III SAB/Łd 1/19

Dnia 12 lutego 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Teresa Rutkowska po rozpoznaniu w dniu 12 lutego 2019 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. P. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Zarząd Lokali Miejskich w Ł. w sprawie dostarczenia lokalu zamiennego i pokrycia kosztów przeprowadzki p o s t a n a w i a : odrzucić skargę. d.j. W dniu 10 października 2018 r. A. P. (dalej skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Zarząd Lokali Miejskich w Ł. w sprawie dostarczenia lokalu zamiennego i pokrycia kosztów przeprowadzki najemcy lokalu. Wniósł o zobowiązanie organu do wydania decyzji w ciągu miesiąca oraz zasądzenia kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu wskazał, że pismem z dnia 16 października 2017 r. wypowiedział J. R. umowę najmu lokalu nr 51 położonego w budynku przez ul. A 4 w Ł. w związku z rozbiórką budynku. Następnie pismem z dnia 28 maja 2018 r. skarżący zwrócił się do Zarządu Lokali Miejskich w Ł. o dostarczenie lokalu zamiennego i pokrycia kosztów przeprowadzki dla najemcy lokalu nr 51 przy ul. A 4 w Ł. Jak podstawę żądania wskazał art. 32 ustawy o ochronie praw lokatorów. W odpowiedzi na powyższe Zarząd Lokali Miejskich w Ł. w piśmie z dnia 18 czerwca 2018 r. wskazał, że nie posiada podstawy prawnej do realizacji powyższego żądania, bowiem organ nie dysponuje stosowną decyzją kwalifikującą budynek do wyłączenia z użytkowania bądź rozbiórki. W kolejnym piśmie z dnia 6 lipca 2018 r. organ podtrzymał dotychczasowe stanowisko. Zdaniem skarżącego organ bezzasadnie odmawia zgodnie z art. 32 ustawy obowiązku dostarczenia lokalu zamiennego i pokrycia kosztów przeprowadzki najemcy lokalu. Budynek jest w złym stanie technicznym i konieczna jest jego rozbiórka. W odpowiedzi na skargę Zarząd Lokali Miejskich w Ł. wniósł o jej odrzucenie, bowiem powyższe żądanie nie ma charakteru sprawy administracyjnej. Ewentualnie organ wniósł o jej oddalenie. W piśmie z dnia 4 stycznia 2019 r. pełnomocnik skarżącego wskazał, że w jego ocenie w tej sprawie gmina zobowiązana jest do wydania decyzji lub postanowienia. Podkreślił, że żądany dokument w postaci decyzji organu kwalifikującej budynek do rozbiórki lub wyłączenia nie jest wymagany. Załączył do pisma wszelką dokumentację potwierdzającą spełnienie przesłanek z art. 32 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i zmianie Kodeksu cywilnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niedopuszczalna. Merytoryczne rozpatrzenie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu, skargę wniesie uprawniony podmiot, oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została złożona w terminie. Stwierdzenie braku którejś z wymienionych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co w konsekwencji prowadzi do odrzucenia skargi. Zakres właściwości rzeczowej sądu administracyjnego określa przepis art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), zgodnie z którym kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, 868, 996 i 1579), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. poz. 1947), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Z przytoczonych wyżej przepisów wynika, że zakres właściwości rzeczowej sądów administracyjnych wyznacza katalog skarg na określone w art. 3 § 2 p.p.s.a. działania organów administracji publicznej lub ich bezczynność. Katalog ten rozszerzają przepisy ustaw szczególnych, które przewidują kontrolę tego sądu w sprawach nieprzewidzianych w art. 3 § 2 p.p.s.a. W rozpoznawanej sprawie strona skarżąca przedmiotem skargi uczyniła brak działania Zarządu Lokali Miejskich w Ł. w sprawie dostarczenia lokalu zamiennego i pokrycia kosztów przeprowadzki dla najemcy. W ocenie Sądu skarżący zarzuca organowi przewlekłe prowadzenie postępowania w przedmiocie dokonania czynności, która nie ma charakteru czynności z zakresu administracji publicznej. Instytucja lokalu zamiennego, uregulowana jest w art. 10 ust 4 ustawie z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (t.j. ze zm. Dz. U. z 2018 r., poz. 1234 ), zgodnie z którym jeżeli rodzaj koniecznej naprawy tego wymaga, lokator jest obowiązany opróżnić lokal i przenieść się na koszt właściciela do lokalu zamiennego, jednak na czas nie dłuższy niż rok. Po upływie tego terminu właściciel jest obowiązany udostępnić lokatorowi w ramach istniejącego stosunku prawnego naprawiony lokal. Czynsz za lokal zamienny, bez względu na jego wyposażenie techniczne, nie może być wyższy niż czynsz za lokal dotychczasowy. Stosownie zaś do art. 32 w razie wypowiedzenia najmu, na podstawie art. 11 ust. 2 pkt 4, najemcy opłacającemu w dniu poprzedzającym dzień wejścia w życie ustawy czynsz regulowany, obowiązek zapewnienia temu najemcy lokalu zamiennego oraz pokrycia kosztów przeprowadzki spoczywa, do dnia 31 grudnia 2017 r., na właściwej gminie. Realizacja uprawnienia do lokalu zamiennego wynikającego z powyższych przepisów nie następuje na drodze administracyjnoprawnej. Ustawa posługując się bowiem określeniami, że "obowiązek zapewnienia lokalu zamiennego spoczywa na gminie" nie wskazuje w żaden sposób na realizację tego obowiązku w formie administracyjnoprawnej. Wobec akceptacji przez lokatora zaproponowanego przez gminę lokalu, stosunek prawny, na podstawie którego lokator korzysta następnie z lokalu kształtuje umowa najmu lokalu. Jest to forma właściwa dla prawa cywilnego, a zatem podlega kognicji sądów powszechnych (por. postanowienie WSA w Krakowie z dnia 12 maja 2009 r. sygn. III SA/Kr 1099/08, postanowienie WSA w Warszawie z dnia 23 sierpnia 2013r., sygn. akt II SA/Wa 905/13, postanowienie WSA w Warszawie z dnia 7 lipca 2016 r. sygn.. II SAB/Wa 214/16, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl ). Reasumując, w sprawie dostarczenia lokalu zamiennego nie wydaje się decyzji, postanowienia i nie jest to inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotycząca uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Tym samym sprawa nie mieści się w dyspozycji art. 3 § 2 pkt 8 i 9 p.p.s.a., a zatem w sprawie nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi działając w oparciu o treść art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a., odrzucił skargę. d.j.