III SA/Łd 802/25

Dnia 5 marca 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Alberciak (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Robert Adamczewski, Sędzia WSA Agnieszka Krawczyk, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Dorota Czubak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 marca 2026 roku sprawy ze skargi J. M. na akt Wójta Gminy Zgierz z dnia 7 listopada 2024 roku nr WR.7221.64.2024 w przedmiocie zatwierdzenia stałej organizacji ruchu na drodze wewnętrznej 1. stwierdza, że zaskarżony akt został wydany z naruszeniem prawa; 2. zasądza od Wójta Gminy Zgierz na rzecz skarżącego J. M. kwotę 300 (trzysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. J. M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na akt Wójta Gminy Zgierz z dnia 7 listopada 2024 r. nr WR.7221.64.2024 dotyczący zatwierdzenia stałej organizacji ruchu na drodze wewnętrznej w miejscowości G., ul. S., gmina Z.. W piśmie z dnia 2 grudnia 2025 r. Wójt Gminy Zgierz, w odpowiedzi na wezwanie Sądu, poinformował, że zatwierdzenie stałej organizacji ruchu na drodze wewnętrznej w miejscowości G.nastąpiło w dniu 7 listopada 2024 r., natomiast wprowadzenie zostało wykonane w dniu 15 listopada 2024 r. W sprawie ustalono następujący stan faktyczny i prawny. Zaskarżonym aktem przyjęto stałą organizację ruchu na drodze wewnętrznej w miejscowości G., ul. S., gmina Z.. Celem projektu był montaż oznakowania pionowego ograniczającego parkowanie pojazdów, tj. znaków B-36 - 4 szt. , D-52 - 2 szt., D-53 - 2 szt., T-25a - 2 szt., T-25c - 2 szt. na działce ewidencyjnej [...]. W opracowaniu w pkt II. 3 Charakterystyka drogi oraz ruchu na drodze, w ppkt II.3.1. Przebieg drogi - wskazano: droga wewnętrzna G. ul. P. – J.. W ppkt II.3.2. Parametry techniczne - wskazano parametry drogi, natomiast w ppkt II.3.3. Charakterystyka ruchu - wskazano, że droga gminna wewnętrzna na odcinku objętym projektem stałej organizacji ruchu przebiega w obszarze zabudowanym. Ruch w tym miejscu odbywa się jedną jezdnią w obu kierunkach, a przy drodze na danym odcinku nie ma chodnika dla pieszych. Natomiast w pkt II. 4 Opis wprowadzonych zmian wpisano, że na drodze gminnej wewnętrznej w miejscowości G. zaplanowano ustawienie znaków B-36, D-52, D-53, T-25a, T-25c. We wniosku z 14 listopada 2024 r. J.M., reprezentujący grupę mieszkańców, wniósł o przedstawienie powodów umieszczenia znaku drogowego B-36 – zakaz zatrzymywania się w miejscowości G. ul. S.na odcinku od ulicy P. do posesji nr 38. Wskazał, że pod ww. pismem podpisała się większość mieszkańców ul. S., jak również okoliczni mieszkańcy zgłaszający wątpliwości dotyczące zasadności umiejscowienia tego znaku oraz jego wpływu na codzienne funkcjonowanie i bezpieczeństwo ruchu drogowego w okolicy. Wniósł m.in. o przedstawienie informacji, czy przeprowadzono analizę ruchu drogowego lub inne badania, które stanowiły podstawę do umieszczenia przedmiotowego znaku. Ponadto wniósł o przywrócenie stanu pierwotnego, który umożliwi mieszkańcom nieskrępowane korzystanie ze swoich nieruchomości. W odpowiedzi, w piśmie z 23 grudnia 2024 r. Wójt Gminy Zgierz wskazał, że w związku z licznym interwencjami mieszkańców dotyczącymi blokowania przejazdu zdecydowano o wprowadzeniu stałej organizacji ruchu skutkującej zakazem zatrzymywania się po dwóch stronach na całej długości. Organ wyjaśnił, że ulica S. nie podlega przepisom ustawy o drogach publicznych, ponieważ jest drogą wewnętrzną we władaniu Gminy Zgierz. Na drodze wewnętrznej przepisy ustawy Prawo o ruchu drogowym nie mają zastosowania. Zasady ruchu w tym obszarze ustala właściciel lub zarządca drogi. Dotyczy to również zasad parkowania. Może on nanosić znaki poziome, ustawiać znaki pionowe, wyznaczać miejsca parkingowe i określać sposób zatrzymania pojazdu. Dodatkowo wskazał, że ustanawiając na drodze wewnętrznej strefę ruchu znakiem D-52 na danym odcinku zaczynają obowiązywać przepisy ustawy Prawo o ruchu drogowym i traktowana jest jak droga publiczna. Odnosząc się do zarzutu nieskrępowanego korzystania ze swojej nieruchomości Wójt Gminy Zgierz wskazał, że żaden przepis Prawa o ruchu drogowym ani też inne ustawy nie przyznają prawa osobie, która mieszka w budynku lub mieszkaniu przy drodze, do parkowania na tejże drodze. To budując dom inwestor ma obowiązek wygospodarować miejsce postojowe, ale poza pasem drogowym. Z art. 46 ww. ustawy wprost wynika, ze zatrzymanie i postój pojazdu są dozwolone tylko w miejscu i warunkach, w których jest on z dostatecznej odległości widoczny dla innych kierujących i nie powoduje zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego lub jego utrudnienia. Także w tym zakresie droga publiczna nie stanowi miejsca parkowania pojazdów, ale miejsce (przestrzeń) poruszania się pojazdów. Korzystanie z drogi publicznej, które polega na jak najbliższym parkowaniu pojazdu celem dotarcia pasażerów do domu lub z domu do pojazdu. Ponadto Wójt Gminy Zgierz poinformował, że łączny koszt zakupu wraz z montażem oznakowania wyniósł 4 360,00 zł brutto. Pismem z 3 stycznia 2025 r. J. M. wezwał organ do usunięcia znaków B-36 (zakaz zatrzymywania się i postoju) umieszczonego na ul. S. w G., wskazując na nieprawdziwe informacje o blokowaniu drogi przez mieszkańców, niespójne stanowisko dotyczące charakteru drogi, ograniczenie konstytucyjnego prawa własności oraz nieprzestrzeganie rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 3 lipca 2003 r. Wskazał, że nigdy nie odnotowano sytuacji, w której którakolwiek służba, mieszkaniec lub użytkownik drogi nie mógł przejechać. Jeśli Wójt dysponuje dokumentacją