [...] Z.S. przedłożył w Ł. Urzędzie Wojewódzkim, Wydziale Polityki Społecznej "Informację o dochodach oraz pobranych zaliczkach na podatek dochodowy za rok 2011", oraz wyciągi z rachunków bankowych. W uzasadnieniu decyzji utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji organ powołał brzmienie art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 71 ust. 2 pkt 3 oraz art. 104 ust. 1 pkt 1 lit. a i c, art. 107 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Organ zauważył, że pojęcie "co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę" odnosi się do tylko do pracownika, który jest zatrudniony w pełnym wymiarze czasu pracy. W odniesieniu zaś do warunku obowiązkowego opłacania od wynagrodzenia za pracę, składki na Fundusz Pracy są opłacane za okres trwania obowiązkowych ubezpieczeń - emerytalnego i rentowego w trybie i na zasadach przewidzianych dla składek na ubezpieczenie społeczne (art. 107 ust. 1 ustawy). Podmioty zobowiązane do opłacania tych składek i sposób ich ustalania określa art. 104 ust. 1 ustawy, który stanowi, że są one ustalane od kwot stanowiących podstawę wymiaru składek na ubezpieczenie emerytalne i rentowe, wynoszących w przeliczeniu na dni miesiąca co najmniej minimalne wynagrodzenie. Dokonując interpretacji powołanych przepisów organ przyjął jako zasadę, że bezrobotny winien udokumentować wymagany przez przepisy "okres uprawniający do zasiłku" w dniu dokonania rejestracji w powiatowym urzędzie pracy. Organ wskazał, że Z.S. w dniu rejestracji w Powiatowym Urzędzie Pracy w Ł. spełniał warunki nabycia statusu osoby bezrobotnej, bowiem był osobą niezatrudnioną i niewykonującą innej pracy zarobkowej, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia. Nie spełniał jednak warunków nabycia prawa do zasiłku dla bezrobotnego. W okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji, tj. od dnia 29 listopada 2010 r. do dnia 29 maja 2012 r. zarejestrowany był w PUP w Ł. jako osoba bezrobotna, tj. od dnia 6 września 2010 r. do dnia 9 maja 2011 r. i pobierał zasiłek dla bezrobotnego od dnia 14 września 2010 r. do dnia 9 maja 2011 r. Ponadto wykonywał inną pracę zarobkową w ramach umowy zlecenie w Przedsiębiorstwie B. od dnia 10 maja 2011 r. do dnia 31 sierpnia 2011 r., zatrudniony był w firmie A. od dnia 1 września 2011 r. do dnia 4 lutego 2012 r. w pełnym wymiarze czasu, pobierał zasiłek chorobowy od dnia 5 lutego 2012 r. do dnia 23 maja 2012 r., zaś podstawę wymiaru tego zasiłku stanowiła kwota równa minimalnemu wynagrodzeniu. Organ wskazał, iż aby nabyć uprawnienia do zasiłku bezrobotny musi wykazać spełnienie warunków określonych w art. 71 ustawy, tj. musi wykazać fakt posiadania co najmniej 365 dni uprawniających do zasiłku dla bezrobotnego w okresie ostatnich 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji. Należy wskazać, że przepisy ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy nie przewidują w tym zakresie żadnych wyjątków. Ponadto organ administracji nie ma uprawnień do uznaniowego przyznawania zasiłków dla bezrobotnych. Do okresu uprawniającego do nabycia prawa do zasiłku można zatem zaliczyć okresy zatrudnienia i świadczenia usług na podstawie umowy zlecenia, jeżeli podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę w przeliczeniu na okres pełnego miesiąca. Przeliczenia należy dokonać poprzez podzielenie kwoty wynagrodzenia za pracę w ramach umowy zlecenia przez okres (liczbę dni), za który tę kwotę uzyskano, a następnie wynik pomnożyć przez liczbę dni miesiąca, w którym badamy, czy okres pracy powinien być zaliczony do