I SA/Lu 186/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Kwiatek (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Achrymowicz,, Asesor WSA Wojciech Kręcisz, Protokolant Referent stażysta Kamil Rutkowski, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 21 września 2007 r. sprawy ze skargi A.W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku akcyzowym z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu osobowego I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] r. nr [...] II. zasądza od Dyrektora Izby Celnej na rzecz A.W. kwotę 173 (sto siedemdziesiąt trzy) złote tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Celnej, po rozpatrzeniu odwołania A. W. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...]września 2006 r. w sprawie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku akcyzowym z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu osobowego marki FORD MONDEO w kwocie 4.323,00 zł. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podał, iż w dniu 28 lipca 2006 r. wpłynął do Urzędu Celnego wniosek A.W. o zwrot nadpłaconego podatku akcyzowego uiszczonego za samochód osobowy nabyty w obrocie wewnątrzwspólnotowym. Decyzją nr [...] z dnia [...] września 2006 r. Naczelnik Urzędu Celnego odmówił stwierdzenia nadpłaty w podatku akcyzowym w kwocie 4.323,00 zł w związku z nabyciem wewnątrzwspólnotowym samochodu osobowego m-ki FORD MONDEO przez stronę. Od powyższej decyzji A.W. odwołał się do Dyrektora Izby Celnej wnosząc o ponowne rozpoznanie sprawy i zwrot akcyzy, zarzucając niezgodność przepisów polskiej ustawy o podatku akcyzowym z przepisami prawa wspólnotowego, a w szczególności z art. 23 ust. 1 i 2, art. 25 i art. 90 TWE. Decyzją z dnia [...]grudnia 2006 r. Dyrektor Izby Celnej utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy i wskazał, że wraz z wstąpieniem do Unii Europejskiej Polska został związana z przepisami wspólnotowymi odnoszącymi się do opodatkowania wyrobów podatkiem akcyzowym. Podnosił, iż na podstawie art. 3 ust. 3 dyrektywy Rady 92/12/EWG z dnia 25 lutego 1992 r. Państwa Członkowskie zachowały prawo do wprowadzania lub utrzymania podatków nakładanych na wyroby inne niż objęte akcyzą od wyrobów zharmonizowanych, o ile podatki te nie będą powodowały powstania formalności granicznych w handlu między Państwami Członkowskimi, samochody zaś nie są zaliczone do wyrobów zharmonizowanych i ich opodatkowanie akcyzą należy do wyłącznej kompetencji danego kraju. Nie podzielił również zarzutu strony co do niezgodności przepisów polskiej ustawy o podatku akcyzowym z art. 23 ust. 1 i 2, art. 25 i art. 90 TWE. Organ wskazał, iż zgodnie z art. 23 TWE podstawą Wspólnoty jest unia celna, która rozciąga się na całą wymianę towarową i obejmuje zakaz cel przywozowych i wywozowych między Państwami Członkowskimi oraz wszelkich opłat o skutku równoważnym, jak również przyjęcie wspólnej taryfy celnej w stosunkach z państwami trzecimi, a jednocześnie artykuł ten zawiera zakaz dotyczący towarów pochodzących z państw członkowskich oraz towarów z krajów trzecich, jeżeli te znajdują się w wolnym obiegu w państwach członkowskich, a w niniejszej sprawie sytuacja taka nie miała miejsca. Obowiązek zapłaty akcyzy jest związany z pierwszą rejestracją pojazdu na terenie kraju i nie może być utożsamiany z cłem pobieranym z tytułu przekroczenia przez towar granicy. Nie można zatem mówić o naruszeniu art. 25 TWE. Nie może też być mowy o naruszeniu art. 90 TWE, który pozostawia Państwom Członkowskim swobodę w zakresie kształtowania krajowych przepisów podatkowych, w tym stawek podatku VAT i akcyzy (jedynym ograniczeniem jest zakaz dyskryminacji), ani o naruszeniu art. 28 TWE, który zakazuje ograniczeń ilościowych w przywozie oraz wszelkich środków o skutku równoważnym, bo taka sytuacja nie ma miejsca w sprawie. Organ podatkowy powołał