III SA/Łd 965/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Furmanek Sędziowie Sędzia NSA Janusz Nowacki Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska (spr.) Protokolant asystent sędziego Anna Dębowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 listopada 2011r. sprawy ze skargi W. G. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym - oddala skargę. W dniu 22 lutego 2011 roku w miejscowości R. na ul. A (droga wojewódzka nr [...]) zatrzymano do kontroli pojazd marki Volvo o nr rej. [...] wraz z naczepą marki Inter Cars o nr rej. [...]. Pojazdem kierował Ł. J., wykonywał transport drogowy rzeczy w imieniu W. G. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą PHU B. Przebieg kontroli utrwalono w protokole z dnia [...] lutego 2011 r., z którego wynika, że podczas kontroli dokumentów, w tym wykresówek kierowca nie udokumentował okresów aktywności i wypoczynków w okresie od dnia 25 stycznia do 15 lutego 2011 roku, od dnia 19 lutego do dnia 21 lutego 2011 roku. Przesłuchany w charakterze świadka na powyższą okoliczność kierowca zeznał natomiast, iż we wskazanych powyżej okresach nie prowadził pojazdu, wykonywał prace porządkowe, a przed rozpoczęciem wykonywania przewozu drogowego nie został wyposażony przez przedsiębiorcę w stosowne zaświadczenia. Ponadto w toku kontroli ujawniono, iż kierowca wykonywał transport drogowy pojazdem niezgłoszonym do licencji. Decyzją z dnia [...], nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w P. na podstawie art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zm.) nałożył na W. G. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą PHU B karę pieniężną w wysokości 8.500 zł. Od powyższej decyzji strona wniosła odwołanie, w którym wniosła o uchylenie decyzji organu I instancji i umorzenie postępowania. Zaskarżonej decyzji strona zarzuca naruszenie art. 6, art. 7, art. 77, art. 79 § l, 2, art. 81 kpa oraz art. 14, art. 73 ust. l pkt 5, art. 87 ust. l ustawy o transporcie drogowym. Skarżący podniósł, iż kontrolowany kierowca w okresach od 25 stycznia 2011 r. do 15 lutego 2011, od 19 lutego 2011 r. do 21 lutego 2011 r. nie prowadził pojazdu, a jedynie wykonywał pracę na terenie firmy, nie związaną z prowadzeniem pojazdu. W ocenie skarżącego art. 87 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym nakłada na przedsiębiorcę obowiązek wyposażenia kierowcy w zapisy urządzenia rejestrującego samoczynnie prędkość jazdy, czas jazdy i czas postoju, obowiązkowe przerwy i czas odpoczynku, a jeśli kierowca nie wykonywał takich czynności to takich zapisów nie może posiadać. Ponadto zdaniem strony niezasadny jest zarzut wykonywania transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji. Kontrolowany pojazd został zakupiony w lutym 2011 r., a w dniu 17 lutego 2011 r. został zarejestrowany w Starostwie Powiatowym w Ł., więc pięć dni przed kontrolą drogową. Natomiast zgodnie z treścią art. 14 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym przewoźnik drogowy jest obowiązany zgłaszać na piśmie organowi, który udzielił licencji, wszelkie zmiany danych, o których mowa w art. 8, nie później niż w terminie 14 dni od daty ich powstania. Strona dokonała zgłoszenia pojazdu w dniu 1 marca 2011 r., a tym samym zdaniem skarżącej dochowała temu warunkowi. Decyzją z dnia [...], Nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego działając w oparciu o przepisy – art. 5 ust. 1, art. 8 ust. 3 pkt 8, art. 11 ust. 3, art. 14 ust. 1, art. 87 ust. 1, art. 92 ust. 1,2 i 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zm.)- [zwanej dalej w skrócie – u.t.d.] oraz lp. 1.2 i lp. 1.7 załącznika do ww. ustawy o transporcie drogowym, art. 15 ust. 7 lit. a rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. UE L 370 z 31.12.1985 ze zm.) oraz art. 31 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (Dz. U. z 2004 r. Nr 92, poz. 879 z późn. zm.). utrzymał zaskarżoną decyzję organu I instancji w mocy. W uzasadnieniu decyzji odnosząc się do naruszenia tytułu Ip. l .7 załącznika do ustawy o transporcie drogowym, organ odwoławczy podniósł, że zgodnie z art. 87 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego, z zastrzeżeniem ust. 4, jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, kartę kierowcy, zapisy urządzenia rejestrującego samoczynnie prędkość jazdy, czas jazdy i czas postoju, obowiązkowe przerwy i czas odpoczynku oraz zaświadczenie albo oświadczenie, o których mowa w art. 31 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców. Stosownie zaś do art. 15 ust. 7 lit. a rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 w związku z art. 26 rozporządzenia Rady (WE) Nr 561/2006, jeśli kierowca prowadzi pojazd wyposażony w urządzenie rejestrujące zgodnie z załącznikiem I, kierowca ten musi być w stanie okazać, na każde żądanie funkcjonariusza służb kontrolnych: i) wykresówki z bieżącego dnia oraz wykresówki używane przez kierowcę w ciągu poprzednich 28 dni; ii) kartę kierowcy, jeśli ją posiada; oraz iii) wszelkie zapisy odręczne i wydruki sporządzone w ciągu bieżącego dnia oraz poprzednich 28 dni zgodnie z wymaganiami niniejszego rozporządzenia oraz rozporządzenia (WE) nr 561/2006. W myśl art. 31 ust. 1 ustawy o czasie pracy kierowców, kierowca, który w określonych dniach nie prowadził pojazdu albo prowadził pojazd, do którego nie mają zastosowania przepisy rozporządzenia (WE) nr 561/2006, na żądanie osoby uprawnionej do przeprowadzenia kontroli przedstawia zaświadczenie, które powinno zawierać w szczególności następujące dane: imię i nazwisko kierowcy, okres, którego dotyczy, wskazanie przyczyny nieposiadania wykresówek, o których mowa w art. 15 ust. 7 rozporządzenia nr 3821/85/EWG, miejsce i data wystawienia, podpis pracodawcy. Zgodnie z art. 31 ust. 2 zaświadczenie, o którym mowa w ust. 1, pracodawca wystawia i wręcza kierowcy przed rozpoczęciem przez kierowcę przewozu drogowego. W przypadku gdy kierowca w określonych dniach nie prowadził pojazdu w trakcie wykonywania danego zadania przewozowego, pracodawca niezwłocznie wystawia i przekazuje zaświadczenie na żądanie osoby uprawnionej do przeprowadzenia kontroli. Zgodnie z art. 31 ust. 2a w przypadku, gdy kierowca przebywał na zwolnieniu lekarskim od pracy z powodu choroby, na urlopie wypoczynkowym lub gdy prowadził inny pojazd wyłączony z zakresu stosowania rozporządzenia (WE) nr 561/2006, podmiot wykonujący przewóz drogowy wystawia zaświadczenie, o którym mowa w ust. 1 na elektronicznym oraz przeznaczonym do druku formularzu, o którym mowa w decyzji Komisji nr 2007/230/WE z dnia 12 kwietnia 2007 r. w sprawie formularza dotyczącego przepisów socjalnych odnoszących się do działalności w transporcie drogowym (Dz. Urz. UE L 99 z 14.04.2007, str. 14), a kierowca to zaświadczenie podpisuje. Stosownie do art. 92 ust. 1,2, 4 ustawy o transporcie drogowym kto wykonuje przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy lub przepisów: o czasie pracy kierowców, wspólnotowych dotyczących przewozów drogowych, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 15000 złotych. W niniejszej sprawie podczas kontroli kierowca pojazdu -Ł. J. pomimo obowiązku udokumentowania swojej aktywności w dniu kontroli i poprzednich 28 dniach w postaci wykresówek, wszelkich odręcznych zapisów, wydruków lub zaświadczeń potwierdzających fakt nieprowadzenia pojazdu, nie okazał żadnego dokumentu za okres od 25 stycznia 2011 r. do 15 lutego 2011 r., od 19 lutego 2011 r. do 21 lutego 2011 r., naruszając tym samym art. 87 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. Późniejsze natomiast dostarczenie zaświadczeń, jak podkreślił organ nie czyni zadość wskazanym regulacjom i nie konwaliduje powstałego podczas kontroli naruszenia, gdyż właściwe dokumenty kierowca obowiązany jest posiadać i okazać podczas kontroli. Odnośnie naruszenia tytułu Ip. 1.2 załącznika da ustawy o transporcie drogowym organ wskazał, że art. 5 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, stanowi, że podjęcie i wykonywanie transportu drogowego wymaga uzyskania odpowiedniej licencji na wykonywanie transportu drogowego, zwanej dalej "licencją". Licencji udziela się na czas oznaczony, nie krótszy niż 2 lata i nie dłuższy niż 50 lat, uwzględniając wniosek przedsiębiorcy. Zgodnie z art. 8 ust. 3 pkt 8 ustawy o transporcie drogowym do wniosku o udzielenie licencji należy dołączyć wykaz pojazdów samochodowych wraz z kserokopiami krajowych dokumentów