potwierdzającą zgłoszenia o blokowaniu drogi wniósł o wskazanie konkretnych dat oraz opisanie sytuacji, w których przejazd został uniemożliwiony oraz przedstawienie dokumentacji fotograficznej z interwencji policji. Brak takiej dokumentacji będzie dowodem na brak zasadności wprowadzenia zakazu zatrzymywania się i postoju. Ponadto zdaniem skarżącego niespójne jest stanowisko Wójta Gminy Zgierz dotyczące charakteru drogi. Podniósł także, że powołany przez organ wyrok WSA z 7 marca 2017 r. dotyczy prawa do miejsca parkingowego, a więc innej sytuacji niż w przedmiotowej sprawie. Umieszczenie znaku B-36 bez uzasadnienia merytorycznego i prawnego narusza prawo mieszkańców do swobodnego dostępu do ich nieruchomości (art. 64 Konstytucji RP). Jednocześnie skarżący wskazał, że zgodnie z rozporządzeniem Ministra infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. znak B-36 może być stosowany jedynie w przypadkach uzasadnionych warunkami ruchu drogowego, np. gdy zatrzymanie pojazdu pogarsza płynność ruchu lub zagraża bezpieczeństwu. Stosowany jest tylko na drogach twardych, którą ul. S. nie jest. Skarżący wskazał także, powołując się na art. 46 ustawy Prawo o ruchu drogowym, że znak B-36 nie został ustawiony zgodnie z przepisami dotyczącymi warunków organizacji ruchu na drogach. W piśmie z 17 stycznia 2025 r. organ ustosunkował się do żądań skarżącego i podtrzymał stanowisko co do zasadność ustanowienia znaków zatrzymywania się. Pismem z 17 lutego 2025 r. skarżący wystąpił do Wojewody Łódzkiego z wnioskiem o weryfikację legalności organizacji ruchu na ul. S. w G. oraz podjęcie działań nadzorczych. Odpowiedzi na powyższe pismo brak jest w aktach sprawy. Nie załączył też jej skarżący. Natomiast w piśmie z dnia 17 lipca 2025 r. Wojewoda Łódzki poinformował skarżącego w odpowiedzi na pismo z dnia 14 maja 2025 r., że zostało skierowane zapytanie do Wójta Gminy Zgierz w zakresie usytuowania znaków drogowych na działkach prywatnych. W odpowiedzi Wójt poinformował, że została przeprowadzona kontrola oznakowania, z której wynika, że znaki pionowe B-36 oraz T-25 i D-53 są usytuowane na działce prywatnej, natomiast znak B-36 i D-52 zlokalizowane są w pasie drogowym, stanowiącym własność Gminy. W związku z powyższym Wójt Gminy Zgierz podjął decyzję o przestawieniu znaków, które są ulokowane poza pasem drogowym. Jednocześnie Wojewoda poinformował, że w przypadku pozostałych zastrzeżeń podtrzymuje wcześniejsze ustalenia, wskazane w piśmie z dnia 27 marca 2025 r. J. M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na ww. akt Wójta Gminy Zgierz dotyczący stałej organizacji ruchu drogowego zarzucając: 1) przekroczenie kompetencji organu w zakresie ustalenia organizacji ruchu na nieruchomościach stanowiących własność prywatną, do których organ nie dysponuje prawem do korzystania; 2) sporządzenie i przyjęcie Projektu Organizacji Ruchu przy wykorzystaniu osób nie dysponujących właściwymi uprawnieniami i bez dokonania stosownych uzgodnień; 3) przyjęcie organizacji ruchu uniemożliwiające właścicielom nieruchomości położonych wzdłuż ul. S. normalne korzystanie z należących do nich nieruchomości, w sposób nienaruszający zasad wprowadzonych w ramach organizacji ruchu drogi wewnętrznej. Skarżący wniósł o uchylenie skarżonego aktu oraz zobowiązanie organu do natychmiastowego przywrócenia dotychczasowej organizacji ruchu na ulicy S. w miejscowości G.. Celem przywrócenia możliwości korzystania z nieruchomości położonych wzdłuż ul. S. w miejscowości G.. W ocenie skarżącego organ wprowadził stałą organizację nie przedstawiając jej do zaopiniowania przez Policję i Starostwo Powiatowe. Zdaniem strony projekt został opracowany przez pracownika Gminy Zgierz, który nie ma odpowiednich uprawnień z zakresie inżynierii ruchu. Ponadto w ocenie strony ustawienie znaków zostało przeprowadzone niezgodnie z przepisami co do ich lokalizacji. Jeden ze znaków B-36 został ustawiony na prywatnej działce nr [...], bez uzyskania zgody właściciela. Skarżący podniósł także, że co prawda Starosta wskazał, że ul. S. ma status drogi wewnętrznej i zarządzanie ruchem należy formalnie do jej zarządcy (Wójta), jednak w momencie ustanowienia na drodze wewnętrznej "strefy ruchu" (znak D-52) zaczynają obowiązywać przepisy Prawa o ruchu drogowym, tak jak na drodze publicznej w tym podlegać procedurze zatwierdzenia i nadzoru. Pominięcie etapu zatwierdzenia projektu przez organ zarządzający ruchem stanowi rażące naruszenie zasad wprowadzania organizacji ruchu. Dodatkowo wskazał, że Komenda Powiatowa Policji w Zgierzu poinformowała w odpowiedzi z 27 maja 2025 r., że nie opiniowała tego projektu, gdyż nie został on jej w ogóle przedstawiony. Policja powołała się na przepis § 7 ust. 3 rozporządzenia z 23 września 2003 r., iż opinia Policji nie jest wymagana dla projektu obejmującego wyłącznie drogi gminne lub drogi wewnętrzne, niemniej całkowity brak jakichkolwiek konsultacji z organami odpowiedzialnymi za bezpieczeństwo ruchu budzi poważne wątpliwości co do prawidłowości postępowania Wójta. Zdaniem skarżącego, przy projektowaniu tak rygorystycznego ograniczenia należało zasięgnąć opinii Policji co do zasadności i wpływu na bezpieczeństwo. Zignorowanie tego etapu spowodowało, że nowa organizacja ruchu wprowadzona została arbitralnie, bez zewnętrznej weryfikacji. Skarżący podniósł, że projekt stałej organizacji ruchu dla ul. S.został opracowany przez pracownika Urzędu Gminy Zgierz (referat [...]), prawdopodobnie bez posiadania wymaganych uprawnień z zakresu inżynierii ruchu. Z dokumentacji wynika, że autorem projektu jest podinspektor Urzędu Gminy ([...].), a