I SA/Lu 391/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Danuta Małysz (spr.), Sędziowie Asesor WSA Małgorzata Fita,, Sędzia NSA Irena Szarewicz-Iwaniuk, Protokolant Stażysta Joanna Kozak - Zielonka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 26 czerwca 2007 r. sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa Handlowo-Usługowego [...] s.c. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za grudzień 1999 r. I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego z dnia [...]2004 r. nr [...] II. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz Przedsiębiorstwa Handlowo-Usługowego [...] s.c. kwotę 2.797 (dwa tysiące siedemset dziewięćdziesiąt siedem) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] kwietnia 2004 roku, Nr [...], po rozpatrzeniu odwołania Przedsiębiorstwa Handlowo-Usługowego "[...]" s.c. od decyzji Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego z dnia [...] stycznia 2004 roku, Nr [...], określającej zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za grudzień 1999 roku oraz ustalającej dodatkowe zobowiązanie podatkowe za ten miesiąc, Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu powyższej decyzji podano, iż w toku postępowania podatkowego ustalono, iż w ewidencji VAT za grudzień 1999 roku Przedsiębiorstwo Handlowo-Usługowe "[...]" s.c. ujęło zł.58906,50 z tytułu zakupu samochodu ciężarowego HONDA Civic, co dokumentowała faktura VAT z [...].11.1999r., nr [...], wystawiona przez Przedsiębiorstwo Wielobranżowe "[...]" s.c. E. B.-P., R.P.. Podatek naliczony z tej faktury /zł.10622,48/ podatnik wykazał do odliczenia w deklaracji VAT-7 za grudzień 1999 roku. Ponadto ustalono, iż "[...]" s.c., będąca pierwszym właścicielem pojazdu, dokonała jego zakupu dnia 22 listopada 1999 roku jako samochodu osobowego, co potwierdza wyciąg ze świadectwa homologacji wystawiony na ten typ pojazdu przez "Honda Poland" spółkę z o.o. . Następnie w pojeździe dokonano zmiany polegającej na zamontowaniu kasety metalowej do przewozu wartości, a potwierdzonej przez rzeczoznawcę w ocenie technicznej oraz przez diagnostę w zaświadczeniu o przeprowadzonym badaniu technicznym i opisie zmian. Na podstawie dokumentów wystawionych po dokonaniu przedmiotowej zmiany, w dniu 23 listopada 1999 roku samochód został zarejestrowany jako ciężarowy /dowód rejestracyjny nr [...]/ i w tym samym dniu sprzedany, jako ciężarowy, na rzecz "[...]" s.c. W dniu [...] maja 2002 roku Samorządowe Kolegium Odwoławcze wydało decyzję stwierdzająca nieważność wymienionego wyżej dowodu rejestracyjnego, wystawionego dla "[...]" s.c. Wobec powyższego organ I instancji ustalił, że przedmiotem transakcji pomiędzy [...]" s.c. i "[...]" s.c. był samochód osobowy i stwierdził, że – stosownie do art.25 ust.1 pkt 2 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym – brak jest podstaw do obniżenia kwoty podatku należnego o podatek naliczony związany z nabyciem tego samochodu. Ponieważ obniżenie podatku należnego o wymieniony podatek naliczony spowodowało, iż wykazane w deklaracji VAT-7 zobowiązanie podatkowe było zaniżone, a kwota różnicy podatku do przeniesienia na następny miesiąc – wyższa od należnej, organ podatkowy ustalił dodatkowe zobowiązanie podatkowe na podstawie art.27 ust.5 i 6 powołanej ustawy podatkowej. W odwołaniu wniesionym od decyzji organu I instancji strona zarzuciła naruszenie przepisów postępowania przez pobieżną i jednostronną analizę materiału dowodowego sprawy oraz pominięcie pisma Ministerstwa Finansów. Dyrektor Izby Skarbowej nie znalazł podstaw do uwzględnienia odwołania. Wyjaśnił, iż stwierdzenie nieważności decyzji w przedmiocie rejestracji samochodu HONDA Civic na rzecz "[...]" s.c. jako samochodu