I SA/Lu 310/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Kazubińska-Kręcisz (sprawozdawca) Sędziowie WSA Ewa Ibrom, Asesor sądowy Jerzy Parchomiuk Protokolant Asystent sędziego Krzysztof Kożuch po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 22 sierpnia 2018 r. sprawy ze skargi B. S. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie przyznania własności udziału w nieruchomości oddala skargę. I SA/Lu 310/18 UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia [...] lutego 2018 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, po rozpatrzeniu zażalenia B. S. z 4 stycznia 2018 r. na postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w L. z [...] grudnia 2017r. o przyznaniu własności udziału w nieruchomości gruntowej zabudowanej, położonej w L. przy ul. [...] na rzecz T. R., utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu wskazano, że Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w L. decyzją z [...] października 2003 r. określił podatniczce – B. S. zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1996 r. w kwocie [...]zł oraz odsetki od nieterminowo uiszczanych zaliczek w kwocie [...]zł. Rozstrzygnięcie zostało utrzymane w mocy decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w L. z [...] lutego 2004 r., a Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 16 marca 2005 r., sygn. akt I SA/Lu 207/04 oddalił skargę strony. Skarga kasacyjna od tego wyroku została oddalona przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 6 lipca 2006 r. sygn. akt II FSK 943/05. Wobec nieuregulowania wskazanych należności Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w L. wystawił na zobowiązaną tytuły wykonawcze o numerach: [...], którym objęto zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1996 r. w kwocie należności głównej [...] zł oraz odsetki za zwłokę, [...], którym objęto odsetki od nieterminowo uiszczonych zaliczek w kwocie [...]zł. W celu realizacji tytułów wykonawczych organ egzekucyjny zawiadomił banki o zajęciu rachunków bankowych oraz dokonał zajęcia wierzytelności pieniężnej w Zakładzie [...] [...] w L. i w firmie [...] M. B. w L., a także świadczenia emerytalno-rentowego w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych Oddział w L.. Odpis tytułu wykonawczego nr [...] doręczono zobowiązanej w dniu 19 stycznia 2004 r. wraz z odpisem zawiadomienia o zajęciu rachunku bankowego, natomiast odpis tytułu wykonawczego nr [...] doręczono 29 listopada 2004 r. wraz z odpisem zawiadomienia o zajęciu rachunku bankowego nr [...] Zawiadomieniem z 17 października 2012 r. organ egzekucyjny zajął należący do zobowiązanej udział w nieruchomości położonej w L. przy ul. [...]. W wyniku rozpatrzenia skargi, pismem z 21 stycznia 2013 r. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w L. zawiadomił zobowiązaną o uchyleniu zajęcia z 17 października 2012 r. Następnie zawiadomieniem z 21 stycznia 2013 r. organ egzekucyjny zajął należący do skarżącej udział wynoszący [...] w nieruchomości położonej w L. przy ul. [...] oraz wezwał ją do zapłaty egzekwowanej należności pieniężnej w terminie 14 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem przystąpienia do opisu i oszacowania wartości udziału w nieruchomości. W dniu 21 stycznia 2013 r. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w L. wystąpił do Sądu Rejonowego w L. Wydział Ksiąg Wieczystych m.in. o dokonanie wpisu w dziale III księgi wieczystej KW [...] informacji o wszczęciu egzekucji. W dniu 7 lutego 2013 r. Sąd Rejonowy poinformował Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w L. o dokonaniu wpisu w księdze wieczystej. Na czynności egzekucyjne polegające na zajęciu udziału w nieruchomości dokonane zawiadomieniem z 21 stycznia 2013 r. zobowiązana złożyła skargę, która została oddalona przez organ odwoławczy postanowieniem z [...] marca 2013 r. Postanowienie to zostało utrzymane w mocy przez Ministra Finansów postanowieniem z [...] stycznia 2015 r. Skarga na postanowienie Ministra została oddalona prawomocnym wyrokiem WSA w Warszawie z 28 kwietnia 2016 r. sygn. akt III SA/Wa 916/15. Ponadto pismem z 20 sierpnia 2013 r. pełnomocnik skarżącej wniósł o umorzenie postępowania egzekucyjnego. Wniosek ten został rozpatrzony odmownie postanowieniem Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w L. z [...] września 2013 r., a rozstrzygnięcie to zostało utrzymane w mocy postanowieniem Dyrektora Izby Skarbowej w L. z [...] listopada 2013 r., zaś Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę strony wyrokiem z dnia 23 maja 2014 r. sygn. akt I SA/Lu 40/14. Od wyroku tego strona wniosła skargę kasacyjną, która została oddalona przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 9 grudnia 2016 r. sygn. akt II FSK 3219/14. Z kolei pismem z 30 grudnia 2013 r. pełnomocnik skarżącej, składając odwołanie od decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w L. z [...] grudnia 2013 r. w sprawie odmowy umorzenia odsetek, wniósł jednocześnie o umorzenie postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] Wniosek ten został rozpatrzony odmownie postanowieniem Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w L. z [...] stycznia 2014 r. Na postanowienie to zobowiązana wniosła zażalenie. Dyrektor Izby Skarbowej w L. postanowieniem z [...] marca 2014 r. utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w L. z [...] stycznia 2014 r., a Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę wyrokiem z dnia 25 września 2014 r. sygn. akt I