I SA/Lu 1022/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grzegorz Grymuza po rozpoznaniu w dniu 2 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. N. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2011 r. w zakresie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej postanawia: odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. Pismem z dnia 10 sierpnia 2017 r. pełnomocnik W. N. wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 10 maja 2017 r., sygn. akt I SA/Lu 1022/16, oddalającego skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r., nr [...], w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2011 r. W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik skarżącego wyjaśnił, że powyższy wyrok został odebrany w dniu 28 czerwca 2017 r. przez schorowanego ojca skarżącego, który ma 82 lata i mieszka wraz ze skarżącym. Z uwagi na chorobę i problemy z pamięcią ojciec nie przekazał skarżącemu przesyłki. Informację o wysłaniu wyroku uzyskał dopiero w dniu 9 sierpnia 2017 r., w trakcie rozmowy telefonicznej z pracownikiem sądu. Tego samego dnia skarżący udał się do domu i po rozmowie z ojcem otrzymał przesyłkę zawierającą wyrok wraz z uzasadnieniem. Skarżący wyjaśnił także, że ostatnio, z powodu wyjazdów służbowych, rzadko bywa w domu. Do wniosku załączono kartę leczenia szpitalnego ojca skarżącego na oddziale rehabilitacyjnym w dniach od 3 lipca 2017 r. do 21 lipca 2017 r. Wraz z wnioskiem, pełnomocnik skarżącego złożył skargę kasacyjną od ww. wyroku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), dalej: p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu musi spełniać warunki określone w art. 87 p.p.s.a. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (§ 1). W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (§ 4). Kryterium braku winy, jako przesłanki zasadności wniosku o przywrócenie terminu polega na uprawdopodobnieniu przez stronę dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowych. O braku winy można mówić jedynie w sytuacji, gdy dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody, której strona nie mogła przezwyciężyć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. W orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że przeszkoda, o której mowa musi mieć charakter nagły. Do okoliczności uzasadniających przyjęcie braku winy w niedopełnieniu czynności procesowej w terminie należą stany nadzwyczajne, takie jak problemy komunikacyjne, klęski żywiołowe (powódź, pożar), czy nagła choroba strony lub jej pełnomocnika, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą (por. postanowienie WSA w Warszawie z dnia 2 października 2015 r., sygn. akt IV SA/Wa 1045/15, postanowienie NSA z dnia 2 grudnia 2014 r., sygn. akt II GZ 786/14). Przeszkoda ta musi również istnieć przez cały czas biegu terminu przepisanego dla dokonania danej czynności (por. wyrok NSA z dnia 13 października 1999 r., sygn. akt IV SA 1656/97, wyrok NSA z dnia 24 września 2015 r., sygn. akt I GSK 124/14). W orzecznictwie podkreśla się także, że oceniając winę strony lub jej brak w uchybieniu terminu do dokonania czynności procesowej należy brać pod uwagę nie tylko okoliczności, które uniemożliwiły stronie dokonanie tej czynności w terminie, lecz także okoliczności świadczące o podjęciu lub nie podjęciu przez nią działań mających na celu zabezpieczenie się w dotrzymaniu terminu (por. postanowienie SN z dnia 6 października 1998 roku, sygn. akt II CKN 8/98, postanowienie NSA z dnia 1 grudnia 2015 r., sygn. akt II OZ 1223/15). Przywrócenie terminu nie jest więc dopuszczalne, gdy strona dopuściła się chociażby lekkiego niedbalstwa, przy przyjęciu obiektywnego miernika staranności, jakiej można wymagać od osoby należycie dbającej o swoje interesy. Odnosząc powyższe rozważania do okoliczności rozpoznawanej sprawy należało uznać, że powołane przez pełnomocnika skarżącego we wniosku o przywrócenie terminu okoliczności nie uprawdopodabniają braku winy skarżącego w uchybieniu terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. Z pewnością okoliczności takiej nie stanowi nieprzekazanie skarżącemu informacji o przesyłce przez jego ojca. Zaniechanie osoby, która odebrała przesyłkę i nie powiadomiła o niej adresata przesyłki, wywołuje skutki dla adresata decyzji i nie stanowi okoliczności uprawdopodobniającej, że uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy. Mając świadomość, że adresowana do skarżącego korespondencja będzie przesyłana na adres, pod którym mieszka również jego ojciec, skarżący godził się na jej odbiór przez tę osobę ze wszystkimi, również ujemnymi dla niego konsekwencjami. Wskazać należy przy tym, że dorosły domownik skarżącego odebrał przesyłkę 28 czerwca 2017 r., natomiast hospilitowany był dopiero począwszy od dnia 3 lipca 2017 r., a więc miał możliwość przekazania przesyłki. Ponadto strona, która wyjeżdża w trakcie postępowania, powinna tak zorganizować swoje sprawy, z ustanowieniem pełnomocnika włącznie, aby podczas nieobecności jej interesy nie doznały uszczerbku. Planując wyjazdy służbowe skarżący powinien liczyć się z możliwością otrzymania korespondencji wymagającej podjęcia w zakreślonych terminach odpowiednich czynności i zapewnić możliwość prawidłowego prowadzenia korespondencji z sądem, zwłaszcza, że musiał mu przecież być znany wiek i stan zdrowia ojca. Skoro nie podjął takich czynności, to nie można mówić o braku jego winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. W tym miejscu należy również podkreślić, że wyrok wraz z uzasadnieniem został nadany na wskazany przez skarżącego adres oraz że strona nie podawała innego adresu do doręczeń. W ocenie Sądu, skarżący nie przedstawił żadnych obiektywnych okoliczności, które wystąpiłyby w okresie biegu terminu do wniesienia skargi kasacyjnej i które Sąd mógłby rozważyć oraz ewentualnie potraktować jako przeszkody uniemożliwiające zachowanie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu.