III SA/Łd 885/24

Dnia 17 września 2025 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Rutkowska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Krawczyk, Sędzia WSA Anna Dębowska, Protokolant, Starszy asystent sędziego Dominika Trella, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 września 2025 roku sprawy ze skargi A. D. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia 17 października 2024 roku nr 1001-IOA.4246.14.2024.4.KI.UCS w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie bez koncesji, bez zezwolenia lub bez dokonania wymaganego zgłoszenia gier hazardowych na automatach oddala skargę. Decyzją z 17 października 2024 r., nr 1001-IOA.4246.14.2024.4.KI.UCS Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 2383 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Łódzkiego Urzędu Celno-Skarbowego w Łodzi z 9 lipca 2024 r., nr 368000-COC-3.4246.46.2023.MW w przedmiocie wymierzenia A.D. kary pieniężnej w łącznej wysokości 300 000 zł z tytułu urządzania bez koncesji, bez zezwolenia lub bez dokonania wymaganego zgłoszenia gier hazardowych na automatach. Z akt sprawy wynika, że 18 lipca 2023 r. w związku postanowieniem Prokuratury Rejonowej w Radomsku z 14 marca 2023 r., sygn. [...] funkcjonariusze Łódzkiego Urzędu Celno-Skarbowego w Łodzi przeprowadzili w lokalu mieszczącym się w miejscowości G. przy P. 2 przeszukanie. W lokalu przebywał A.D., a w wyniku przeprowadzonych czynności ujawniono trzy urządzenia do gier o nazwach: Bitcoin nr 1, Bitcoin nr 2 i Bitcoin nr 3. W wyniku przeprowadzonych eksperymentów procesowych na automatach ustalono, że urządzenia były kredytowane za pomocą pilota zdalnego sterowania. Podczas czynności A.D. odmówił własnoręcznego zasilenia automatów. Poinformował jedynie, że należy użyć czerwonego przycisku. Stwierdzono, że poprzez naciśnięcie czerwonego przycisku na pilocie można było zasilić wybrane urządzenie o 100 punktów kredytowych dopisywane do licznika punktów kredytowych "Kredyt". Następnie po wyborze gry pojawiały się wirtualne bębny z symbolami ułożonymi w wierszach i kolumnach. Gracz ustawiał wysokość stawki za udział w grze lub mógł pozostawić na domyślnym poziomie, po czym inicjując start gry oczekiwał na jej samoczynne zakończenie i rezultat: wygraną lub przegraną. W przypadku wygranej rzeczowej dodatkowe punkty kredytowe można było wykorzystać do prowadzenia kolejnych gier. Wygrane rzeczowe padły na urządzeniach Bitcoin o nr 1 i 2. Na urządzeniu Bitcoin nr 3 nie padła wygrana rzeczowa. Jednakże te same zasady rozgrywania gry "Magic Hot", jak na urządzeniach oznaczonych nr 1 i 2 świadczą, że gry na tym urządzeniu niewątpliwie również toczyły się o wygrane rzeczowe. Podczas czynności przeszukania zabezpieczono m.in. rejestrator cctv, router, telefon motorola g30, telefon iphone 7, dokumenty, w tym rachunki nr 08/2023 i nr 36/2023, które zostały wystawione przez K.T. na Ax. Sp. z o.o. z tytułu czynszu za najem lokalu za okres od kwietnia 2023 r. do czerwca 2023 r. oraz od lipca 2023 r. do września 2023 r. Na ujawnionych automatach nie stwierdzono oznaczeń wskazujących na ich dysponenta, tak samo w lokalu nie stwierdzono oznaczeń np. szyldu informującego o osobie prowadzącej działalność. Przeprowadzone na miejscu oględziny jednego z telefonów: iphone 7 nie ujawniły elementów wskazujących na prowadzenie konwersacji związanej z prowadzoną działalnością w lokalu. 19 lipca 2023 r. przedstawiono A.D. zarzut popełnienia przestępstwa skarbowego określonego w art. 107 § 1 k.k.s., polegającego na tym, że w nieustalonym czasie, jednak nie później niż do 18 lipca 2023 r. prowadził w miejscowości G. w lokalu przy P. 2 gry na trzech automatach Bitcoin, poprzez wykonywanie bezpośrednich czynności przy grach na automatach urządzanych bez wymaganej koncesji oraz poza kasynem gry. A.D. przyznał się do postawionego zarzutu i w charakterze podejrzanego złożył 19 lipca 2023 r. wyjaśnienia. Zeznał, że pracę w lokalu zaproponował znajomy o imieniu M., jego nazwiska nie znał, M. mieszka na Śląsku, często zmieniał numery telefonów i nie zna aktualnego numeru, pracował dla firmy, której dane widnieją na rachunkach. Wskazał, że do jego obowiązków należało obsługiwanie lokalu, wpuszczanie graczy, przyjmowanie pieniędzy od graczy i wypłacanie wygranych. Wyjaśnił, że pracuje od marca 2023 r., jego zmiennikiem jest osoba o imieniu D., której nigdy nie widział. W lokalu pracował około 10 dni w miesiącu, otrzymywał wynagrodzenie od M. w kwocie około 2 000 zł. Zeznał również, że środki na realizację wypłat wygranych przywoził M., nie posiadał wiedzy, kto serwisował automaty, a wszelkie usterki zgłaszał M. Środki na pokrycie czynszu z tytułu najmu lokalu odbierała Pani K. - właścicielka lokalu. Postanowieniem z 4 czerwca 2024 r. Naczelnik Łódzkiego Urzędu Celno-Skarbowego w Łodzi wszczął z urzędu wobec