SA/Lu 259/14. Skarga kasacyjna została oddalona wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 grudnia 2016 r. sygn. akt II FSK 287/15. W celu wyegzekwowania należności objętych wskazanymi tytułami wykonawczymi, zawiadomieniem z 15 kwietnia 2015 r. organ egzekucyjny dokonał zajęcia wierzytelności pieniężnej wobec B. P. –"[...]". Zawiadomienie to zostało doręczone dłużnikowi zajętej wierzytelności 21 kwietnia 2015 r. Pismem z 28 kwietnia 2015 r. B. P. poinformował o przyjęciu zajęcia do realizacji. Zawiadomieniem z dnia 15 kwietnia 2015 r. organ egzekucyjny dokonał zajęcia wierzytelności pieniężnej wobec B. G. "[...]". Zawiadomienie to zostało doręczone dłużnikowi zajętej wierzytelności w dniu 23 kwietnia 2015 r. Pismem z dnia 9 czerwca 2015 r. B. G. poinformował o przyjęciu zajęcia do realizacji. Odpisy powyższych zawiadomień zostały doręczone skarżącej 28 kwietnia 2015 r. W dniu 5 maja 2015 r. do Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w L. złożono skargę na czynności egzekucyjne w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Dyrektor Izby Skarbowej w L. postanowieniem z dnia [...] czerwca 2015 r. oddalił skargę na czynności egzekucyjne Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w L., polegające na zajęciu prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność pieniężną z tytułu najmu wobec B. P. "[...]", zaś postanowieniem z dnia [...] czerwca 2015 r. oddalił skargę na czynności egzekucyjne Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w L. polegające na zajęciu prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność pieniężną z tytułu najmu wobec B. G. "[...]". Po rozpatrzeniu zażalenia strony Minister Rozwoju i Finansów postanowieniami z [...] listopada 2016 r. utrzymał w mocy wskazane postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w L. z [...] czerwca 2015 r. W dniu 14 września 2015 r. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w L. wydał obwieszczenie o pierwszej licytacji udziału w nieruchomości gruntowej zabudowanej, położonej w L. przy ul. [...]. Pierwsza licytacja udziału w przedmiotowej nieruchomości została wyznaczona na dzień 3 grudnia 2015 r. na godz. 10.00; cenę wywoławczą nieruchomości określono jako trzy czwarte oszacowanej wartości, tj. [...] zł. Przedmiotowe obwieszczenie o licytacji doręczono pełnomocnikowi skarżącej w dniu 22 września 2015 r. W dniu 3 grudnia 2015 r. poborca skarbowy pod nadzorem komornika skarbowego [...] Urzędu Skarbowego w L. w siedzibie tego urzędu, po stwierdzeniu że wszyscy uczestnicy postępowania zostali prawidłowo powiadomieni, wywołał pierwszą licytację nieruchomości. Wobec braku licytantów pierwsza licytacja nieruchomości nie doszła do skutku. Z czynności tych sporządzony został protokół. Do protokołu tego pełnomocnik zobowiązanej złożył skargę na czynności poborcy skarbowego. [...] skarbowy oddalił skargę uznając, że podnoszone w niej argumenty nie dotyczą czynności poborcy skarbowego dokonywanych w toku licytacji. Rozstrzygnięcie to, mające moc postanowienia, zawarto w powyższym protokole z dnia 3 grudnia 2015 r. W dniu 4 grudnia 2015 r. skarżąca złożyła zażalenie. Dyrektor Izby Skarbowej w L. postanowieniem z [...] stycznia 2016 r. utrzymał w mocy postanowienie komornika skarbowego [...] Urzędu Skarbowego w L. z [...] grudnia 2015 r., oddalające skargę na czynności poborcy skarbowego w toku licytacji nieruchomości. Po rozpatrzeniu skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z 14 października 2016 r. sygn. akt I SA/Lu 208/16 (obecnie prawomocnym) uchylił zaskarżone postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w L. z [...] stycznia 2016 r. oraz postanowienie komornika skarbowego [...] Urzędu Skarbowego w L. z [...] grudnia 2015 r. Wykonując prawomocny wyrok WSA w Lublinie Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w L.: rozpatrzył żądanie strony zawieszenia postępowania egzekucyjnego i postanowieniem z [...] marca 2017 r. odmówił jego zawieszenia; rozpatrzył żądanie strony umorzenia postępowania egzekucyjnego i postanowieniem z [...] marca 2017 r. odmówił jego umorzenia. Na postanowienia te pełnomocnik skarżącej wniósł zażalenia, które postanowieniami Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z [...] kwietnia 2017 r. nie zostały uwzględnione - utrzymał on w mocy postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w L. z [...] marca 2017 r. o odmowie zawieszenia postępowania egzekucyjnego i postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w L. z [...] marca 2017 r. o odmowie umorzenia postępowania egzekucyjnego. Na postanowienie to pełnomocnik strony wniósł skargę do WSA w Lublinie. Z kolei, w dniu 20 lipca 2017 r. Naczelnik Trzeciego Urzędu Skarbowego w L. wydał obwieszczenie o drugiej licytacji. Została ona wyznaczona na dzień 30 sierpnia 2017 r. na godz. 11.00; cenę wywoławczą nieruchomości określono jako 70% oszacowanej wartości, tj. [...] zł. Przedmiotowe obwieszczenie o licytacji doręczono pełnomocnikowi skarżącej w dniu 8 sierpnia 2017 r. Na czynności polegające na obwieszczeniu o drugiej licytacji zobowiązana złożyła skargę, którą Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w L. postanowieniem z [...] sierpnia 2017 r. oddalił. Po rozpatrzeniu złożonego zażalenia, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej ostatecznym postanowieniem z [...] października 2017 r. utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. W dniu 30 sierpnia 2017 r. poborca skarbowy pod nadzorem komornika skarbowego [...] Urzędu Skarbowego w L. w siedzibie tego urzędu, po stwierdzeniu, że wszyscy uczestnicy postępowania zostali prawidłowo powiadomieni o terminie licytacji, wywołał drugą licytację nieruchomości. Z czynności tej sporządzony został protokół, z którego wynika, że najwyższą cenę (cenę wywoławczą - [...] zł) zaoferował T. R.. Do protokołu tego pełnomocnik zobowiązanej złożył skargę na czynność poborcy skarbowego wywołania licytacji. [...] skarbowy oddalił skargę uznając, że podnoszone w niej argumenty są bezzasadne. Stwierdził, że pierwsza licytacja doszła do skutku, pomimo niestawienia się licytantów w dniu 3 grudnia 2015 r., o czym świadczy protokół podpisany przez pełnomocnika zobowiązanej - S. S.. Rozstrzygnięcie to, mające formę postanowienia, zawarto w protokole z 30 sierpnia 2017 r. Na powyższe rozstrzygnięcie pełnomocnik strony złożył zażalenie. Po jego rozpatrzeniu Dyrektor Izby Administracji Skarbowej ostatecznym postanowieniem z [...] października 2017 r. utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. Następnie Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w L. wydał postanowienie z [...] października 2017 r. o przybiciu na rzecz T. R., który zaoferował cenę nabycia wynoszącą [...] zł za licytowany udział. Na powyższe rozstrzygnięcie zobowiązana złożyła zażalenie. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, po rozpatrzeniu złożonego zażalenia, ostatecznym postanowieniem z [...] listopada 2017r. utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. Skarga na to postanowienie została oddalona wyrokiem WSA w Lublinie z dnia 20 marca 2018 r. w sprawie sygn. akt I SA/Lu 99/18. Następnie, Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w L. pismem z 29 listopada 2017 r. wezwał T. R., aby w terminie 14 dni od otrzymania wezwania złożył do depozytu organu egzekucyjnego cenę nabycia z potrąceniem wadium. Wezwanie zostało doręczone na adres nabywcy 29 listopada 2017 r. Pozostała kwota do zapłaty wynosiła [...] zł. T. R. dokonał częściowych wpłat z tytułu uregulowania ceny nabycia nieruchomości w dniach: 29 listopada 2017 r. na rachunek bankowy organu egzekucyjnego wpłynęła kwota [...]zł; 30 listopada 2017 r. na rachunek bankowy organu egzekucyjnego wpłynęła kwota [...]zł. W tych okolicznościach Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w L. postanowieniem z [...] grudnia 2017 r. przyznał własność udziału w wysokości [...] w nieruchomości gruntowej zabudowanej, położonej w L. przy ul. [...], działka nr [...] o obszarze 0.1999ha, dla której Sąd Rejonowy L. w L. prowadzi księgę wieczystą nr [...] na rzecz T. R.. Na powyższe rozstrzygnięcie pełnomocnik strony złożył zażalenie. W jego rozpatrzeniu Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wskazał, że zgodnie z art. 112 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, z chwilą gdy postanowienie o przybiciu stało się ostateczne, organ egzekucyjny wzywa licytanta, który uzyskał przybicie, aby w terminie 14 dni od otrzymania wezwania złożył do depozytu organu egzekucyjnego cenę nabycia z potrąceniem wadium złożonego w gotówce. Na wniosek nabywcy organ egzekucyjny może wyznaczyć dłuższy termin uiszczenia ceny nabycia, nieprzekraczający jednak 3 miesięcy. Stosownie zaś do art. 112b § 1 i 2 ww. ustawy, jeżeli postanowienie o przybiciu stało się ostateczne i nabywca uiścił cenę nabycia albo postanowienie o ustaleniu ceny nabycia stało się ostateczne i jednostka lub osoba, o których mowa w art. 110n, uregulowała całą cenę nabycia, organ egzekucyjny wydaje postanowienie o przyznaniu własności. W przedmiotowej sprawie Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w L., działając na podstawie art. 112 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, wezwał T. R. do złożenia do depozytu organu egzekucyjnego ceny nabycia z potrąceniem wadium. Wezwanie zostało doręczone na adres nabywcy 29 listopada 2017 r. T. R. dokonał wpłat z tytułu uregulowania ceny nabycia nieruchomości w dniach 29 listopada 2017 r. i 30 listopada 2017 r. Organ egzekucyjny stwierdził, iż cała cena nabycia w kwocie [...]zł została zapłacona, a postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w L. z dnia [...] października 2017 r. o udzieleniu przybicia na rzecz licytanta jest ostateczne w administracyjnym toku instancji. Zdaniem organu, zainicjowane przez skarżącą postępowanie sądowe nie odbiera postanowieniu o przybiciu atrybutu ostateczności i nie wstrzymuje wydania postanowienia o przyznaniu własności. Dlatego w ocenie organu odwoławczego kontrolowane postanowienie organu I instancji spełnia wymogi z art. 112b § 1 ustawy egzekucyjnej. Za bezzasadne uznano podniesione w zażaleniu zarzuty naruszenia art. 7, art. 8, art. 77 § 1 art. 107 § 3 oraz art. 80 k.p.a. w związku z art. 18 ustawy egzekucyjnej, jak też zarzuty naruszenia art. 2 i 7 Konstytucji RP. W skardze na powyższe postanowienie zobowiązana zarzuciła naruszenie: - ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, (Dz.U. z 2017 r. z późn. zm.), dalej jako:u.p.e.a, - ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego, (Dz. U. z 2017 r. z późn. zm.), dalej jako: k.p.a., - ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r. z późn. zm.), dalej jako: p.p.s.a., a mianowicie : 1) art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. w zw. z art. 16 § 1 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. w zw. z art. 112b § 1, w zw. z art. 111 m § 1 i § 3 u.p.e.a., poprzez błędne przyjęcie, że ostateczne postanowienie w administracyjnym