ciężarowego oznacza, iż zniesione zostały wszystkie skutki wywołane tą decyzją od momentu jej wydania, w tym również uznanie tego samochodu za samochód ciężarowy. W konsekwencji przedmiotowy samochód w momencie zakupu przez podatnika był samochodem osobowym, co – w świetle art.25 ust.1 pkt 2 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym - nie dawało podatnikowi prawa do odliczenia podatku związanego z jego nabyciem. W przedmiocie zarzutu dotyczącego nieuwzględnienia pisma Ministerstwa Finansów z dnia 29 stycznia 2002 roku organ odwoławczy zauważył, że pismo to odnosi się do innego stanu faktycznego niż występujący w niniejszej sprawie. Stwierdził, że spółka "[...]" nie została ukarana za to, że nie posiadała świadectwa homologacji na zakupiony pojazd, ale uchybiła przepisom podatkowym przez nieuprawnione odliczenie podatku naliczonego VAT z tytułu zakupu samochodu osobowego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Przedsiębiorstwo Handlowo-Usługowe "[...]" s.c. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji zarzucając, że dokonane przez organ podatkowy ustalenia oparte zostały o wynik innego postępowania, w którym skarżąca, nie posiadając przymiotu strony, nie mogła uczestniczyć, oraz nie zostały uwzględnione powołane przez stronę wyjaśnienia Ministra Finansów, co narusza zasadę zaufania do organów podatkowych. Spółka podniosła również, że w postępowaniu odwoławczym organ pozbawił ją uprawnień wynikających z art.200 Ordynacji podatkowej, gdyż wydał decyzję przed upływem terminu wyznaczonego w doręczonym jej postanowieniu. W toku postępowania skarżąca podniosła, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem art.25 ust.1 pkt 2 i art.27 ust.4 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym przez pozbawienie jej prawa do obniżenia podatku należnego o naliczony, chociaż nie zakwestionowano wydanej dla niej decyzji rejestracyjnej przedmiotowego samochodu, a także z naruszeniem art.191 w związku z art.194 oraz art.120 i art.121 § 1 w związku z art.14 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej. Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał argumentację decyzji. Wyjaśnił, że postanowienie o wyznaczeniu siedmiodniowego terminu do wypowiedzenia się co do zebranego w sprawie materiału dowodowego zostało Spółce doręczone, w trybie art.150 Ordynacji podatkowej, w dniu 13 kwietnia 2004 roku, stąd wydanie decyzji w dniu 20 kwietnia 2004 roku nie może być uznane za ograniczenie uprawnień skarżącej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 22 października 2004 roku, sygn.akt I SA/Lu 287/04, oddalił przedmiotową skargę stwierdzając, że wydając zaskarżoną decyzję organy podatkowe nie naruszyły ani art.19 lub art.25 ust.1 pkt 2 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, ani też przepisów postępowania – art.120, art.121, art.122, art.180, art.187 § 1, art.191, art.200 i art.210 § 4 Ordynacji podatkowej. Sąd wyjaśnił, że ponieważ skarżąca Spółka dokonała w rozliczeniu za grudzień 1999 roku obniżenia podatku należnego o podatek naliczony przy nabyciu samochodu HONDA Civic, udokumentowanego fakturą z [...].11.1999r., organ podatkowy, dla kontroli prawidłowości tego rozliczenia w kontekście art.25 ust.1 pkt 2 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, zobowiązany był ustalić, czy określenie w fakturze rodzaju samochodu jako ciężarowego znajdowało potwierdzenie w dowodzie rejestracyjnym i świadectwie homologacji. Zgodnie z wyciągiem ze świadectwa homologacji nr [...] z [...].12.1997r., który do organu rejestracyjnego przedłożyła firma "[...]", samochód ten jest samochodem osobowym i jako taki został pierwotnie zarejestrowany. Decyzja o jego zarejestrowaniu jako