dopuszczających pojazd do ruchu, a w przypadku gdy przedsiębiorca nie jest właścicielem tych pojazdów - również dokument potwierdzający prawo do dysponowania nimi. W myśl art. 11 ust. 3 ustawy o transporcie drogowym organ udzielający licencji wydaje jej wypis lub wypisy w liczbie odpowiadającej liczbie pojazdów samochodowych określonych we wniosku o udzielenie licencji. Stosownie natomiast do art. 14 ust. 1 w/w ustawy przewoźnik drogowy jest obowiązany zgłaszać na piśmie organowi, który udzielił licencji, wszelkie zmiany danych o których mowa w art. 8 ust. 3 pkt 8 ustawy, nie później niż w terminie 14 dni od dnia ich powstania. Zgodnie zaś z art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, kto wykonuje przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 15000 złotych. W toku prowadzonego postępowania organ I instancji pismem z dnia [...] marca 2011 r. wystąpił do Starostwa Powiatowego w Ł. z zapytaniem, czy W. G. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą PHU B zgłosił pojazd marki Volvo o nr rej. [...] i nr VIN: [...] do licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy. Pismem z dnia [...] marca 2011r. Starosta [...] poinformował, że pojazd o nr rej. [...] i nr VIN: [...] przedsiębiorca zgłosił do licencji o nr [...] w dniu 1 marca 2011 r. Bezspornym zatem jest, w dniu kontroli tj. w dniu 22 lutego 2011 r. kontrolowany pojazd nie został zgłoszony do licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy, gdyż stosownego zgłoszenia przedsiębiorca dokonał dopiero w dniu 1 marca 2011 r. Odnosząc się do argumentów zawartych w odwołaniu organ odwoławczy podkreślił, iż bezspornym jest, że podczas kontroli kierowca nie okazał dokumentów potwierdzających aktywność w okresie od 25 stycznia 2011 r. do 15 lutego 2011 r. oraz od 19 lutego 2011 r. do 21 lutego 2011 r., do posiadania i okazania których był zobowiązany w czasie kontroli. Z literalnej wykładni art. 31 ustawy o czasie pracy kierowców jednoznacznie wynika, iż kierowca jest obowiązany posiadać stosowne zaświadczenie i na żądanie osoby uprawnionej do kontroli je przedstawić. Ponadto bezspornym jest, że pojazd marki Volvo o nr rej. [...] i nr VIN: [...] nie był zgłoszony do licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy na dzień 22 lutego 2011 r., gdyż stosowego zgłoszenia tego pojazdu strona dokonała w dniu 1 marca 2011 r. Z wykładni przepisów ustawy o transporcie drogowym wynika natomiast, że wykonywanie transportu drogowego przez przedsiębiorcę, który posiada licencję, jest dopuszczalne tylko przy użyciu pojazdów, które zostały zgłoszone organowi właściwemu do udzielenia licencji. Należy wskazać, że wypis z licencji wydawany jest indywidualnie dla każdego pojazdu. Przedsiębiorca nie może wykonywać transportu drogowego przy użyciu pojazdu samochodowego niezgłoszonego organowi, który udzielił licencji. Ponadto wykładnia językowa Ip. 1.2 załącznika do ustawy o transporcie drogowym wskazuje, że przedsiębiorca zobowiązany jest do zgłoszenia pojazdu do licencji przed rozpoczęciem wykonywania transportu drogowego. Wynika więc jednoznacznie, iż transport drogowy może być wykonywany zgodnie z prawem tylko w sytuacji, gdy użyty przez przedsiębiorcę pojazd samochodowy należeć będzie do tych środków transportu, które zostały zgłoszone organowi właściwemu do wydania licencji. Powyższe stanowisko zostało, zdaniem organu potwierdzone w orzecznictwie sądów administracyjnych. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skarżący zarzucając rażące naruszenie : 1) art. 6 , art. 7 , art. 8 , art. 107 § 3 k.p.a. oraz 2) art. 8 , art. 14 , art. 73 ust.1 pkt 5 , art. 87 ust.1 ustawy o transporcie drogowym wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania w sprawie. Odnosząc się do kwestii nałożenia kary pieniężnej w wysokości 500,00 zł wymierzonej za brak zaświadczenia o czasie pracy kierowcy, skarżący podniósł, że bezspornym jest, że kierowca nie posiadał w momencie kontroli zaświadczenia o niewykonywaniu pracy kierowcy w dniach poprzedzających kontrolę, zeznał natomiast, że w dniach poprzedzających kontrolę wykonywał prace warsztatowe i w związku z powyższym nie posiadał wykresówek, za wymagany przepisami ustawy okres . Z treści art. 31 