zatwierdzenia dokonała osobiście Wójt Gminy Zgierz ([...]) w listopadzie 2024 r. bez uwag. Zdaniem skarżącego, projekty organizacji ruchu powinny wykonywać osoby o odpowiednich kwalifikacjach technicznych (inżynierowie z uprawnieniami) - zgodnie z powszechnie przyjętymi standardami i wytycznymi w dziedzinie inżynierii drogowej. W niniejszym przypadku pominięto etap niezależnego, specjalistycznego opracowania i weryfikacji projektu, co skutkuje licznymi błędami. Ponadto Wójt będąc zarządcą drogi wewnętrznej sam zatwierdził własny projekt, co de facto wyłączyło konieczną kontrolę instytucjonalną. Projekt nie został również opiniowany przez organ zarządzający ruchem wyższego szczebla (Starostę lub Wojewodę) - a zgodnie z § 3 ust. 2-3 rozporządzenia z 2003 r. nadzór nad zarządzaniem ruchem na drogach wewnętrznych (w strefach ruchu) sprawuje Wojewoda. Wojewoda Łódzki nie podjął skutecznych działań nadzorczych w tej sprawie. W rezultacie doszło do wprowadzenia wadliwej organizacji ruchu bez zachowania wymaganych procedur i kwalifikacji. Skarżący zarzucił, że ustawienie znaków drogowych zostało przeprowadzone niezgodnie z przepisami co do ich lokalizacji. Jeden ze znaków B-36 został umieszczony na prywatnej działce nr [...], należącej do jednego z mieszkańców, poza pasem działki drogowej (działka drogowa ul. S. to nr [...]obręb G.). Umieszczenie znaku na cudzym gruncie bez zgody właściciela stanowi naruszenie prawa własności i przekroczenie kompetencji gminy. Policja w swoim piśmie co prawda argumentuje ogólnie, że przepisy techniczne nie rozróżniają własności gruntu przy stawianiu znaków (znaki mogą być stawiane na drodze prywatnej, wewnętrznej lub publicznej, jeśli spełniają warunki techniczne), jednak nie oznacza to prawa dowolnego wkraczania w cudzą własność gruntową. Takie działanie wymagałoby ustanowienia odpowiedniej służebności lub zgody właściciela działki - czego nie dopełniono. Co więcej, umieszczenie znaku poza pasem drogowym rodzi pytanie o legalność egzekwowania takiego oznakowania, skoro formalnie znajduje się on na terenie prywatnym. Mieszkańcy wnioskowali do Wójta również o wyznaczenie i oznakowanie granic działki drogowej (ul. S.), aby upewnić się, że infrastruktura drogowa (w tym znaki) znajduje się we właściwych granicach. Niestety prośby w tym zakresie zostały zignorowane - do dziś gmina nie przedstawiła żadnych pomiarów ani dokumentów wyjaśniających tę kwestię. W efekcie znak zakazu stoi nielegalnie na prywatnej posesji, co jest dla nas - jako właścicieli nieruchomości przy tej ulicy - szczególnie bulwersujące i odbierane jako bezprawne wkroczenie w sferę naszej własności. Na potwierdzenie swojego stanowiska skarżący załączył do skargi wydruk z poczty elektronicznej od firmy DPD Polska z dnia 5 sierpnia 2025 r. potwierdzający odmowę doręczenia przesyłki na ul. S. z uwagi na zakaz zatrzymywania się - (korespondencja z Biurem Obsługi Klienta DPD). W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy Zgierz wniósł o jej oddalenie. Organ wskazał, że żaden przepis Prawa o ruchu drogowym ani też inne ustawy nie przyznają prawa osobie, która mieszka w budynku lub mieszkaniu przy drodze. do parkowania na tejże drodze. Organ odwołał się do treści art. 46 p.r.d. i wskazał, że zatrzymanie i postój pojazdu są dozwolone tylko w miejscu i warunkach, w których jest on z dostatecznej odległości widoczny dla innych kierujących i nie powoduje zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego lub jego utrudnienia. Także w tym zakresie droga publiczna nie stanowi miejsca parkowania pojazdów, ale miejsce (przestrzeń) poruszania się pojazdów. Żaden przepis ustawowy nie gwarantuje mieszkańcowi, że ma zagwarantowane prawo parkowania na drodze tuż obok swojego budynku mieszkalnego. Odnośnie umieszczenia oznakowania na gruntach osób prywatnych, w dniu 30 maja 2025 r. organ wyjaśnił, że odbyło się wskazanie granic przez uprawnionego geodetę oraz przesunięto znaki w granice działki drogowej będącej we władaniu gminy Z.. W sprawie sporządzenia i przyjęcia PSOR organ wyjaśnił, że zgodnie z § 5 rozporządzenia nie są wymagane uprawnienia do sporządzania projektu organizacji ruchu. Zgodnie z § 3 ww. rozporządzenia ust. 1a Wójt Gminy Zgierz będący podmiotem zarządzającym drogą wewnętrzną rozpatruje, opracowuje lub zleca do opracowania, zatwierdza projekty organizacji ruchu oraz prowadzi kontrole prawidłowości zastosowania i funkcjonowania znaków drogowych i urządzeń bezpieczeństwa ruchu. W piśmie z 22 listopada 2025 r. skarżący podniósł, że organ nie wykazał, że obustronny, ciągły zakaz zatrzymywania się na wąskiej, gruntowej ulicy bez chodników był środkiem koniecznym. Podkreślił, że zimą strefa ruchu nie była należycie utrzymywana. W ocenie strony posadowienie znaku B-36 nie zostało poprzedzone badaniami i analizą środków BRD, co doprowadziło do wzrostu prędkości i pogorszenia bezpieczeństwa pieszych. Do pisma skarżący załączył między innymi dokumentację zdjęciową. Z kolei w piśmie z 28 stycznia 2026 r. skarżący wniósł o zobowiązanie organu do przedłożenia szkiców geodezyjnych przesunięcia znaków, współrzędnych posadowienia wszystkich czterech słupów dokumentów, tytułu prawnego do posadowienia znaków na terenie prywatnym (jeżeli dotyczy), brak wykazania konieczności i proporcjonalności obustronnego B-36 Organ nie wykazał, że obustronny, ciągły zakaz zatrzymywania się na wąskiej, gruntowej ulicy bez chodników był środkiem koniecznym. Brak badań natężenia ruchu i analizy alternatyw BRD (np. ograniczenie prędkości 10-20 km/h, środki uspokajania ruchu). Skarżący wskazał na skutek w postaci