toku instancji jest ostatecznym rozstrzygnięciem skarg i zażaleń w świetle przepisów ustawy egzekucyjnej, 2) art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. w zw. z art. 112b § 1, w zw. z art. 111 m § 3 u.p.e.a., poprzez wydanie zaskarżonego postanowienia w dacie, gdy skargi i zażalenia wniesione w toku postępowania egzekucyjnego nie są jeszcze ostateczne rozstrzygnięte co skutkuje, że postanowienie o przybiciu nie jest postanowieniem o ostatecznym rozstrzygnięciu, 3) art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. w zw. z art. 112b § 1 u.p.e.a., w zw. z art. 7 § 3 i art. 45 § 1 i § 2 u.p.e.a. poprzez wydanie zaskarżonego postanowienia w dacie obligatoryjnego odstąpienia od czynności egzekucyjnych przez organ egzekucyjny i egzekutora z uwagi na to, iż zostało wydane w okolicznościach nieistnienia obowiązku, 4) art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. w zw. z art. 112b § 1 w zw. z art. 59 § 1 pkt. 2 i art. 60 § 1 u.p.e.a. w zw z art. 33 pkt 1 u.p.e.a., poprzez ich niezastosowanie w sytuacji, w której doszło do naruszenia prawa materialnego, tj. orzekania przez organ egzekucyjny w warunkach przedawnienia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1996 r., to jest w dacie wygaśnięcia tegoż zobowiązania, co skutkuje niedopuszczalność egzekucji administracyjnej, 5) art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. w zw. art. 112b § 1 u.p.e.a. w zw. z z art. 56 § 1 pkt 5 u.p.e.a. w zw. z art. 35 § 1 u.p.e.a. oraz art. 97 § 1 pkt. k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a poprzez wydanie zaskarżonego postanowienia w dacie niezastosowania się organu egzekucyjnego do obligatoryjnego zawieszenia postępowania egzekucyjnego, skutkujące niedopuszczalność wykonywania jakichkolwiek czynności egzekucyjnych i stosowania środków egzekucyjnych, 6) art. 23 § 1, 2 i 3 u.p.e.a. poprzez niedopełnienie obowiązku kontroli przestrzegania przepisów prawa przez wierzyciela i jednocześnie organu egzekucyjnego jakim jest Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w L., w przedmiocie prowadzenia postępowania egzekucyjnego w okolicznościach faktycznych i prawnych nieistnienia obowiązku co spowodowało, że nie zostały wyjaśnione okoliczności mające istotny wpływ na wynik sprawy, 7) art. 153 p.p.s.a. poprzez niezastosowanie się organ I i II instancji do zasady związania oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania w przedmiotowej sprawie, która to ocena oraz wskazania w sposób wyraźny zostały wyrażone w prawomocnych wyrokach, a mianowicie : a) Naczelnego Sądu Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w L. z dnia 23 kwietnia 2003 r. o sygn. akt I SA /Lu 898/02 , b) Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 marca 2008 r. o sygn. akt III SA/Wa 2227/07, która mogła mieć istotny wpływ na wynik sprawy, c) Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 14 października 2016r. o sygn. akt I SA/Lu 208/16. 8) art. 7, art. 8 , art. 77 § 1, art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy oraz niewyjaśnienie w sposób wyczerpujący zasadności przesłanek, którymi organ egzekucyjny kierował się przy wydaniu zaskarżonej czynności egzekucyjnej, co miało istotny wpływ na wynik sprawy i doprowadziło do rozstrzygnięcia z naruszeniem prawa, 9) art. 80 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a, poprzez przekroczenie granicy swobodnej oceny dowodów i wyciąganie wniosków nieuprawnionych w świetle rzeczywistego stanu faktycznego i prawnego sprawy, 10) zasady legalizmu, bowiem w demokratycznym państwie prawnym (art. 2 Konstytucji RP) żadne działanie organów władzy publicznej nie tylko nie może być dowolne, ale winno być podejmowane jedynie na podstawie i w granicach prawa (art. 7 Konstytucji RP). W związku z powyższym skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego postanowienia organu I instancji w całości, umorzenie postępowania egzekucyjnego, ewentualnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu skargi podkreślono, że zgodnie z treścią art. 111 m u.p.e.a. po zamknięciu licytacji organ egzekucyjny wydaje postanowienie o przybiciu na rzecz licytanta, który zaoferował najwyższą cenę ( § 1). Postanowienie o przybiciu ogłasza się niezwłocznie po zamknięciu licytacji, z zastrzeżeniem § 3. Stanowi on, że jeżeli skargi lub zażalenia wniesione w toku postępowania egzekucyjnego nie są jeszcze ostatecznie rozstrzygnięte, organ egzekucyjny wstrzymuje wydanie postanowienia o przybiciu do czasu ich rozstrzygnięcia. Ponadto organ egzekucyjny odmawia przybicia również wtedy, gdy postępowanie egzekucyjne podlegało umorzeniu lub zawieszeniu (§ 2). Skoro zatem postanowienia organu egzekucyjnego i organu odwoławczego w przedmiocie rozpatrzenia zarzutów na czynności egzekucyjne podlegają zaskarżeniu do wojewódzkiego sądu administracyjnego i takie środki zostały wniesione, które do obecnej chwili nie są jeszcze ostatecznie rozstrzygnięte, to zaskarżone ostateczne postanowienia organu odwoławczego nie maja waloru prawomocności i nie mogą stanowić ostatecznego rozstrzygnięcia w przedmiocie wydania postanowienia o przybiciu z art. 111m § 3 u.p.e.a.. Natomiast zgodnie z art. 45 § 1 u.p.e.a., organ egzekucyjny i egzekutor są obowiązani odstąpić od czynności egzekucyjnych, jeśli zobowiązany okazał dowody stwierdzające wykonanie, umorzenie, wygaśnięcie lub nieistnienie obowiązku. W niniejszej sprawie obowiązek w przedmiocie odsetek od zaliczek nieuiszczonych w terminie płatności na podatek dochodowy od osób fizycznych