A.D. postępowanie w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej, w związku z ujawnieniem w lokalu w miejscowości G., przy P. 2, niezarejestrowanych automatów do gier. Decyzją z 9 lipca 2024 r. Naczelnik Łódzkiego Urzędu Celno-Skarbowego w Łodzi wymierzył A.D. karę pieniężną w łącznej wysokości 300 000 zł z tytułu urządzania gier na trzech automatach do gier. Od powyższej decyzji pełnomocnik A.D. złożył odwołanie, w którym zarzucił naruszenie: 1. art. 89 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (tekst jedn. Dz.U z 2023 r., poz. 227 ze zm.), dalej u.g.h. poprzez wskazanie wymienionego przepisu (str. 5 uzasadnienia zaskarżonej decyzji) jako podstawy materialnoprawnej wymierzenia kary pieniężnej przy braku uwzględnienia, że ustalając stan faktyczny organ wprost wskazuje, że strona "prowadziła" gry w rozumieniu art. 107 § 1 k.k.s., a wskazana podstawa materialnoprawna wymierzenia kary przewiduje, że karze podlega nie prowadzący, a urządzający gry; 2. rażące naruszenie art. 89 u.g.h, poprzez wymierzenie kary nie w stosunku do urządzającego gry, a w stosunku do co najwyżej prowadzącego gry; 3. rażący błąd logiczny w ustaleniach stanu faktycznego poprzez ustalenie, że urządzającym gry, tj. podmiotem spełniającym wymogi "urządzającego" w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h. w zw. z art. 107 § 1 k.k.s., był zupełnie inny podmiot, tj. Ax. Sp. z o.o., co wynika między innymi z treści umowy najmu lokalu oraz zeznań świadka – K.T., a jednocześnie wymierzył karę nie urządzającemu, lecz prowadzącemu gry; 4. rażący błąd w ustaleniach faktycznych poprzez pominięcie, że organ sam ustalił, kto był urządzającym gry w rozumieniu art. 107 § 1 k.k.s. w zw. z art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h., a wymierzył karę prowadzącemu gry w rozumieniu art. 107 § 1 k.k.s.; 5. rażące naruszenie art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h. poprzez błędne zastosowanie i przyrównanie prowadzącego gry do urządzającego gry; 6. błąd w ustaleniach stanu faktycznego poprzez pominięcie, że ujawnione urządzenia (sentencja zaskarżonej decyzji) znajdowały się w lokalu pozostającym w posiadaniu zależnym na podstawie umowy najmu zawartej pomiędzy K.T. a Ax. Sp. z o.o.; 7. błąd logiczny poprzez brak rozróżnienia pojęcia "urządzanie" i "prowadzenie" gier w myśl art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h. w zw. z art.107 § 1 k.k.s. W oparciu o postawione zarzuty pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania w sprawie. Wskazaną na wstępie decyzją z 17 października 2024 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy wskazując na wstępie, że zgodnie z art. 6 ust. 1 u.g.h., działalność w zakresie gier na automatach może być prowadzona po uzyskaniu koncesji na kasyno gry. W myśl art. 14 ust. 1 u.g.h. urządzanie gier cylindrycznych, gier w karty, gier w kości oraz gier na automatach dozwolone jest wyłącznie w kasynach gry. Stosownie do treści art. 2 ust. 3 u.g.h. grami na automatach są gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych oraz gry odpowiadające zasadom gier na automatach urządzane przez sieć Internet o wygrane pieniężne lub rzeczowe, w których gra zawiera element losowości. Wygraną rzeczową w grach na automatach jest również wygrana polegająca na możliwości przedłużania gry bez konieczności wpłaty stawki za udział w grze, a także możliwość rozpoczęcia nowej gry przez wykorzystanie wygranej rzeczowej uzyskanej w poprzedniej grze (art. 2 ust. 4 u.g.h.). Zgodnie z art. 23a ust. 1 u.g.h., automaty do gier, urządzenia losujące i urządzenia do gier mogą być eksploatowane przez podmioty posiadające koncesję lub zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie gier losowych lub gier na automatach oraz przez podmioty wykonujące monopol państwa, po ich zarejestrowaniu przez naczelnika urzędu celno-skarbowego. Powyższy obowiązek nie dotyczy terminali w kolekturach gier liczbowych służących do urządzania gier liczbowych lub sprzedaży loterii pieniężnych oraz urządzeń służących do urządzania gier liczbowych lub loterii pieniężnych urządzanych na terytorium więcej niż jednego państwa (gry multijurysdykcyjne). W myśl art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h., karze pieniężnej podlega urządzający gry hazardowe bez koncesji, bez zezwolenia lub bez dokonania wymaganego zgłoszenia. Wysokość kary pieniężnej wymierzanej w przypadkach, o których mowa w ust. 1 pkt 1 - wynosi: w przypadku gier na automatach - 100 tys. zł od każdego automatu (art. 89 ust. 4 pkt 1 lit. a u.g.h.). Do kar pieniężnych stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (art. 91 u.g.h.). Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wyjaśnił, że analiza zebranego w sprawie materiału dowodowego wykazała, że lokal mieszczący się w miejscowości G., przy P. 2 nie był kasynem gry, ani salonem gier. Ujawnione w lokalu urządzenia do gier nie zostały zarejestrowane. Przeprowadzone 18 lipca 2023 r. przez funkcjonariuszy celno-skarbowych eksperymenty odtworzenia gry na wszystkich trzech ujawnionych automatach o nazwach: Bitcoin nr 1, Bitcoin nr 2 i Bitcoin nr 3 wykazały, że rozegrane gry zawierały elementy losowości. W toku eksperymentów ustalono, że rozegranie gier na danym urządzeniu było odpłatne, w zamian za środki pieniężne urządzenia były kredytowane zdalnie za pomocą pilota. Po zakredytowaniu gracz mógł wybrać grę, ustawić stawkę za udział w grze, po czym inicjował start gry i oczekiwał na jej samoczynne zakończenie. Przy starcie gry następowało pobranie stawki za udział w grze. Grający nie miał żadnego wpływu na przebieg i wynik gry, wynik gry był niezależny od zdolności psychomotorycznych gracza, dlatego gry zawierały elementy losowości. Gry toczyły się o wygrane rzeczowe, tj. dodatkowe punkty kredytowe z wykorzystaniem których można było rozgrywać kolejne gry. Wygrane rzeczowe podczas gier kontrolnych padły na urządzeniach Bitcoin o nr 1 i 2. Na urządzeniu oznaczonym nr 3 wygrana rzeczowa nie padła, jednakże gry na tym urządzeniu były rozgrywane o wygrane rzeczowe, o czym świadczy ten sam rodzaj i sposób obsługi urządzenia, ta sama gra kontrolna rozegrana, jak na pozostałych dwóch automatach i te same zasady gry. Gry toczyły się o wygrane pieniężne, które wypłacał skarżący. W związku z powyższym gry na ww. urządzeniach były grami na automatach w rozumieniu art. 2 ust. 3 u.g.h. Organ odwoławczy wyjaśnił, że ustawa o grach hazardowych nie zawiera legalnej definicji "urządzającego gry", jednak znaczenie tego określenia można wywieść z wykładni funkcjonalnej. Niewątpliwie założeniem ustawodawcy było poddanie kontroli Państwa i znaczące ograniczenie działalności w zakresie gier losowych, zakładów wzajemnych i gier na automatach, poprzez sprowadzenie urządzania niektórych z tych gier (gier cylindrycznych, gier w karty, w tym turniejów gry pokera, gier w kości oraz gier na automatach) jedynie do wyznaczonych miejsc w postaci kasyn gry, co znalazło wyraz w treści art. 14 ust. 1 u.g.h. Działalność w zakresie gier cylindrycznych, gier w karty, gier w kości oraz gier na automatach została poddana reglamentacji prawnej i może być prowadzona wyłącznie na podstawie udzielonej koncesji na prowadzenie kasyna gry (art. 6 ust. 1 u.g.h.). Urządzanie gier hazardowych to zatem ogół czynności i działań stanowiących zaplecze logistyczne dla umożliwienia realizowania w praktyce działalności w zakresie gier hazardowych, w szczególności: zorganizowanie i pozyskanie odpowiedniego miejsca na zamontowanie urządzeń, przystosowanie do danego rodzaju działalności, umożliwienie dostępu do takiego miejsca nieograniczonej ilości graczy, utrzymywanie automatów w stanie stałej aktywności, umożliwiającym ich sprawne funkcjonowanie, wypłacanie wygranych, obsługa urządzeń, zatrudnienie i odpowiednie przeszkolenie personelu, zapewniające graczom możliwość uczestniczenia w grze. Założeniem prawodawcy było skumulowanie tych wszystkich działań w rękach jednego podmiotu, posiadającego koncesję na prowadzenie kasyna gry. Organ odwoławczy podkreślił, że z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika, że urządzającym gry hazardowe bez koncesji, bez zezwolenia lub bez dokonania wymaganego zgłoszenia w lokalu mieszczącym się w miejscowości G., przy P. 2 jest skarżący, który w dniu przeprowadzenia czynności kontrolnych, tj. 18 lipca 2023 r. był obecny w lokalu. Skarżącemu przedstawiono zarzut popełnienia przestępstwa skarbowego określonego w art. 107 § 1 k.k.s. Skarżący przyznał się do postawionego zarzutu i złożył w charakterze podejrzanego wyjaśnienia, udokumentowane w protokole przesłuchania z 19 lipca 2023 r. Zeznał m.in., że pracę w lokalu zaproponował znajomy o imieniu M., jego nazwiska nie znał, M. mieszka na Śląsku, często zmieniał numery telefonów i nie zna aktualnego numeru, pracował dla firmy, której dane widnieją na rachunkach. Wskazał, że do jego obowiązków należało obsługiwanie lokalu, wpuszczanie graczy, przyjmowanie pieniędzy od graczy i wypłacanie wygranych. Wyjaśnił, że pracuje od marca 2023 r., jego zmiennikiem jest osoba o imieniu D., której nigdy nie widział. W lokalu pracował około 10 dni w miesiącu, otrzymywał wynagrodzenie od M. w kwocie około 2 000 zł, a środki na realizację wypłat wygranych przywoził M., nie posiadał wiedzy, kto serwisował automaty, a wszelkie usterki zgłaszał M. Środki na pokrycie czynszu z tytułu najmu lokalu odbierała Pani K. - właścicielka lokalu. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej stwierdził, że organ I instancji prawidłowo ustalił stan faktyczny sprawy i dokonał prawidłowej wykładni przepisów mających zastosowanie w sprawie. Ustawa za urządzającego gry na automatach, traktuje każdą osobę, która aktywnie podejmuje czynności zmierzające do urządzania gier na automatach, stwarza dogodne warunki, bez znaczenia, jak wielki jest wkład tej osoby w całym przedsięwzięciu, czy pełni wiodącą rolę, czy też jej udział w urządzaniu gier na automatach ma wymiar jedynie pomocniczy. Każdy, kto realizuje nawet niewielką aktywność związaną z urządzaniem gier na automatach poza kasynem jest traktowany za urządzającego. Dyrektor Izby Administracji stwierdził, że z umowy najmu lokalu zawartej 16 kwietnia 2021 r. wynika, że dysponentem ww. lokalu była Ax. z o.o. z siedzibą w L. Odpowiedzialność spółki jest odrębna od odpowiedzialności skarżącego za nielegalne urządzanie gier na automatach. W celu urządzania gier na automatach w lokalu oprócz lokalu i automatów, konieczny był również udział innych osób, aby uruchomić i prowadzić punkt gier, a tym samym aby urządzanie gier na automatach w ogóle było możliwe. Wśród osób, które uczestniczyły w urządzaniu gier na automatach był skarżący, który wykonywał zadania związane z szeroko pojętą obsługą ww. lokalu od marca 2023 r., w ramach której wpuszczał do lokalu graczy, przyjmował pieniądze, kredytował automaty pilotem, wypłacał wygrane i zgłaszał usterki automatów M., którego danych identyfikacyjnych nie znał. Aktywnie uczestniczył w procesie urządzania nielegalnych gier hazardowych, podejmując określone czynności związane z udostępnianiem automatów, ich obsługą oraz obsługą graczy, umożliwiając tym samym sprawne i niezakłócone funkcjonowanie urządzeń do gier oraz punktu gier, który działał w celach komercyjnych. Z tytułu udziału w tym procederze czerpał korzyść finansową w wysokości około 2 000 zł miesięcznie. Zaangażowanie skarżącego w prowadzenie punktu gier jest równoznaczne z podejmowaniem czynności wchodzących w skład pojęcia "urządzania gier" i bez znaczenia pozostaje to, że nie uczestniczył sam, że nie odgrywał wiodącej roli, ponieważ za urządzającego gry na automatach uznaje się każdą osobę, która aktywnie podejmuje czynności zmierzające do urządzania gier na automatach, stwarza dogodne warunki i bez znaczenia jest, jak wielki jest wkład danej osoby w całym przedsięwzięciu, czy pełni wiodącą rolę, czy też jej udział w urządzaniu gier na automatach ma wymiar jedynie charakter pomocniczy. Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu Dyrektor Izby Administracji Skarbowej podkreślił, że w rozpatrywanej sprawie zasadnie doszło do przypisania skarżącemu deliktu, o którym mowa w art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h. i tym samym prawidłowo nałożono karę pieniężną za urządzanie gier hazardowych na automatach bez koncesji, bez zezwolenia lub bez dokonania wymaganego zgłoszenia w łącznej wysokości 300 000 zł. Powoływanie się przez stronę na postawiony jej zarzut z art. 107 § 1 k.k.s., tj. prowadzenia gier na automatach, a nie urządzania gier nie przesądza o wyniku postępowania prowadzonego w sprawie wymierzenia kary pieniężnej. Zarzuty stawiane w postępowaniu karnoskarbowym mają odmienne podstawy prawne, inne są cele oraz przesłanki rozstrzygnięcia. Kwestia postawienia zarzutu w postępowaniu karnoskarbowym nie ma wpływu na postępowanie w sprawie nałożenia kary pieniężnej, ponieważ jest to postępowanie odrębne. Natomiast pojęcia takie, jak "urządzać gry", czy "prowadzić gry" nie zostały zdefiniowane w ustawie o grach hazardowych, są to synonimy, czyli określenia równoważne znaczeniowo. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi pełnomocnik skarżącego zaskarżając powyższą decyzję w całości, wniósł o uchylenie decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych. Podtrzymując w całości zarzuty postawione w odwołaniu zarzucił rażące naruszenie prawa oraz rażące błędy zarówno merytoryczne, jak i logiczne w wywodach decyzji, a ponadto dokonanie nieprawdziwych ustaleń faktycznych opartych wyłącznie na intuicyjnym postrzeganiu rzeczywistości, które nie znajdują żadnego odzwierciedlenia w rzeczywistym stanie faktycznym sprawy. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik podkreślił, że skarżący nie został skazany za czyn polegający na prowadzeniu gier, nadal pozostaje osobą niekaraną. Zdaniem pełnomocnika organ opierając się na materiale dowodowym w postaci postanowienia o postawieniu skarżącemu zarzutu popełnienia przestępstwa karnoskarbowego określonego w art. 107 § 1 k.k.s., błędnie ustalił stan faktyczny w sprawie, ponieważ skarżącemu został postawiony zarzut prowadzenia gier, a nie urządzania gier. Pojęcie "prowadzenia gier" w rozumieniu art. 107 § 1 k.k.s., jest pojęciem znacznie węższym od pojęcia "urządzania gier", a ustawodawca wyraźnie rozróżnia te dwa pojęcia. W przypadku prawa karnoskarbowego penalizuje zarówno czyn polegający na urządzaniu gier, jak i na prowadzeniu gier, natomiast w prawie administracyjnym kary pieniężne nakładane są w różnych przypadkach, w przypadku posiadania lokalu, w którym ujawniono urządzenia, lecz przepisy nie przewidują i nie zezwalają na nałożenie kary za prowadzenie gier. W ocenie pełnomocnika skarżącego w trybie administracyjnym brak jest podstawy prawnej do nałożenia kary pieniężnej na prowadzącego gry. Ustawodawca w sposób wyczerpujący wskazał w art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h. krąg osób, którym można wymierzyć karę, tj. urządzającemu gry, a nie prowadzącemu gry. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie, wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.), dalej p.p.s.a., który stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 p.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Przedmiotem kontroli sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z 17 października 2024 r. utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Łódzkiego Urzędu Celno-Skarbowego w Łodzi z 9 lipca 2024 r. w przedmiocie wymierzenia skarżącemu kary pieniężnej w wysokości 300 000 zł z tytułu urządzania bez koncesji, bez zezwolenia lub bez dokonania wymaganego zgłoszenia gier hazardowych na automatach. Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 227 ze zm.), dalej u.g.h., w brzmieniu obowiązującym w dniu kontroli, tj. 18 lipca 2023 r. Zgodnie z art. 2 ust. 3 u.g.h., grami na automatach są gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych oraz gry odpowiadające zasadom gier na automatach urządzane przez sieć Internet o wygrane pieniężne lub rzeczowe, w których gra zawiera element losowości. W myśl art. 2 ust. 4 u.g.h., wygraną rzeczową w grach na automatach jest również wygrana polegająca na możliwości przedłużania gry bez konieczności wpłaty stawki za udział w grze, a także możliwość rozpoczęcia nowej gry przez wykorzystanie wygranej rzeczowej uzyskanej w poprzedniej grze. Stosownie do treści art. 2 ust. 5 u.g.h., grami na automatach są także gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych, oraz gry odpowiadające zasadom gier na automatach urządzane przez sieć Internet organizowane w celach komercyjnych, w których grający nie ma możliwości uzyskania wygranej pieniężnej lub rzeczowej, ale gra ma charakter losowy. Zgodnie z art. 3 u.g.h., urządzanie gier losowych, zakładów wzajemnych, gier w karty i gier na automatach oraz prowadzenie działalności w tym zakresie jest dozwolone na podstawie właściwej koncesji, zezwolenia lub dokonanego zgłoszenia. Działalność w zakresie gier cylindrycznych, gier w karty, gier w kości i gier na automatach może być prowadzona po uzyskaniu koncesji na kasyno gry, z zastrzeżeniem art. 5 ust. 1 i 1b oraz art. 6a ust. 2 (art. 6 ust. 1 u.g.h.). W myśl art. 14 ust. 1 u.g.h., urządzanie gier cylindrycznych, gier w karty, w tym turniejów gry w pokera, gier w kości oraz gier na automatach jest dozwolone wyłącznie w kasynach gier na zasadach i warunkach określonych w zatwierdzonym regulaminie i udzielonej koncesji lub udzielonym zezwoleniu, a także wynikających z przepisów ustawy, z wyjątkiem ust. 4 i 5. W myśl art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h., karze pieniężnej podlega urządzający gry hazardowe bez koncesji, bez zezwolenia lub bez dokonania wymaganego zgłoszenia. Stosownie natomiast do treści art. 89 ust. 4 pkt 1 lit. a) u.g.h., wysokość kary pieniężnej wymierzanej w przypadkach, o których mowa w ust. 1 pkt 1 wynosi w przypadku gier na automatach - 100 tys. zł od każdego automatu. Należy podkreślić, że art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h. samodzielnie określa działanie mające postać deliktu administracyjnego podlegającego ustalonej w nim odpowiedzialności administracyjnej. Odpowiedzialność ta nie jest uzależniona od winy i ma charakter obiektywny, a dla jej ustalenia wystarczające jest stwierdzenie naruszenia, o którym mowa w art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h. Istotą kary wskazanej w tej regulacji jest przymuszenie do respektowania nakazów i zakazów wynikających z przepisów prawa. Dla stwierdzenia zatem odpowiedzialności na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h. i istnienia podstaw do nałożenia kary pieniężnej, przewidzianej w art. 89 ust. 4 u.g.h. niezbędne jest wykazanie, że strona skarżąca urządzała gry na automacie w rozumieniu art. 2 ust. 3-5 u.g.h. bez koncesji, bez zezwolenia lub bez dokonania wymaganego zgłoszenia. W okolicznościach niniejszej sprawy organ ustalając charakter gier na poddanych kontroli urządzeniach zasadnie stwierdził, że urządzenia spełniały przesłanki automatów do gier hazardowych, o których mowa w art. 2 ust. 3 -5 u.g.h. Z przeprowadzonego eksperymentu procesowego przez funkcjonariuszy Łódzkiego Urzędu Celno-Skarbowego w Łodzi, szczegółowo udokumentowanego w protokole z 18 lipca 2023 r. wynika, że urządzenia do gier o nazwach: Bitcoin nr 1, Bitcoin nr 2 i Bitcoin nr 3 eksploatowane były celach komercyjnych. W toku przeprowadzonych czynności ustalono, że po przekazaniu środków finansowych obsłudze lokalu urządzenia były kredytowane za pomocą pilota zdalnego sterowania, tj. poprzez naciśnięcie czerwonego przycisku na pilocie wybrane urządzenie było zasilane o 100 punktów kredytowych, które dopisywane były do licznika punktów kredytowych "Kredyt". Następnie po wyborze gry pojawiały się wirtualne bębny z symbolami ułożonymi w wierszach i kolumnach. Gracz ustawiał wysokość stawki za udział w grze lub mógł pozostawić na domyślnym poziomie, po czym inicjując start gry oczekiwał na jej samoczynne zakończenie i rezultat: wygraną lub przegraną. W przypadku wygranej rzeczowej dodatkowe punkty kredytowe grający mógł wykorzystać do prowadzenia kolejnych gier. Wygrane rzeczowe padły na urządzeniach Bitcoin o nr 1 i 2. Na urządzeniu Bitcoin nr 3 nie padła wygrana rzeczowa. Jednakże, jak ustalono te same zasady rozgrywania gry "Magic Hot", jak na urządzeniach oznaczonych nr 1 i 2 świadczą, że gry na tym urządzeniu również toczyły się o wygrane rzeczowe. W konkluzji stwierdzono, że gry na wszystkich trzech urządzeniach zawierały element losowości, grający nie miał wpływu na wynik gry, a o odpowiedniej konfiguracji bębnów decydował wyłącznie mechanizm urządzenia. Wobec powyższego Dyrektor Izby Administracji Skarbowej prawidłowo uznał, że wyniki przeprowadzonych czynności wskazują, że gry przeprowadzane na poddanych kontroli urządzeniach zawierały element losowości. Grający nie posiadał wpływu na wynik gry, wygrana nie zależała od jego woli, wiedzy i umiejętności (zdolności psychomotorycznych), o końcowej konfiguracji gry decydował mechanizm urządzenia. Materiał dowodowy potwierdza także, że urządzenia eksploatowane były w celach komercyjnych, o czym świadczyła konieczność użycia środków finansowych do ich uruchomienia. W tej sytuacji organ odwoławczy prawidłowo uznał, że gry na kontrolowanych urządzeniach wypełniały definicję gier na automatach w rozumieniu art. 2 ust. 3-5 u.g.h. Zauważyć jednocześnie należy, że właściwy organ celny, prowadząc postępowanie w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o grach hazardowych był uprawniony do przeprowadzenia samodzielnych ustaleń co do charakteru danej gry. Uprawnienie to wynikało z art. 64 ust. 1 pkt 3 i pkt 14 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2016 r., poz. 1947, ze zm.), dalej ustawa o KAS. Wskazane przepisy stanowią wprost o kompetencji funkcjonariuszy wykonujących kontrolę do dokonania oględzin oraz przeprowadzania w uzasadnionych przypadkach, w drodze eksperymentu, doświadczenia lub odtworzenia możliwości gry na automacie lub gry na innym urządzeniu. Uzasadniony przypadek, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 14 ustawy o KAS zaistnieje niewątpliwie w sytuacji stwierdzenia, że gry odbywają się na urządzeniu, które nie zostało zarejestrowane oraz znajduje się tak, jak w niniejszej sprawie w lokalu niespełniającym ustawowych warunków. Zdaniem sądu nie było więc przeszkód, by skorzystać w przedmiotowym postępowaniu z dowodu w postaci eksperymentu rozegrania gier kontrolnych na ujawnionych w toku kontroli urządzeniach. W rozpatrywanej sprawie bezspornym również jest, że działalność w zakresie urządzania gier na kontrolowanych urządzeniach prowadzona była w lokalu niebędącym kasynem gry, bez koncesji, bez zezwolenia lub bez dokonania wymaganego zgłoszenia. Z treści art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h., w brzmieniu mającym zastosowanie w niniejszej sprawie wynika, że karze pieniężnej podlega urządzający gry hazardowe bez koncesji, bez zezwolenia lub bez dokonania wymaganego zgłoszenia. Należy w tym miejscu podkreślić, że pojęcia "urządzanie" i "prowadzenie" gier losowych występują zarówno w k.k.s. (tj. art.107 § 1, 107b § 1, 108 § 1, 109), jak i w u.g.h. (tj. art. 3). W żadnej z tych ustaw nie ma jednak definicji tych pojęć. Na podstawie znaczeń przypisywanych w języku polskim (Wielki słownik języka polskiego PAN, w wersji elektronicznej) należy wskazać, że działania, czy czynności, do których te pojęcia się odnoszą mogą być zbieżne treściowo i czasowo. "Urządzać" to m.in. zorganizować coś, zapewnić jakiemuś przedsięwzięciu odpowiednie warunki do funkcjonowania. Są to zatem działania, które mogą zarówno poprzedzać podjęcie określonego przedsięwzięcia, jak i takie, które towarzyszą jego prowadzeniu. "Urządzanie" w tym znaczeniu nie jest aktywnością jednorazową, przejściową, jedynie poprzedzającą prowadzenie określonej działalności. Skoro "urządzanie" to m.in. stworzenie warunków do działania określonego przedsięwzięcia, to utrzymanie tego stanu "urządzania" czyli zorganizowania gier na automatach albo inaczej – zapewnienia odpowiednich warunków do prowadzenia gier