ust.2 wynika, że przy braku wymaganego zaświadczenia w czasie kontroli "w przypadku gdy kierowca w określonych dniach nie prowadził pojazdu w trakcie wykonywania danego zadania przewozowego, pracodawca niezwłocznie wystawia i przekazuje zaświadczenie na żądanie osoby uprawnionej do przeprowadzenia kontroli" . Z treści przywołanego przepisu wynika , że ustawodawca nie traktuje braku zaświadczenia jako naruszenia przepisu lecz przyznaje pracodawcy możliwość dostarczenia dokumentu organowi kontrolującemu na zgłoszone żądanie. W niniejszej sprawie kontrolujący nie wystąpili do przedsiębiorcy z żądaniem wystawienia i dostarczenia zaświadczenia o niewykonywaniu pracy kierowcy przed datą kontroli, pomimo że posiadali wiedzę w tym zakresie od kontrolowanego kierowcy. Za niezasadny skarżący uznał również postawiony mu zarzut wykonywania transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji. Kontrolowany pojazd zakupił w lutym 2011 r. i został zarejestrowany w Starostwie Powiatowym w Ł. w dniu 17 lutego 2011 r., a więc pięć dni przed terminem przeprowadzonej kontroli. Podniósł, iż w świetle treści art. 14 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, który stanowi, że przewoźnik drogowy jest obowiązany zgłaszać na piśmie organowi, który udzielił licencji, wszelkie zmiany danych, o których mowa w art. 8 , nie później niż w terminie 14 dni od dnia ich powstania, nie naruszył zapisu ustawy, która daje przedsiębiorcy 14 -dniowy termin na dokonanie zgłoszenia zmian w wykazie posiadanych pojazdów samochodowych, do posiadanej już licencji. Zdaniem skarżącego zakres udzielonej licencji nie zmienił się, ponieważ w miejsce wycofanego pojazdu został wprowadzony drugi pojazd. Ilość zatem pojazdów objętych licencją nie zmieniła się, zmieniła się tylko marka pojazdów. Licencja została udzielona na taką ilość pojazdów , jaką przedsiębiorca dysponował w chwili przeprowadzania kontroli. Kontrolowany kierowca dysponował w czasie kontroli wypisem z licencji, który był zgodny z treścią art. 87 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. Organ administracji publicznej orzekający w niniejszej sprawie nie wskazał natomiast podstawy prawnej, która wskazywałaby, że przewoźnik posiadający licencję na wykonywanie transportu drogowego określoną w licencji ilością pojazdów, nie może wykorzystywać nowo zakupionego środka transportu, wprowadzonego w miejsce wycofanego z użytkowania. Przyjęcie odmiennej interpretacji, że pojazd nowo nabyty, wprowadzony do licencji w miejsce wycofanego z użytkowania pojazdu, może być wykorzystywany do świadczenia usług transportowych dopiero po zgłoszeniu zmian do posiadanej licencji spowodowałoby w ocenie skarżącego, że zapis zawarty art. 14 ustawy o transporcie drogowym stałby się przepisem martwym. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 art. 1 tej ustawy). Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – [zwanej dalej w skrócie – p.p.s.a.], sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśl art. 145 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, 2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, 3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonego aktu, czy jest on zgodny z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Wychodząc z tych przesłanek Wojewódzki Sąd Administracyjny badając legalność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji nie stwierdził naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego ani procesowego w stopniu uzasadniającym ich uchylenie. Przystępując do kontroli legalności zaskarżonej decyzji należy w pierwszej kolejności wskazać, że podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy – art. 5 ust. 1, art. 8 ust. 3 pkt 8, art. 11 ust. 3, art. 14 ust. 1, art. 87 ust. 1, art. 92 ust. 1,2 i 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zm.)