za 1996 r. nie istnieje, bowiem utracił swój byt prawny z dniem 31 grudnia 1996 r. Tytuł wykonawczy nr [...], którym objęto odsetki od nieterminowo uiszczonych zaliczek w kwocie [...]zł, został doręczony dnia 29.11.2004 r. tj. w dacie nieistnienia tegoż zobowiązania. Tytuł wykonawczy nr [...], którym objęto zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1996 r. w kwocie należności głównej [...] zł, został doręczony dnia 19.01.2004 r., podczas gdy zobowiązanie przedawniło się z dniem 31 grudnia 2002 r. Złożone skargi na czynności egzekucyjne podważają podstawy prowadzenia wobec skarżącej egzekucji z powodu nieistnienia i przedawnienia obowiązku oraz niedopuszczalności egzekucji. Okoliczności te stanowią postawę zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym (art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a.), winny też stanowić podstawę umorzenia postępowania egzekucyjnego (art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a.) lub jego zawieszenia. Skarżąca podkreśliła, że organ egzekucyjny, który jest jednocześnie wierzycielem, miał obowiązek rozpoznać zarzuty na prowadzenie postępowania, z których wynika, że zobowiązanie w zakresie odsetek od zaliczek nieuiszczonych w terminie płatności na podatek dochodowy od osób fizycznych za 1996 r. nie istnieje, bowiem utraciło swój byt prawny z dniem 31 grudnia 1996 r. a zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych przedawniło się z dniem 31 grudnia 2002 r., zaś tytuły wykonawcze zostały wystawione w oparciu o decyzję wymiarową z dnia 16 października 2003 r., która w swej treści zawiera kwalifikowane przesłanki o jej nieważności z art. 247 § 1 pkt 2 i § 3 Ordynacji podatkowej, bowiem została wydana bez podstawy prawnej - to jest w dacie nieistnienia obowiązku oraz z rażącym naruszeniem prawa. Skarżąca podkreśliła, że w oparciu o wyrok NSA Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie z dnia 23 kwietnia 2003 r. o sygn. akt I SA/Lu 898/02 w przedmiocie zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1996 r., Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w L. postanowieniem z dnia 29.08.2003 r. umorzył postępowanie egzekucyjne na podstawie art. 59 § 1 pkt. 2 u.p.e.a. w związku z wygaśnięciem zobowiązania i uchylił wszystkie czynności egzekucyjne. Dlatego też, skoro umorzenie postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 1pkt 2 u.p.e.a. powoduje uchylenie skutków prawnych podjętych czynności i będących ich następstwem środków egzekucyjnych, to zostaje również uchylony skutek w postaci przerwania biegu terminu przedawnienia, który nastąpił w wyniku zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony. Gdyby przyjąć, że uchylenie czynności egzekucyjnej, a tym samym zastosowanego środka egzekucyjnego, wywołuje skutki jedynie od momentu umorzenia postępowania egzekucyjnego, a nie uchyla skutków, które już nastąpiły w oparciu o zastosowane środki, oznaczałoby to, że nie zostaje przywrócony stan istniejący przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego, por. wyrok NSA z dnia 25 września 2015 r., o sygn. akt II FSK 2040/13. Zdaniem skarżącej, bieg terminu przedawnienia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych, objętego trwającym postępowaniem egzekucyjnym, rozpoczął swój bieg z dniem 1 stycznia 1998 r. i zakończył się z dniem 31 grudnia 2002roku, zaś decyzja wymiarowa została wydana [...] października 2003 r. Skoro po zakończeniu roku rozliczeniowego odsetek od zaliczek nie nalicza się, zatem w tej sprawie utraciły swój byt prawny z dniem 31 grudnia 1996 r., a czynność egzekucyjna z dnia 22 lipca 2002 r. nie może być skuteczna, bowiem nie można przerwać biegu przedawnienia, jeżeli obowiązek nie istniał. W ocenie skarżącej zarówno orzekające w tej sprawie organy administracji, jak i Sąd nie są związani oceną prawną i wytycznym zawartymi w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 16 marca 2005 r. o sygn. I SA/Lu 207/04, bowiem z uwagi na brak tożsamości przedmiotowej, nie stanowi on powagi rzeczy osądzonej z art. 170 i art. 171 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 3 czerwca 2014 r., o sygn. akt II FSK 1524/12 stwierdził, że " nie zamyka drogi do pełnego rozpoznania wniosku zobowiązanego w sprawie umorzenia postępowania egzekucyjnego (art. 59 § 1 pkt 2 i pkt 7 oraz § 4 u.p.e.a.) wcześniejsze wydanie postanowienia w sprawie zarzutów zobowiązanego wniesionych w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym na podstawie tych samych tytułów wykonawczych (art. 33 pkt 1 - 7 u.p.e.a.). Są to dwa odrębne postępowania przewidziane w ramach postępowania egzekucyjnego. Zatem prawomocny wyrok sądu pierwszej instancji, oddalający skargę zobowiązanego w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym, nie stwarzał podstaw do negatywnej oceny wniosku zobowiązanego o umorzenie postępowania egzekucyjnego. Zaskarżone czynności egzekucyjne zostały wydane w dacie obligatoryjnego zawieszenia postępowania egzekucyjnego z art. 56 § 1 pkt 5 u.p.e.a. w zw. z art. 35 § 1 u.p.e.a. oraz art. 97 § 1 pkt. k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a., skutkującym o niedopuszczalności wykonywania jakichkolwiek czynności egzekucyjnych i stosowania środków egzekucyjnych. Skarżąca podniosła nadto, że w zakresie ustaleń faktycznych rozstrzygnięcie organu odwoławczego nie zawiera jakichkolwiek własnych ustaleń bądź rozważań, lecz sprowadza się do prostego i bezrefleksyjnego powielenia odpowiedniego fragmentu uzasadnienia postanowienia