III SA/Łd 98/19

Dnia 24 kwietnia 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Nowacki, Sędziowie Sędzia WSA Ewa Alberciak (spr.), , Sędzia NSA Irena Krzemieniewska, Protokolant Sekretarz sądowy Renata Tomaszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 kwietnia 2019 roku sprawy ze skargi T. K. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie zwolnienia z dotychczasowego stanowiska służbowego i mianowania na inne stanowisko służbowe oddala skargę. Rozkazem personalnym z dnia [...] listopada 2018 r. nr [...], wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 i art. 127 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 1257), Komendant Wojewódzki Policji w Ł., po rozpoznaniu odwołania st. asp. T.K. od rozkazu personalnego Komendanta Powiatowego Policji w P. z dnia [...] września 2017 r. nr [...] wydanego w przedmiocie zwolnienia z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego asystenta Zespołu do Spraw Nieletnich i Patologii Wydziału Prewencji KPP w P., przeniesienia z urzędu do dalszego pełnienia służby w Wydziale Dochodzeniowo-Śledczym i mianowania na stanowisko detektywa, uchylił rozkaz personalny z dnia 27 września 2017 r. w części dotyczącej daty zwolnienia z dotychczas zajmowanego stanowiska i przeniesienia z urzędu do dalszego pełnienia służby w Wydziale Dochodzeniowo-Śledczym Komendy Powiatowej Policji w P. oraz w części dotyczącej daty mianowania na stanowisko detektywa w Wydziale Dochodzeniowo-Śledczym KMP w P. i nazwy stanowiska w Wydziale Dochodzeniowo-Śledczym KMP w P., na które nastąpiło mianowanie i ustalił datę zwolnienia z dotychczas zajmowanego stanowiska na dzień 15 grudnia 2018 r. i z dniem 16 grudnia 2018 r. mianował na stanowisko służbowe asystenta Wydziału Dochodzeniowo-Śledczego KMP w P. ze składnikami uposażenia w dotychczasowej wysokości oraz w pozostałej części utrzymał zaskarżony rozkaz personalny w mocy. W sprawie ustalono następujący stan faktyczny i prawny: Naczelnik Wydziału Dochodzeniowo-Śledczego KPP w P. wystąpił do Komendanta KPP w P. z wnioskiem o przeniesienia st. asp. T.K. do kierowanego przez siebie wydziału na stanowisko detektywa. Uzasadniając wskazał na konieczność wzmocnienia osobowego wydziału oraz na doświadczenie ww. funkcjonariusza, które w jego ocenie spełni oczekiwania stawiane na proponowanym stanowisku. O wszczęciu przedmiotowego postępowania administracyjnego skarżący został zawiadomiony na piśmie wraz z pouczeniem o przysługujących mu uprawnieniach strony. Ponadto w toku postępowania strona została zapoznana z propozycją karty opisu proponowanego stanowiska służbowego oraz poddana, ze skutkiem pozytywnym, badaniom profilaktycznym w celu ustalenia braku przeciwwskazań do służby na proponowanym stanowisku. Następnie rozkazem personalnym z dnia 27 września 2017 r. Komendant Powiatowy Policji w P. zwolnił st. asp. T.K. z dniem 31 października 2017 r. z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego asystenta Zespołu do Spraw Nieletnich i Patologii Wydziału Prewencji KPP w P. (B 05 M) i orzekł o przeniesieniu skarżącego z urzędu do dalszego pełnienia służby w Wydziale Dochodzeniowo-Śledczym i mianowaniu na stanowisko detektywa (A 05 M), z zachowaniem dotychczasowego uposażenia. Podstawę rozstrzygnięcia stanowił art. 6f w związku z art. 32 ust. 1 i ust. 2 ustawy o Policji (Dz. U, 2016 r. poz. 1782 ze zm.). Kwestionując zasadność wydanego rozstrzygnięcia skarżący wniósł odwołanie, w którym zarzucił naruszenie: - art. 32 ust. 1 i ust. 2 ustawy o Policji poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że stanowiska asystenta (B 05 M) i detektywa (A 05 M), występujące organizacyjnie w różnych pionach Policji, w tym w odmiennych komórkach organizacyjnych, wypełniających odmienne zadania oraz wymagające innych kwalifikacji funkcjonariuszy, a jedynie o tej samej wartości uposażenia i stopniem etatowym są zdaniem organu "stanowiskiem równorzędnym"; - art. 25 ust. 1 w zw. z art. 26 ust. 1 ustawy o Policji poprzez pominięcie, pomimo ich przeprowadzenia, wyników badań tzw. "Multiselect", z których wynika, że z uwagi na brak specjalistycznego przeszkolenia z zakresu problematyki dochodzeniowo- śledczej, czy kryminalistycznej po stronie skarżącego istnieją przeciwwskazania do pełnienia służby w pionie kryminalnym; - art. 7, art. 8, ar. 77 § 1 k.p.a. poprzez nieuwzględnieniu słusznego interesu skarżącego, prowadzenie postępowania w sposób sprzeczny z zasadą zaufania obywateli do organów państwa oraz niewystarczające wyjaśnienia przesłanek wydanego rozstrzygnięcia; - art. 7, art. 8, art. 11 § 1, art. 75 § 1, art. 77 § 1, § 2, art. 78, art. 79, art. 80, art. 81 w zw. z art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. poprzez niezebranie całego materiału dowodowego w sprawie i niedostateczne uzasadnienie wydanej decyzji, co wynikało z nieuwzględnienia wniosku dowodowego strony oraz nieustosunkowanie się do niego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji; - art. 10 § 1 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez naruszenie zasady czynnego udziału strony w każdym stadium postępowania, co winno znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia; - art. 11 i art. 9 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie przesłanek, którymi kierował się wydając kwestionowane rozstrzygnięcie; - pominięcie stanu prawnego i faktycznego mającego wpływ na rozstrzygniecie zaskarżonej decyzji, w tym okoliczność 13 letniego stażu służby skarżącego w pionie prewencji i doświadczenia oraz przeszkolenia specjalistycznego z zakresu przeciwdziałania przestępczości nieletnich i ujawniania patologii; nieprzeprowadzenia oceny równorzędności stanowisk służbowych oraz zadań na nich wykonywanych; brak możliwości awansu skarżącego na nowo mianowanym stanowisku. Rozkazem personalnym z 11 grudnia 2017 r. Komendant Wojewódzki Policji w Ł. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Mając na uwadze ustalony stan faktyczny sprawy organ odwoławczy, powołując przepis art. 1 ust. 1 ustawy o Policji, wskazał na swoisty charakter służby w Policji, cechujący się miedzy innymi podległością i dyspozycyjnością funkcjonariusza wobec zwierzchnika. Konsekwencją powyższego jest wynikająca z przepisów ustawy o Policji możliwość przenoszenia, czy też czasowego delegowania funkcjonariusza do pełnienia służby na innych stanowiskach służbowych, w innej jednostce organizacyjnej, a nawet do służby w innej miejscowości, przez właściwych, wskazanych w ustawie przełożonych. Dalej organ odwoławczy wskazał, iż dokonując analizy równorzędności stanowisk, na które przeniesiony może zostać funkcjonariusz Policji, konieczne jest uwzględnienie jak najwięcej elementów pozwalających na przeprowadzenie tej oceny, w tym warunków służby, które stanowią jedną z charakterystycznych cech dla danego, określonego stanowiska służbowego. Warunki służby określa karta opisu stanowiska pracy, z której wynikają miedzy innymi: miejsce pełnienia służby, zakres zadań, uprawnień i odpowiedzialności, wymagania w zakresie posiadanego wykształcenia, doświadczenia zawodowego, czy też kwalifikacji, stażu służby lub pracy, warunki służby oraz kryteria oceny realizacji zadań. Podkreślenia wymaga nadto, że równorzędność stanowiska służbowego nie oznacza tożsamości ze stanowiskiem poprzednio zajmowanym przez funkcjonariusza, a stanowisko równorzędne, to stanowisko posiadające takie same elementy składowe, w tym stopień, czy parametry uposażenia. Równorzędność nie oznacza natomiast takich samych obowiązków, czy też czasu pracy. W niniejszej sprawie zdaniem organu odwoławczego skarżący został mianowany na stanowisko równorzędne, o czym świadczą przyznane takie samo zaszeregowanie oraz niezmienione warunki służby i jej charakter, gdyż zakres wykonywanych zadań i czynności oraz posiadanych uprawnień pozostaje niezmienny, a odmienna pozostaje jedynie tematyka, którą zajmują się poszczególne wydziały. Odnośnie natomiast zarzutu nieuwzględnienia wyników badań tzw. "Multiselect" organ odwoławczy wskazał, iż były one przeprowadzane w roku 2004 i dotyczyły przydatności skarżącego do pełnienia służby "na stanowisku podstawowym". Ponadto skarżący został skierowany na badania profilaktyczne, w wyniku których orzeczeniem uprawnionego lekarza orzecznika z dnia 28 sierpnia 2017 r., nr 523/2017 stwierdzono brak przeciwwskazań do pełnienia przez skarżącego służby w wydziale dochodzeniowo - śledczym. Tym samym mając na uwadze doświadczenie funkcjonariusza, posiadane przez niego umiejętności i predyspozycje, jak również przysługujące Komendantowi Powiatowemu Policji w P. uprawnienie do kształtowania sytuacji kadrowej w podległej mu jednostce Policji, zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu, a podniesione w odwołaniu zarzuty okazały się niezasadne. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi T.K. reprezentowany przez pełnomocnika zarzucił naruszenie: - art. 7, art. 77, art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak zebrania i wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego, wydanie rozkazu z przekroczeniem granic jego uznaniowości, brak należytego uzasadnienia rozkazu i rzetelnego wyjaśnienia w nim zasadności przesłanek, którymi kierował się organ przy jego wydaniu; - art. 10 k.p.a. poprzez pozbawienie strony czynnego udziału w toku całego postępowania, polegające na uniemożliwieniu zapoznania się z całym materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie; - art. 7 w zw. z art. 75 § 1 i art. 78 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie wniosków dowodowych zgłaszanych przez stronę w dniu 25 września 2017 r., w sytuacji gdy miały one istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy; - art. 32 ustawy o Policji poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że stanowisko, na które został mianowany skarżący jest stanowiskiem równorzędnym z poprzednio zajmowanym; - art. 25 ust. 1 i art. 26 ust. 1 ustawy o Policji poprzez ich niezastosowanie i pominięcie wyników przeprowadzonych w stosunku do skarżącego badań tzw. "Multiselect", a co za tym idzie brak ustaleń, co do istnienia po stronie skarżącego przeciwwskazań do objęcia nowego stanowiska. Z uwagi na powyższe pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego i poprzedzającego go rozkazu personalnego wydanego przez organ I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W wyniku rozpoznania skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 23 sierpnia 2018 r., sygn. akt III SA/Łd 136/18 orzekł o uchyleniu rozkazu personalnego z dnia 11 grudnia 2017 r. oraz zasądził od organu na rzecz skarżącego kwotę 480 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. W ocenie Sądu rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z dnia 11 grudnia 2017 r. wydany został z naruszeniem zarówno przepisów prawa materialnego, to jest art. 32 ust. 1 u.o.p., jak i przepisów prawa procesowego, a w szczególności art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., co w myśl art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c p.p.s.a skutkowało koniecznością jej wyeliminowania z obiegu prawnego. Sąd wskazał, że z załączonego do akt sprawy pisma procesowego pełnomocnika skarżącego z dnia 9 maja 2018 r. wynika bowiem, iż Komendant Powiatowy Policji w P., korzystając z przysługującej mu prerogatywy wynikającej z zarządzenia Komendanta Głównego Policji z dnia 28 września 2007 r., nr 1041 w sprawie szczegółowych zasad organizacji i zakresu działania komend, komisariatów i innych jednostek organizacyjnych Policji (tekst jedn. Dz.Urz. KGP. z 2013 r. poz. 50 ze zm.), wydał w dniu 29 listopada 2017 r. rozkaz organizacyjny nr 5/17 w sprawie zmian organizacyjno - etatowych KPP w P., którym w Wydziale Dochodzeniowo-Śledczym podległej sobie jednostki wyłączył stanowiska detektywa (na które to stanowisko został mianowany skarżący z dniem 1 stycznia 2018 r.) włączając w to miejsce stanowisko etatowe asystenta (§ 1 pkt 2 lit. a i b powołanego rozkazu organizacyjnego). Sądowi z urzędu wiadomo, iż z uzasadnienia znajdującej się w aktach sprawy o sygn. akt III SA/Łd 422/18 kserokopii powyżej wskazanego rozkazu organizacyjnego z 29 listopada 2018 r., wynika, że przeprowadzona w Wydziale Dochodzeniowo-Śledczym KPP w P. zmiana organizacyjno-etatowa polegała jedynie na przemianowaniu dotychczasowego stanowiska - detektyw, na stanowisko - asystent i wynikała ona z konieczności ujednolicenia nazewnictwa stanowisk obowiązujących w garnizonie łódzkim. Ponadto, jak wynika z rozdzielnika przedmiotowego dokumentu, jeden z jego egzemplarzy został przesłany do Wydziału Kadr i Szkolenia Komendy Wojewódzkiej Policji w Ł. Tym samym w ocenie Sądu Komendant Wojewódzki Policji w Ł. rozpatrując odwołanie st. asp. T.K. od rozkazu personalnego Komendanta Powiatowego Policji w P. z dnia 27 września 2017 r., uchylając ten rozkaz w części dotyczącej daty przeniesienia skarżącego na stanowisko detektywa Wydziału Dochodzeniowo-Śledczego KPP w P. i wyznaczając tę datę na dzień 1 stycznia 2018 r. winien wiedzieć, iż z tą datą we wskazanej wyżej jednostce organizacyjnej KPP w P. stanowisko detektywa zostało przemianowane na stanowisko asystenta. Nieuwzględnienie powyższej okoliczności skutkowało wydaniem rozstrzygnięcia, którym skarżący z dniem 1 stycznia 2018 r. został przeniesiony na nieistniejące (z nazwy) stanowisko służbowe. Powyżej stwierdzone naruszenie obligowało Sąd do uchylenia zaskarżonego rozkazu personalnego. Po ponownym rozpoznaniu sprawy Komendant Wojewódzki Policji w Ł. zaskarżonym rozkazem personalnym z dnia 22 listopada 2018 r. uchylił rozkaz personalny z dnia 27 września 2017 r. w części dotyczącej daty zwolnienia z dotychczas zajmowanego stanowiska i przeniesienia z urzędu do dalszego pełnienia służby w Wydziale Dochodzeniowo-Śledczym Komendy Powiatowej Policji w P. oraz w części dotyczącej daty mianowania na stanowisko detektywa w Wydziale Dochodzeniowo-Śledczym KMP w P. i nazwy stanowiska w Wydziale Dochodzeniowo-Śledczym KMP w P., na które nastąpiło mianowanie i ustalił datę zwolnienia z dotychczas zajmowanego stanowiska na dzień 15 grudnia 2018 r. i z dniem 16 grudnia mianował na stanowisko służbowe asystenta Wydziału Dochodzeniowo-Śledczego KMP w P. ze składnikami uposażenia w dotychczasowej wysokości oraz w pozostałej części utrzymał zaskarżony rozkaz personalny w mocy. W uzasadnieniu organ opisał szczegółowo stan faktyczny sprawy i wskazał, że na podstawie art. 153 p.p.s.a., w myśl, którego ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie, organ jest związany oceną prawną i wskazówkami co do dalszego postępowania wyrażonymi w uzasadnieniu prawomocnego wyroku sądu administracyjnego. Komendant Wojewódzki Policji wyjaśnił także, że rozkazem personalnym nr 871 KMP w P. z dnia 28 grudnia 2017 r. skarżący został z dniem 31 grudnia 2017r. zwolniony z zajmowanego stanowiska asystenta Zespołu do Spraw Nieletnich i Patologii Wydziału Prewencji KPP w P. i z dniem 1 stycznia 2018 r. mianowany został na stanowisko asystenta wydziału Dochodzeniowo-Śledczego KPP w P. z zachowaniem dotychczasowego uposażenia. Z uzasadnienia rozkazu wynika, że spowodowane to było wejściem w życie z dniem 1 stycznia 2018 r. rozkazu organizacyjnego nr 5 Komendanta Powiatowego Policji w P. W konsekwencji organ odwoławczy, po rozpatrzeniu odwołania, wydał rozkaz personalny nr 1583 z dnia 9 marca 2018 r., na mocy którego: 1. uchylił zaskarżony rozkaz personalny w części dotyczącej zwolnienia z dniem 31 grudnia 2017 r. ze stanowiska asystenta Zespołu do Spraw Nieletnich i Patologii Wydziału Prewencji KPP w P., 2. w pozostałej części zaskarżony rozkaz utrzymał w mocy. Strona reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika wniosła skargę na rozkaz personalny nr 1583 z dnia 9 marca 2018 r., a Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 23 sierpnia 2018 r. sygn. akt: III SA/Łd 422/18 orzekł o jego uchyleniu oraz o uchyleniu poprzedzającego go rozkazu personalnego nr 871 Komendanta Powiatowego Policji w P. z dnia 28 grudnia 2017 r. Wyrok ten jest prawomocny. Ponownie rozpatrując sprawę Komendant Wojewódzki Policji w Ł. wskazał, że związany oceną prawną i wskazówkami Sądu wyrażonymi w powołanych wyżej wyrokach, po ponownej analizie akt postępowania, a nadto po uwzględnieniu okoliczności wynikających z Rozkazu Organizacyjnego nr 5/17 Komendanta Powiatowego Policji w P. z dnia 29 listopada 2017 r. w sprawie zmian organizacyjno-etatowych, podtrzymał stanowisko wyrażone w rozkazie personalnym nr 4212 Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z dnia 11 grudnia 2017 r. o prawidłowości i celowości przeniesienia skarżącego na równorzędne stanowisko w Wydziale Dochodzeniowo-Śledczym, do dnia 31 grudnia 2017 r. o nazwie detektyw, które z dniem 1 stycznia 2018 roku zostało przemianowane na stanowisko asystenta w tymże Wydziale, czyli na zwolnienie st.asp. T.K. z zajmowanego stanowiska asystenta Zespołu do Spraw Nieletnich i Patologii Wydziału Prewencji KPP w P. i mianowanie go na stanowisko asystenta Wydziału Dochodzeniowo - Śledczego KPP w P. z zachowaniem dotychczasowego uposażenia, z argumentacją tożsamą jak w uzasadnieniu wyżej powołanego rozkazu personalnego nr 4212. Organ wskazał, że z uwagi jednak na to, że stosownie do art. 130 § 2 k.p.a. wniesienie przez skarżącego w terminie odwołania od rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w P. z dnia [...] września 2017 r. w przedmiocie zwolnienia z dotychczas zajmowanego stanowiska przeniesienia z urzędu do dalszego pełnienia służby w Wydziale Dochodzeniowo-Śledczymi mianowania na stanowisko służbowe detektywa wstrzymało wykonanie decyzji, obecnie rozpatrując odwołanie organ II-ej instancji zobligowany jest do uwzględnienia okoliczności istniejących na dzień orzekania w sprawie wszczętej odwołaniem, to jest do daty przeniesienia na równorzędne stanowisko służbowe i nowej nazwy tego stanowiska, aktualnej także na dzień orzekania. A wobec tego organ na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. uchylił zaskarżony odwołaniem rozkaz personalny nr [...] z dnia [...] września 2017 r. w przedmiocie zwolnienia z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego asystenta Zespołu do Spraw Nieletnich i Patologii Wydziału Prewencji KPP w P, przeniesienia z urzędu do dalszego pełnienia służby w Wydziale Dochodzeniowo-Śledczymi, mianowania na stanowisko detektywa w części dotyczącej daty zwolnienia z dotychczas zajmowanego stanowiska i przeniesienia z urzędu do dalszego pełnienia służby w Wydziale Dochodzeniowo-Śledczym Komendy Powiatowej Policji w P. oraz w części dotyczącej daty mianowania na stanowisko detektywa w Wydziale Dochodzeniowo-Śledczym Komendy Powiatowej Policji w P. i nazwy stanowiska w Wydziale Dochodzeniowo-Śledczym Komendy Powiatowej Policji w P., na które nastąpiło mianowanie, i ustalił datę zwolnienia z dotychczas zajmowanego stanowiska na dzień 15 grudnia 2018 r. i z dniem 16 grudnia 2018 r. mianował na stanowisko służbowe asystenta Wydziału Dochodzeniowo - Śledczego Komendy Powiatowej Policji w P. ze składnikami uposażenia w dotychczasowej wysokości. W skardze T.K. zarzucił: 1) naruszenie przepisów postępowania, które ma istotny wpływ na treść wydanego rozkazu personalnego (decyzji administracyjnej) tj. a) art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., w zw. z art. 107 § 3 k.p.a., poprzez: odstąpienie przez organy obu instancji od obowiązku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, przy uwzględnieniu interesu społecznego i słusznego interesu strony oraz wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, w tym rzetelnego wyjaśnienia w nich zasadności przesłanek, którymi kierowały się organy przy jego wydaniu (art. 78 k.p.a.), a dokonana ocena dowodów jest sprzeczna z zasadami logiki, wiedzy i doświadczenia życiowego, jakiego dopuściły się organy w dotychczasowych postępowaniach. b) art. 15 k.p.a. w zw. z art. 10 § 1 k.p.a. (rozwinięte w art. 73 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., art. 78 k.p.a., art. 79 k.p.a. i art. 81 k.p.a.), poprzez pozbawienie strony możliwości działania w niniejszej sprawie polegające, na uniemożliwieniu stronie zapoznania się z całym materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie zarówno w I-ej jak i w II-ej instancji. W przedmiotowej sprawie organy obu instancji ograniczyły się jedynie do wysyłki swoich rozstrzygnięć do strony, bez jej udziału w tych postępowaniach. c) art. 7 k.p.a. oraz z art. 75 § 1 k.p.a. w zw. z art. 78 k.p.a poprzez nieuwzględnienie wszystkich wniosków dowodowych skarżącego zgłoszonych w piśmie z dnia 25 września 2017 r.