III SA/Łd 994/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Irena Krzemieniewska po rozpoznaniu w dniu 6 grudnia 2016r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K.C. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia w sprawie ze skargi K.C. na orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uznania policjanta winnym popełnienia zarzucanego czynu i wymierzenia kary dyscyplinarnej ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku p o s t a n a w i a : odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego orzeczenia. bg W dniu 22 października 2016r. K.C. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie uznania policjanta winnym popełnienia zarzucanego czynu i wymierzenia kary ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku. W skardze skarżąca wnosząc o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i umorzenie postępowania dyscyplinarnego zawarła również wniosek o wstrzymanie zaskarżonego orzeczenia do czasu rozpoznania przez sąd niniejszej skargi. W uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie orzeczenia wskazała, że w następstwie zaskarżonego orzeczenia została pozbawiona premii oraz innych dodatkowych składników wynagrodzenia, a także możliwości awansu pomimo wzorowej postawy w wykonywaniu obowiązków służbowych i licznych nagród, które tego tytułu uzyskiwała. Skarżąca podała, że wykonanie zaskarżonego orzeczenia spowoduje niepowetowaną szkodę w jej majątku. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2016r., poz. 718 ze zm.) –dalej p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W myśl natomiast art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Podstawową przesłanką zastosowania instytucji ochrony tymczasowej jest więc istniejące realnie niebezpieczeństwo zaistnienia takiej szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego, a która jest wynikiem wykonania kwestionowanego aktu lub czynności. Omawiana instytucja ma na celu ochronę strony przed wystąpieniem nieodwracalnych skutków lub znacznej szkody przed zbadaniem przez sąd administracyjny legalności zaskarżonego aktu lub czynności. W orzecznictwie sądów administracyjnych nie budzi jednakże wątpliwości, że problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki, oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony. Przedmiotem ochrony tymczasowej mogą więc być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w tym akcie. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania. Przedmiotem zaskarżonego orzeczenia jest wymierzenie kary ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku, o której mowa w art. 134 pkt 3 i art. 134c ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jedn. Dz.U. z 2015r., poz. 355 ze zm.). Kara ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku, oznacza wytknięcie ukaranemu niewłaściwego postępowania i uprzedzenie go, że jeżeli ponownie popełni przewinienie dyscyplinarne, może zostać wyznaczony na niższe stanowisko służbowe w trybie dyscyplinarnym lub ukarany surowszą karą dyscyplinarną. (art. 134c ustawy o Policji). Wprawdzie z art. 135o ust. 5 ustawy o Policji wynika, że prawomocne orzeczenie o ukaraniu włącza się do akt osobowych policjanta, lecz stanowi to wyłącznie czynność techniczną. Zgodnie z art. 135q ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji, kara ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku ulega zatarciu po upływie 12 miesięcy od dnia uprawomocnienia się orzeczenia kary ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku. W przypadku natomiast nienagannej służby, stwierdzonej w opinii służbowej, przełożony dyscyplinarny może zatrzeć karę ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku przed upływem tego terminu, jednak nie wcześniej niż przed upływem 6 miesięcy od dnia jej orzeczenia (art. 135q ust. 3 pkt 2), a za wykazanie męstwa lub odwagi oraz za poważne osiągnięcia w wykonywaniu zadań służbowych przełożony dyscyplinarny może w każdym czasie zatrzeć karę dyscyplinarną (art. 135q ust. 4). Zatarcie kary dyscyplinarnej oznacza uznanie kary za niebyłą i powoduje usunięcie z akt osobowych policjanta orzeczenia o ukaraniu (art. 135q ust. 1 i ust. 7 zd. 1 ustawy o Policji). Z przepisów tych nie wynika, aby orzeczenie o ukaraniu