okresu uprawniającego do zasiłku. Jeżeli uzyskany wynik będzie stanowił kwotę co najmniej minimalnego wynagrodzenia wówczas okres trwania umowy zlecenia w tym miesiącu zaliczamy do okresu uprawniającego do zasiłku. W ocenie organu, do okresu "365 dni" wymaganych do nabycia prawa do zasiłku, przypadających w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji, tj. od dnia 29 listopada 2010 r. do dnia 29 maja 2012 r. można zaliczyć okres zatrudnienia Z.S. w firmie A. w pełnym wymiarze czasu pracy od dnia 1 września 2011 r. do dnia 4 lutego 2012 r. (157 dni), wykonywania innej pracy zarobkowej - umowy zlecenia od dnia 10 maja 2011 r. do dnia 31 maja 2011 r. (22 dni) i od dnia 1 sierpnia 2011 r. do dnia 31 sierpnia 2011 r. (31 dni), oraz okres pobierania zasiłku chorobowego od dnia 5 lutego 2012 r. do dnia 23 maja 2012 r. (109 dni), łącznie 319 dni. Do okresu uprawniającego do zasiłku można było zaliczyć okres od 10 maja 2011 r. do 31 maja 2011 r., ponieważ po przeliczeniu opisanym powyżej, gdyby skarżący pracował pełny miesiąc, jego wynagrodzenie byłoby wyższe od minimalnego. W tych okresach Z.S. uzyskiwał wynagrodzenie w wysokości co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istniał obowiązek odprowadzenia składek na Fundusz Pracy, zaś podstawę wymiaru zasiłków chorobowych stanowiła kwota równa minimalnemu wynagrodzeniu za pracę. Do okresu "365 dni" wymaganych do nabycia prawa do zasiłku organ nie zaliczył okresu świadczenia usług w ramach umowy zlecenia w Przedsiębiorstwie B. od dnia 1 czerwca 2011 r. do dnia 31 lipca 2011 r. Z zebranych dokumentów wynika bowiem, że we wskazanym okresie w każdym miesiącu pracy podstawę wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota niższa niż minimalne wynagrodzenie za pracę. Organ nadmienił, że okres pobierania przez skarżącego zasiłku dla bezrobotnego nie zalicza się do okresu uprawniającego do zasiłku, zgodnie z art. 79 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Skarżący nie udokumentował żadnych innych okresów uprawniających do zasiłku. Organ wskazał, iż w okresie od 1 stycznia 2010 r. do dnia 31 grudnia 2010 r. minimalne wynagrodzenie za pracę wynosiło 1317 zł (M. P. z 2009 r., nr 48, poz. 709), zaś od 1 stycznia 2011 r. do 31 grudnia 2011 r. wynosiło 1386 zł (Dz. U. z 2010 r. nr 194, poz. 1288), zaś od 1 stycznia 2012 r. wynosi 1500 zł (Dz. U. nr 192, poz. 1141). Organ wskazał ponadto, iż przepisy ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy mają charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że prawo do zasiłku przysługuje wyłącznie osobom spełniającym warunki określone w tych przepisach. Trudna sytuacja materialna, życiowa i zdrowotna bezrobotnego nie stanowi samoistnej podstawy przyznania i wypłaty zasiłku dla bezrobotnego. Może natomiast stanowić podstawę do uzyskania pomocy materialnej ze środków pomocy społecznej np.: w postaci zasiłku okresowego, na podstawie ustawy z dnia 12.03.2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2004 r. nr 64, poz. 593 z późn. zm.). Podkreślił, że nabycie przez skarżącego statusu bezrobotnego umożliwia korzystanie mu z ofert pracy i szkoleń prowadzonych przez Powiatowy Urząd Pracy w Ł. Na powyższą decyzję Z.S. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Wskazał, iż wynagrodzenie, które otrzymywał z firmy A. przez cały okres zatrudnienia na umowę – zlecenie było jednakowe. W tym samym czasie miał dwie umowy – zlecenie: jedną z A. a drugą z Przedsiębiorstwa B. Myślał, że to jedno przedsiębiorstwo. Do skargi załączył zaświadczenia z A. oraz z Przedsiębiorstwa B. umowy - zlecenie i umowę o pracę i zaświadczenie o wypłaconych zasiłkach/świadczeniach za okres po ustaniu ubezpieczenia. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Ł. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym skarżący poparł skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 art. 1 tej ustawy). Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, czy jest ona zgodna z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Badając legalność zaskarżonej decyzji Sąd nie stwierdził naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego bądź procesowego uzasadniającego jej uchylenie. Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tj. Dz. U. z 2008 r. nr 69 poz. 415 ze zm.). W myśl art. 71 ust. 1 powołanej ustawy prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, jeżeli nie ma dla niego propozycji odpowiedniej pracy, propozycji stażu, przygotowania zawodowego dorosłych, szkolenia prac interwencyjnych lub robót publicznych, a ponadto, gdy w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres 365 był zatrudniony lub wykonywał inną działalność zarobkową, wymienioną w punkcie 2 ustępu 1 powołanego artykułu ustawy. Do okresu 365 dni, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, zalicza się również okresy enumeratywnie wymienione w art. 71 ust. 2 ustawy, w tym okresy służby wojskowej, pobierania renty z tytułu niezdolności do pracy lub służby, renty szkoleniowej oraz przypadające po ustaniu zatrudnienia, wykonywania innej pracy zarobkowej albo zaprzestaniu prowadzenia pozarolniczej działalności okresy pobierania zasiłku chorobowego, macierzyńskiego, zasiłku w wysokości zasiłku macierzyńskiego lub świadczenia rehabilitacyjnego, jeżeli podstawę wymiaru tych zasiłków i świadczenia, z uwzględnieniem kwoty składek na ubezpieczenie społeczne, stanowiła kwota wynosząca co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę. Wymienione w art. 71 ust. 1 ustawy przesłanki przyznania bezrobotnym zasiłku mają charakter kumulatywny. Oznacza to, iż tylko ich łączne spełnienie powoduje uzyskanie przez bezrobotnego prawa do zasiłku. Tym samym, ustalenie w trakcie postępowania administracyjnego, iż którakolwiek z przesłanek nie została spełniona, skutkuje odmową przyznania bezrobotnemu prawa do tego świadczenia. Wskazać bowiem należy, że ustawa o promocji zatrudnienia nie zezwala organom administracji na przyznawanie statusu osoby bezrobotnej oraz uprawnień do zasiłków w drodze uznania. Przepisy tego aktu prawnego mają charakter bezwzględnie obowiązujący i nie dają organom administracji możliwości brania pod uwagę argumentów o charakterze słusznościowym bądź celowościowym. Organ prowadzący postępowanie administracyjne obowiązany jest jedynie do ustalenia, czy bezrobotny spełnia określone w przepisach prawa obiektywne przesłanki uzyskania prawa do zasiłku i wydania w tym zakresie stosownego rozstrzygnięcia. W ocenie Sądu słusznie uznał organ prowadzący niniejsze postępowanie, że skarżący, rejestrując się w dniu [...] w Powiatowym Urzędzie Pracy w Ł. nie spełniał warunków przewidzianych w art. 71 ust. 1 i ust. 2 ustawy, które uprawniałyby go do uzyskania zasiłku dla bezrobotnych. Jak bowiem wynika z akt sprawy w okresie 18 miesięcy przed datą zarejestrowania, tj. w okresie od 29 listopada 2010 r. do dnia 29 maja 2012 r. zarejestrowany był w PUP w Ł. jako osoba bezrobotna (od dnia 6 września 2010 r. do dnia 9 maja 2011 r.) i pobierał zasiłek dla bezrobotnych (od dnia 14 września 2010 r. do dnia 9 maja 2011 r.). Powyższe wynika z zaświadczenia z dnia 24 maja 2011 r., znajdującego się w aktach administracyjnych sprawy – k. 64. Ponadto wykonywał inną pracę zarobkową na podstawie umowy zlecenia w Przedsiębiorstwie B. z siedzibą w Warszawie od dnia 10 maja 2011 r. do dnia 31 sierpnia 2011 r. (zaświadczenia z dnia 10 maja 2011 r. i 25 maja 2012 – k. 62 i 69 akt adm.). Zatrudniony był również w firmie A. od dnia 1 września 2011 r. do dnia 4 lutego 2012 r. w pełnym wymiarze czasu pracy i pobierał zasiłek chorobowy od dnia 5 lutego 2012 r. do dnia 23 maja 2012 r. (Świadectwo pracy z dnia 4 lutego 2012 oraz Zaświadczenie o wypłacie zasiłków/świadczeń za okres po ustaniu ubezpieczenia z dnia 31 maja 2012 r. – k. 71 i 72 akt adm.). Podstawę pobieranego przez skarżącego zasiłku stanowiła kwota równa minimalnemu wynagrodzeniu. Nadto organy administracji prawidłowo przyjęły, iż do wymaganych "365 dni" zaliczeniu podlega okresu zatrudnienia skarżącego w firmie A. w pełnym wymiarze czasu pracy od dnia 1 września 2011 r. do dnia 4 lutego 2012 r. (157 dni), wykonywania innej pracy zarobkowej – umowy zlecenia od dnia 10 maja 2011 r. do dnia 31 maja 2011 r. (22 dni) i od dnia 1 sierpnia 2011 r. do dnia 31 sierpnia 2011 r. (31 dni) oraz okres pobierania zasiłku chorobowego od dnia 5 lutego 2012 r. do dnia 23 maja 2012 r. (109 dni.). Można było do okresu uprawniającego do zasiłku zaliczyć skarżącemu okres od 10 maja 2011 r. do 31 maja 2011 r., ponieważ gdyby w wymienionym okresie skarżący pracował pełny miesiąc, jego wynagrodzenie po przeliczeniu byłoby wyższe od minimalnego. Sąd stwierdził, że powyżej wskazane okresy stanowiły łącznie 319 dni w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania skarżącego w Powiatowym Urzędzie Pracy, tj. dzień 30 maja 2012 r. Do wymaganych 365 dni zabrakło zatem skarżącemu 46 dni. Jak bowiem słusznie wskazał organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji – do powyżej wskazanego okresu 365 dni poprzedzających dzień rejestracji nie można było skarżącemu zaliczyć okresu świadczenia usług w ramach umowy zlecenia w Przedsiębiorstwie B. – od dnia 1 czerwca 2011 r. do dnia 31 lipca 2011 r., gdyż w okresie tym – zarówno w miesiącu czerwcu jak i w lipcu podstawę wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota niższa niż minimalne wynagrodzenie za pracę. Zasadnie również do okresu uprawniającego do zasiłku nie zaliczono okresu, w którym skarżący pobierał wcześniej ów zasiłek. Zgodnie bowiem z art. 79 ust. 2 pkt 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, okresów pobierania zasiłku i stypendium nie wlicza się do okresów wymaganych do nabycia prawa i długości okresu pobierania zasiłku. Ponadto należy podkreślić, że na zmianę powyższych ustaleń nie mogło mieć wpływu podnoszone przez skarżącego w skardze stanowisko, zgodnie z którym firma A. i Przedsiębiorstwo B. stanowiły jeden podmiot, zaś wynagrodzenie, które otrzymywał z firmy A. przez cały okres zatrudnienia na umowę zlecenie było jednakowe. Skarżący sam bowiem wskazał, iż w tym samym czasie miał dwie umowy zlecenia z Przedsiębiorstwem B. oraz z A.. Jak wyżej zostało wyjaśnione, w myśl przepisu art. 71 ust. 1 pkt 2 ustawy, ocena wystąpienia przesłanek do nabycia prawa do zasiłku dla bezrobotnych, następuje w oparciu o okres 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania. Natomiast w niniejszej sprawie w okresie od 1 czerwca 2011 r. do 31 lipca 2011 r. skarżący wykonywał inną pracę zarobkową w ramach umowy zlecenie na rzecz dwóch pracodawców: Przedsiębiorstwa B. oraz A. spółki te miały różne regony i numery identyfikacji podatkowej). W