ciężarowego, na podstawie zaświadczenia o pozytywnym wyniku badania technicznego, uznana została przez właściwy organ administracji za wydaną z rażącym naruszeniem przepisów prawa o ruchu drogowym, w związku z czym decyzją ostateczną stwierdzona została jej nieważność. Ustalenie, że zarówno ze świadectwa homologacji wydanego na ten typ pojazdu, jak i z dowodu rejestracyjnego /decyzji korzystającej z domniemania mocy obowiązującej – art.73 ust.1 Prawa o ruchu drogowym; art.16 § 1 kpa/, wynika wprost, że nabyty przez Spółkę samochód był samochodem osobowym, uprawniało do oceny, że określony w fakturze rodzaj samochodu niezgodny był z rzeczywistym stanem faktycznym. Ocenie tej nie można zarzucić dowolności, gdyż organy wskazały, z jakich przyczyn podważyły wiarygodność treści faktury w tym zakresie. Nie sposób przy tym czynić organom zarzutu, że przy ocenie uwzględniły treść dokumentów urzędowych, a takimi było świadectwo homologacji i decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2002 roku /art.194 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej/, zaś skarżąca dowodów przeciw tym dokumentom nie przedłożyła. Dowodem takim nie mógł być złożony na rozprawie wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 maja 2004 roku, sygn.akt OSK 221/04, wydany w zupełnie innej sprawie i nie wykluczający bynajmniej możliwości stwierdzenia nieważności decyzji o rejestracji pojazdu, jeżeli wykazane zostaną przesłanki niezbędne z punktu widzenia art.156 § 1 pkt 2 kpa i treści przepisów prawa materialnego. Sąd zauważył, że zarówno organy podatkowe, jak i sąd w niniejszym postępowaniu, nie były uprawnione do podważania ostatecznej decyzji administracyjnej wydanej przez właściwy organ w odrębnym postępowaniu. Organy podatkowe nie kwestionowały decyzji o rejestracji samochodu, gdyż nie były do tego uprawnione z uwagi na przepisy o właściwości rzeczowej. Złożone na rozprawie decyzje Izby Skarbowej z dnia [...] kwietnia 2001 roku, Nr [...], i z dnia [...] kwietnia 2001 roku, Nr [...], stanowią dowód przestrzegania przez ten organ właściwości rzeczowej, gdyż obie są konsekwencją uznania, iż decyzja o rejestracji pojazdu, jako samochodu osobowego lub ciężarowego, wiążąco, również dla organów podatkowych, przesądza o zaliczeniu konkretnego pojazdu do danego rodzaju samochodów. W niniejszej sprawie decyzje te nie stanowią dowodu na działania organu podatkowego naruszające zasadę praworządności i zasadę zaufania, lecz przeciwnie - wskazują na respektowanie tych zasad również w toku innych postępowań udokumentowanych tymi decyzjami. Zdaniem Sądu, wbrew zarzutom skargi powyższych zasad nie naruszało również niezastosowanie się organów podatkowych do wytycznych zawartych w piśmie Ministerstwa Finansów z dnia 29 stycznia 2002 roku, co wyjaśniły one odmiennością stanu faktycznego w sprawie niniejszej. Pogląd ten uznać należało za uzasadniony, jeśli zważyć, że owe wytyczne nawiązują do wytycznych zawartych w piśmie z dnia [...]listopada 1995 roku, nr [...], w których jako kryterium podstawowe dla organów podatkowych przy ocenie zaliczania samochodów do osobowych lub ciężarowych wskazano kwalifikację zawartą w dowodzie rejestracyjnym, a późniejsze orzecznictwo tych organów i sądów /np.: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 9 listopada 2001 roku, sygn.akt III RN 194/01/ dopuściło samodzielne ustalenia organów podatkowych co do zakwalifikowania nabywanych przez podatników pojazdów. W niniejszej sprawie, jak wyżej wskazano, organy podatkowe nie przeprowadzały dowodu przeciwko danym zawartym w decyzji o rejestracji samochodu /art.194 § 3 Ordynacji podatkowej/, lecz za dowód w sprawie uznały zawarte w niej dane kwalifikujące nabyty przez Spółkę