nadmiernej ingerencja w korzystanie z nieruchomości (art. 64 Konstytucji) i naruszenie proporcjonalności (art. 31 ust. 3 Konstytucji) oraz na skutki społeczne i bezpieczeństwo ruchu, stwierdzając, że po "wyczyszczeniu" jezdni z aut naturalnie spowalniających ruch wzrosły prędkości przy braku chodników i urządzeń BRD; zimą "strefa ruchu" nie była należycie utrzymywana. Występują odmowy doręczeń (m.in. DPD) i codzienne utrudnienia w krótkotrwałym zatrzymaniu przy posesjach. Do pisma załączył m.in. oświadczenia mieszkańców, załączył fotografie i nagrania. W piśmie z dnia 28 stycznia 2026 r. skarżący wniósł m.in. o dopuszczenie dowodu z pisma Wójta Gminy Zgierz z dnia 17 marca 2026 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Stosownie do treści art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Natomiast zgodnie z art. 3 § 2 pkt 5 i 6 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.), dalej p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej (pkt 5); akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej (pkt 6). W myśl art. 147 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a. stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Przy czym, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie był akt Wójta Gminy Zgierz z dnia 7 listopada 2024 r. nr WR.7221.64.2024, zatwierdzający projekt stałej organizacji ruchu polegający na umieszczeniu na drodze wewnętrznej (działce nr [...]położonej w miejscowości G., ul. S., gmina Z. ) znaków: B-36, tj. zakazu zatrzymywania się; D-52, tj. strefa ruchu, który oznacza wjazd na drogę wewnętrzną położoną w strefie ruchu; D-53 koniec strefy ruchu, który oznacza wyjazd ze strefy ruchu; T-25a - początek zakazu wyrażonego znakiem; T-25c - odwołanie zakazu wyrażonego znakiem. Przypomnieć w tym miejscu należy, że zatwierdzenie organizacji ruchu przez organ jednostki samorządu terytorialnego wskazany w art. 10 ust. 4, ust. 5, ust. 6, ust. 7 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 1251 ze zm.), dalej p.r.d. oraz na podstawie § 3 ust. 1 pkt 3, ust. 1a pkt 3, § 6 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 784 ze zm.) jest aktem, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a., o czym przesądziła uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 czerwca 2014 r. (sygn. akt I OPS 14/13), a pogląd ten nie budzi obecnie wątpliwości w orzecznictwie sądowym. W uchwale tej m.in. zwrócono uwagę, że akty realizujące zadania administracji drogowej są aktami władztwa publicznego, bo ingerują w materię korzystania z dróg publicznych precyzując ich sieć, sposób finansowania, jakość, parametry, utrzymywanie w zdatności do używania, a argumentacja przemawiająca za uznaniem zatwierdzenia organizacji ruchu jako aktu z art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a. opiera się na wynikającym z analizy stanu prawnego wniosku o skutkach zatwierdzenia organizacji ruchu odnoszących się do powstania sytuacji prawnej, poprzez ustanowienie nowych zasad organizacji ruchu o charakterze powszechnym i ogólnym. Akt ten nie ogranicza się więc do zakresu organizacyjno-technicznego, a nadto nie jest czynnością jednorazową. Jest to swoista działalność organu samorządu terytorialnego, a skoro tak to także prawo do zaskarżenia zatwierdzenia organizacji ruchu drogowego wynika odpowiednio z przepisów: art. 87 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (t.j.: Dz. U. z 2017 r., poz. 1868 ze zm. - dalej jako u.s.p.), czy też art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (u.s.g.), jak miało to miejsce w niniejszej sprawie. Wobec tego należy stwierdzić, że sporny akt jest aktem z zakresu administracji publicznej i jako taki podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego. W dalszej kolejności wyjaśnić należy, że z art. 101 ust. 1 u.s.g. wynika, iż warunkiem wniesienia skargi do sądu administracyjnego na akt organu jednostki samorządu z zakresu administracji publicznej jest wykazanie przesłanki naruszenia interesu prawnego, przy czym - jak stwierdzono w uzasadnieniu powyższej uchwały NSA z dnia 26 czerwca 2014 r. - pomimo literalnego brzmienia tego przepisu (przewidującego możliwość wniesienia skargi do sądu administracyjnego na uchwałę) stanowi on również podstawę do zakwestionowania w tym trybie aktu zatwierdzenia organizacji ruchu przez organ jednostki samorządu terytorialnego. Jak wynika z brzmienia art. 101 ust. 1 u.s.g. wprowadza on wymóg naruszenia interesu lub uprawnienia przez uchwałę (zarządzenie) organu gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, co stanowi zawężenie legitymacji skargowej w stosunku do zasady ogólnej, wyrażonej w art. 50 p.p.s.a. Sąd jest zatem zobligowany do zbadania legitymacji procesowej strony skarżącej poprzez ustalenie, czy będąca przedmiotem skargi uchwała (zarządzenie), w tym wypadku akt zatwierdzenia organizacji ruchu narusza jej prawem chroniony interes lub uprawnienie w sprawie z zakresu administracji publicznej, przy czym chodzi tu o własny interes prawny podmiotu skarżącego. Skarga uregulowana w art. 101 ust. 1 u.s.g. nie jest bowiem skargą powszechną, a zatem dopiero wykazanie takiego naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia przez wnoszącego skargę na akt organu otwiera drogę do merytorycznego jej rozpoznania, przy czym naruszenie to nie może mieć charakteru przyszłego i niepewnego, ale powinno być realne i aktualne. W konsekwencji zatem, w przypadku aktu, jakim jest zatwierdzenie organizacji ruchu na drodze, rozstrzygnięcia wymaga kwestia, kto i na jakiej podstawie może wywodzić swój interes prawny oraz w jaki sposób może