niewątpliwie wymaga aktywności również podczas prowadzenia (trwania) tej działalności. Wynika z tego, że "urządzanie gier" ma znaczenie szersze od "prowadzenia gier", ponieważ obejmuje działania oraz czynności zmierzające do przeprowadzenia gier ale również towarzyszące ich prowadzeniu (por. m.in. wyrok NSA z 17 lipca 2025 r., sygn. akt II GSK 109/22, Lex nr 3894358). W ugruntowanym orzecznictwie NSA dotyczącym omawianej problematyki wskazuje się, że "urządzanie gier hazardowych" to ogół czynności i działań stanowiących zaplecze logistyczne (techniczne, organizacyjne) dla umożliwienia realizowania w praktyce działalności w zakresie gier hazardowych, w szczególności: zorganizowanie i pozyskanie odpowiedniego miejsca na zamontowanie urządzeń, przystosowanie go do danego rodzaju działalności, umożliwienie dostępu do takiego miejsca nieograniczonej liczby graczy, utrzymywanie automatów w stanie stałej aktywności, umożliwiającym ich sprawne funkcjonowanie, wypłacanie wygranych, obsługa urządzeń, zatrudnienie i odpowiednie przeszkolenie personelu, zapewniające graczom możliwość uczestniczenia w grze (por. wyroki NSA z 26 września 2023 r., sygn. akt II GSK 1719/22, z 30 października 2023 r., sygn. akt II GSK 764/20 i z 11 września 2014 r., sygn. akt II GSK 762/21). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podnosi się również, że warunkiem przypisania odpowiedzialności na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h. jest wykazanie, że dany podmiot aktywnie uczestniczył w procesie urządzania nielegalnych gier hazardowych, a więc podejmował określone czynności nie tylko związane z procesem udostępniania automatów, lecz także z ich obsługą oraz stwarzaniem technicznych, ekonomicznych i organizacyjnych warunków umożliwiających sprawne i niezakłócone funkcjonowanie samego urządzania oraz jego używanie do celów związanych z komercyjnym procesem organizowania gier hazardowych. "Urządzającym gry hazardowe" będzie zatem podmiot wypełniający swoim faktycznym działaniem którąkolwiek część lub wszystkie z wymienionych powyżej przesłanek. Innymi słowy "urządzanie gier" to podejmowanie aktywnych działań i czynności polegających m.in. na tworzeniu i zapewnieniu warunków do prowadzenia gier na automatach, przy czym wystarczające jest wykazanie nawet niewielkiej aktywności w tym zakresie, tj. wykonywania tylko niektórych spośród wymienionych czynności. Mając na uwadze przedstawione powyżej uwagi należy podzielić i uznać za prawidłowe stanowisko organu, że skarżący swoimi działaniami wypełnił przesłanki "urządzającego gry" w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h., w konsekwencji czego zasadnie nałożono na niego karę za urządzanie gier hazardowych bez koncesji, bez zezwolenia lub bez dokonania wymaganego zgłoszenia. Jak wynika z akt sprawy, postanowieniem z 19 lipca 2023 r. Naczelnik Łódzkiego Urzędu Celno –Skarbowego w Łodzi przedstawił skarżącemu zarzut, że od bliżej nieokreślonego czasu do 18 lipca 2023 r. w lokalu w miejscowości G., przy P. 2 prowadził gry na trzech automatach "Bitcoin" poprzez wykonywanie bezpośrednich czynności przy grach na automatach urządzanych ww. miejscu wbrew art. 3, art. 6 ust. 1 i art. 14 ust. 1 u.g.h., czyli bez wymaganej koncesji oraz poza kasynem gry, tj. o przestępstwo skarbowe z art. 107 § 1 k.k.s. Skarżący podczas przesłuchania w charakterze podejrzanego 19 lipca 2023 r. przyznał się do zarzucanego czynu i złożył wyjaśnienia. Zeznał m.in., że pracę w lokalu zaproponował znajomy o imieniu M., którego nazwiska nie znał i nie posiadał numeru telefonu, pracował dla firmy, której dane widnieją na rachunkach. Podał, że zajmował się obsługą lokalu, wpuszczał do lokalu graczy, przyjmował pieniądze od graczy i wypłacał ewentualne wygrane. Wyjaśnił, że pracuje od marca 2023 r., jego zmiennikiem jest osoba o imieniu D., której nigdy nie widział. W lokalu pracował około 10 dni w miesiącu i otrzymywał wynagrodzenie w kwocie około 2 000 zł miesięcznie. Zeznał również, że środki na realizację wypłat wygranych przywoził M, nie posiadał wiedzy, kto serwisował automaty, a wszelkie usterki zgłaszał M. Środki na pokrycie czynszu z tytułu najmu lokalu odbierała Pani K. - właścicielka lokalu. W toku postępowania administracyjnego pełnomocnik skarżącego nie podważył skutecznie przedstawionych ustaleń faktycznych, z których wynika, że zajmował się obsługą lokalu, sprawował nadzór i obsługiwał urządzenia do gier, przyjmował pieniądze za udział w grze i wypłacał wygrane. Podejmował więc działania, które mieszczą się w pojęciu "urządzania gier". Podniesione przez pełnomocnika skarżącego zarzuty, że podejmowane przez niego działania mogą być uznane co najwyżej za "prowadzenie gier hazardowych", a nie ich "urządzanie" nie są uzasadnione i nie znajdują również potwierdzenia na gruncie językowym. Należy podkreślić, że