III SAB/Łd 83/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski po rozpoznaniu w dniu 19 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.P. na bezczynność Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. w przedmiocie braku przedłożenia propozycji służby w Służbie Celno-Skarbowej postanawia: zawiesić postępowanie sądowoadministracyjne. D.Cz. M.P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. w przedmiocie braku przedłożenia propozycji służby w Służbie Celno-Skarbowej. W skardze tej skarżący zarzucił Dyrektorowi Izby Administracji Skarbowej w Ł. bezczynność wyrażającą się w braku przedłożenia propozycji służby w Służbie Celno-Skarbowej w Krajowej Administracji Skarbowej pomimo istnienia ku temu ustawowego obowiązku wynikającego z art. 165 ust. 7 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. poz. 1948, ze zm.) i pomimo upływu ustawowo wyznaczonego w niej terminu (tj. 31 maja 2017 r.). W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie oddalenie. Organ administracji podniósł, że skarżący w dniu 27 kwietnia 2017 r. otrzymał propozycję zatrudnienia w jednostce KAS: w Referacie Podatku Akcyzowego i Podatku od Gier w Dziale Podatków Dochodowych i Podatku od Towarów i Usług, Podatków Majątkowych i Sektorowych oraz Podatku Akcyzowego i Podatku od Gier w Pierwszym Urzędzie Skarbowym Ł-G. W dniu 11 maja 2017 r. skarżący przyjął propozycję zatrudnienia. Zdaniem organu administracji, niniejsza sprawa nie należy do kognicji sądów administracyjnych. Propozycja zatrudnienia nie jest decyzją, innym aktem lub czynnością. Propozycja zatrudnienia, o której mowa w art. 165 ust. 7 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej nie ustala, nie stwierdza, nie potwierdza uprawnień bądź obowiązków wynikających z przepisów prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sąd może zawiesić postępowanie z urzędu jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego, przed Trybunałem Konstytucyjnym lub Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Regulacja powyższego przepisu dotyczy kwestii prejudycjalnej, czyli sytuacji, w której uprzednie rozstrzygnięcie określonego zagadnienia, będzie miało wpływ na wynik innego postępowania. Rozstrzygnięcie tego zagadnienia musi być istotne z punktu widzenia realizacji celu postępowania sądowoadministracyjnego oraz powinno mieć bezpośredni wpływ na wynik tego postępowania. Zawieszenie postępowania powinno być uzasadnione również ze względów celowości, sprawiedliwości, jak również ekonomiki procesowej (M. Niezgódka-Medek w: B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wolters Kluwer 2011, uw. 3 do art. 125). Celowość zawieszenia powinna być analizowana z punktu widzenia wystąpienia w przyszłości ewentualnej konieczności uruchomienia nadzwyczajnych środków wzruszania rozstrzygnięć ostatecznych, np. przesłanek do wznowienia postępowania administracyjnego lub stwierdzenia nieważności decyzji (por. wyrok NSA z 13 czerwca 2008 r., I FZ 221/08). Zawieszenie postępowania określone w art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. ma charakter fakultatywny, bowiem ocena jego zasadności pozostawiona została uznaniu sądu, który wydając postanowienie w tej kwestii powinien rozważyć, czy w danym przypadku celowe jest wstrzymanie biegu sprawy. Fakultatywność zawieszenia nie oznacza jednak dowolności działania sądu w tej mierze. Omawiany przepis ma zastosowanie wówczas, gdy sąd orzekający nie jest władny samodzielnie rozstrzygnąć zagadnienia, jakie wyłoniło się lub powstało w toku postępowania sądowego. Dla sądu administracyjnego kwestią wstępną może być wyłącznie takie zagadnienie, którego rozstrzygnięcie jest niezbędne, aby sformułować wypowiedź czy zaskarżony akt jest zgodny z prawem. Brak jest podstaw do zawieszenia postępowania w sytuacji, gdy sąd jest w stanie samodzielnie dokonać koniecznych do rozstrzygnięcia sprawy ustaleń (por. wyroki NSA: z 8 maja 2007 r., II OSK 694/06; z 19 kwietnia 2006 r., I FSK 845/05). Sądowi z urzędu wiadomo, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi postanowieniami z dnia 22 września 2017 r. w sprawach o sygn. akt III SA/Łd 757/17 i III SA/Łd 797/17 odrzucił skargi, których przedmiotem była kontrola zgodności z prawem złożonych przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. propozycji pracy innym funkcjonariuszom tej jednostki organizacyjnej. Od powyższych orzeczeń skarżący wnieśli skargi kasacyjne do Naczelnego Sądu Administracyjnego, które do dnia dzisiejszego nie zostały rozpoznane (sprawy sygn. akt I OSK 2772/17 i I OSK 2989/17). Z uwagi na fakt, iż wyżej wskazane rozstrzygnięcia zapadły w zbliżonym stanie faktycznym i prawnym, a ponadto z uwagi na istotną rozbieżność orzecznictwa sądowoadministracyjnego w powyższym zakresie, zasadne w ocenie sądu, w szczególności z punktu widzenia celowości, sprawiedliwości oraz ekonomiki procesowej, jest zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego, do czasu rozpoznania przez Naczelny Sąd Administracyjny skarg kasacyjnych wniesionych w sprawach sygn. akt I OSK 2772/17 i I OSK 2989/17). Mając powyższe na uwadze sąd, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu. D.Cz.