on zostać naruszony. Krąg podmiotów uprawnionych do wniesienia skargi winien być zatem weryfikowany w okolicznościach danej sprawy. W niniejszej sprawie, w ocenie Sądu wprowadzenie przedmiotowej organizacji ruchu wywiera wpływ na prawa właścicielskie skarżącego, np. w zakresie wykorzystywania przez niego nieruchomości w sposób niezakłócony - a tym samym można mówić o naruszeniu interesu prawnego skarżącego w rozumieniu art. 101 ust. 1 u.s.g. - oraz że w związku z tym skarga wywiedziona do sądu administracyjnego powinna być rozpoznana merytorycznie. Istotny w sprawie jest fakt zamieszkiwania przez skarżącego przy ul. S. w G., co w sprawie nie było sporne, zatem zmiana organizacji ruchu, polegająca na umieszczeniu znaków drogowych wprowadzających zakaz zatrzymywania się na drodze wewnętrznej, ogranicza swobodny dostęp do nieruchomości skarżącego, co niewątpliwie ma wpływ na sferę jego praw i obowiązków, a co obligowało Sąd do przyjęcia, że skarżącemu przysługuje legitymacja skargowa w niniejszej sprawie. Skarżący wskazał na skutki społeczne i bezpieczeństwo ruchu, stwierdzając. że po "wyczyszczeniu" jezdni z aut naturalnie spowalniających ruch wzrosły prędkości przy braku chodników i urządzeń BRD; zimą "strefa ruchu" nie była należycie utrzymywana. Występują również odmowy doręczeń (m.in. DPD) i codzienne utrudnienia w krótkotrwałym zatrzymaniu przy posesjach. Do pisma załączył m.in. oświadczenia mieszkańców, fotografie i nagrania. Skarżący powołał się także na to, że umieszczenie znaku B-36 bez uzasadnienia merytorycznego i prawnego narusza prawo mieszkańców do swobodnego dostępu do ich nieruchomości powołują się na art. 64 Konstytucji RP. Wobec powyższego Sąd uznał, że skarżący wykazał własny interes prawny chroniony normą materialnego prawa administracyjnego oraz jego naruszenie i rozpoznał skargę. W dalszej kolejności wskazać należy, że zgodnie z art. 10 ust. 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym ruchem na drogach powiatowych i gminnych zarządza, co do zasady, starosta, z zastrzeżeniem ust. 6. Natomiast stosownie do treści art. 10 ust. 7 p.r.d. zarządzanie ruchem na drogach wewnętrznych, w tym w strefie ruchu i strefie zamieszkania, należy do podmiotu zarządzającego tymi drogami. Podmioty zarządzające drogami, o których mowa w ust. 7, ustalając organizację ruchu na tych drogach, stosują znaki i sygnały drogowe oraz zasady ich umieszczania wynikające z ustawy i jej przepisów wykonawczych. Koszt oznakowania drogi wewnętrznej ponosi podmiot zarządzający drogą (art. 10 ust. 10a). Natomiast nadzór nad zarządzaniem ruchem na takich drogach wewnętrznych położonych w strefie ruchu lub strefach zamieszkania sprawuje wojewoda (art. 10 ust. 2 pkt 5 p.r.d.). Szczegółowe warunki zarządzania ruchem na drogach, w tym między innymi działania w zakresie sporządzania, opiniowania zatwierdzania projektów organizacji ruchu uregulowane zostały w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem, dalej r.s.w.z.r., wydanym na podstawie upoważnienia ustawowego zawartego w art. 10 ust. 12 ustawy - Prawo o ruchu drogowym. Z powyższego wynika, że w niniejszej sprawie miały zastosowanie przepisy p.r.d. oraz rozporządzeń wykonawczych. Okoliczność, że w sprawie mamy do czynienia z zatwierdzeniem projektu stałej organizacji ruchu na drodze wewnętrznej, nie stanowi żadnej podstawy do wyłączenia stosowania tychże przepisów. Wręcz przeciwnie, regulacje art. 10 ust. 7 i 10a p.r.d. stanowią wprost, że zarządzanie ruchem na drogach wewnętrznych, w tym w strefie ruchu i strefie zamieszkania, należy do podmiotu zarządzającego tymi drogami. Zgodnie z § 1 ust. 2 r.s.w.z.r., projekt organizacji ruchu to dokumentacja sporządzona w celu zatwierdzenia stałej, zmiennej albo czasowej organizacji ruchu przez właściwy organ zarządzający ruchem albo właściwy podmiot zarządzający drogą wewnętrzną. Działania, z zakresu zarządzania ruchem, realizują, odpowiednio do kompetencji, organ zarządzający ruchem, podmiot zarządzający drogą wewnętrzną, zarząd drogi, organ sprawujący nadzór nad zarządzaniem ruchem, Policja, Żandarmeria Wojskowa lub wojskowe organy porządkowe (§ 2 ust. 2). W myśl § 3 ust. 1a pkt 1 i 2 rozporządzenia, podmiot zarządzający drogą wewnętrzną rozpatruje projekty organizacji ruchu oraz wnioski dotyczące zmian organizacji ruchu oraz opracowuje lub zleca do opracowania projekty organizacji ruchu uwzględniające wnioski wynikające z przeprowadzonych analiz organizacji i bezpieczeństwa ruchu. Zauważyć też należy, że elementy składające się na organizację ruchu wymienia § 1 ust. 2 pkt 1 wskazanego rozporządzenia i należą do nich mające wpływ na ruch drogowy: geometria drogi, zakres dostępu do drogi, sposób umieszczenia znaków pionowych, poziomych, sygnalizatorów i urządzeń bezpieczeństwa ruchu, zasady i sposób działania sygnalizacji, znaków świetlnych, znaków o zmiennej treści i innych zmiennych elementów. Właściwą organizację ruchu stanowi zatem zespół czynników mających bezpośredni wpływ na ruch drogowy w kontekście jego bezpieczeństwa. Jednocześnie wskazać należy, że realizacja celu, jakim jest bezpieczny ruch na drodze, zależy od poziomu merytorycznego projektu organizacji ruchu, a więc dokumentacji przedkładanej organowi właściwemu do jej zatwierdzenia. Elementy, jakie powinien zawierać projekt organizacji ruchu, zostały wymienione w § 5 ust. 1 tego rozporządzenia. Jednym z koniecznych elementów projektu jest opis techniczny zawierający charakterystykę drogi i ruchu na drodze. Ten element projektu stałej organizacji ruchu ściśle się wiąże z uzasadnieniem dla umieszczenia w drodze znaków drogowych