I SA/Lu 363/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie: Przewodniczący – Asesor sądowy WSA Jakub Polanowski po rozpoznaniu w dniu 17 lipca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. K. i B. K. na uchwałę Rady Miejskiej w Bełżycach z dnia 26 marca 2025 r., nr XII/127/2025 w przedmiocie sposobu rozpatrzenia skargi postanawia: odrzucić skargę. A. K. i B. K. (dalej: skarżący) wnieśli skargę na uchwałę Rady Miejskiej w Bełżycach (z 26 marca 2025 r., nr XII/127/2025, w przedmiocie sposobu rozpatrzenia skargi. Skarżący zarzucili, że Burmistrz Bełżyc nie wykonał należycie swoich zadań, albowiem nie udzielił skarżącym odpowiedzi na ich pismo z 2 września 2023 r. odnoszące się do zwrotu bezpodstawnie pobranego podatku od nieruchomości. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, z uwagi na to, że dotyczy ona uchwały w sprawie sposobu załatwienia skargi w trybie działu VIII Kodeksu postępowania administracyjnego, a więc aktu, co do którego przepisy prawa nie przewidują możliwości złożenia skargi do sądu administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Stosownie do art. 3 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572 ze zm.; dalej: k.p.a.), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 ze zm.; dalej: o.p.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2023 r. poz. 615, ze zm.), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających, opinie w sprawie opodatkowania wyrównawczego, opinie zabezpieczające w sprawie opodatkowania wyrównawczego i odmowy wydania opinii zabezpieczających w sprawie opodatkowania wyrównawczego; 4b) opinie, o których mowa w art. 119zzl § 1 o.p. i odmowy wydania tych opinii; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w k.p.a. oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI o.p. oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ugruntowane jest stanowisko, że akty i czynności podejmowane przez organy w trybie przepisów działu VIII k.p.a. (art. 221-256 k.p.a.), odnoszące się do skarg i wniosków, nie podlegają kognicji sądu administracyjnego. W konsekwencji tego, w sprawach dotyczących postępowania skargowego określonego w dziale VIII k.p.a. skarga do sądu administracyjnego nie przysługuje (zob. wyrok NSA z 31 sierpnia 2010 r., II OSK 1578/10, a także postanowienia NSA z: 10 stycznia 2013 r., I OSK 3074/12, 18 listopada 2013 r., I OSK 2621/13, 27 czerwca 2017 r. II GSK 1955/17, 19 grudnia 2017 r., II OSK 3207/17, 28 września 2018 r., I OSK 2896/18 oraz 14 grudnia 2023 r., I FSK 1821/23). Sąd wskazują bowiem, że tryb skargowo-wnioskowy określony w przepisach art. 221 i nast. k.p.a. stanowi jednoinstancyjne postępowanie o charakterze uproszczonym, którego zakończenie, czyli zawiadomienie o sposobie załatwienia skargi, nie daje podstaw do uruchomienia dalszego trybu instancyjnego, a więc nie tylko postępowania odwoławczego, ale także postępowania sądowoadministracyjnego. Jak wynika z art. 227 k.p.a. przedmiotem skargi w tym trybie może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw. Organem właściwym do rozpatrzenia skargi dotyczącej zadań lub działalności wójta (burmistrza lub prezydenta miasta) jest rada gminy (art. 229 pkt 3 k.p.a.). Kodeks postępowania administracyjnego nie narzuca organom formy, w jakiej może nastąpić załatwienia skargi złożonej w opisywanym trybie. Stanowi jednak, że sprawa ma być załatwiona bez zbędnej zwłoki, a skarżącego zawiadamia się o sposobie załatwienia skargi (art. 237 k.p.a.). Oznacza to, że podejmowane w trybie 237 k.p.a. zawiadomienie o sposobie załatwienia skargi nie przybiera żadnej z prawnych form działania organu administracji publicznej, podlegających kontroli sądu administracyjnego. W postępowaniu uregulowanym przepisami działu VIII k.p.a. nie rozstrzyga się bowiem sprawy administracyjnej, a jedynie informuje o sposobie załatwienia skargi. Dlatego sądy administracyjne uznają, że akty i czynności podejmowane w tym trybie przez organy nie są rozstrzygnięciami, o których mowa w cytowanym art. 3 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił przy tym, że w sprawach dotyczących postępowania skargowego określonego w dziale VIII k.p.a. nie przysługuje także skarga na bezczynność, co wynika z powołanych wyżej przepisów art. 3 § 2 pkt 8 w zw. z art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a. oraz art. 3 § 2 pkt 9 p.p.s.a. Przepisy te wykluczają możliwość złożenia skargi do sądu na bezczynność w zakresie rozpoznania skargi złożonej w trybie art. 227 k.p.a., gdyż ze swej istoty będące przedmiotem skargi akty bądź czynności nie kształtują uprawnień lub obowiązków stron w powyższym rozumieniu, a tym samym nie może mieć miejsca bezczynność organu w zakresie rozpoznania skargi (zob. postanowienie NSA z 14 grudnia 2023 r., I FSK 1821/23). W rozpoznawanej sprawie jest poza sporem, że przedmiotem zaskarżonej przez skarżących uchwały Rady Miejskiej w Bełżycach było rozpatrzenie ich skargi odnoszącej się do bezczynności Burmistrza Bełżyc, który nie udzielił skarżącym odpowiedzi na ich pismo z 2 września 2023 r. o zwrot bezpodstawnie pobranego podatku od nieruchomości (k. 22-25 akt sąd.). Kwestionowana przez skarżących uchwała została wydana na podstawie art. 229 pkt 3 i art. 237 § 3 k.p.a., to jest w trybie określonym przepisami działu VIII k.p.a. Uchwała tą Rada Miejska uznała złożoną skargę za bezzasadną, zgodnie z uzasadnieniem stanowiącym załącznik do uchwały oraz zobowiązała Przewodniczącego Rady Miejskiej do zawiadomienia skarżących o sposobie rozpatrzenia skargi. Dlatego – jak wynika z tego, co wskazano wyżej – z uwagi na swój przedmiot, uchwała ta nie podlega kognicji sądu administracyjnego. Z tych względów Sąd obowiązany był wniesioną skargę odrzucić jako niedopuszczalną na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.