się na wyrok w sprawie III SA/Lu 690/04, podzielając zawarte w nim stanowisko, iż podatek akcyzowy jest jednym z elementów powszechnego systemu podatkowego obowiązującego w Polsce, dla tego sam fakt nakładania akcyzy, jak i jej wysokość nie narusza Traktatu Ustanawiającego Wspólnotę Europejską. W ocenie organu odwoławczego, w omawianej sytuacji, nie ma oczywistej niezgodności pomiędzy przepisami prawa krajowego, a przepisami prawa wspólnotowego - co uzasadniałoby konieczność zastosowania zasady bezpośredniej skuteczności i nadrzędności prawa wspólnotowego. Zdaniem organu w przedmiotowej sprawie organy podatkowe działały na podstawie przepisów prawa i zapewniły stronie czynny udział w postępowaniu. Na decyzję Dyrektora Izby Celnej A.W. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i zarzucając naruszenie art. 23, art. 25 art.90 Traktatu Ustanawiającego Wspólnotę Europejską. W uzasadnieniu strona wskazywała na walor bezpośredniej stosowalności w państwach członkowskich przepisów TWE, co potwierdzają orzeczenia ETS w sprawach 26/62, 6/64, C-101/00. Na poparcie swoich racji strona powołała też wyrok ETS z dnia 18 stycznia 2006 r., sygn. C-313/05. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem prawa materialnego. Regulacje dotyczące nadpłaty zawarte są w przepisach Rozdziału 9 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz.U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.), w przepisach art. 72 - 80. Zgodnie z art. 72 § 1 za nadpłatę uważa się m. in. kwotę nadpłaconego lub nienależnie zapłaconego podatku. Mając na uwadze treść art. 72 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, nadpłatę można ogólnie zdefiniować jako nienależne świadczenie podatkowe. Przepis ten uznaje za nadpłatę kwotę podatku nadpłaconego lub zapłaconego nienależnie. Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 11 grudnia 1998 r., sygn. akt I SA/Lu 1255/97, "nadpłatami są zarówno świadczenia podatkowe nadpłacone - tzn. gdy rzeczywiście dokonana wpłata jest wyższa niż należna kwota zobowiązania podatkowego, jak i nienależnie uiszczone - tzn. gdy podatnik świadczy kwotę pieniężną, mimo, że nie jest do tego zobowiązany lub też gdy w chwili dokonania świadczenia istniał tytuł prawny, lecz został następnie uchylony". W niniejszej sprawie skarżący domagał się zwrotu nadpłaconego podatku akcyzowego zapłaconego w związku z nabyciem na terytorium Francji w dniu 11 sierpnia 2004 r. samochodu osobowego marki FORD MONDEO 1.9 Kat o pojemności silnika 1798 cm3, wyprodukowanego w 1998 r. Udzielając odpowiedzi na pytanie prejudycjalne zadane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w dniu 22 czerwca 2005 r. W sprawie o sygn. III SA/Wa 679/05, które dotyczyło wykładni art. 25, 28 i 90 TWE oraz art. 3 ust. 1 i 3 dyrektywy Rady 92/12/EWG z dnia 25 lutego 1992 r. W sprawie ogólnych warunków dotyczących wyrobów objętych podatkiem akcyzowym, ich przechowywania, przepływu oraz kontrolowania (Dz.U.L 76, str.1 )., wyrokiem z dnia 18 stycznia 2007 r., sygn. C-313/05, Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich w Luksemburgu orzekł, że: 1) Podatek akcyzowy, taki, jak ustanowiony w Polsce ustawą z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym, który nie jest nakładany na pojazdy osobowe w związku z przekroczeniem przez nie granicy, nie stanowi cła przywozowego, ani opłaty o skutku równoważnym w rozumieniu art. 25 TWE. 2) Artykuł 90 akapit pierwszy TWE należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on podatkowi akcyzowemu w zakresie, w jakim kwota podatku nakładana na pojazdy używane starsze niż dwa lata, nabyte w państwie członkowskim innym niż to, które wprowadziło taki podatek, przewyższa rezydualną kwotę tego podatku zawartą w wartości rynkowej podobnych pojazdów, które zostały zarejestrowane wcześniej w państwie członkowskim, które nałożyło podatek. Do sądu krajowego należy zbadanie, czy uregulowanie sporne w postępowaniu przed sądem krajowym, a w szczególności stosowanie § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2004 r. w sprawie obniżenia stawek podatku akcyzowego, ma takie same skutki. 3) Artykuł 28 TWE nie znajduje zastosowania do deklaracji uproszczonej, takiej jak przewidziana wart. 81 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym, a art. 3 ust. 3 dyrektywa Rady 92/12/EWG z dnia 25 lutego 1992 r. w sprawie ogólnych warunków dotyczących wyrobów objętych podatkiem akcyzowym, ich przechowywania, przepływu oraz kontrolowania nie sprzeciwia się takiej deklaracji, jeżeli sporne uregulowanie można czytać w ten sposób, że deklarację tę należy złożyć z chwilą nabycia prawa do rozporządzania samochodem osobowym jak właściciel, nie później jednak niż z chwilą jego rejestracji na terytorium kraju, zgodnie z przepisami o ruchu drogowym. Orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich w kwestii wykładni lub obowiązywania przepisów prawa wspólnotowego jest wiążące z dniem jego ogłoszenia. W odniesieniu do skutku orzeczenia w czasie przyjmuje się w doktrynie i orzecznictwie, że orzeczenie interpretacyjne Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości wywołuje skutki ex tune, a zatem sądy państw członkowskich są obowiązane stosować przepis prawa Wspólnot Europejskich w znaczeniu ustalonym przez sąd, także do stanów faktycznych powstałych przed jego ogłoszeniem. Podnieść przy tym należy, iż wyroki Trybunału, wydane na podstawie art. 234 TWE mają moc quasi prawotwórczą i muszą być uwzględniane przez organy krajowe. Dodatkowo przypomnieć należy, iż od 1 maja 2004 r. tj. od dnia wejścia w życie Traktatu Akcesyjnego, na mocy którego Polska stała się państwem członkowskim Wspólnoty Europejskiej, podlega wszelkim normom prawa wspólnotowego (z uwzględnieniem modyfikacji dotyczących tzw. okresów przejściowych, wynikających z załącznika Nr XII do art. 24 Aktu Przystąpienia, będącego integralną częścią Traktatu Akcesyjnego), bez potrzeby ich inkorporacji. Członkostwo w Unii Europejskiej oznacza, iż od 1 maja 2004 r. na terytorium Polski obowiązuje prawo wspólnotowe z całym jego dotychczasowym dorobkiem. Prawo to stanowi część krajowego porządku prawnego, zaś w przypadku kolizji z ustawami państw członkowskich, zgodnie z zasadami: bezpośredniego skutku, pierwszeństwa i efektywności - regulacje prawne prawa wspólnotowego mają pierwszeństwo przed normami krajowymi, co wynika z art. 91 ust. 3 Konstytucji RP. Przyjmując w pełni stanowisko ETS wyrażone w wyroku w sprawie C-313/05 i odnosząc powyższe do stanu faktycznego i prawnego niniejszej sprawy, należy w pierwszej kolejności stwierdzić, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny nie podzielił zarzutów skargi dotyczących niezgodności przepisów ustawy o podatku akcyzowym określających obowiązek zapłaty podatku akcyzowego od samochodów osobowych niezarejestrowanych na terytorium kraju w związku z nabyciem wewnątrzwspónotowym samochodu, z przepisem art. 90 akapit 2 TWE. Przedmiotem opodatkowania jest bowiem nie zarejestrowany na terytorium kraju samochód osobowy, będący przedmiotem sprzedaży, importu lub wewnątrzwspólnotowego nabycia, a nie te czynności (art. 80 ust. 1 ustawy). Stąd obowiązek złożenia deklaracji podatkowej w formie uproszczonej, gdy samochód nabyty został wewnątrzwspólnotowo, nie jest związany z przekroczeniem granicy, lecz z faktem braku jego rejestracji na terytorium kraju (art. 81 ust. 1 ustawy), a wskazana wart. 82 ust. 2 ustawy podstawa opodatkowania (będąca kwotą jaką nabywca obowiązany jest zapłacić sprzedawcy) wynika z dokumentu nabycia samochodu. Jak orzekł ET8 w powołanym wyżej wyroku, artykuł 90 akapit pierwszy TWE należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on podatkowi akcyzowemu w zakresie, w jakim kwota podatku nakładana na pojazdy używane, starsze niż dwa lata, nabyte w państwie członkowskim innym niż to, które wprowadziło taki podatek, przewyższa rezydualną kwotę tego podatku zawartą w wartości rynkowej podobnych pojazdów, które zostały zarejestrowane wcześniej w państwie członkowskim, które nałożyło podatek. Jak wynika z przepisów rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2004 r. w sprawie obniżenia stawek podatku akcyzowego (Dz.U. Nr 87 , poz. 825 ze zm.), samochody przed upływem dwóch lat od ich produkcji, opodatkowane były stawką akcyzy w wysokości ustalonej identycznie dla samochodów osobowych sprzedawanych w kraju jak i dostarczanych wewnątrzwspólnotowo, nabywanych wewnątrzwspólnotowo oraz importowanych (§ 7 ust. 1 ). Stawka akcyzy od tych pojazdów wynosiła w tych przypadkach dla samochodów osobowych o pojemności silnika powyżej 2.000 m2 ¬13,6 % podstawy opodatkowania, dla pozostałych - 3,1 %. Natomiast w przypadku sprzedaży samochodów osobowych, dostawy wewnątrzwspólnotowej, nabycia wewnątrzwspólnotowego lub ich importu, dokonywanych po upływie 2 lat kalendarzowych od ich produkcji, stawki procentowe akcyzy wzrastały wraz z wiekiem pojazdu, aż do wysokości 65% (§ 7 ust. 2). Czyli, teoretycznie stawki podatkowe dla podobnych samochodów osobowych sprzedawanych w kraju jako nowe i używane były jednakowe w porównaniu do stawek dla nowych i używanych samochodów nabywanych wewnątrzwspólnotowo. Jednak w związku z uregulowaniami ustawy o podatku akcyzowym, stanowiącymi, że akcyzie podlegają samochody osobowe niezarejestrowane na terytorium kraju, zgodnie z przepisami ustawy o ruchu drogowym, objęcie zakresem przedmiotowym tej ustawy wyłącznie samochodów niezarejestrowanych na terenie kraju spowodowało, że sprzedawane na terenie kraju używane samochody osobowe nie podlegały opodatkowaniu akcyzą (już wcześniej były zarejestrowane). Sprowadzane zaś z państw członkowskich Unii obciążał podatek akcyzowy, którego wielkość zależała od wieku pojazdu. Takie uregulowanie może godzić w zasadę wyrażoną wart. 90 ust. 1 TWE. W rozpoznawanej sprawie skarżący nabył na terytorium Francji w 2004 roku samochód osobowy marki Ford Mondeo, wyprodukowany w 1998 r. i zgodnie z art. 80 ust. 1 ustawy o podatku akcyzowym oraz z zastosowaniem z § 7 ust. 2 rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie obniżenia stawek podatku akcyzowego, zapłacił podatek akcyzowy według stawki w wysokości 65 % podstawy opodatkowania. Biorąc pod uwagę wyrok ETS w sprawie C- 313/05, aby ocenić, czy podatek zapłacony przez skarżącego w wysokości wynikającej z zastosowania § 7 ust. 2 rozporządzenia Ministra Finansów został zapłacony w kwocie należnej, należy ustalić, czy jego wysokość jest równa kwocie tego podatku zawartej w wartości rynkowej podobnych pojazdów, które zostały zarejestrowane wcześniej w Polsce. Jeżeli bowiem okaże się, że kwota ta przewyższa podatek zawarty w cenie podobnych samochodów wcześniej zarejestrowanych w kraju, to różnica w wysokości tych podatków będzie nadpłatą w rozumieniu art. 72 Ordynacji podatkowej i podlegać będzie zwrotowi na rzecz skarżącego. W tym zakresie, jako obiektywne kryteria porównania pojazdów osobowych (nabytych wewnatrzwspólnotowo i wcześniej zarejestrowanych w Polsce) organy celne uwzględnią takie ich cechy, jak: rok produkcji, model, wyposażenie, pojemność silnika, rodzaj napędu, stan techniczny, a za punkt wyjścia przyjmą cenę sprzedaży. Takie ustalenia poczyni organ podatkowy ponownie rozpoznając sprawę stosownie do nich wyda decyzję zgodnie z podaną wyżej wykładnią § 7 ust. 2 rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie obniżenia stawek podatku akcyzowego. Z tych względów oraz na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), należało orzec jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.