przesłanką przypisania odpowiedzialności na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h., jest wykazanie, że dany podmiot podejmował określone czynności związane, bądź z procesem zorganizowania i wyposażenia określonego miejsca przeznaczonego do prowadzenia gier na automatach, bądź też zajmował się "obsługą" tego miejsca, czyli zapewnieniem warunków umożliwiających prowadzenie takich gier. Realizowanie nawet jednej z wielu czynności przyczyniającej się bezpośrednio i w takim samym stopniu do tego, że gra na automacie w ogóle się odbędzie jest wystarczające do uznania osoby realizującej te czynności za urządzającego grę hazardową. W konsekwencji, w niniejszej sprawie organy zasadnie stwierdziły, że spełnione zostały przesłanki wymierzenia kary pieniężnej określone w art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h. Zarzuty skargi wskazujące na błędne przypisanie skarżącemu przez organ przymiotu urządzającego gry nie zasługują na uwzględnienie. Nieuzasadnione są także zarzuty postawione w skardze, że wobec skarżącego nie może być wymierzona kara pieniężna, ponieważ nie był właścicielem kontrolowanych urządzeń, a lokal, w którym znajdowały się urządzenia był w posiadaniu zależnym na podstawie umowy najmu zawartej pomiędzy K.T. a Ax. Spółką z o.o. z siedzibą w L. Okoliczność, że skarżący nie był właścicielem ujawnionych w toku kontroli urządzeń do gier hazardowych, a lokal, w którym znajdowały się urządzenia był przedmiotem umowy najmu zawartej pomiędzy innymi podmiotami nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, ponieważ istotne jest jedynie to, że skarżący urządzał nielegalne gry hazardowe w spornym lokalu, co zdaniem Sądu zostało w sposób wyczerpujący wykazane we wcześniejszych rozważaniach. Dodać należy, że kara pieniężna, o której mowa w art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h. może zostać wymierzona więcej, niż jednemu podmiotowi. Nielegalną grę hazardową może urządzać więcej, niż jeden podmiot i każdy z tych podmiotów podlega karze. Nie ma przy tym znaczenia okoliczność, w jakim stopniu każdy z tych podmiotów przyczynił się do współurządzania gier hazardowych. W sytuacji gdy dwa lub więcej podmioty podejmują działania dotyczące zorganizowania i prowadzenia przedsięwzięcia w zakresie gier hazardowych (np. obsługa lokalu dla funkcjonowania automatów do gier hazardowych) to każdy z nich podlega karze określonej w art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h. Nie jest uzasadniony także zarzut błędnej wykładni art. 89 ust. 1 pkt 1 i ust. 4 pkt 1 lit. a) u.g.h., polegającej na przyjęciu, że zachowanie skarżącego wyczerpuje pojęcie "urządzania gier", a nie "prowadzenia gier i braku rozróżnienia tych pojęć. Należy w tym miejscu również podkreślić, że nie stanowi zagadnienia wstępnego w toczącym się postępowaniu o wymierzenie grzywny na podstawie przepisów ustawy o grach hazardowych, wynik postępowania karnoskarbowego o czyn z art. 107 § 1 k.k.s., tj. ustalenie, czy został popełniony czyn zabroniony (przestępstwo, wykroczenie) polegający urządzaniu lub prowadzeniu gry hazardowej wbrew przepisom ustawy lub warunkom koncesji lub zezwolenia i kto jest jego sprawcą. W przypadku postępowania karnoskarbowego oraz postępowania o wymierzenie kary administracyjnej ustalenia jednego z nich pozostają bez wpływu na drugie, jako że inne są podstawy prawne obu postępowań i ich cele. Postępowanie karne prowadzone na podstawie przepisów k.k.s. zmierza do ustalenia faktu popełnienia przestępstwa i winy sprawcy, podczas gdy kara, o której mowa w art. 89 u.g.h. wymierzana jest za delikt administracyjny w oparciu o sam fakt jego popełnienia i oderwana jest od elementu zawinienia (por. min. wyroki NSA z 8 marca 2012 r., sygn. akt II FSK 1539/10, z 4 czerwca 2013 r., sygn. akt II GSK 995/11, z 20 maja 2013 r., sygn. akt II GSK 797/11). Wbrew zatem twierdzeniom pełnomocnika skarżącego, wynik postępowania karnoskarbowego oraz ustalenia w tym postępowaniu pozostają bowiem bez wpływu na wymierzenie kary administracyjnej i ustalenia istotne dla tego postępowania, z uwagi na odmienne podstawy prawne obu postępowań i ich cele oraz przesłanki rozstrzygnięć. Reasumując powyższe rozważania Sąd uznał, że skarga jest niezasadna. Przeprowadzone postępowanie dowodowe wykazało, że skarżący urządzał nielegalne gry hazardowe w lokalu w miejscowości G. przy P. 2 bez koncesji, bez zezwolenia lub bez dokonania wymaganego zgłoszenia gier hazardowych na automatach. Organy administracji trafnie zatem wymierzyły karę pieniężną w wysokości, o której mowa w art. 89 ust. 4 pkt 1 lit. a) u.g.h. Rozpoznając sprawę sąd nie stwierdził naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego, bądź przepisów postępowania administracyjnego mogących mieć wpływ na wynik sprawy. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę. d.cz.