( i kolejnych), w sytuacji gdy przeprowadzenie zgłoszonych dowodów miało istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, z jednoczesnym naruszeniem dyspozycji art. 74 § 2 k.p.a., przez organ I-ej instancji, d. art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a., w zw. z art. 81 k.p.a., poprzez uchybienie obowiązkowi wszechstronnego i wnikliwego rozpatrzenia okoliczności sprawy, w szczególności poprzez brak przekonującego uzasadnienia rozkazu personalnego bez uwzględnienia m.in. predyspozycji psychofizycznych określających przydatność strony do służby w Wydziale Dochodzeniowo-Śledczym, (tj. w pionie Policji Kryminalnej), a wynikających z obligatoryjnych badań psychologicznych tzw. "Multiselect", które strona zrealizowała bezpośrednio przed przyjęciem do służby Policji. e) art. 15 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a. i art. 11 k.p.a. poprzez ograniczenie się organu II-ej instancji przy ponownym rozpoznaniu sprawy tylko do kontroli formalnej decyzji organu I-ej instancji oraz odstąpienie od badania zasadności merytorycznej wniesionego odwołania przez stronę. Istota postępowania dwuinstancyjnego sprowadza się do ponownego rozpatrzenia sprawy i porównania jego wyników z treścią powziętego rozstrzygnięcia, a nie do sprawdzenia (zbadania), czy decyzja organu I-ej instancji dotknięta jest określoną wadą; 2) naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na treść wydanego rozkazu tj.: a) art. 32 ust. 1 i 2, ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że uznaniowy charakter tego rodzaju decyzji może prowadzić do wydania rozstrzygnięcia dowolnego, tj. bez przeprowadzenia postępowania dowodowego w sprawie oraz bez odniesienia się do wszystkich okoliczności w niej występujących i mogących mieć wpływ na jej rozstrzygnięcie, a w szczególności do przepisów materialnych ( tj. prawa policyjnego) mających zastosowanie w sprawie, b) art. 190 ust. 1 i 4, Konstytucji RP, w zw. z. wyrokiem TK z 8.10.2002 roku, sygn. akt nr K 36/00, (OTK-A z 2002 r. nr 5, poz. 63) i art. 25 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji, w zw. z § 11 pkt 6 i § 12 ust. 3, rozporządzenia MSWiA z dnia 30.08.2007r., w sprawie postepowania kwalifikacyjnego w stosunku do osób ubiegających się o przyjęcie do służby w Policji (Dz.U. nr 170, poz. 1202) poprzez nieuwzględnienie przez organy I-ej i II-ej instancji przeciwskazań do służby "w pionie Policji Kryminalnej" stwierdzonych wobec strony, a wynikających z przeprowadzonych obligatoryjnych badań psychologicznych "Multiselect", c) art. 71b ust. 7 ustawy o Policji i art. 229 § 1 pkt 2, Kodeksu pracy oraz § 3 ust. 1, rozporządzenia MSWiA z 30 sierpnia 2007r., w sprawie postępowania kwalifikacyjnego w stosunku do osób ubiegających się o przyjęcie do służby w Policji (Dz.U. nr 170, poz. 1202), w zw. z wyrokiem TK z 8.10.2002 r., sygn. K 36/00 (OTK ZU nr 5/A/2002, poz. 63), poprzez uznanie, że badania okresowe, na nowe stanowisko służbowe znosi przeciwwskazania do służby stwierdzone w badaniach psychologicznych "Multiselect" przez zaświadczenie wystawione przez lekarzy z Poradni Medycyny Pracy. Skarżący wniósł o uchylenie rozkazów I i II instancji oraz zasądzenie od organu, na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2107) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. W myśl zaś § 2 art. 1 cyt. ustawy kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 - dalej p.p.s.a.) - sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Z wymienionych przepisów wynika, że badanie legalności zaskarżonej decyzji obejmuje ocenę prawidłowości zastosowania przepisów prawa i ich wykładni przez organy administracji oraz zgodność z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. W myśl natomiast art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Ocena legalności zaskarżonej decyzji, przeprowadzona według wskazanych powyżej kryteriów, wykazała, że skarga nie jest uzasadniona. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z dnia [...] listopada 2018 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia daty zwolnienia skarżącego z dotychczas zajmowanego stanowiska na dzień 15 grudnia 2018 r. i mianowania z dniem 16 grudnia 2018 r. na stanowisko służbowe asystenta Wydziału Dochodzeniowo-Śledczego KMP w P. Powyższa decyzja wydana została w wyniku ponownego rozpoznania sprawy przez organ II instancji po uchyleniu poprzedniej decyzji tego organu z dnia 11 grudnia 2017 r. wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 23 sierpnia 2018 r., sygn. akt III SA/Łd 136/18 w przedmiocie zwolnienia z dotychczasowego stanowiska służbowego i mianowania na inne stanowisko służbowe. Zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie, a według art. 170 p.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Ocena prawna wyrażona w uzasadnieniu prawomocnego wyroku obejmuje nie tylko wykładnię przepisów prawa, tj. wyjaśnienie ich treści, lecz również sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie. Pojęcie to obejmuje zarówno krytykę sposobu zastosowania normy prawnej w zaskarżonym akcie (czynności), jak i wyjaśnienie, dlaczego stosowanie tej normy przez organ, który wydał ten akt (czynność), zostało uznane za błędne (por. A. Kabat, w: B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2016, s. 654). Z uzasadnienia wyroku WSA w Łodzi z dnia 23 sierpnia 2018 r., sygn. akt III SA/Łd 136/18 wynika, że Komendant Powiatowy Policji w P., korzystając z przysługującej mu prerogatywy wynikającej z zarządzenia Komendanta Głównego Policji z dnia 28 września 2007 r., nr 1041 w sprawie szczegółowych zasad organizacji i zakresu działania komend, komisariatów i innych jednostek organizacyjnych Policji (tekst jedn. Dz.Urz. KGP. z 2013 r. poz. 50 ze zm.), wydał w dniu 29 listopada 2017 r. rozkaz organizacyjny nr 5/17 w sprawie zmian organizacyjno - etatowych KPP w P., którym w Wydziale Dochodzeniowo-Śledczym podległej sobie jednostki wyłączył stanowiska detektywa (na które to stanowisko został mianowany skarżący z dniem 1 stycznia 2018 r.) włączając w to miejsce stanowisko etatowe asystenta (§ 1 pkt 2 lit. a i b powołanego rozkazu organizacyjnego). Sądowi z urzędu wiadomo, iż z uzasadnienia znajdującej się w aktach sprawy o sygn. akt III SA/Łd 422/18 kserokopii powyżej wskazanego rozkazu organizacyjnego z 29 listopada 2018 r., wynika, że przeprowadzona w Wydziale Dochodzeniowo-Śledczym KPP w P. zmiana organizacyjno-etatowa polegała jedynie na przemianowaniu dotychczasowego stanowiska - detektyw, na stanowisko - asystent i wynikała ona z konieczności ujednolicenia nazewnictwa stanowisk obowiązujących w garnizonie [...]. Ponadto, jak wynika z rozdzielnika przedmiotowego dokumentu, jeden z jego egzemplarzy został przesłany do Wydziału Kadr i Szkolenia Komendy Wojewódzkiej Policji w Ł. Tym samym w ocenie Sądu Komendant Wojewódzki Policji w Ł. rozpatrując odwołanie st. asp. T.K. od rozkazu personalnego Komendanta Powiatowego Policji w P. z dnia [...] września 2017 r., uchylając ten rozkaz w części dotyczącej daty przeniesienia skarżącego na stanowisko detektywa Wydziału Dochodzeniowo-Śledczego KPP w P. i wyznaczając tę datę na dzień 1 stycznia 2018 r. winien wiedzieć, iż z tą datą we wskazanej wyżej jednostce organizacyjnej KPP w P. stanowisko detektywa zostało przemianowane na stanowisko asystenta. Nieuwzględnienie powyższej okoliczności skutkowało wydaniem rozstrzygnięcia, którym skarżący z dniem 1 stycznia 2018 r. został przeniesiony na nieistniejące (z nazwy) stanowisko służbowe. Powyżej stwierdzone naruszenie obligowało Sąd do uchylenia zaskarżonego rozkazu personalnego. Odnosząc się natomiast, do podniesionych przez skarżącego zarzutów WSA uznał je za niezasadne. WSA w Łodzi stwierdził, że z załączonych do skargi akt administracyjnych sprawy wynika, że w sierpniu 2017 