- [zwanej dalej w skrócie – u.t.d.] oraz lp. 1.2 i lp. 1.7 załącznika do ww. ustawy o transporcie drogowym, art. 15 ust. 7 lit. a rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. UE L 370 z 31.12.1985 ze zm.) oraz art. 31 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (Dz. U. z 2004 r. Nr 92, poz. 879 z późn. zm.). Odnosząc się na tle stanu faktycznego, jaki zaistniał w rozpoznawanej sprawie do kwestii nałożenia na skarżącego kary pieniężnej w wysokości 500,00 zł wymierzonej za naruszenie pkt lp. 1.7 załącznika do ustawy o transporcie drogowym należy wskazać, że zgodnie z art. 87 ust. 1 u.t.d. podczas przejazdu wykonywanego w ramach transportu drogowego kierowca pojazdu samochodowego jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, m.in. zapisy urządzenia rejestrującego samoczynnie prędkość jazdy, czas jazdy i czas postoju, obowiązkowe przerwy i czas odpoczynku. Ustawodawca wyraźnie w art. 87 ust. 3 ustawy nałożył na przedsiębiorcę obowiązek wyposażenia kierowcy wykonującego transport drogowy w wymagane prawem dokumenty. Norma art. 87 u.t.d. koreluje z art. 15 ust. 7 rozporządzenia EWG nr 3821/85, bowiem na żądanie upoważnionego funkcjonariusza służb kontrolnych kierowca zobowiązany jest okazać wykresówki za bieżący dzień i poprzednie 28 dni, w których kierował pojazdem. Przepis art. 31 ustawy o czasie pracy kierowców, w brzmieniu obowiązującym w dacie zaskarżonej decyzji, stanowi natomiast, że kierowca, który w określonych dniach nie prowadził pojazdu albo prowadził pojazd, do którego nie mają zastosowania przepisy rozporządzenia (WE) nr 561/2006 lub Umowy AETR na żądanie osoby uprawnionej do przeprowadzenia kontroli podczas kontroli drogowej przedstawia zaświadczenie, które powinno zawierać dane kierowcy, okres którego dotyczy, wskazanie przyczyny nieposiadania wykresówek, miejsce i datę wystawienia oraz podpis pracodawcy. W myśl art. 31 ust. 2 tej ustawy, zaświadczenie, o którym mowa w ust. 1, pracodawca wystawia i wręcza kierowcy przed rozpoczęciem przez kierowcę przewozu drogowego. W przypadku gdy kierowca w określonych dniach nie prowadził pojazdu w trakcie wykonywania danego zadania przewozowego, pracodawca niezwłocznie wystawia i przekazuje zaświadczenie na żądanie osoby uprawnionej do przeprowadzenia kontroli. Zgodnie natomiast z art. 31 ust. 2a ustawy w przypadku, gdy kierowca przebywał na zwolnieniu lekarskim od pracy z powodu choroby, na urlopie wypoczynkowym lub gdy prowadził inny pojazd wyłączony z zakresu stosowania rozporządzenia (WE) nr 561/2006, podmiot wykonujący przewóz drogowy wystawia zaświadczenie, o którym mowa w ust. 1 na elektronicznym oraz przeznaczonym do druku formularzu, o którym mowa w decyzji Komisji nr 2007/230/WE z dnia 12 kwietnia 2007 r. w sprawie formularza dotyczącego przepisów socjalnych odnoszących się do działalności w transporcie drogowym (Dz. Urz. UE L 99 z 14.04.2007, str. 14), a kierowca to zaświadczenie podpisuje. W niniejszej sprawie organ podczas przeprowadzonej w dniu 22 lutego 2011r. kontroli ustalił, że kierowca pojazdu pomimo obowiązku udokumentowania swojej aktywności w dniu kontroli i poprzednich 28 dniach w postaci wykresówek, wszelkich odręcznych zapisów, wydruków lub zaświadczeń potwierdzających fakt nieprowadzenia pojazdu, nie okazał żadnego dokumentu za okres od 25 stycznia 2011 r. do 15 lutego 2011 r., od 19 lutego 2011 r. do 21 lutego 2011 r., naruszając tym samym art. 87 ust. 1 u.t.d. Przesłuchany natomiast w charakterze świadka na powyższą okoliczność kierowca zeznał, iż we wskazanych powyżej okresach nie prowadził pojazdu, wykonywał prace porządkowe, a przed rozpoczęciem wykonywania przewozu drogowego nie został wyposażony przez przedsiębiorcę w stosowne zaświadczenia. Odnosząc się na tle przedstawionych okoliczności faktycznych do twierdzeń strony skarżącej, że ustawodawca nie traktuje braku zaświadczenia jako naruszenia przepisu lecz przyznaje pracodawcy możliwość dostarczenia dokumentu organowi kontrolującemu na zgłoszone żądanie, należy wskazać, że późniejsze doręczenie zaświadczenia, o którym mowa w art. 31 ust. 2 ustawy o czasie pracy kierowców jest wyłącznie możliwe do uwzględnienia, gdy nieprowadzenie pojazdu miało miejsce w trakcie danego zadania przewozowego. Dane zadanie przewozowe jest tym, które jest realizowane w trakcie kontroli drogowej. Kierowca jest wówczas poza siedzibą firmy i podczas kontroli drogowej następującej po dniu/dniach nieprowadzenia pojazdu nie może okazać takiego zaświadczenia, bo to zadanie realizowane było poza siedzibą firmy i nie zostało zakończone. W niniejszej sprawie