samochód jako osobowy. Ponadto brak jest podstaw do uznania, że Spółka uwzględniała powyższą interpretację przy nabyciu samochodu w listopadzie 1999 roku, skoro opublikowana ona została w Biuletynie Skarbowym z lutego 2002 roku. Na skutek skargi kasacyjnej wniesionej od powyższego wyroku przez skarżącą spółkę "[...]" został on uchylony wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 grudnia 2006 roku, sygn.akt I FSK 1141/06, a sprawa przekazana została do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie. Odnosząc się do zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania i w pełni je podzielając Naczelny Sąd Administracyjny zauważył, że w momencie korzystania z prawa do odliczenia w deklaracji VAT-7 za grudzień 1999 roku spółka "[...]" dysponowała nie tylko fakturą, z której wynikało, że nabyła samochód ciężarowy, ale także uzyskanym dla tego samochodu, adekwatnym do treści faktury, dowodem rejestracyjnym, mocą którego nabyty pojazd został zarejestrowany jako ciężarowy. Organy podatkowe były zatem władne dokonać kontroli przedmiotowej deklaracji VAT-7 w oparciu nie o dowód rejestracyjny wystawiony dla pierwotnego właściciela, ale o dowód rejestracyjny wydany dla [...]" s.c.. Dowód ten został jednak całkowicie pominięty w toku przeprowadzonej kontroli, a uchybienie to, niedostrzeżone przez sąd I instancji, świadczy o naruszeniu przez organy podatkowe art.120, art.122, art.187 § 1 i art.191 Ordynacji podatkowej. Za uzasadniony uznał też Naczelny Sąd Administracyjny zarzut naruszenia przez sąd I instancji art.145 § 1 pkt 1 lit.c/ prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art.121 § 1 Ordynacji podatkowej i stwierdził, że nie stanowi pogłębiania zaufania wydawanie odmiennych rozstrzygnięć w stosunku do podmiotów występujących w sprawach o identycznym stanie faktycznym i prawnym, zwłaszcza gdy podmioty te działały w oparciu o wykładnie Ministra Finansów, zawartą w jego pismach, zaś sąd I instancji nie wyjaśnił, na czym polegała odmienność sytuacji skarżącej w stosunku do innych podatników, którzy zakupili w podobnych okolicznościach samochody od "[...]" s.c. Jeśli chodzi o zarzuty naruszenia prawa materialnego, to sąd II instancji wskazał, iż wobec wadliwości dokonanych w sprawie ustaleń faktycznych zajmowanie stanowiska w kwestii zastosowania art.25 ust.1 pkt 2 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym jest przedwczesne. Ocena związana z prawidłowością stosowania tego przepisu może być dokonana, gdy stan faktyczny sprawy nie będzie budził wątpliwości. Natomiast pozostałe zarzuty skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny uznał za nieuzasadnione. Wyjaśnił, że sąd I instancji nie dokonywał wykładni art.19 ust.1 i 3 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, stąd nie mógł tego przepisu naruszyć przez jego błędną wykładnię, zaś zarzutu jego niewłaściwego zastosowania w skardze kasacyjnej nie sformułowano. Sąd I instancji nie mógł również naruszyć art.27 ust.5 i 6 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym przez jego niewłaściwe zastosowanie, ani art.68 ust.1 Ordynacji podatkowej przez błędną wykładnie, gdyż do kwestii uregulowanych w tych przepisach w ogóle się nie odnosił. Rozpoznając sprawę ponownie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem /art.1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych – Dz.U. Nr 153, poz.1269 ze zm. i art.3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm./ zauważyć przede wszystkim należy, że spór w sprawie niniejszej sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy skarżącą "[...]" s.c. nabyła prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu od "[...]" s.c. samochodu HONDA Civic, która to