r. Naczelnik Wydziału Dochodzeniowo-Śledczego KPP w P. wystąpił do Komendanta KPP w P. z wnioskiem o zwolnienie skarżącego z zajmowanego stanowiska służbowego asystenta Zespołu do Spraw Nieletnich i Patologii Wydziału Prewencji KPP w P. i mianowanie go na stanowisko detektywa w Wydziale Dochodzeniowo- Śledczym KPP w P., z zachowaniem dotychczas posiadanej 5 grupy uposażenia zasadniczego z mnożnikiem 1,55 oraz posiadanym dodatkiem służbowym. Uzasadniając powyższe wskazał na kłopoty kadrowe kierowanego przez siebie wydziału i wynikającą zeń konieczność wzmocnienia osobowego wydziału oraz na dotychczasowy przebieg służby skarżącego, w tym zakres wykonywanych dotychczas czynności pozaprocesowych i procesowych, gwarantujący jego zdaniem spełnienie przez T.K. oczekiwań stawianych na stanowisku detektywa Wydziału Dochodzeniowo-Śledczego. W toku wszczętego postępowania administracyjnego, zakończonego ostatecznym rozkazem personalnym z dnia 11 grudnia 2017 r., będącym przedmiotem skargi, skarżący otrzymał propozycję karty opisu proponowanego stanowiska służbowego oraz został poddany, ze skutkiem pozytywnym, badaniom profilaktycznym, w celu ustalenia braku przeciwwskazań do służby na stanowisku detektywa Wydziału Dochodzeniowo-Śledczego KPP w P. WSA w Łodzi wskazał, że wbrew stanowisku skarżącego organy procedujące w sprawie nie naruszyły art. 32 u.o.p., gdyż jak wcześniej wskazano poprzez pojęcie "stanowisko równorzędne" rozumieć należy nie stanowisko takie samo lub identyczne, jak dotychczas zajmowane, lecz stanowisko charakteryzujące się łącznie: takimi samymi parametrami uposażenia zasadniczego, takim samym rodzajem, dodatkiem służbowym oraz takim samym stopniem etatowym. W przedmiotowym stanie faktycznym, skarżący został przeniesiony na inne stanowisko służbowe, wchodzące w skład tej samej jednostki organizacyjnej Policji - KPP w P, co poprzednio zajmowane stanowisko, z zachowaniem dotychczasowego uposażenia zasadniczego i posiadanych dodatków. Tym samym w ocenie Sądu uznać należało, iż został on przeniesiony na stanowisko równorzędne, w zgodzie z obowiązującymi w powyższym zakresie przepisami u.o.p. Ponadto, co istotne dokonane przeniesienie na inne, równorzędne stanowisko służbowe osoby skarżącego zostało należycie uzasadnione, w szczególności wskazano na konieczność zapewnienia obsady osobowej Wydziału Dochodzeniowo-Śledczego KPP w P., jak i na przebieg służby i doświadczenie skarżącego, gwarantujące należyte wykonywanie służby na stanowisku detektywa wskazanego wydziału. Bez wpływu na powyższe stwierdzenie pozostaje argumentacja skarżącego, co do innego charakteru pracy na nowym stanowisku, innym zakresem obowiązków, czy też koniecznością pracy w systemie zmianowym. Sąd przypomniał, że służba w Policji jest szczególnym rodzajem służby publicznej podlegającej określonym rygorom i ograniczeniom. Natomiast, co do nieuwzględnienia wyników przeprowadzonych w stosunku do skarżącego badań psychologicznych tzw. "Multiselect", WSA wskazał, że Komendant Wojewódzki Policji w Ł. w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu personalnego, jak i w udzielonej odpowiedzi na wniesioną skargę wyjaśnił, iż skarżący został poddany tym badaniom w roku 2004, kiedy to ubiegał się o przyjęcie od służby w Policji, a ustalone w następstwie tych badań predyspozycje skarżącego, kwalifikowały go w ówczesnym czasie jedynie do służby w pionie prewencji. Niemniej jednak w ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą skargę ponad 13 letnie doświadczenie funkcjonariusza nabyte podczas pełnienia służby, charakter tej służby, która nie ograniczała się jedynie do wykonywania działań prewencyjnych, jak i zdobyta wiedza, pozwalają uznać za zasadne stanowisko organu administracji, co do posiadania przez skarżącego predyspozycji do wykonywania innych zadań. Ponadto, co istotne przeprowadzone przez uprawnioną jednostkę orzeczniczą badania profilaktyczne skarżącego, na które został skierowany w związku z wszczęciem postępowania administracyjnego w sprawie przeniesienia go na inne równorzędne stanowisko służbowe, wykazały brak istnienia jakichkolwiek przeciwwskazań zdrowotnych do pełnienia służby na stanowisku, na które został przeniesiony, co potwierdza załączone do akt sprawy orzeczenie z dnia 11 września 2017 r., nr 523/2017. Ponadto zdaniem Sądu, organy administracji publicznej procedujące w sprawie w sposób prawidłowy ustaliły stan faktyczny sprawy, zgromadziły i oceniły materiał dowodowy sprawy, czym zadośćuczyniły wymogom określonym w art. 7 i art. 77 k.p.a., a uzasadnienie faktyczne i prawne kwestionowanego przez stronę rozstrzygnięcia odpowiada wymogom, o których mowa w art. 107 § 3 k.p.a. Za chybiony WSA w Łodzi uznał zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. Natomiast co do zarzutu naruszenia art. 7 w zw. z art. 75 § 1 i art. 78 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie wniosków dowodowych zgłaszanych przez stronę w piśmie z dnia 25 września 2017 roku, Sąd wskazał, że do wniosków w nim zawartych i pytań, organ administracji odniósł się w piśmie z dnia 26 września 2017 r., doręczonym pełnomocnikowi skarżącego w dniu 5 października 2017 r. Tym samym zarzut w powyższym zakresie Sąd uznał za nieuzasadniony. Jednocześnie Sąd wskazał, że orzeczenie o przeniesieniu skarżącego na stanowisko, które w dniu 1 stycznia 2018 r. de facto nie istnieje, skutkowało koniecznością uchylenia zaskarżonego rozkazu personalnego. Rozpatrując ponownie odwołanie skarżącego, wniesionego od rozkazu personalnego z dnia 27 września 2017 r. Komendant Wojewódzki Policji w Ł. będzie zobowiązany do uwzględnienia zmian organizacyjno-etatowych wprowadzonych w KPP w P., na mocy powołanego wcześniej rozkazu organizacyjnego nr 5/17 i wydania rozstrzygnięcia zgodnego z istniejącym stanem faktycznym i prawnym, w szczególności ze wskazaniem, iż od dnia 1 stycznia 2018 r. w Wydziale Dochodzeniowo-Śledczym KPP w P. nie funkcjonuje stanowisko detektywa. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że organ uwzględnił wszystkie aspekty wiążące oceny prawnej wyrażonej w uzasadnieniu prawomocnego wyroku WSA w Łodzi z dnia 23 sierpnia 2018 r., sygn. akt III SA/Łd 136/18, przez co w sprawie nie doszło do naruszenia przepisu art. 153 p.p.s.a. przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. W ocenie Sądu, postępowanie przeprowadzone przez organ w następstwie wyroku WSA Łodzi z dnia 23 sierpnia 2018 r., sygn. akt III SA/Łd 136/18 i w świetle oceny prawnej wyrażonej w jego uzasadnieniu, jest prawidłowe. Uwzględniając treść ww. wyroku Komendant Wojewódzki Policji w Ł., po ponownym rozpoznaniu odwołania st. asp. T.K. od rozkazu personalnego Komendanta Powiatowego Policji w P. z dnia [...] września 2017 r. nr [...] wydanego w przedmiocie zwolnienia policjanta z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego asystenta Zespołu do Spraw Nieletnich i Patologii Wydziału Prewencji KPP w P., przeniesienia z urzędu do dalszego pełnienia służby w Wydziale Dochodzeniowo-Śledczym i mianowania na stanowisko detektywa, uchylił rozkaz personalny z dnia [...] września 2017 r. w