wprowadzających ograniczenia. Z kolei w myśl § 3 ust. 1a pkt 7 r.s.w.z.r., podmiot zarządzający drogą wewnętrzną współpracuje w zakresie organizacji ruchu i jego bezpieczeństwa z innymi podmiotami zarządzającymi drogą wewnętrzną, organami zarządzającymi ruchem, zarządami dróg i zarządcami infrastruktury kolejowej, Policją oraz innymi jednostkami. Prawodawca wymaga zatem od organu merytorycznej analizy projektu, a więc oceny jego rzetelnego sporządzenia, zgodnie z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa. Z przepisów analizowanego rozporządzenia wynika również, że organizację ruchu zatwierdza, na podstawie złożonego projektu organizacji ruchu, organ zarządzający ruchem albo podmiot zarządzający drogą wewnętrzną właściwy dla danej drogi (§ 6 ust. 1). W przedmiotowej sprawie podmiot zarządzający drogą - Wójt Gminy Zgierz- zdecydował się opracować projekt stałej organizacji ruchu drogi wewnętrznej - działka nr [...]w miejscowości G.- gdzie wprowadzono zakaz zatrzymywania się pojazdów. Projekt został następnie zatwierdzony zaskarżonym aktem przez tego zarządzającego drogą wewnętrzną, czyli Wójta Gminy Zgierz. Sąd zauważa, że z akt sprawy nie wynika, iż ul. S.jest drogą wewnętrzną, gminną, a zarządzającym Wójt Gminy Zgierz. Organ nie załączył żadnego dokumentu potwierdzającego powyższe, np. wypisu z ewidencji gruntów i budynków, że jest podmiotem, we władaniu którego znajduje się działka [...]. Ponadto wskazać należy, że zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 1 r.s.w.z.r. podmiot zarządzający drogą wewnętrzną rozpatruje projekty organizacji ruchu oraz wnioski dotyczące zmiany organizacji ruchu. W niniejszej sprawie Wójt Gminy Zgierz wskazał m.in. w piśmie z 23 grudnia 2024 r., że w związku z licznym interwencjami mieszkańców dotyczącymi blokowania przejazdu zdecydowano o wprowadzeniu stałej organizacji ruchu skutkującej zakazem zatrzymywania się po dwóch stronach na całej długości drogi - ul. S. w G.. Nie może ujść uwadze Sądu, że takie wnioski nie zostały załączone do akt sprawy, pomimo wezwań skarżącego. Nie zostały też wskazane w zaskarżonym akcie. Przy czym wskazać należy, że podmiot zarządzający drogą wewnętrzną w każdej chwili i w każdym czasie może uznaniowo samodzielnie stwierdzić, że względy bezpieczeństwa ruchu drogowego, czy też przeprowadzone analizy wymagają dokonania zmiany organizacji ruchu. Powyższe powinno jednak zaleźć odzwierciedlenie w projekcie organizacji ruchu. Istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy ma natoamiast to, że w treści projektu stałej organizacji nie odwołano się do żadnych analiz czy ekspertyz technicznych, a w opisie technicznym oraz charakterystyce drogi ograniczono się do wskazania kategorii drogi (droga gminna wewnętrzna), podania, że leży ona w obszarze zabudowanym, ruch odbywa się jezdnią w obu kierunkach, brak chodnika dla pieszych, wskazania pobocza, szerokości jezdni, rodzaju nawierzchni - nawierzchnia gruntowa, wskazania, że nie występuje sygnalizacja świetlna, podania dopuszczalnej prędkości (do 50 km/h). W ocenie Sądu, zaskarżone zatwierdzenie organizacji ruchu nastąpiło niezgodnie z przepisami rozporządzenia w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach. Wbrew wymogowi przewidzianemu z § 5 ust. 1 pkt 5 powyższego rozporządzenia, zgodnie z którym opis techniczny powinien zawierać charakterystykę drogi i ruchu na drodze, zaskarżony projekt organizacji ruchu nie zawiera pełnego opisu technicznego, uwzględniającego ruch na drodze. Nie wskazano natężenia ruchu na drodze, co przekłada się na bezpieczeństwo na drodze, efektywne wykorzystanie drogi oraz uwzględnienie potrzeb lokalnej społeczności. . Powyższe nie może być zatem uznane za opis techniczny odpowiadający § 5 ust. 1 pkt 5 r.s.w.z.r. Wymagany ww. przepisem opis techniczny musi odwoływać się do konkretnych ustaleń i diagnoz. W przeciwnym razie nie jest on w istocie opisem i nie poddaje się weryfikacji oraz ocenie, która musi być dokonywana przede wszystkim pod kątem realizacji celów powołanego rozporządzenia. Realizacja tych celów nie jest możliwa przy takiej interpretacji wymogów stawianych m.in. projektowi organizacji ruchu, która pozwalałaby się oderwać od skonkretyzowanych ustaleń stanu faktycznego. Szczegółowe zasady zatwierdzania projektu zostały uregulowane w § 8 rozporządzenia. W wyroku z dnia 21 października 2021 r., sygn. akt II GSK 1073/21 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że z § 8 rozporządzenia wynika, że zatwierdzenie organizacji ruchu nie jest i nie może być czynnością mechaniczną i arbitralną, gdyż prawodawca wymaga od organu merytorycznej analizy projektu. Przywołane w § 8 ust. 5 pkt 2 r.s.w.z.r. przepisy dotyczące warunków umieszczania na drogach znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego zawarte są przede wszystkim w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków technicznych dla znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego i warunków ich umieszczania na drogach (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2311 ze zm.). Znakom zakazu poświęcone zostały unormowania w pkt 3 rozporządzenia z dnia 3 lipca 2003 r. (Znaki zakazu) załącznika nr 1 (Szczegółowe warunki techniczne dla znaków drogowych pionowych i warunki ich umieszczania na drogach) do tego rozporządzenia - ze szczególnym uwzględnieniem pkt 3.1.1. (Funkcja, kształt i wymiary znaków). Zgodnie z zasadą opisaną w pkt 3.1.1., znaki zakazu stanowią podstawową kategorię znaków, którymi są wyrażane ustalenia dotyczące organizacji ruchu. Za ich pomocą można między innymi zamknąć lub ograniczyć wjazd