I SA/Lu 412/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Fita po rozpoznaniu w dniu 29 września 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2014 r. w zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia: - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wnioskiem zawartym w skardze na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...], wydaną w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2014 r., A. K. zwrócił się o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając wniosek skarżący wskazał, że jego obecna sytuacja materialna przedstawiona we wniosku o przyznanie prawa pomocy powoduje brak możliwości zapłaty naliczonej kwoty podatku tak dobrowolnie jak i w trybie egzekucyjnym. Z wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że skarżący jest osobą samotną (rozwodnikiem), utrzymującą się z emerytury w wysokości 3.575 zł netto. Z kwoty jej pokrywa: najem pokoju – 550 zł, alimenty na rzecz córki – 1.440 zł, wyżywienie i bieżące utrzymanie – 700 zł, lekarstwa i płatne usługi medyczne – 300 zł, pozostałe koszty stałe takie jak komunikacja, odzież, środki czystości – 300 zł. Posiada również niespłaconą pożyczkę w kwocie 15.000 zł. Majątek jaki posiada to 1/3 prawa własności działki rolno-leśnej o pow. 0,3 ha, obciążonej hipoteka na zabezpieczenie pożyczki w kwocie 64.000 zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 - dalej P.p.s.a), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (...). Dokonując wykładni wskazanego wyżej przepisu należy wyjaśnić, że przewiduje on restrykcyjne przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, nadając tej instytucji charakter wyjątkowy i uzależniając jej zastosowanie od wystąpienia okoliczności nadzwyczajnych. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, strona ma obowiązek uprawdopodobnić istnienie konkretnych i obiektywnych okoliczności pozwalających przyjąć, że wstrzymanie wykonania aktu jest zasadne. Nie wystarcza jedynie złożenie wniosku, a nawet przytoczenie w jego uzasadnieniu okoliczności, które teoretycznie mogą pojawić się na etapie wykonania decyzji. Twierdzenia strony o niebezpieczeństwie spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w wypadku wykonania decyzji, powinny zostać poparte dokumentami, które uwiarygodniłyby sytuację skarżącego (por. postanowienie NSA z dnia 18 października 2011 r., sygn. akt II GSK 1799/11, SIP LEX nr 965117). Innymi słowy wnioskodawca jest zobowiązany "do rzeczowego uzasadnienia swego wniosku poprzez poparcie go twierdzeniami, tezami oraz stosownymi dokumentami na okoliczność spełnienia tych ustawowych przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej" - postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 czerwca 2008 r., sygn. akt I FSK 983/08, publ. SIP Lex nr 468877. To rzeczowe uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji podlega ocenie przez sąd administracyjny, który powinien stwierdzić, czy rzeczywiście wykonanie decyzji grozi niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przy czym zaznaczyć należy, że szkoda nie musi mieć charakteru materialnego, natomiast trudne do odwrócenia skutki to skutki faktyczne lub prawne, które raz zaistniałe spowodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, a powrót do stanu poprzedniego może nie nastąpić lub nastąpić po długim czasie czy przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. W ocenie Sądu, okoliczności przedstawione w rozpoznawanym wniosku, nie dają podstawy do jego uwzględnienia, gdyż skarżący wskazuje w nim jedynie, że jego sytuacja materialna powoduje brak możliwość zapłaty kwoty podatku wynikającej z zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do tego argumentu zauważyć należy, że w orzecznictwie podkreśla się, iż sama tylko możliwość dokonania w przyszłości egzekucji nie uzasadnia jeszcze udzielenia ochrony tymczasowej. Ponadto instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie służy zabezpieczeniu strony przed jakimikolwiek skutkami egzekucji, lecz jedynie przed takimi, których ewentualne wygranie sporu sądowego by nie naprawiło (por. np. postanowienia NSA z dnia 14 kwietnia 2016 r. sygn. akt I FZ 85/16 i z dnia 28 lipca 2009 r., sygn. akt I FSK 450/09 – www.orzeczenia.nsa.gov.pl, czy postanowienie NSA z dnia z dnia 23 stycznia 2015 r., sygn. akt II FZ 2138/14, SIP Lex nr 1628796). Na zakończenie należy również dodać, że zgodnie z ogólnymi zasadami jakimi kieruje się postępowanie egzekucyjne, gdyby oczywiście do niego doszło, to organ egzekucyjny ma obowiązek, mając właśnie na względzie okoliczności faktyczne konkretnej sprawy, w tym sytuację majątkową podmiotu zobowiązanego zastosować środki egzekucyjne (jeżeli ma możliwość ich wyboru) najmniej uciążliwe dla zobowiązanego (por. art. 7 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji – Dz.U. z 2016, poz. 599 ze zm. – u.p.e.a.). Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.