jest niesporne, że nieprowadzenie pojazdu w dniach od 25 stycznia do 15 lutego 2011 r., i od 19 lutego do 21 lutego 2011 roku nie było danym ( tym samym) zadaniem przewozowym, które było poddane kontroli drogowej 22 lutego 2011 roku. Odmienna interpretacja art. 31 ust. 2 zdanie 2 ustawy o czasie pracy kierowców powodowałaby jego sprzeczność z treścią zdania 1 tego przepisu, a nadto każdy przypadek nieprzestrzegania czasu pracy kierowców, nie ujęty na wykresówce, można byłoby po kontroli drogowej usprawiedliwiać złożonym zaświadczeniem, ignorując tym samym przestrzeganie obowiązujących norm prawa. Skoro zasadą jest, że zaświadczenie o nieprowadzeniu pojazdu pracodawca wystawia i wręcza kierowcy przed rozpoczęciem przez niego przewozu drogowego, to późniejsze złożenie organowi zaświadczenia o wymiarze czasu pracy kierowcy nie ma żadnego wpływu na rozstrzygnięcie sprawy i daje podstawę do nałożenia kary pieniężnej w wymiarze 500 zł na podstawie l.p. 1.7 załącznika do ustawy. Przepis ten sankcjonuje nieprzestrzeganie obowiązku dokumentowania norm czasu pracy kierowcy, co realizuje cel przepisów ustawy o czasie pracy kierowców, którym jest zapewnienie bezpieczeństwa na drogach. W ocenie Sądu, organy prawidłowo zebrały materiał dowodowy i dokonały jego oceny prawnej. Tylko bowiem w sytuacji, kiedy kierowca realizując dane zadanie przewozowe jest poza siedzibą firmy i tam korzysta z przerwy w prowadzeniu pojazdu - nieujętej na wykresówce - pracodawca uprawniony jest do niezwłocznego wystawienia i przekazania zaświadczenia na żądanie osoby uprawnionej do przeprowadzenia kontroli. W przeciwnym natomiast wypadku kontrola przestrzegania norm czasu pracy kierowców przez uprawnione organy, byłaby iluzoryczna. Tym samym nieusprawiedliwiony jest zarzut naruszenia art. 73 ust. 1 pkt 5 u.t.d. Odnosząc się natomiast do kwestii Ip. 1.2 załącznika da ustawy o transporcie drogowym, należy wskazać, że zgodnie z treścią art. 5 ust.1 u.t.d., podjęcie i wykonywanie transportu drogowego wymaga uzyskania odpowiedniej licencji na wykonywanie transportu drogowego. Stosownie do art. 8 ust.3 pkt.8 u.t.d. do wniosku o udzielenie licencji należy dołączyć wykaz pojazdów samochodowych wraz z kserokopiami krajowych dokumentów dopuszczających pojazd do ruchu a w przypadku gdy przedsiębiorca nie jest właścicielem tych pojazdów – również dokument potwierdzający prawo do dysponowania nim. W myśl art. 11 ust. 3 u.t.d., organ udzielający licencji wydaje wypis lub wypisy w liczbie odpowiadającej liczbie pojazdów samochodowych określonych we wniosku o udzielenie licencji. Według art. 87 § 1 tej u.t.d, podczas przejazdu, wykonywania w ramach transportu drogowego, kierowca pojazdu samochodowego jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać na żądanie uprawnionego organu kontroli m.in. wypis z licencji. Stosownie do art.14 ust.1 u.t.d. przewoźnik drogowy jest obowiązany zgłaszać na piśmie organowi, który udzielił licencji wszelkie zmiany danych, o których mowa w art.8, nie później niż w terminie 14 dni od dnia ich powstania. Natomiast zgodnie z treścią art. 14 ust.2 u.t.d., jeżeli zmiany, o których mowa w ust.1, obejmują dane zawarte w licencji, przedsiębiorca jest obowiązany wystąpić z wnioskiem o zmianę treści licencji. Na gruncie przywołanej regulacji, w pełni zasadnie należy więc przyjąć i stwierdzić, że: 1) licencja, o której mowa w u.t.d., stanowi indywidualny akt prawny (decyzję administracyjną), wydawany na wniosek zainteresowanego podmiotu (przedsiębiorcy) w celu uzyskania zgody na podejmowanie i prowadzenie działalności gospodarczej i zgody takiej udziela, uprawniając do podejmowania i prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego (art. 5 ust. 1 w związku z art. 4 pkt 17 u.t.d.); 2) licencja ta adresowana jest do wskazanego w niej podmiotu (przedsiębiorcy) uprawnionego do wykonywania wynikających z niej uprawnień przy użyciu określonego pojazdu, którym jest pojazd wskazany we wniosku o udzielenie licencji, co identyfikuje, jak i indywidualizuje, zarówno przedsiębiorcę wykonującego przewóz, jak i pojazd, na który licencja została udzielona (art. 8 ust. 1 pkt 4 w związku z art. 8 ust. 3 pkt 8 u.t.d.). W konsekwencji powyższego należy