organu I instancji. Postanowienie organu odwoławczego w żadnej mierze nie odnosi się do treści zarzutów sformułowanych przez stronę skarżącą w tym postępowaniu. Tymczasem właściwe ustalenie stanu faktycznego - niezbędne dla prawidłowości podejmowanych rozstrzygnięć - wymaga wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całości materiału dowodowego o czym stanowi art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, popierając stanowisko prezentowane w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga jest bezzasadna. Zarzuty w niej sformułowane w istocie nie odnoszą się wprost do zaskarżonego postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] lutego 2018 r. Przedmiotem zaskarżonego rozstrzygnięcia było bowiem przyznanie własności udziału w nieruchomości. Organ egzekucyjny zakończył w ten sposób egzekucję z nieruchomości, uprzednio wykonując w przewidzianej przepisami kolejności czynności, od wykonania których ustawodawca uzależnił skuteczne przeprowadzenie tego rodzaju egzekucji. Tymczasem skarżąca podważa samą istotę prowadzenia postępowania egzekucyjnego wskazując, iż nie zostały prawomocnie rozstrzygnięte skargi i zażalenia na poszczególne czynności w jego toku, zaś decyzja wymiarowa w podatku dochodowym za 1996 r. jest dotknięta wadliwościami powodującymi nieważność tego aktu, a nadto postępowanie egzekucyjne winno podlegać umorzeniu z uwagi na przedawnienie lub winno zostać zawieszone. Jak stanowi przepis art. 112 § 1 u.p.e.a., z chwilą gdy postanowienie o przybiciu stało się ostateczne, organ egzekucyjny wzywa licytanta, który uzyskał przybicie, aby w terminie 14 dni od otrzymania wezwania złożył do depozytu organu egzekucyjnego cenę nabycia z potrąceniem wadium złożonego w gotówce (...). Zgodnie z art. 112b §1 u.p.e.a., jeżeli postanowienie o przybiciu stało się ostateczne i nabywca uiścił cenę nabycia albo postanowienie o ustaleniu ceny nabycia stało się ostateczne i jednostka lub osoba, o których mowa w art. 110n ustawy, uregulowała całą cenę nabycia, organ egzekucyjny wydaje postanowienie o przyznaniu własności. Z treści przytoczonego przepisu art. 112b § 1 u.p.e.a. wynika, że merytorycznymi przesłankami, które muszą wystąpić łącznie, by doszło do wydania postanowienia o przyznaniu własności nieruchomości są wyłącznie: wydanie ostatecznego postanowienia o przybiciu oraz uregulowanie całej ceny nabycia przez licytanta. Spełnienie tych przesłanek w niniejszej sprawie nie zostało przez skarżącą poddane w wątpliwość. Przywiązuje ona bowiem w tym względzie wagę do prawomocności postanowienia o przybiciu oraz poddaje w wątpliwość prawidłowość decyzji wymiarowej w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1996 r. (powołując się na jej nieważność). Okoliczności te pozostają jednak poza zakresem kognicji sądu w niniejszym postępowaniu i są irrelewantne dla rozstrzygnięcia. W szczególności podnieść należy, że skarżąca nie przedstawiła na żadnym etapie postępowania egzekucyjnego dowodu na okoliczność wyeliminowania decyzji z dnia [...] października 2003 r. (utrzymanej w mocy decyzją z dnia [...] lutego 2004 r.) z obrotu prawnego. Decyzja ta ma walor decyzji ostatecznej i jest prawomocna (skarga do WSA została oddalona wyrokiem w sprawie I SA/Lu 207/04, zaś skarga kasacyjna – wyrokiem NSA w sprawie II FSK 943/05). Stanowi zatem bez wątpienia podstawę prowadzenia egzekucji administracyjnej, w ramach której organ podjął wszystkie czynności związane z zajęciem i zbyciem w drodze licytacji udziału w nieruchomości należącego do zobowiązanej. Organ przeprowadził dwie licytacje, a po ostatecznym rozpoznaniu złożonych w toku postępowania przez zobowiązaną skarg i zażaleń – wydał postanowienie o przybiciu z dnia [...] października 2017 r. Postanowienie to zostało utrzymane w mocy rozstrzygnięciem Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] października 207 r. zaś wyrokiem z dnia 20 marca 2018 r. w sprawie sygn. akt I SA/Lu 99/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę B. S. (fakt notoryjny), co oznacza, że podnoszone w niniejszej skardze zarzuty naruszenia art. 111m § 1 i 3 u.p.e.a. są pozbawione racji. Oddalona została też skarga sądowa na postanowienie w przedmiocie obwieszczenia o drugiej licytacji (wyrok WSA w Lublinie z dnia 2 marca 2018 r. sygn. akt I SA/Lu 1049/17). We wskazanych okolicznościach nie może budzić wątpliwości fakt, że postanowienie o przybiciu w dacie rozpoznania zażalenia przez organ odwoławczy było ostateczne w administracyjnym toku postępowania (art. 16 § 1 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a.). Niespornym jest również, że w dniu 30 listopada 2017 r. nastąpiło złożenie do depozytu organu egzekucyjnego kwoty stanowiącej całą cenę nabycia (z uwzględnieniem wcześniej wpłaconego wadium). Prawidłowo zatem organ egzekucyjny ocenił, że na dzień wydawania postanowienia o przyznaniu własności tj. na dzień 15 grudnia 2017 r. nie istniały przeciwko takiemu działaniu przeszkody prawne w świetle art. 112b § 1 u.p.e.a. Złożenie skargi do sądu administracyjnego na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej nie stanowiło przesłanki negatywnej, skoro ustawodawca wyraźnie wskazuje na ostateczność, a nie prawomocność postanowienia o przybiciu. Chodzi przy tym o "ostateczność aktu" w rozumieniu przepisów ustawy Kodeks postępowania administracyjnego (art. 16 § 1 k.p.a. stosowanego poprzez art. 18 u.p.e.a. w postępowaniu egzekucyjnym), a nie o "ostateczne rozstrzygnięcie" w sensie potocznym, jak zdaje się rozumieć brzmienie art. 111m i art. 112 b u.p.e.a. skarżąca. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 30 września 2016 roku jednoznacznie wskazał różnice pomiędzy decyzją ostateczną a decyzją "prawomocną" (sygn. akt: I OSK 1152/16). Decyzją ostateczną jest - zgodnie z art. 16 § 1 k.p.a. - decyzja, od której nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Oznacza to, że walor decyzji ostatecznej uzyskuje każda decyzja wydana przez organ odwoławczy w administracyjnym toku instancji w związku z rozpoznaniem środka prawnego od decyzji wydanej w pierwszej instancji, co ma zasadnicze znaczenie w niniejszej sprawie, bowiem zobowiązana korzystała z przysługujących jej środków odwoławczych. Decyzja ostateczna uzyskuje natomiast walor decyzji prawomocnej bądź to po upływie terminu do zaskarżenia decyzji ostatecznej do sądu administracyjnego, bądź po prawomocnym odrzuceniu lub oddaleniu skargi przez sąd administracyjny na decyzję ostateczną. Powyższe, poprzez art. 18 u.p.e.a., dotyczy także postanowień wydawanych w postępowaniu egzekucyjnym. W tych zatem okolicznościach stwierdzenie przez organ, że zrealizowane zostały obie przesłanki z art. 112 b § 1 u.p.e.a. obligowało go do dokonania kolejnej czynności w postępowaniu egzekucyjnym, jaką było przyznanie własności. Wydane postanowienie zawiera wszystkie elementy formalne, niezbędne dla prawidłowości tego rozstrzygnięcia. Wskazany przepis wyznaczył przy tym granice rozpatrywanej sprawy, które winny być respektowane przez sąd administracyjny. Prowadzenie egzekucji to proces, na którego poszczególnych etapach uczestnikom, w tym zobowiązanej zagwarantowane zostały odpowiednie środki ochrony prawnej. Nie może zatem być tak, że strona najbardziej efektywnie będzie bronić swoich interesów dopiero na ostatnim etapie określonego postępowania i przy okazji zaskarżenia konkretnego rozstrzygnięcia kwestionować poprzednie czynności, co do których wyczerpała już możliwość zgłoszenia środków zaskarżenia. W świetle powyższego, odnosząc się do podniesionych w skardze okoliczności dotyczących dopuszczalności prowadzonej egzekucji administracyjnej oraz nieistnienia obowiązku bądź przedawnienia dochodzonych należności podatkowych należy wyjaśnić (co było zresztą już wielokrotnie przedmiotem narracji uzasadnień sądowych w sprawach dotyczących skarg B. S. w zakresie poszczególnych czynności egzekucyjnych – vide: m.in. uzasadnienia w sprawach sygn. akt I SA/Lu 1049/17 i I SA/Lu 99/18), iż nie mogą one być przedmiotem oceny w trybie skargi na czynności organu egzekucyjnego dotyczącej przyznania własności udziału w nieruchomości. W ramach tej skargi nie mogą być bowiem brane pod uwagę zarzuty materialnoprawne związane z nieistnieniem egzekwowanego obowiązku skutkujące umorzeniem postępowania egzekucyjnego. W związku z powyższym, wszelkie zarzuty skargi w tym przedmiocie (w tym naruszenia art. 59 § 1 pkt 2, art. 60 § 1, art. 33 pkt 1, czy art. 56 § 1 pkt 5 u.p.e.a.) należy uznać za nietrafne i wykraczające poza granice sprawy. Jedynie zatem dla odniesienia się do powielanego w skargach stanowiska skarżącej wskazać należy, w kwestii podnoszonej okoliczności istnienia podstaw do umorzenia postępowania egzekucyjnego lub jego zawieszenia, że sprawa wniosków skarżącej w tym przedmiocie była już kilkakrotnie rozpatrywana przez organy i sądy administracyjne (skarżąca w toku postępowania wielokrotnie składała takie wnioski, podobnie jak wniosek o zawieszenie postępowania egzekucyjnego, rozstrzygnięty postanowieniem organu I instancji w dniu 7 marca 2017 r., zaś przez organ II instancji – 26 kwietnia 2017 r.) i sprawy kończyły się wyrokami oddalającymi skargi, a zatem potwierdzającymi prawidłowość stanowiska organu egzekucyjnego o braku podstaw do zastosowania tych instytucji (np. wyrok WSA w Lublinie z 31 marca 2010 r., sygn. akt I SA/Lu 862/09; wyrok NSA z 2 marca 2012 r., sygn. akt II FSK 1572/10, oddalający skargę kasacyjną od tego wyroku; wyrok WSA w Lublinie z 23 maja 2014 r., sygn. akt I SA/Lu 40/14; wyrok NSA z 9 grudnia 2016 r., sygn. akt II FSK 3219/14, oddalający skargę kasacyjną od tego wyroku; wyrok WSA w Lublinie z 25 września 2014 r., sygn. akt I SA/Lu 259/14, wyrok NSA z 9 grudnia 2016 r., sygn. akt II FSK 287/15, oddalający skargę kasacyjną od tego wyroku i wyroki nieprawomocne WSA w Lublinie w sprawach o sygn. I SA/Lu 582/17, I SA/Lu 794/17 i I SA/Lu 795/17). W przedmiotowej sprawie zarówno organ egzekucyjny, jak i organ nadzoru związane są prawomocnymi wyrokami NSA z 9 grudnia 2016 r., sygn. akt II FSK 3219/14 oraz sygn. akt II FSK 287/15, oddalającymi skargi kasacyjne, gdzie ocenie sądu podlegały postanowienia organu w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego i argumentacja skarżącej w zakresie przedawnienia zobowiązania (nieistnienia obowiązku). Stąd też stawiane w skardze zarzuty naruszenia przepisów art. 35 § 1 u.p.e.a. i art. 45 § 1 i 2 u.p.e.a. w zw. z art. 7 § 3 u.p.e.a. i art. 97 § 1 k.p.a. są pozbawione racji, zaś Sąd w niniejszym postępowaniu zwolniony jest od szczegółowej analizy okoliczności sprawy w ich kontekście z uwagi zarówno na granice sprawy, jak i treść powyższych rozstrzygnięć. Wbrew twierdzeniu zobowiązanej nie mogło dojść do zawieszenia postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 35 § 1 u.p.e.a., bowiem przepis ten dotyczy sytuacji, kiedy zostały zgłoszone zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10 u.p.e.a. W rozpoznawanej sprawie takie zarzuty nie zostały zgłoszone. Zobowiązana wprawdzie