części dotyczącej daty zwolnienia z dotychczas zajmowanego stanowiska i przeniesienia z urzędu do dalszego pełnienia służby w Wydziale Dochodzeniowo-Śledczym Komendy Powiatowej Policji w P. oraz w części dotyczącej daty mianowania na stanowisko detektywa w Wydziale Dochodzeniowo-Śledczym KMP w P. i nazwy stanowiska w Wydziale Dochodzeniowo-Śledczym KMP w P., na które nastąpiło mianowanie i ustalił datę zwolnienia z dotychczas zajmowanego stanowiska na dzień 15 grudnia 2018 r. i z dniem 16 grudnia 2018 r. mianował na stanowisko służbowe asystenta Wydziału Dochodzeniowo-Śledczego KMP w P. ze składnikami uposażenia w dotychczasowej wysokości oraz w pozostałej części utrzymał zaskarżony rozkaz personalny w mocy. Wobec powyższego brak jest podstaw do postawienia organowi zarzutu niewykonania zaleceń Sądu. Przechodząc do dalszej części rozważań, podkreślić w tym miejscu należy (o czym była mowa w uzasadnieniu wyroku WSA Łodzi z dnia 23 sierpnia 2018 r., sygn. akt III SA/Łd 136/18 oraz w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu), że stosunek służbowy policjanta powstaje w drodze mianowania na podstawie dobrowolnego zgłoszenia się do służby (art. 28 ust. 1 ustawy), zaś służba w Policji jest szczególnym stosunkiem, w którym dominującą pozycję ma organ, co jest konsekwencją celów i zadań tej formacji. Potrzeby służby w głównej mierze determinują charakter i zakres indywidualnych zadań funkcjonariuszy. Funkcjonariusz służby mundurowej pozostaje w pełnej dyspozycji organu, który decyduje o tym, komu powierzyć określone stanowisko oraz ma wyłączne prawo do zdecydowania w określonej sytuacji faktycznej o tym, jak długo dana osoba pozostanie na stanowisku. Funkcjonariusz w czasie całej służby pozostaje podporządkowany przełożonym, którzy w zależności od bieżących potrzeb kadrowych i organizacyjnych mogą kształtować warunki służby w celu zagwarantowania optymalnej realizacji zadań służbowych. O ile wystąpią rzeczywiste i konkretne zdarzenia przemawiające przeciwko pozostawieniu określonego funkcjonariusza na dotychczasowym stanowisku, decyzji o zwolnieniu z zajmowanego stanowiska i mianowaniu na inne stanowisko nie można przypisać cechy dowolności. W wyłącznej gestii organu pozostaje ocena dalszej przydatności danego funkcjonariusza do służby na określonym stanowisku. Sąd administracyjny nie jest władny do oceny celowości zmian strukturalnych i organizacyjnych w policji, jak również nie może ingerować w prowadzoną przez policję politykę kadrową, a także w kryteria typowania funkcjonariuszy do przeniesienia służbowego. Sądowa kontrola takich decyzji jest ograniczona i nie obejmuje celowości zaskarżonej decyzji, natomiast sprowadza się wyłącznie do badania, czy nie nosi ona cech dowolności, a więc czy organ rozstrzygający nie przekroczył granic uznania administracyjnego. Żaden z przepisów ustawy nie reguluje wprost warunków i przesłanek związanych z przeniesieniem policjanta na równorzędne stanowisko w miejscu pełnienia służby. O jego przeniesieniu stanowią przepisy art. 32, art. 36, art. 37 i art. 38 tej ustawy. Zgodnie z przepisem art. 32 ust. 1 ustawy, do mianowania policjanta na stanowiska służbowe, przenoszenia oraz zwalniania z tych stanowisk, właściwi są przełożeni: Komendant Główny Policji, Komendant CBŚP, komendanci wojewódzcy i powiatowi (miejscy) Policji oraz komendanci szkól policyjnych. Od decyzji, o której mowa w ust. 1, policjantowi służy odwołanie do wyższego przełożonego, zaś od decyzji Komendanta Głównego Policji do ministra właściwego do spraw wewnętrznych (art. 32 ust. 2 i 3). Przepis ten określa organ właściwy do delegowania i przenoszenia policjanta ze stanowiska służbowego. Nie zawiera jednak przesłanek uzasadniających wydanie rozkazu personalnego w tym przedmiocie. Nie precyzuje także kryteriów, które powinny być brane pod uwagę przy ocenie równorzędności stanowisk służbowych. Omawiany przepis ustawy jest niewątpliwie przepisem kompetencyjnym. Określa organy właściwe do wydania rozstrzygnięcia w sprawach w nim określonych. Z uwagi na to, że przepisy ustawy nie normują odrębnie wymienionych w art. 32 ust. 1 ustawy przesłanek: zwolnienia funkcjonariusza z zajmowanego stanowiska i mianowania na równorzędne stanowisko, rozstrzygnięcia w tym zakresie, jak przyjmuje się w orzecznictwie, mają charakter uznaniowy. Zatem rozstrzygnięcie w tej materii jest podejmowane w ramach uznania administracyjnego, ma charakter fakultatywny, wynikający z potrzeb formacji czy jednostki. Przepisy ustawy pozostawiają więc właściwym przełożonym służbowym ocenę celowości i zasadności przeniesienia policjanta na równorzędne stanowisko z uwzględnieniem interesu służbowego Policji i słusznego interesu policjanta, jak i uprawnienia organu do ustalania zasad organizacji jednostek Policji i decydowania o obsadzaniu stanowisk oraz doborze kadry (por. wyrok NSA z dnia 30 stycznia 2019 r., sygn. I OSK 2329/17) Wobec powyższego, pomimo tego, że przepis art. 32 ust. 1 jak i pozostałe przepisy zawarte w Rozdziale 5 ustawy o Policji nie zawierają wprost przesłanek uzasadniających przenoszenie policjanta – zwalnianie z dotychczasowego i mianowanie na inne równorzędne stanowisko służbowe, to niewątpliwie taką przesłankę stanowi reorganizacja, potrzeby kadrowe, a w tym przypadku m.in. rozkaz organizacyjny nr 5/17 Komendanta Powiatowego Policji w P. z dnia 29 listopada 2017 r. w sprawie zmian organizacyjno - etatowych KPP w P., którym w Wydziale Dochodzeniowo-Śledczym podległej sobie jednostki wyłączył stanowiska detektywa (na które to stanowisko został mianowany skarżący z dniem 1 stycznia 2018 r.) włączając w to miejsce stanowisko etatowe asystenta (§ 1 pkt 2 lit. a i b powołanego rozkazu organizacyjnego). Powyższy rozkaz wydany został na podstawie zarządzenia Komendanta Głównego Policji z dnia 28 września 2007 r., nr 1041 w sprawie szczegółowych zasad organizacji i zakresu działania komend, komisariatów i innych jednostek organizacyjnych Policji (tekst jedn. Dz.Urz. KGP. z 2013 r. poz. 50 ze zm.), Dodać w tym miejscu należy, że pominięcie przez racjonalnego ustawodawcę w ustawie o Policji unormowania przeniesienia policjanta na równorzędne stanowisko w miejscu pełnienia służby oznacza, że takie przeniesienie nie wymaga zgody policjanta i pozostaje w gestii właściwych przełożonych. Przeniesienie zatem policjanta na równorzędne stanowisko bez jego zgody (z urzędu) jest decyzją uznaniową, której ramy wyznacza art. 7 k.p.a. Wbrew odmiennemu w tym względzie stanowisku skarżącego, w sprawie prawidłowo przyjęto, że zaskarżonym rozkazem personalnym mianowano skarżącego na równorzędne stanowisko służbowe. Ustawa o Policji nie precyzuje pojęcia "stanowisko równorzędne". Z ugruntowanego w tym względzie orzecznictwa sądowoadministracyjnego wynika, że pojęcie "stanowisko równorzędne" oznacza takie stanowisko, które musi charakteryzować się przede wszystkim takimi samymi parametrami uposażenia zasadniczego, dodatku służbowego i stopnia etatowego oraz wykazywać zasadność i celowość przeniesienia. Przy dokonywaniu analizy równorzędności stanowisk uwzględnić należy jak najwięcej elementów