uznać, że warunkiem sine qua non podjęcia i wykonywania transportu drogowego jest uprzednie udzielenie licencji, obejmującej wskazane wyżej elementy podmiotowe i przedmiotowe, tj. dotyczące zarówno konkretnego przedsiębiorcy, jak i konkretnego środka transportu wykorzystywanego do świadczenia usługi przewozu. Podstawową cechą działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego jest bowiem prowadzenie jej na podstawie licencji. Ponad wszelką wątpliwość jest więc, że wykonywanie uprawnień wynikających z licencji wiąże się z korzystaniem z konkretnego pojazdu samochodowego, wymienionego we wniosku o udzielenie licencji. Licencją objęty jest bowiem pojazd zgłoszony we wniosku o jej udzielenie. W rezultacie, podjęcie i wykonywanie transportu drogowego i realizacja uprawnień wynikających z licencji przy użyciu pojazdu, który nie został zgłoszony we wniosku o jej udzielenie, stanowi naruszenie obowiązków wynikających z ustawy o transporcie drogowym i nie może być inaczej kwalifikowana, jak tylko wykonywanie transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji. Przyjęcie tezy przeciwnej oznaczałoby przyzwolenie i akceptację dla zjawiska "obchodzenia" wynikających z ustawy obowiązków. Przedsiębiorcy, posiadający licencję na konkretnie określony pojazd, mogliby bowiem faktycznie wykonywać transport drogowy innym pojazdem, niż określony w licencji, co naruszałoby interesy innych przedsiębiorców wykonujących transport zgodnie z uzyskaną licencją. Powyższe, nie koresponduje z wolą ustawodawcy. Nie dość bowiem, że podważałoby ratio legis regulacji, które legło u podstaw decyzji o poddaniu transportu drogowego reglamentacji prawnej, to również prowadziłoby do naruszenia zasad konkurencji na tym rynku (por. wyrok NSA z 24 lutego 2011 r., sygn. akt II GSK 257/10; wyrok NSA z 17 lutego 2010 r., sygn. akt II GSK 255/10; wyrok NSA z 314 kwietnia 2009 r., sygn. akt II GSK 859/08; wyrok NSA z 15 maja 2008 r., sygn. akt II GSK 156/08). Konfrontując zatem powyższe regulacje ze stanem faktycznym sprawy należy wskazać, że skarżący poddany został kontroli drogowej w dniu 22 lutego 2011 r. w czasie, gdy wykonywał usługę transportu drogowego pojazdem marki Volvo o nr rej. [...], który to pojazd nie był objęty wnioskiem, na podstawie którego doszło do udzielenia pierwotnej licencji. Kontrolowany pojazd został zgłoszony do licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy, później tj. w dniu 1 marca 2011 r. Okoliczność powyższą potwierdził Starosta [...] w piśmie z dnia [...] marca 2011r. Bezspornym zatem jest, w dniu kontroli tj. w dniu 22 lutego 2011 r. pojazd marki Volvo o nr rej. [...] nie był zgłoszony do licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy, co uprawniało organ do stwierdzenia, że skarżący naruszył wynikające z ustawy obowiązki wykonując transport drogowy pojazdem niezgłoszonym do licencji. Zasadności tej oceny, formułowanej na gruncie przywołanych wyżej przepisów ustawy o transporcie drogowym, w żadnym razie nie może podważać podniesiona w skardze okoliczność, że pojazd ten został zarejestrowany w Starostwie Powiatowym w Ł. w dniu 17 lutego 2011 r., a więc pięć dni przed przeprowadzeniem kontroli, a w trakcie 14 dniowego terminu z art. 14 ust. 1 u.t.d. Zasadnicze znaczenie ma bowiem fakt, że wniosek o zmianę w wykazie samochodów ujawnionych w licencji skarżący złożył dopiero w dniu 1 marca 2011 r. Okoliczność ta jest bowiem obojętna z punktu widzenia kwalifikowania zachowania skarżącego, jako niezgodnego z zasadą prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego na podstawie licencji, która indywidualizuje zarówno przedsiębiorcę prowadzącego działalność w zakresie transportu drogowego, jak i pojazd, którym usługa transportu drogowego jest świadczona (art. 5 ust. 1 u.t.d. w związku z art. 8 ust. 1 pkt 4 w związku z art. 8 ust. 3 pkt 8 u.t.d.). Podkreślić należy, że sytuacja objęta hipotezą i dyspozycją art. 14 ust. 1 u.t.d. istotnie odbiega od sytuacji objętej hipotezą i dyspozycją art. 14 ust. 2 u.t.d. Różne są również konsekwencje zaniechania realizacji obowiązków adresowanych na gruncie tych przepisów do przedsiębiorcy. W pierwszej z tych sytuacji, na przewoźniku ciąży obowiązek aktualizacji