transakcja miała miejsce w listopadzie 1999 roku. Wobec tego wskazać należy, iż obowiązująca w czasie dokonania przedmiotowej transakcji ustawa z dnia 8 stycznia 1993 roku o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. Nr 11, poz.50 ze zm./, zwanej dalej "ustawą o VAT", stanowiła w szczególności w art.19 ust.1, że podatnik ma prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług, zaś w art.25 ust.1 pkt 2 – że obniżenia kwoty podatku należnego nie stosuje się do nabywanych przez podatnika samochodów osobowych oraz innych samochodów o dopuszczalnej ładowności do 500 kg /z wyjątkiem nie mającym w sprawie znaczenia/. Dla rozstrzygnięcia zatem, czy podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu samochodu niezbędne jest ustalenie, czy samochód ten jest samochodem osobowym lub innym samochodem o dopuszczalnej ładowności do 500 kg, czy też nie. Ustalenie to winno być przy tym dokonane z zachowaniem przepisów postępowania podatkowego zawartych w ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa /Dz.U. Nr 137, poz.926 ze zm.; obecnie Dz.U. Nr 8 z 2005r., poz.60 ze zm./, które w szczególności wymagają od organów podatkowych, aby działały na podstawie przepisów prawa /art.120/, prowadziły postępowanie w sposób budzący do nich zaufanie /art.121 § 1/, podejmowały wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy /art.122/, dopuściły jako dowód wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem /art.180 § 1/, zebrały i w sposób wyczerpujący rozpatrzyły cały materiał dowodowy /art.187 § 1/ i na podstawie całego zebranego materiału dowodowego oceniły, czy dana okoliczność została udowodniona /art.191/, a nadto aby w uzasadnieniu decyzji dały wyraz tym ustaleniom w kontekście zastosowanych przepisów prawa podatkowego przez wskazanie faktów, które uznano za udowodnione, dowodów, którym dano wiarę, przyczyn, dla których innym dowodom odmówiono wiarygodności oraz wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa /art.210 § 4/. Jak wskazano wyżej, z zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji wynika, iż rozpatrując sprawę organy podatkowe wzięły pod uwagę: - wyciąg ze świadectwa homologacji wystawionego na samochód HONDA Civic, tj. taki, jak będący przedmiotem transakcji między spółką "[...]" a spółką "[...]", z którego wynika, że jest to samochód osobowy, - wystawiony dla "[...]" s.c. /sprzedawcy/ dowód rejestracyjny [...], dopuszczający samochód będący przedmiotem transakcji do ruchu jako samochód ciężarowy, fakturę nr [...] z [...].11.1999r. dokumentującą nabycie tego samochodu przez spółkę "[...]" jako samochodu ciężarowego, - decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2002 roku stwierdzającą nieważność wymienionego dowodu rejestracyjnego. Oceniając te dowody organy uznały, że faktura nie odzwierciedlała wiarygodnie przedmiotu transakcji, gdyż przedmiotem sprzedaży nie był samochód ciężarowy, ale samochód osobowy. Dokonując wskazanych wyżej ustaleń istotnych dla rozpoznania sprawy organy obu instancji całkowicie zignorowała natomiast fakt, że skarżącą spółkę "[...]" również dokonała rejestracji przedmiotowego samochodu i że został on zarejestrowany jako samochód ciężarowy, co dokumentuje uzyskany przez tę Spółkę dowód rejestracyjny, chociaż okoliczność ta była organom znana /por.: protokół z badania ksiąg, k-14 akt administracyjnych, kopia karty pojazdu, k-5 akt administracyjnych/, a nadto w toku postępowania strona zwracała na nią uwagę /por.: pismo strony z 10.01.2002r., k-32 akt administracyjnych/. Pominięcie zarejestrowania przedmiotowego samochodu przez spółkę "[...]" jako samochodu ciężarowego oraz związanego z tym dowodu w postaci dowodu rejestracyjnego wydanego dla tej Spółki oznacza, że rozpoznając sprawę organy podatkowe naruszyły przepisy postępowania – art.122, art.187 § 1 i art.191 Ordynacji podatkowej w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naruszenie takie stwierdził także Naczelny Sąd Administracyjny w powołanym wyżej wyroku z dnia I FSK 1141/06 /str.6 uzasadnienia/, a dokonana w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny wykładnia prawa jest dla sądu obecnie rozpoznającego sprawę wiążąca /art.190 powołanego prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi/. Zauważyć przy tym należy, że dowód rejestracyjny ma charakter decyzji administracyjnej /por.: art.71 ust.1 i art.73 ust.1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku Prawo o ruchu drogowym – Dz.U. Nr 98, poz.602 ze zm. w brzmieniu obowiązującym w listopadzie 1999 roku, obecnie - Dz.U. Nr 108 z 2005r., poz.908 ze zm./, a jako dowód będący dokumentem urzędowym korzysta z domniemania prawdziwości tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone /art.194 § 1 Ordynacji podatkowej/. Uwzględniając wykładnię prawa dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku w sprawie I FSK 1141/06 stwierdzić nadto należy, iż zaskarżona decyzja wydana została również z mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy naruszeniem art.121 § 1 i art.210 § 4 Ordynacji podatkowej przez to, iż nie wyjaśniono w niej, czym różni się stan faktyczny sprawy niniejszej od tego, jakiego dotyczyło powoływane przez stronę pismo Ministerstwa Finansów z dnia [...] stycznia 2002 roku, nr [...], [...], i dlaczego przepisy prawa podatkowego zastosowano w stosunku do strony w sposób odmienny niż w odniesieniu do innych podatników, których sytuację uznano za zbieżną z opisaną w powołanym piśmie. Zawartego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji zdania, zaczynającego się od słów "Spółka cywilna "[...]" nie została ukarana za to, iż nie posiadała świadectwa homologacji ...", nie sposób uznać za uzasadnienie pominięcia pisma, o którym mowa, gdyż treść tego zdania nie pozostaje w żadnym związku z materią omawianą w przedmiotowym piśmie. W sytuacji, gdy istotne dla rozstrzygnięcia sprawy ustalenia w zakresie stanu faktycznego dokonane zostały przez organy podatkowe z naruszeniem przepisów postępowania, za przedwczesne uznać należy zajmowanie przez Sąd stanowiska w kwestii, czy skarżącej Spółce przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu od "[...]" s.c. samochodu HONDA Civic. Dla porządku wskazać natomiast należy, w odniesieniu do rozstrzygnięcia zaskarżonej decyzji w zakresie dodatkowego zobowiązania podatkowego, iż przepisy art.27 ust.5, 6 i 8 ustawy o VAT nie dawały podstawy do ustalenia tego zobowiązania w sytuacji, gdy w złożonej deklaracji podatnik wykazał kwotę różnicy w podatku do przeniesienia na następne okresy rozliczeniowe, zamiast kwoty zobowiązania podatkowego do zapłaty /por.: wyrok NSA z dnia 2 marca 2006 roku, sygn.akt I FSK 736/05, publ.: ONSAiWSA nr 6 z 2006r., poz.171/. Skoro, jak wykazano wyżej, zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji wydane zostały z mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy naruszeniem przepisów postępowania, należało je uchylić na podstawie art.145 § 1 pkt 1 lit.c/ w związku z § 2 oraz art.135 powołanego wyżej prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i na podstawie art.152 tej ustawy orzec, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości. O kosztach postępowania rozstrzygnięto stosownie do art.200 i art.205 § 2 i 3 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz § 2 ust.1 i 2 i § 14 ust.2 pkt 1 lit.a/ w związku z § 6 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu /Dz.U. Nr 163, poz.1349 ze zm./.