pozwalających na ocenę równoważności, w tym warunki służby. Niemniej, stanowisko równorzędne nie oznacza stanowiska takiego samego lub identycznego. Nie oznacza również takich samych obowiązków, czy też czasu służby. Stanowiska równorzędne mogą się więc różnić. Równorzędność stanowiska służbowego nie oznacza tożsamości ze stanowiskiem poprzednio zajmowanym. Z okoliczności sprawy wynika, że stanowisko, na które został mianowany policjant, charakteryzuje się takim samym jak dotychczas przez niego zajmowane stanowiskiem "asystenta" i stopniem służbowym "starszego aspiranta" oraz takimi samymi parametrami uposażenia zasadniczego i dodatku służbowego. Nie jest więc kwestią sporną, że nowe stanowisko służbowe w zakresie zaszeregowania, mnożnika kwoty bazowej, dodatku służbowego i dodatku za stopień nie uległo zmianie. Zgodnie z art. 34 ust. 1 ustawy Policji, mianowanie lub powołanie na stanowisko służbowe jest uzależnione od posiadanego przez policjanta wykształcenia, uzyskania określonych kwalifikacji zawodowych, a także stażu służby w Policji. Wskazać należy, że zgodnie z art. 34 ust. 3 ustawy o Policji, warunkiem uzyskania kwalifikacji zawodowych niezbędnych do mianowania na stanowisko służbowe jest ukończenie przez policjanta: 1) szkolenia zawodowego podstawowego; 2) szkolenia zawodowego dla absolwentów szkół wyższych; 3) Wyższej Szkoły Policji. Wydane na podstawie delegacji ustawowej wynikającej z art. 34 ust. 4 pkt 1 ustawy o Policji rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 19 czerwca 2007 r. w sprawie wymagań w zakresie wykształcenia, kwalifikacji zawodowych i stażu służby, jakim powinni odpowiadać policjanci na stanowiskach komendantów Policji i innych stanowiskach służbowych oraz warunków ich mianowania na wyższe stanowiska służbowe (Dz. U. nr 123, poz. 857 ze zm.) w § 2 stanowi, że policjant uzyskuje kwalifikacje zawodowe podstawowe po ukończeniu szkolenia zawodowego podstawowego. Zgodnie zaś z § 6 za równoznaczne z uzyskaniem kwalifikacji zawodowych: 1) podstawowych uważa się: a) ukończenie szkolenia zawodowego podstawowego o określonym profilu lub bez wyodrębnionego profilu, a także części ogólnopolicyjnej tego szkolenia albo b) ukończenie szkolenia zawodowego specjalistycznego, albo c) ukończenie szkolenia zawodowego, wymaganego do mianowania na pierwszy stopień w korpusie podoficerów lub aspirantów Policji, albo d) złożenie egzaminu aspiranckiego lub podoficerskiego, zastępującego szkolenie zawodowe, albo e) mianowanie na odpowiedni stopień policyjny osoby przyjętej do służby w Policji, posiadającej stopień wojskowy chorążego lub podoficera, nieuzależnione od obowiązku odbycia przeszkolenia zawodowego - przed dniem wejścia w życie rozporządzenia; 2) wyższych uważa się: a) ukończenie szkolenia oficerskiego albo b) złożenie egzaminu oficerskiego, zastępującego szkolenie zawodowe, albo c) ukończenie szkolenia zawodowego, uprawniającego do złożenia egzaminu oficerskiego, albo d) mianowanie na odpowiedni stopień policyjny osoby przyjętej do służby w Policji, posiadającej stopień wojskowy oficera, nieuzależnione od obowiązku odbycia przeszkolenia zawodowego - przed dniem wejścia w życie rozporządzenia. Z akt rozpoznawanej sprawy wynika, że skarżący w okresie od 3 stycznia 2005 r. do 8 listopada 2005 r. odbył szkolenie zawodowe podstawowe prowadzone przez Szkołę Policji w P. z wynikiem ogólnym poprawnym. Ponadto wskazać należy, że dokumentem, na podstawie którego można dokonać ustalenia wszystkich cech stanowiska służbowego policjanta jest karta opisu stanowiska pracy, o jakiej mowa w § 2 pkt 14 zarządzenia nr 1041 Komendanta Głównego Policji z dnia 28 września 2007 r. w sprawie szczegółowych zasad organizacji i zakresu działania komend, komisariatów i innych jednostek organizacyjnych Policji (Dz. Urz. KGP z 2013 r. poz. 50 ze zm.). Zgodnie z owym przepisem prawa karta opisu stanowiska pracy jest dokumentem określającym: a) miejsce występowania oraz cel stanowiska, b) zakres zadań, uprawnień i odpowiedzialności na stanowisku, c) wymagania w zakresie wykształcenia, kwalifikacji zawodowych, stażu służby lub pracy, doświadczenia zawodowego i umiejętności koniecznych do prawidłowej realizacji zadań, d) warunki służby lub pracy na stanowisku oraz e) kryteria oceny realizacji zadań. Wymagania w zakresie kwalifikacji w rozpoznawanej sprawie w zasadzie są bardzo podobne na obu stanowiskach. Z Karty opisu dotychczasowego stanowiska pracy skarżącego z dnia 18 października 2012 r. [rozkaz personalny nr 118 z dnia 13 października 2010 r. - mianowanie z dniem 1 listopada 2010 r. na wyższe stanowisko służbowe asystenta (B05M) w Wydziale Prewencji Zespołu do Spraw Nieletnich i Patologii] wynikają następujące wymagania: wykształcenie – średnie, kwalifikacje zawodowe – kurs specjalistyczny, umiejętności (znajomość przepisów, kreatywność w działaniu, odpowiedzialność, udział w szkoleniach, prowadzenie postępowań przeciwko nieletnim). Natomiast w Karcie opisu stanowiska pracy, na które skarżący został mianowany wskazano wymagania w zakresie: wykształcenia - średnie; kwalifikacji zawodowych - specjalistyczne zawodowe; stażu pracy - 5 lat, doświadczenia zawodowego 5 lat; umiejętności: (organizacja pracy własnej, pracy indywidualnej i zespołowej, analizowanie, ocenianie i wnioskowanie, komunikowanie się, współpraca, współdziałanie, rozwiązywanie problemów, negocjacje i mediacja, sprawne działanie, podejmowanie decyzji, interpretacja przepisów, działanie w warunkach stresu, empatia, opanowanie emocji, elastyczne modyfikowanie działań). Podobne są również warunki pracy: poprzednio - pomieszczenia Wydziały Kryminalnej KPP P., wykonywanie zadań terenowych, w różnych godzinach i porach doby, nienormowany czas pracy, uzależniony od okoliczności zewnętrznych, a obecnie - praca w systemie zmianowym, sporadycznie nocnym, czasami w terenie, przy sztucznym oświetleniu, czasami przy monitorze komputerowym. Nie można zatem uznać w świetle powyższego, że stanowisko służbowe, na które skarżący został mianowany, nie jest równorzędne z dotychczas przez niego zajmowanym. Równorzędność stanowiska służbowego nie oznacza konieczności zachowania wszelkich elementów określonych w karcie opisu stanowiska pracy. Taka interpretacja pojęcia równorzędności stanowiska służbowego byłaby nie tylko sprzeczna z pojęciem "równorzędności" ustalonym w drodze wykładni, ale także z zasadą jednostronnego i władczego kształtowania stosunku służbowego, dopuszczalnością zmian tego stosunku w zakresie warunków służby z uwzględnieniem kryteriów zobiektywizowanych uwzględniających mobilność i skuteczność Policji, czemu z drugiej strony ma odpowiadać zasada dyspozycyjności i podporządkowania funkcjonariusza. W wyroku z dnia 29 września 2017 r., sygn. akt I OSK 3052/15 (LEX nr 2398131) Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że: "Przy dokonywaniu oceny czy stanowisko służbowe, na które skarżąca została mianowana odpowiada wymogowi równorzędności w stosunku do stanowiska służbowego poprzednio zajmowanego, poza polem rozważań sądu pozostaje ocena racjonalności i celowości przeniesienia konkretnego funkcjonariusza na inne stanowisko." W świetle powyższego należy przyjąć, że przy ocenie równorzędności stanowisk nie jest konieczne zachowanie identyczności wszelkich elementów określonych w karcie opisu stanowiska pracy takich jak: zakres zadań i obowiązków, rozkład czasu pracy oraz warunki pracy. Nie mógł w tej sytuacji odnieść zamierzonego skutku podniesiony w skardze zarzut naruszenia art. 32 ust. 1 ustawy o Policji. Nie mógł także odnieść zamierzonego skutku podniesiony w skardze zarzut naruszenia art. 71b ust. 7 ustawy o Policji oraz § 3 ust. 1, rozporządzenia MSWiA z 30 sierpnia 2007r. w sprawie postępowania kwalifikacyjnego w stosunku do osób ubiegających się o przyjęcie do służby w Policji poprzez przyjęcie, że badania okresowe na nowe stanowisko służbowe znoszą przeciwwskazania do służby stwierdzone w badaniach psychologicznych "Multiselect". Przypomnieć należy, że zgodnie z art. 71b ust. 7 ustawy o Policji, policjanta kieruje się na badanie okresowe w przypadku przeniesienia go na stanowisko służbowe, na którym występują czynniki szkodliwe lub uciążliwe i inne wynikające z warunków pełnienia służby, inne niż występujące na dotychczas zajmowanym stanowisku służbowym, z uwzględnieniem terminu określonego w ust. 3. Skarżący na podstawie ww. przepisu został w dniu 28 sierpnia 2017 r. skierowany na badanie okresowe. W skierowaniu wskazano zmianę stanowiska na stanowisko w Wydziale Dochodzeniowo - Śledczym. W dniu 21 września 2017 r. policjant otrzymał orzeczenie o braku przeciwwskazań zdrowotnych do pełnienia służby na stanowisku służbowym detektyw WDŚ. Odnosząc się zaś do zarzutu naruszenia art. 25 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji, w zw. z § 11 pkt 6 i § 12 ust. 3, rozporządzenia MSWiA w sprawie postępowania kwalifikacyjnego w stosunku do osób ubiegających się o przyjęcie do służby w Policji poprzez nieuwzględnienie przez organy I-ej i II-ej instancji przeciwskazań do służby "w pionie Policji Kryminalnej" stwierdzonych wobec strony, a wynikających z przeprowadzonych obligatoryjnych badań psychologicznych "Multiselect", wskazać należy, że w wyroku z dnia 23 sierpnia 2018 r., sygn. akt III SA/Łd 136/18 WSA Łodzi wskazał, że ponad 13 letnie doświadczenie funkcjonariusza nabyte podczas pełnienia służby, charakter tej służby, która nie ograniczała się jedynie do wykonywania działań prewencyjnych, jak i zdobyta wiedza oraz orzeczenie o braku przeciwwskazań zdrowotnych do pełnienia służby na stanowisku służbowym detektyw WDŚ z dnia 21 września 2017 r. pozwalają uznać za zasadne stanowisko organu administracji, co do posiadania przez skarżącego predyspozycji do wykonywania innych zadań. Ponadto Sąd w obecnym składzie zauważa, że już rozkazem personalny Komendanta Powiatowego Policji w P. nr 45 z dnia 3 kwietnia 2012 r. policjantowi powierzone zostało pełnienie obowiązków detektywa Wydziału Kryminalnego w okresie od 16 kwietnia 2012 r. do 31 maja 2012 r. Z Karty opisu stanowiska pracy (detektyw) z dnia 17 kwietnia 2012 r. wynikają następujące wymagania w zakresie umiejętności (praca zespołowa, organizacja pracy własnej, podejmowanie decyzji, przewidywanie, prognozowanie). Jednocześnie podkreślić należy, że przepisy art. 25 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji w związku z § 11 pkt 6 i § 12 ust. 3 rozporządzenia MSWiA z dnia 30 sierpnia 2007 r. dotyczą przyjęcia kandydata do służby w Policji, a nie przeniesienia na inne stanowisko służbowe. Zgodnie bowiem z art. 25 ust. 2 ustawy przyjęcie kandydata do służby w Policji następuje po przeprowadzeniu postępowania kwalifikacyjnego mającego na celu ustalenie, czy kandydat spełnia warunki przyjęcia do służby w Policji oraz określenie jego predyspozycji do pełnienia tej służby. Postępowanie kwalifikacyjne, z zastrzeżeniem ust. 3, składa się z następujących etapów: 1) złożenie podania o przyjęcie do służby, kwestionariusza osobowego kandydata do służby, a także dokumentów stwierdzających wymagane wykształcenie i kwalifikacje zawodowe oraz zawierających dane o uprzednim zatrudnieniu; 2) test wiedzy; 3) test sprawności fizycznej; 4) test psychologiczny; 5) przeprowadzenie rozmowy kwalifikacyjnej; 6) ustalenie zdolności fizycznej i psychicznej do służby w Policji; (...). W tym miejscu zauważyć należy, że z akt osobowych skarżącego wynika, iż zdał pozytywnie test MultiSelect (jako badanie wstępne, selektywne) - k.13 akt osobowych, a z orzeczenia Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSWiA w Ł. nr 1064/2004 z dnia 18 października 2004 r. wynika, że jest zdolny do służby w Policji (k.14 akt osobowych). Za nietrafny także uznać należało podniesiony w skardze zarzut naruszenia art. 7, art. 11 art. 15, art. 77 § 1, art. 80, 107 § 3 k.p.a. Wbrew stanowisku skarżącego zaskarżona decyzja wydane w przedmiotowej sprawie zawiera wszystkie obligatoryjne elementy wymagane przez przepisy prawa. W uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu personalnego wskazano powody, dla których mianowano skarżącego na nowe stanowisko służbowe. Decyzja ta nie narusza zasady przekonywania, zasady wyważenia interesu społecznego i słusznego interesu obywateli oraz zasady pogłębiania zaufania obywateli do państwa. Organ wskazał, jaki jest stan faktyczny sprawy oraz jakie argumenty wzięto pod uwagę przy rozstrzyganiu sprawy. Nie można też zarzucić organowi II instancji, jak tego chce skarżący, że bezrefleksyjnie przyjął twierdzenia organu pierwszej instancji. Organ należycie wyjaśnił wszystkie okoliczności sprawy, w sposób wyczerpujący wskazał, jakie argumenty wzięto za podstawę przyjętych ustaleń faktycznych. Podnieść także należy, że ewentualne braki uzasadnień decyzji kwalifikować należy do naruszenia przepisów postępowania i tylko w sytuacji, gdy naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy możliwe jest uchylenie decyzji. Podobnie, jak w przypadku naruszenia art. 7, 8, 77 § 1 i 107 § 3 K.p.a. Tego rodzaju istotnych naruszeń, Sąd jednak nie stwierdził. Ponadto organ II instancji dostatecznie uzasadnił reformatoryjne orzekanie na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. Jednocześnie należy podkreślić (o czym była już mowa powyżej), że ponieważ decyzja (rozkaz personalny) wydany na podstawie art. 32 ust. 1 ustawy o Policji jest wydawany w ramach uznania administracyjnego, to kontrola sądowa takiej decyzji ze swej istoty jest ograniczona jedynie do ustalenia czy podjęta decyzja nie nosi cech dowolności, i czy została wyczerpującą uzasadniona. Zdaniem Sądu, podjęta w sprawie decyzja o przeniesieniu skarżącego na inne stanowisko służbowe nie nosi cech dowolności. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 10 k.p.a. wskazać należy, że w istocie przed wydaniem zaskarżonej decyzji organ nie wezwał strony do wypowiedzenia się w sprawie. Jednak zdaniem Sądu powyższe nie miało istotnego wpływu na jej końcowy wynik, bowiem nie wykazano w żaden sposób, by strona została pozbawiona możliwości udowodnienia swoich twierdzeń, czy możliwości złożenia wyjaśnień w toku prowadzonego postępowania. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi. bg