danych o charakterze formalnym, o których mowa w art. 8 ustawy, nie później niż w terminie 14 dni od powstania ich zmiany, a konsekwencją zaniechania jego realizacji może być cofnięcie licencji (art. 15 ust. 3 u.t.d.). W drugiej zaś, jeżeli zmiana danych obejmuje swoim zakresem dane zawarte w licencji, przez co należy rozumieć dane o charakterze przedmiotowym dotyczące pojazdu, którym transport drogowy jest (ma być) wykonywany, przedsiębiorca zobowiązany jest wystąpić z wnioskiem o zmianę treści licencji. Zaniechanie zaś realizacji tego obowiązku i równoczesne prowadzenie transportu drogowego przy wykorzystaniu pojazdu nie objętego licencją (tj. licencją zmienioną w stosunku do pierwotnie wydanej w zakresie dotyczącym nowego pojazdu, pierwotnie nie objętego licencją) stanowi naruszenie ustawy w zakresie dotyczącym określonych nią warunków podejmowania i prowadzenia transportu drogowego i jest kwalifikowane, jako podlegające karze pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji (art. 92 ust. 1 u.t.d.). Nowy pojazd, przed wykorzystaniem go do wykonywania transportu drogowego, wymaga bowiem zgłoszenia do licencji. Licencja udzielana jest na prowadzenie i wykonywanie transportu drogowego, co oznacza, że ze swej istoty wydawana jest przez rozpoczęciem prowadzenia tego rodzaju działalności gospodarczej. W sytuacji zaś zaistnienia zmiany danych obejmujących swoim zakresem dane zawarte w licencji, na wniosek zainteresowanego inicjowane jest postępowanie administracyjne prowadzone w przedmiocie zmiany treści licencji, które skutkuje wydaniem licencji "zmienionej" w stosunku do pierwotnie wydanej w zakresie dotyczącym jej przedmiotu. Wykładni dokonanej przez skarżącego, że istnieje możliwość wykonywania transportu drogowego samochodem niezgłoszonym do licencji w okresie 14 dni przyczy również wprowadzenie w załączniku do ustawy kary pieniężnej za naruszenie obowiązku zgłoszenia pojazdu do licencji przed rozpoczęciem wykonywania transportu drogowego. W wyroku z dnia 15 czerwca 2011 roku NSA wyraził pogląd, że "14-dniowy termin, o którym mowa w art. 14 ust. 1 ustawy odnosi się jedynie do tych zmian, których wystąpienie nie jest powiązane z obowiązkiem ich uprzedniego zgłoszenia, zagrożonego sankcją. Chodzi tu zatem o zmiany danych co do których nie ma groźby kary pieniężnej w razie ich nie zgłoszenia." W związku z powyższym, w kontekście nomy prawnej zawartej w treści art. 5 ust. 1 w związku z art. 4 pkt 17, art. 8 ust. 1, ust. 2 pkt 4, ust. 3 pkt 8, art. 11, art. 14 ust. 2 u.t.d. oraz wskazanej istoty licencji, należy wskazać, że zgłoszenie pojazdu do licencji na wykonywanie transportu drogowego powinno nastąpić przed podjęciem i wykonywaniem transportu drogowego. Godzi się w tym miejscu podnieść, że zgłoszenie to jest czynnością materialno-techniczną. Przedsiębiorca może dokonać tego zgłoszenia osobiście, ewentualnie korespondencyjnie. Nie musi jednocześnie oczekiwać na stanowisko organu, wystarczy, że w dacie kontroli legitymuje się dowodem zgłoszenia pojazdu do licencji. Rozpoznając niniejszą sprawę, Sąd nie dopatrzył się również naruszenia przez organy wskazanych przez stronę przepisów postępowania administracyjnego, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W szczególności, za bezpodstawny należy uznać zarzut naruszenia art. 6, art. 7, art. 8 i art. 107 § 3 k.p.a. W toku postępowania wyjaśniającego organy administracji podjęły bowiem wszelkie kroki, które są niezbędne do wyczerpującego zebrania materiału dowodowego. Ustalając fakty mające znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy organy administracji publicznej rozważyły wszystkie okoliczności podniesione przez stronę. Materiał dowodowy zgromadzony w niniejszej sprawie jest kompletny i w sposób jednoznaczny wskazuje, że skarżący podlega ukaraniu karą pieniężną jako sprawca dokonanych naruszeń przepisów ustawy o transporcie drogowym. Decyzja organu odwoławczego została w sposób wyczerpujący i jasny uzasadniona, zarówno co do faktów, jak i co do prawa i nie budzi wątpliwości, że wszystkie okoliczności sprawy zostały rozważone i ocenione, a ostateczne rozstrzygnięcie jest ich logiczną konsekwencją. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę.