III SA/Łd 817/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski po rozpoznaniu w dniu 19 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Ł.S. o zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie ze skargi Ł.S. na czynność Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. w przedmiocie złożenia propozycji pracy postanawia: zawiesić postępowanie sądowoadministracyjne. D.Cz. Ł.S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na czynność Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. w przedmiocie złożenia propozycji pracy. W skardze tej skarżący zarzucił Dyrektorowi Izby Administracji Skarbowej w Ł. nieważność i bezprawność z uwagi na brak podstaw prawnych do złożenia mu propozycji pracy w światle przepisów ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. poz. 1948, ze zm.), tj. naruszenie art. 165 ust. 3 i 7 oraz art. 170 ust. 1 tej ustawy, art. 179 i art. 180 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. poz. 1947, ze zm.) poprzez faktyczne zwolnienie go ze służby pomimo braku zajścia wskazanych tam przesłanek. Skarżący zarzucił także naruszenie art. 2, art. 7, art. 32 ust. 1, art. 60 Konstytucji RP. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. wniósł o jej odrzucenie. Zdaniem organu administracji, niniejsza sprawa nie należy do kognicji sądów administracyjnych. Propozycja zatrudnienia nie jest aktem lub czynnością. Nie jest także decyzją administracyjną. innym aktem lub czynnością ani decyzją. Propozycja zatrudnienia nie ustala, nie stwierdza, nie potwierdza uprawnień bądź obowiązków wynikających z przepisów prawa. W piśmie z dnia 5 grudnia 2017 r. skarżący wniósł o zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego "do czasu narady oraz rozprawy przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w dniu 30 stycznia 2018 r.". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sąd może zawiesić postępowanie z urzędu jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego, przed Trybunałem Konstytucyjnym lub Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Regulacja powyższego przepisu dotyczy kwestii prejudycjalnej, czyli sytuacji, w której uprzednie rozstrzygnięcie określonego zagadnienia, będzie miało wpływ na wynik innego postępowania. Rozstrzygnięcie tego zagadnienia musi być istotne z punktu widzenia realizacji celu postępowania sądowoadministracyjnego oraz powinno mieć bezpośredni wpływ na wynik tego postępowania. Zawieszenie postępowania powinno być uzasadnione również ze względów celowości, sprawiedliwości, jak również ekonomiki procesowej (M. Niezgódka-Medek w: B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wolters Kluwer 2011, uw. 3 do art. 125). Celowość zawieszenia powinna być analizowana z punktu widzenia wystąpienia w przyszłości ewentualnej konieczności uruchomienia nadzwyczajnych środków wzruszania rozstrzygnięć ostatecznych, np. przesłanek do wznowienia postępowania administracyjnego lub stwierdzenia nieważności decyzji (por. wyrok NSA z 13 czerwca 2008 r., I FZ 221/08). Zawieszenie postępowania określone w art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. ma charakter fakultatywny, bowiem ocena jego zasadności pozostawiona została uznaniu sądu, który wydając postanowienie w tej kwestii powinien rozważyć, czy w danym przypadku celowe jest wstrzymanie biegu sprawy. Fakultatywność zawieszenia nie oznacza jednak dowolności działania sądu w tej mierze. Omawiany przepis ma zastosowanie wówczas, gdy sąd orzekający nie jest władny samodzielnie rozstrzygnąć zagadnienia, jakie wyłoniło się lub powstało w toku postępowania sądowego. Dla sądu administracyjnego kwestią wstępną może być wyłącznie takie zagadnienie, którego rozstrzygnięcie jest niezbędne, aby sformułować wypowiedź czy zaskarżony akt jest zgodny z prawem. Brak jest podstaw do zawieszenia postępowania w sytuacji, gdy sąd jest w stanie samodzielnie dokonać koniecznych do rozstrzygnięcia sprawy ustaleń (por. wyroki NSA: z 8 maja 2007 r., II OSK 694/06; z 19 kwietnia 2006 r., I FSK 845/05). Sądowi z urzędu wiadomo, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi postanowieniami z dnia 22 września 2017 r. w sprawach o sygn. akt III SA/Łd 757/17 i III SA/Łd 797/17 odrzucił skargi, których przedmiotem była kontrola zgodności z prawem złożonych przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. propozycji pracy innym funkcjonariuszom tej jednostki organizacyjnej. Od powyższych orzeczeń skarżący wnieśli skargi kasacyjne do Naczelnego Sądu Administracyjnego, które do dnia dzisiejszego nie zostały rozpoznane (sprawy sygn. akt I OSK 2772/17 i I OSK 2989/17). Z uwagi na fakt, iż wyżej wskazane rozstrzygnięcia zapadły w zbliżonym stanie faktycznym i prawnym, a ponadto z uwagi na istotną rozbieżność orzecznictwa sądowoadministracyjnego w powyższym zakresie, zasadne w ocenie sądu, w szczególności z punktu widzenia celowości, sprawiedliwości oraz ekonomiki procesowej, jest zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego, do czasu rozpoznania przez Naczelny Sąd Administracyjny skarg kasacyjnych wniesionych w sprawach sygn. akt I OSK 2772/17 i I OSK 2989/17). Dodatkowo należy zauważyć, że o zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego z tej przyczyny wniósł również skarżący. Mając powyższe na uwadze sąd, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu. D.CZ.