I SA/Lu 415/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Kowalczyk po rozpoznaniu w dniu 13 lipca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. C. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2011 r. w zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W toku postępowania sądowoadministracyjnego ze skargi W. C. (skarżący) na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w L. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych, pełnomocnik skarżącego złożył wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku podano, że na skutek wydania decyzji wystawiono dwa tytuły egzekucyjne w związku z czym dokonano zajęcia ciągnika rolniczego oraz wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego na kwotę należności w wysokości [...] zł. Wskazano także, że zajęcie ciągnika może doprowadzić do jego licytacji co naraziłoby skarżącego na znaczną szkodę, ograniczając możliwości produkcyjne posiadanego przez niego gospodarstwa. Wyegzekwowanie kwot wynikających z decyzji doprowadzi zdaniem skarżącego do pogorszenia jego sytuacji finansowej i znacznie ograniczy perspektywy kontynuacji prowadzonej działalności gospodarczej ze względu na ograniczenie środków obrotowych. Wskazano również, że doszło do egzekucji ze środków otrzymywanych w ramach programu 500+, które w wyniku złożenia stosownego wniosku zostały wyłączone spod egzekucji. W ocenie skarżącego wskazuje to na zaistnienie przesłanki wyrządzenia szkody z uwagi na pozbawienie możliwości korzystania z finansowania wolnego od egzekucji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r poz. 718. ze zm. – dalej: "p.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, jednakże – jak wynika z § 3 tego artykułu na wniosek skarżącego sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w §1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (z wyjątkiem nie mającym zastosowania w przedmiotowej sprawie), chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania; dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach danej sprawy. Możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. nie oznacza, że sąd jest zobligowany w każdym przypadku - niezależnie od okoliczności sprawy - uwzględnić wniosek strony skarżącej. Wniesienie skargi nie pociąga za sobą automatycznego skutku suspensywności i wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu zależy od oceny sądu, czy istnieją przesłanki uzasadniające takie rozstrzygnięcie. Z konstrukcji powyższego przepisu wynika, że obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, spoczywa wyłącznie na wnioskodawcy. Domagając się wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, skarżący musi wykazać, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia tym aktem znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Kryterium ocenne zawarte w cytowanym przepisie nie zostało wprawdzie zdefiniowane przez ustawodawcę, jednakże przyjmuje się, iż chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona poprzez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. postanowienie NSA z 20 grudnia 2004 r., GZ 138/04.). Niezbędne jest przy tym wskazanie na konkretne okoliczności pozwalające ocenić, czy wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Podkreślenia wymaga, że wniosek powinien zawierać spójną argumentację, popartą faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Brak przy tym podstaw, aby żądać od sądu poszukiwania argumentów przemawiających za wstrzymaniem wykonania aktu za samą stronę (por. post. NSA z 15 stycznia 2015 r., sygn. I OZ 1236/14).Oznacza to, że strona powinna wskazać konkretny stan faktyczny oraz materiał dowodowy na jego poparcie. Twierdzenia strony powinny zatem odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) i wyjaśniać, na czym polega niebezpieczeństwo powstania kwalifikowanych skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., a także znajdować potwierdzenie w dokumentach źródłowych dotyczących jej sytuacji finansowej i majątkowej (por. postanowienie WSA w Gdańsku z 5 września 2008 r. sygn. akt II SA/Gd 652/08). Nie wystarcza zatem jedynie złożenie wniosku, a nawet przytoczenie w jego uzasadnieniu okoliczności, które teoretycznie mogą pojawić się na etapie wykonania decyzji. Twierdzenia strony o niebezpieczeństwie spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w wypadku wykonania decyzji, powinny zostać poparte dokumentami, które uwiarygodniłyby sytuację skarżącego (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 października 2011 r., sygn. akt II GSK 1799/11). Innymi słowy, wnioskodawca jest zobowiązany "do rzeczowego uzasadnienia swego wniosku poprzez poparcie go twierdzeniami, tezami oraz stosownymi dokumentami na okoliczność spełnienia tych ustawowych przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej" –(por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 czerwca 2008 r., sygn. akt I FSK 983/08.). Wskazać również należy, że co do zasady każdy akt zobowiązujący do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to jednak sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 28 stycznia 2011 r., sygn. akt II GSK 49/11). Tym samym nawet wysoka kwota nałożonego zobowiązania podatkowego, nie może uzasadniać, w świetle właściwej wykładni przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, udzielenia tej ochrony tymczasowej. Nadto jak podkreśla się w orzecznictwie, nawet możliwość dokonania w przyszłości egzekucji nie uzasadnia jeszcze uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie służy bowiem zabezpieczeniu strony przed jakimikolwiek skutkami egzekucji, lecz jedynie przed takimi, których ewentualne wygranie sporu sądowego by nie naprawiło (por. np. postanowienia NSA z 14 kwietnia 2016 r. sygn. akt I FZ 85/16 i z 28 lipca 2009 r., sygn. akt I FSK 450/09 , czy postanowienie NSA z 23 stycznia 2015 r., sygn. akt II FZ 2138/14). W sytuacji zaś, gdy mamy do czynienia z obowiązkiem o charakterze pieniężnym ten skutek jest co do zasady odwracalny. Przenosząc powyższe na grunt sprawy niniejszej wskazać należy, że skarżący na potrzeby wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, nie przedstawił w sposób wyczerpujący swojej sytuacji materialno–finansowej. Nie wykazał okoliczności odnoszących się do jego sytuacji, które pozwalałyby na weryfikację twierdzenia, że wykonanie decyzji prowadzi do niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podkreślić również należy, że podatek dochodowy od osób fizycznych określony zaskarżoną decyzją związany jest z działalnością gospodarczą skarżącego, prowadzoną pod nazwą: "S. M. R. N. P. W. C., w ramach której skarżący prowadził handel maszynami rolniczymi. Z wniosku nie wynika w żaden sposób jakie dochody uzyskuje w ramach działalności i ewentualnie z innych źródeł, jaka jest wartość jego majątku czy też jakie ponosi wydatki w związku z prowadzoną działalnością, co pozwoliłoby stwierdzić, w zestawieniu z wysokością zobowiązań podatkowych wynikających z decyzji objętej skargą do tutejszego sądu, istnienie ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Podkreślić należy, że przyjęta przez skarżącego argumentacja zawarta we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jakoby przeprowadzone zajęcie egzekucyjne maszyny rolniczej spełnia przesłanki wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie zasługuje na uwzględnienie. Wskazać należy, że skarżący nie uprawdopodobnił w żaden sposób, że jest właścicielem gospodarstwa rolnego i zajmuje się produkcją rolną. Nie wykazał też stanu posiadania w zakresie maszyn i narzędzi rolniczych w sposób pozwalający na weryfikację czy zajęcie egzekucyjne rzeczywiście spowoduje ograniczenie w produkcji rolnej zwłaszcza mające trudne do odwrócenia skutki. Podsumowując, mając do czynienia z tak sformułowanym wnioskiem nie można przyjąć, że zostały w sprawie spełnione przesłanki przewidziane art. 61 § 3 p.p.s.a., uzasadniające zastosowanie wobec strony instytucji wstrzymania wykonania decyzji. Dlatego też mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.