kilkakrotnie (w tym w czasie licytacji) wnosiła o umorzenie postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 1 u.p.e.a., wskazując na okoliczności mogące być także podstawą zarzutów na podstawie art. 33 § 1 u.p.e.a., nie oznacza to jednak, że posługiwała się środkiem obrony w postaci zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. Złożenie wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 1 u.p.e.a., po upływie terminu do złożenia zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji określonych w art. 33 § 1 u.p.e.a., nie powoduje jednak zawieszenia postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 35 § 1 u.p.e.a., nawet jeżeli okoliczności uzasadniające wniosek o umorzenie postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 1 u.p.e.a. mogłyby być wskazane jako stanowiące podstawę zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. Za chybione uznać należy zarzuty dotyczące naruszenia art. 153 p.p.s.a. w odniesieniu do wyroków sądów administracyjnych wskazanych przez skarżącą. Co już wskazano wyżej, poborca skarbowy dokonując czynności w toku licytacji w żadnym razie nie miał możliwości oceny prawidłowości ostatecznej i prawomocnej decyzji wymiarowej będącej podstawą wystawienia tytułów wykonawczych. Okoliczność, że organ egzekucyjny na każdym etapie postępowania egzekucyjnego ma obowiązek uwzględnić okoliczności, które prowadzą do umorzenia postępowania egzekucyjnego (art. 59 § 1 i 2 u.p.e.a.), w tym wygaśnięcie obowiązku lub jego nieistnienie, nie oznacza, że organ ten lub poborca skarbowy ma kompetencję do weryfikowania prawidłowości podstawy tytułu wykonawczego w postaci decyzji wymiarowej. Natomiast istnienie materialnej podstawy do prowadzenia egzekucji należności określonej w decyzji i w tytule wykonawczym było wielokrotnie badane przez organy egzekucyjne i przez sądy. Wskazywana sprawa I SA/Lu 898/02 nie dotyczy decyzji, która stała się podstawą wydania tytułów wykonawczych. Decyzja ta podlegała kontroli sądowej w sprawach sygn. akt I SA/Lu 207/04 i II FSK 943/05 (skargi strony zostały oddalone). Sprawa przed WSA w Warszawie sygn. akt III SA/Wa 2227/07, dotyczyła wprawdzie wniosku strony o stwierdzenie nieważności decyzji wymiarowej, ale podstawą rozstrzygnięcia były wyłącznie zagadnienia formalnoprawne. Podobnie w sprawie WSA w Lublinie sygn. akt I SA/Lu 208/16, gdzie rozstrzygnięto skargę na czynności poborcy skarbowego w toku licytacji. Co prawda wyrokiem tym uchylone zostały postanowienia organów obu instancji, ale wyłącznie ze względu na konieczność uprzedniego nadania biegu wnioskom zobowiązanej o umorzenie i zawieszenie postępowania. Wytyczne te zostały w pełni wykonane, zaś wydane w wyniku rozpoznania wniosków strony postanowienia były ostateczne przed obwieszczeniem o drugiej licytacji. Tok postępowania zatem dowodzi pełnego respektu organów dla wydawanych orzeczeń sądowych. W ocenie Sądu, wbrew zarzutom skargi, organ działał zgodnie z zasadami postępowania administracyjnego mającymi odpowiednie zastosowanie w postępowaniu egzekucyjnym, zgodnie z art. 18 u.p.e.a. Podjął wszelkie kroki zmierzające do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a zgromadzony w sprawie materiał dowodowy był wystarczający do podjęcia rozstrzygnięcia i został oceniony w granicach swobodnej jego oceny. Natomiast uzasadnienie zaskarżonego postanowienia wskazuje fakty, które stanowiły podstawę podjętego rozstrzygnięcia, argumentację organu z wyjaśnieniem podstawy prawnej i odniesieniem się do stanowiska strony. W ocenie Sądu organ działał na podstawie i w granicach prawa, natomiast sam fakt, że podjął on rozstrzygniecie odmiennie niż oczekiwała tego skarżąca nie świadczy o naruszeniu zasad postępowania administracyjnego. Stąd też za niezasadne uznano zarzuty naruszenia art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. w zw z art. 18 u.p.e.a. Niezrozumiałym jest stawiany zarzut naruszenia art. 23 § 1, 2 i 3 u.p.e.a., traktującego o funkcjach nadzorczych oraz kompetencjach kontrolnych organów odwoławczych. Wbrew twierdzeniu skarżącej organ odwoławczy działał w sprawie zgodnie z art. 138 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a. i art. 18 u.p.e.a., podejmując w ramach rozpatrzenia zażalenia własne rozstrzygnięcie i dokonując własnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego. Fakt, że w ramach tych ustaleń i dokonanych ocen podzielił przy tym stanowisko organu I instancji nie powoduje, że naruszył w ten sposób zasady orzekania i zasadę dwuinstancyjności, o czym mowa w skardze. Organ odwoławczy ma obowiązek ponownie rozpoznać sprawę, bazując na materiale dowodowym zebranym w I instancji i ewentualnie w razie potrzeby uzupełnionym, wydać rozstrzygnięcie i uzasadnić je zgodnie z zasadami wskazanymi w art. 107 k.p.a. w zw z art. 18 u.p.e.a. W niniejszej sprawie organ odwoławczy bez wątpienia zrealizował powyższe zasady, a uzasadnienie zaskarżonego ostanowienia w sposób jasny i całościowy przedstawia tok rozumowania organu, przez co poddaje się kontroli sądowoadministracyjnej. W świetle powyższych ustaleń nie można podzielić sformułowanego w skardze zarzutu naruszenia art. 138 §1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a., jak też art. 7 i 8 k.p.a. oraz art. 2 oraz 7 Konstytucji RP, które jako jedną z cech państwa demokratycznego, prawnego i sprawiedliwego wskazują oparcie działania wszystkich organów władzy publicznej na podstawie prawa i w jego granicach. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.