A. uzyskał dochód w wysokości 1373,63 zł za czerwiec 2011 oraz w wysokości 1372,53 zł za lipiec 2011 r. Jak zasadnie wyliczył organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wynagrodzenie minimalne wynosiło w owym okresie 1386 zł, zatem wysokość uzyskiwanego przez skarżącego wówczas wynagrodzenia była niższa niż wynagrodzenie minimalne. Od wynagrodzenia, które skarżący otrzymał za powyżej wskazany okres z tytułu świadczenia usług na podstawie umowy zlecenia w A. nie zostały odprowadzone składki na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy. O powyższym świadczy zaświadczenie z dnia 30 maja 2012 r., znajdujące się w aktach sprawy. Składki na Fundusz Pracy opłacone natomiast zostały za ten okres z tytułu równoległego wykonywania przez skarżącego umowy zlecenia na rzecz Przedsiębiorstwa B. Za okres wykonywania usług skarżący otrzymał wynagrodzenie za czerwiec 2011 r. w kwocie 68,77 zł, zaś za lipiec 2011 r. – w kwocie 68,77 zł. Jedynie od tych kwot, wielokrotnie niższych od kwoty najniższe wynagrodzenia za te miesiące, odprowadzone zostały składki. W niniejszej sprawie nie było możliwe zsumowanie kwot otrzymywanego wynagrodzenia na podstawie dwóch umów zlecenia łączących skarżącego z A. i Przedsiębiorstwem B. w czerwcu i lipcu 2011 r. i zaliczenia tych 2 miesięcy do okresu uprawniającego do zasiłku dla bezrobotnych. Prawo do zasiłku uzależnione jest bowiem od faktycznego odprowadzenia składek naliczonych od kwoty co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę. Jak wyżej wyjaśniono w okresie w/w 2 miesięcy odprowadzano składki jedynie od kwot 68,77 zł. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjęto, że do okresu uprawniającego do otrzymania zasiłku dla bezrobotnych zalicza się te miesiące, za które odprowadzone zostały składki na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy. Okresy, w których składki te nie zostały odprowadzone w przewidzianej przepisami minimalnej wysokości nie podlegają zaliczeniu ( wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 stycznia 2012 r. sygn. akt I OSK 875/11 – System Informacji Prawnej Lex nr 1109585, wyrok WSA w Kielcach z dnia 12 września 2012 r., sygn. akt II SA/Ke 550/12 – cbois.nsa.gov. pl, wyrok WSA w Warszawie z dnia 24 października 2006 r. sygn. akt II SA/Wa 1057/06 – Lex nr 284489). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, w tym składzie, podziela powyższe stanowisko. Uwzględniając niniejsze okoliczności, organ przy podejmowaniu zaskarżonego rozstrzygnięcia nie był władny wziąć pod uwagę argumentu skarżącego dotyczącego braku świadomości wykonywania przez niego pracy na rzecz dwóch odrębnych podmiotów. Jak już bowiem wskazano, przepisy niniejszej ustawy mają charakter bezwzględny i nie dają organom administracji możliwości wydawania decyzji w oparciu o zasadę uznaniowości. Reasumując Sąd uznał, iż w niniejszej sprawie organy administracji dokonały prawidłowych ustaleń oraz prawidłowej oceny zgromadzonego materiału dowodowego. Skoro skarżący spełnił określone w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy wymagania organy administracji prawidłowo uznały go za osobę bezrobotną od dnia rejestracji, tj. od dnia 30 maja 2012 r. r. Jednocześnie organy zasadnie odmówiły przyznania skarżącemu zasiłku dla bezrobotnych, stwierdzając niespełnienie przez niego warunków określonych w art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. c ustawy. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę. O kosztach dla pełnomocnika z urzędu Sąd orzekł na podstawie art. 250 p.p.s.a. D.Cz.