pojazdów, zabronić wykonywania określonych manewrów np. skręcania lub wyprzedzania, wprowadzić ruch jednokierunkowy, a także ograniczyć lub zabronić zatrzymywania lub postoju pojazdów. Znaki zakazu jako ograniczające swobodę korzystania z dróg powinny być umieszczone po wnikliwej analizie skutków, jakie powodują dla uczestników ruchu. Stosownie zatem do przepisów załącznika nr 1 do rozporządzenia z dnia 3 lipca 2003 r. znaki zakazu stanowią podstawową kategorię znaków, którymi są wyrażane ustalenia dotyczące organizacji ruchu, przy czym tego rodzaju znaki - jako ograniczające swobodę korzystania z dróg - powinny być umieszczone po wnikliwej analizie skutków, jakie powodują dla uczestników ruchu. Powyższe pozostaje w związku z regulacją zawartą w części 3.2.37. załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r., zgodnie z którą znak B-36 "zakaz zatrzymywania się" (rys. 3.2.37.1) stosuje się w celu wyeliminowania zatrzymania się na tych odcinkach drogi, na których nawet chwilowe unieruchomienie pojazdu może spowodować pogorszenie płynności ruchu, zmniejszenie przepustowości i wzrost zagrożenia bezpieczeństwa ruchu, oraz w pobliżu obiektów specjalnych (np. banki, obiekty MON itp.), których potrzeba oznakowania znakiem B-36 wynika z odrębnych przepisów. Znak B-36 jako bardzo uciążliwy dla kierujących powinien być umieszczony jedynie w niezbędnych, uzasadnionych warunkami ruchu przypadkach. Zasadą powinien być ograniczony czas obowiązywania znaku. Ograniczenie zatrzymywania się powinno dotyczyć tylko godzin największego natężenia ruchu. Znak B-36 powinien być stosowany przede wszystkim w miastach, na ulicach układu podstawowego, prowadzących komunikację zbiorową autobusową lub trolejbusową oraz na wąskich ulicach dwukierunkowych o dużym natężeniu ruchu. Zasady umieszczania tego znaku są analogiczne jak znaku B-35 (pkt 3.2.36) oraz dotyczą tych samych elementów drogi. W tych miejscach, gdzie obowiązuje zakaz, a możliwe jest dopuszczenie postoju poza jezdnią, stosuje się te same zasady jak dla znaku B-35. Jeżeli w pobliżu miejsca, w którym obowiązuje zakaz zatrzymywania się, występują trudności z zaparkowaniem pojazdu, zaleca się stosowanie pod znakiem B-36 drogowskazu ze znakiem D-18 (rys. 6.3.4.17) informującego o dojeździe do parkingu. Znak B-36 umieszcza się również przed liniami wysokiego napięcia, w odległości 20 m od skrajnego przewodu, jeżeli napięcie prądu jest większe od 400 kV. W przypadku gdy koniec odcinka objętego zakazem zatrzymywania się wyrażonego znakiem B-36 stanowi początek odcinka objętego zakazem postoju, wówczas w miejscu tym umieszcza się znak B-35 (rys. 3.2.37.2). Rację ma natomiast organ, że zgodnie z art. 46 ust. p.r.d. zatrzymanie i postój pojazdu są dozwolone tylko w miejscu i w warunkach, w których jest on z dostatecznej odległości widoczny dla innych kierujących i nie powoduje zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego lub jego utrudnienia. Niewłaściwie zatrzymany lub zaparkowany samochód może stanowić nie tylko potencjalne, ale i realne zagrożenie bezpieczeństwa ruchu. Przepis określa ogólne warunki bezpiecznego zatrzymania lub postoju pojazdu (ust. 1); ma to być miejsce, które w konkretnych warunkach ruchu drogowego, a więc natężenia ruchu, dopuszczalnej prędkości, stanu drogi, jej przebiegu, warunków atmosferycznych, rodzaju pojazdu i jego szerokości, może być uznane za umożliwiające widoczność pojazdu z dostatecznej odległości i niepowodujące zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego lub jego utrudnienia (patrz: Stefański Ryszard A., Prawo o ruchu drogowym. Komentarz, Opublikowano: WKP 2024). Dlatego też dokumentacja projektowa powinna wskazywać, że proponowana organizacja ruchu została wnikliwie wyjaśniona i przeanalizowana z uwzględnieniem przepisów zarówno rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem, jak i rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków technicznych dla znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego i warunków ich umieszczania na drogach. Wbrew wymaganiom określonym w pkt 5 w § 5 ust. 1 rozporządzenia z 23 września 2003 r., brak w projekcie opisu technicznego charakterystyki ruchu na drodze jest brakiem istotnym, gdyż to właśnie charakterystyka istniejącego ruchu na danej drodze (w tym struktura rodzajowa pojazdów korzystających z niej) niewątpliwie w znaczącym stopniu determinuje przyjmowane rozwiązania z zakresu organizacji ruchu na tej drodze, w tym stosowanie znaków zakazu, a także stanowi jeden z niezbędnych czynników branych pod uwagę przy ocenie efektywności projektowanej organizacji ruchu, która to ocena powinna być każdorazowo dokonywana przed zatwierdzeniem przedłożonego projektu (§ 8 ust. 6 pkt 2 r.s.w.z.r.). Przed zatwierdzeniem projektu organizacji ruchu przewidującego stosowanie ww. znaków, powinno zostać wykazane, że ich zastosowanie jest rzeczywiście w danej sytuacji niezbędne. Stąd wniosek, że taki projekt powinien zawierać również opis, jakie to inne metody ograniczenia postoju pojazdów były rozważane i z jakich powodów ich zastosowanie uznano w konkretnym przypadku za niemożliwe lub niewystarczające oraz jakie są potrzeby społeczności lokalnej. Skoro bowiem jednym z warunków zatwierdzenia przedstawionego projektu organizacji ruchu jest stwierdzenie zgodności tego projektu z przepisami dotyczącymi warunków umieszczania na drogach urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego 8 ust. 6 pkt 2 r.s.w.z.r., to w danym projekcie powinno zostać wykazane spełnienie wszystkich warunków przewidzianych przepisami prawa dla poszczególnych rozwiązań w nim zastosowanych. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że podmiot zarządzający drogą wewnętrzną, ograniczając się jedynie do opisu parametrów drogi wewnętrznej, nie wykazał w projekcie organizacji ruchu i nie uzasadnił, z czego wynika potrzeba wprowadzenia ograniczeń w ruchu na tej drodze, nie odwołał się też do żadnych ustaleń ani parametrów technicznych, w tym do ww. zapisów części 3.2.37. załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków technicznych dla znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego i warunków ich umieszczania na drogach. Uzasadnienie projektu zmiany stałej organizacji ruchu na skutek zastosowania znaku B-36 powinno w sposób jasny i przekonujący przedstawiać motywy przemawiające za wprowadzeniem proponowanych zmian, zwłaszcza że zmiany te dotyczą zakazu poruszania się po drodze pojazdów, ich postoju, a więc wprost godzą w interes mieszkańców. Ograniczenie takie jest dopuszczalne, jednak nie może być uznaniowe ani arbitralne, dlatego też w dokumentacji projektowej należy umotywować zasadność wprowadzonych zmian związanych z ograniczeniem ruchu. W niniejszej sprawie wprowadzona organizacja ruchu uniemożliwia zatrzymania się pojazdu kurierskiego, co skarżący potwierdził stosownym dokumentem. Zdaniem Sądu, organ nie rozważył możliwości zastosowania w organizacji ruchu znaków dopuszczających unieruchomienie pojazdu na określony czas. W konsekwencji stwierdzić należy, że zaskarżony akt zatwierdzenia organizacji ruchu narusza prawo, bowiem został wydany bez niezbędnej analizy w zakresie skutków wprowadzonych ograniczeń oraz bez należytego uzasadnienia elementów koniecznych do zastosowania znaków zakazów. Ponadto w opisie projektu (cel opracowania) nie przedstawiono żadnych konkretnych danych. Wobec braku w rozpoznawanej sprawie odpowiednich ustaleń faktycznych, przeprowadzonych zgodnie z § 3 ust. 1a pkt 2 r.s.w.z.r. (analiz organizacji i bezpieczeństwa ruchu), poprzedzających przygotowanie projektu organizacji ruchu przez podmiot zarządzający drogą, które powinny znaleźć odzwierciedlenie w opisie technicznym, o jakim mowa w § 5 ust. 1 pkt 5, nie sposób jest stwierdzić, jakie warunki techniczne drogi w istocie brano pod uwagę przy sporządzeniu projektu stałej organizacji ruchu. Nie można też pominąć w niniejszej sprawie treści § 3 ust. 3 r.s.w.z.r. Zgodnie z tym przepisem w przypadku drogi wewnętrznej objętej strefą zamieszkania albo strefą ruchu organ sprawujący nadzór nad zarządzaniem ruchem podejmuje, na podstawie wniosku zainteresowanego podmiotu złożonego do tego organu, działania w zakresie określonym w ust. 2 pkt 1. Stosownie do treści § 3 ust. 2 ww. rozporządzenia organ sprawujący nadzór nad zarządzaniem ruchem: 1) dokonuje oceny organizacji ruchu w zakresie: a) zgodności z obowiązującymi przepisami, b) bezpieczeństwa ruchu drogowego. Wobec powyższego w odniesieniu do podmiotów zarządzających ruchem na drogach wewnętrznych organ sprawujący nadzór nad zarządzaniem ruchem ma jurysdykcję wobec dróg wewnętrznych objętych strefą ruchu lub strefą zamieszkania. Okoliczność tę definiuje wprost art. 10 ust. 2 pkt 5 p.r.d. Obowiązek sprawowania nadzoru nad zarządzaniem ruchem dotyczy w przypadku dróg wewnętrznych tylko tych, które położone są w strefach ruchu lub w strefach zamieszkania (por. postanowienie WSA w Rzeszowie z 9 czerwca 2016 r., II SAB/Rz 38/16, LEX nr 2069052). W niniejszej sprawie nie zostało wyjaśnione, jakie stanowisko co do zaskarżonej organizacji ruch zajął Wojewoda. Powyższe nie wynika z załączonego do akt sprawy pisma Wojewody Łódzkiego z dnia 17 lipca 2025 r. Odnosząc się do zarzutów skargi wyjaśnić należy, że zgodnie z § 7 ust. 3 z dnia 23 września 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem opinia Policji nie jest wymagana w przypadku: 1) projektu organizacji ruchu obejmującego wyłącznie drogi gminne; 2) projektu uproszczonego, o którym mowa w § 5 ust. 2; 3) projektu organizacji ruchu na drodze wewnętrznej. Oznacza to, że w przypadku drogi wewnętrznej, takiej jak w niniejszej sprawie, opinia Policji nie jest wymagana. Mając na uwadze zarzuty skargi wskazać też należy, że § 3 ust. 1a powołanego rozporządzenia z dnia 23 września 2003 r. przewiduje, że podmiot zarządzający drogą wewnętrzną opracowuje lub zleca do opracowania projekty organizacji ruchu (pkt 2); zatwierdza organizacje ruchu na podstawie złożonych projektów organizacji ruchu (pkt 3); przekazuje zatwierdzone organizacje ruchu do realizacji (pkt 4). Oznacza to, że podmiot zarządzający drogą wewnętrzną może samodzielnie opracować projekt zmiany stałej organizacji ruchu, po czym zatwierdzić go, a następnie przekazać do realizacji. Konkludując stwierdzić należy, że opisane wyżej wady i braki projektu nie uprawniały organu do zatwierdzenia stałej organizacji ruchu, co świadczy o tym, że zaskarżony akt został wydany z naruszeniem art. 10 ust. 10a p.r.d. oraz § 3 pkt 1a, § 8 ust. 5 pkt 2 i § 8 ust. 6 pkt 1 i pkt 2 rozporządzenia z dnia 23 września 2003 r. oraz pkt 3.1.1. oraz pkt 3.2.37. załącznika nr 1 do rozporządzenia z dnia 3 lipca 2003 r. Jednocześnie zauważyć należy, że od zatwierdzenia zaskarżonego aktu upłynął rok (akt z dnia 7 listopada 2024 r.), co w świetle odpowiednio stosowanego art. 94 ust. 1 u.s.g. wyklucza dopuszczalność stwierdzenia nieważności tego aktu (por. wyrok NSA z 5 lutego 2020 r., I OSK 1308/19, CBOSA). Tym samym zachodzą przesłanki do zastosowania art. 94 ust. 2 u.s.g. w związku z art. 147 § 1 p.p.s.a. i stwierdzenia, że zaskarżony akt jest niezgodny z prawem. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a. eg