I SA/Lu 155/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Fita po rozpoznaniu w dniu 13 marca 2014r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej postanawia: - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze złożonej w przedmiotowej sprawie L. P. wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik skarżącego argumentował, że skarżący nie dysponuje środkami pieniężnymi, które pozwoliłyby na uregulowanie objętych zaskarżoną decyzją zobowiązań podatkowych z odsetkami i kosztami egzekucji (łącznie 97.510,84 zł). Prawie cały majątek skarżącego objęty jest ustawową wspólnością małżeńską, a jedynym majątkiem odrębnym podatnika jest wynoszący 1/2 części udział w spadku po matce, w skład którego wchodzi zabudowana pochodzącym z 1969r. budynkiem nieruchomość w L., w którym to budynku zamieszkuje siostra skarżącego z rodziną posiadająca również 1/2 części udział w spadku. Dział spadku nie nastąpił. Dlatego też zdaniem skarżącego ewentualne skierowanie egzekucji do majątku rzeczowego skarżącego (mieszkanie, w którym zamieszkuje wspólnie z żoną, drugie mieszkanie, w którym zamieszkuje syn skarżącego T. z żoną, samochód, wyposażenie mieszkania, udział w spadku po matce) groziłoby skarżącemu znaczną szkodą i spowodowałoby trudne do odwrócenia skutki, gdyż sprzedaż licytacyjna tego majątku wykluczyłaby jego późniejsze odzyskanie w przypadku uwzględnienie skargi przez sąd. Z kolei zajęcie kont skarżącego pozbawiłoby środków utrzymania jego rodzinę. Pełnomocnik uzasadniał, że od marca 2013 r. skarżący utrzymuje się z prowadzonej jednoosobowo działalności gospodarczej, z której dochody netto wynoszące ok. 6000 zł miesięcznie w całości przeznacza na utrzymanie siebie, żony pracującej w "A" w L. i otrzymującej wynagrodzenie miesięczne w wysokości 2072,35 brutto, oraz studiującego syna F., którego miesięczne koszty utrzymania wynoszą ok. 1600 zł. Dodał, że skarżący musi także uregulować grzywnę w wysokości 7000 zł, na którą skazany został prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego wraz z kosztami sądowymi i wynagrodzeniem obrońcy. Do skargi pełnomocnik dołączył potwierdzone za zgodność kserokopie Pitu B o wysokości dochodu (straty) z pozarolniczej działalności gospodarczej w roku 2013 r., z którego wynika, że skarżący osiągnął dochód z działalności w 2013 r. w kwocie 62.772,92 zł; zaświadczenia o zarobkach małżonki i wyroku SR. Zgodnie z art.61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz.270 – dalej: "ppsa"), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, jednakże – jak wynika z § 3 tego artykułu - na wniosek skarżącego sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (z wyjątkiem niemającym zastosowania w przedmiotowej sprawie), chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania; dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach danej sprawy. Kryterium ocenne zawarte w cytowanym przepisie nie zostało wprawdzie zdefiniowane przez ustawodawcę, jednakże przyjmuje się, że chodzi sytuacje, w których szkoda nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, albo nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie brak jest podstaw do przyjęcia, że zachodzą przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Okoliczności takiej nie stanowi sama w sobie konieczność zapłaty zobowiązania podatkowego określonego decyzją organu podatkowego nawet w znacznej kwocie, choćby była ona realizowana w trybie egzekucji administracyjnej. Pomimo jej niewątpliwej uciążliwości oraz dotkliwego uszczuplenia majątku zobowiązanego jest ona przecież naturalną konsekwencją wydania takiej decyzji i z tego punktu widzenia nie ma na pewno charakteru nadzwyczajnego (zob. post. NSA z dnia 29 sierpnia 2008r., sygn. akt II FZ 365/08, LEX nr 443847). Ponadto rzeczywiste konsekwencje takich zdarzeń uzależnione są także od innych czynników, w szczególności od ogólnej sytuacji finansowej i majątkowej strony, jej zdolności kredytowej itp. Jak wskazał natomiast skarżący jego sytuacja finansowa jest dobra, gdyż 3 osobowa rodzina skarżącego dysponuje miesięcznym dochodem ponad 7.000 zł. Ponadto skarżący pomaga starszemu synowi, który ,jak oświadczył, zamieszkuje w jego drugim mieszkaniu, mogącym przecież stanowić potencjalne źródło dochodu. Tym samym obawa skarżącego, że wykonanie zaskarżonej decyzji może skutkować sprzedażą nieruchomości w drodze licytacji jest co najmniej przedwczesna. Podkreślić również należy, że wykonanie decyzji związane bezpośrednio ze świadczeniem pieniężnym ma z zasady charakter odwracalny. Powstanie skutków finansowych dla strony jest normalną konsekwencją egzekucji administracyjnej, podobnie jak fakt regulowania zobowiązań, a instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie służy zabezpieczeniu strony przed jakimikolwiek skutkami egzekucji, lecz jedynie przed takimi, których ewentualne wygranie sporu sądowego by nie naprawiło (por. post. NSA z dnia 28 lipca 2009 r. I FSK 450/09, LEX nr 552158, czy z dnia 7 stycznia 2014 r. II FZ 1350/13, LEX nr 1410667) Także sam fakt, że skarżący uważa zaskarżoną decyzję za wydaną z naruszeniem przepisów prawa, nie przesądza o istnieniu podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Należy mieć na uwadze, że rozpoznając wniosek w tym przedmiocie sąd nie bada zasadności skargi ani zgodności zaskarżonej decyzji z prawem, gdyby zaś skarga okazała się zasadna i w związku z wykonaniem decyzji powstałaby nadpłata, to podlega ona zwrotowi wraz ze stosownymi odsetkami. Biorąc powyższe pod uwagę, na podstawie art. art. 61 § 3 i 5 ppsa, orzeczono jak na wstępie.