karą ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku podlegało wykonaniu lub wymagało wykonania, aby wywołać stan rzeczy z niego wynikający. W tej sytuacji, skoro zaskarżone orzeczenie nie posiada przymiotu wykonalności, to nie powoduje skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Odnosząc się natomiast do argumentacji przedstawionej we wniosku o wstrzymanie zaskarżonego orzeczenia o możliwości zmniejszenia uposażenia, wskazać należy, że przedmiotem niniejszej sprawy jest orzeczenie o wymierzeniu kary dyscyplinarnej ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku. Wyjaśnienia wymaga, że orzeczenie tego rodzaju nie stwierdza ograniczenia prawa policjanta do wysokości uposażenia w określonej kwocie, lecz stanowi jedynie podstawę do wydania w odrębnym postępowaniu rozstrzygnięcia w przedmiocie wysokości uposażenia oraz innych składników uposażenia. Nie można zatem wiązać bezpośredniego skutku wykonania zaskarżonego orzeczenia ze zmniejszeniem wynagrodzenia policjanta i innych składników uposażenia. Kwestie związane z przyznawaniem i wysokością uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego zostały uregulowane w sposób odrębny w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (tekst jedn. Dz.U. z 2016r., poz. 1236). Z treści przepisów cyt. rozporządzenia wynika, że obniżenie uposażenia funkcjonariuszowi z tytułu wymierzenia kary dyscyplinarnej nie zawsze wiąże się z uszczupleniem w sferze majątkowej ukaranego, a jeśli miałoby ono w ogóle miejsce, to obniżenie wynagrodzenia następuje w odrębnym trybie i przybiera formę zmniejszenia świadczenia pieniężnego. Natomiast jak zostało to już wyżej zasygnalizowane przez skarżącą, utracone należności pieniężne, w przypadku uwzględnienia skargi, zostaną zwrócone wraz z odsetkami, nie czyniąc co do zasady nieodwracalnego skutku w sferze materialnej skarżącej. Wobec podnoszonej obawy wyrządzenia niepowetowanej szkody majątkowej, należy uznać, że nie została ona uprawdopodobniona przez skarżącą, przede wszystkim ze względu na brak konkretnych okoliczności, wskazujących na tego rodzaju zagrożenie. Skarżąca nie przedstawiła sądowi żadnych argumentów na poparcie twierdzenia, że uszczuplenie uposażenia oraz innych dodatków wpłynie na jej sferę materialną. Nadto należy wyjaśnić, że celem instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu jest jedynie tymczasowe ukształtowanie stosunków do czasu rozpoznania skargi przez sąd administracyjny, a nie ocena legalności tego aktu. Z art. 61 § 3 p.p.s.a. wynika, że wystąpienie z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu wiąże się z obowiązkiem takiego jego sformułowania, by powołane w nim okoliczności wskazywały na spełnienie przynajmniej jednej z dwóch przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub niebezpieczeństwa spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W orzecznictwie i literaturze konsekwentnie podkreśla się, że uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) pozwalających wywieść, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Obowiązkiem strony jest więc poparcie wniosku twierdzeniami, tezami oraz stosownymi dokumentami. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania wspomnianego aktu lub czynności występowały w sprawie – sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę (zob. postanowienia NSA: z 26 listopada 2007 r., II FZ 338/07; z 29 maja 2009 r., I FZ 148/09; z 10 grudnia 2010 r., II FZ 536/10; z 1 marca 2011 r., II FZ 17/11; B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wydanie 4, Wolters Kluwer 2011, s. 229). W niniejszej sprawie w uzasadnieniu wniosku skarżąca nie wskazała na żadne konkretne okoliczności świadczące o tym, że istnieje potencjalnie możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Poprzestała jedynie na stwierdzeniu, że wykonanie zaskarżonego orzeczenia spowoduje niepowetowaną szkodę w jej majątku. Została pozbawiona premii oraz innych dodatkowych składników wynagrodzenia, a także możliwości awansu pomimo wzorowej postawy w wykonywaniu obowiązków służbowych i licznych nagród, które tego tytułu uzyskiwała. Nie poparła jednak tego stwierdzenia żadnymi dokumentami. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. orzekł, jak w postanowieniu. bg